၉ နှစ်ကြာ နှိပ်စက်ခံရတဲ့ မိန်းမ
ကိုးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလဟာ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝမှာ နည်းတဲ့သက်တမ်းတော့မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒီကိုးနှစ်ဟာ နာရီလက်တံတွေရဲ့ တရွေ့ရွေ့သွားနှုန်းကို အသားနာကျင်မှုတွေနဲ့ တိုင်းတာခဲ့ရတဲ့ ငရဲခန်းတစ်ခုပါပဲ။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတိုင်း မြင်နေရတဲ့ အမျိုးသမီးဟာ ကျွန်မဖြစ်ခဲ့ဖူးတဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးနှစ်က တက်ကြွလန်းဆန်းခဲ့တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘူး။ ညှိုးနွမ်းနေတဲ့ မျက်လုံးအိမ်တွေ၊ ဖုံးကွယ်ထားရတဲ့ အညိုအမည်းကွက်တွေနဲ့ ရှင်လျက်နဲ့ သေနေတဲ့ ရုပ်ကြွင်းတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ ဒီနေ့ဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကိုးနှစ်ပြည့် မင်္ဂလာနှစ်ပတ်လည်နေ့။ ကိုးနှစ်ဆိုတဲ့ ဂဏန်းလေးဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ ထိုးဆွနေသလို ခံစားရတယ်။ အခန်းပြင်ပက ဧည့်ခန်းထဲမှာတော့ သူငယ်ချင်းတွေ၊ ဆွေမျိုးတွေနဲ့ စည်ကားနေလိမ့်မယ်။ သူဟာ အပြင်လောကမှာတော့ ဇနီးသည်ကို အလိုလိုက်ဆုံး၊ အချစ်ဆုံး ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်ကောင်းလွန်းသူ မဟုတ်လား။ ကျွန်မ မျက်နှာကို မိတ်ကပ်တွေ အထပ်ထပ် လိမ်းရင်း ပါးပြင်ပေါ်က လက်ဝါးရာကို ဖုံးအုပ်နေမိတယ်။ နှလုံးသားထဲက အက်ကြောင်းတွေကိုတော့ ဘယ်မိတ်ကပ်နဲ့မှ ဖုံးလို့မရနိုင်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတာပေါ့။ "မြတ်နိုး... မြန်မြန်လုပ်ဦးလေ၊ ဧည့်သည်တွေ စုံနေပြီ" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ ချိုသာလွန်းတဲ့ အသံဟာ တံခါးပြင်ပက ထွက်ပေါ်လာတယ်။ အဲ့ဒီအသံရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ သားရဲတစ်ကောင် ရှိနေသလဲဆိုတာ ကျွန်မတစ်ယောက်ပဲ သိတယ်။ ကျွန်မ သက်ပြင်းကို ခပ်လေးလေးချရင်း နှုတ်ခမ်းနီကို ခပ်ရဲရဲ ဆိုးလိုက်တယ်။ ဒီညလည်း ကျွန်မဟာ ကမ္ဘာမှာ အပျော်ဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်အဖြစ် သရုပ်ဆောင်ရဦးမှာပဲ။
အခန်းနှစ်
ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးနှစ်ကတည်းက စခဲ့တာပါ။ အစပိုင်းမှာတော့ သဝန်တိုမှုလေးတွေကနေ စတာပေါ့။ "ဘယ်သူနဲ့ စကားပြောတာလဲ"၊ "ဘာလို့ ဒီအင်္ကျီဝတ်တာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမိန့်ပေးသံတွေ ဖြစ်လာတယ်။ နောက်တော့ လက်ပါတာတွေ စလာတယ်။ ကျွန်မ မှတ်မိသေးတယ်၊ ပထမဆုံးအကြိမ် သူ ကျွန်မကို ရိုက်ခဲ့တုန်းက သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်သတ်သေမတတ် တောင်းပန်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း အချစ်ဆိုတဲ့ အမှောင်ဖုံးမှုအောက်မှာ အားလုံးကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့မိတယ်။ အဲ့ဒါဟာ ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲ့ဒီတုန်းက မထင်ခဲ့မိဘူး။ သူ ကျွန်မကို နှိပ်စက်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းတစ်ခု ရှိတယ်။ အဲ့ဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးနှစ်က ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ယာဉ်တိုက်မှုတစ်ခုပဲ။ အဲ့ဒီညက ကျွန်မ ကားမောင်းရင်း လူတစ်ယောက်ကို တိုက်မိခဲ့တယ်လို့ သူ ပြောခဲ့တယ်။ သူပဲ အားလုံးကို လိုက်ရှင်းပေးခဲ့ပြီး အဲ့ဒီလူ သေသွားပြီလို့ ကျွန်မကို ယုံကြည်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ "မင်း ထောင်ထဲ မသွားရအောင် ငါ အားလုံး ဖုံးကွယ်ပေးထားတာ၊ မင်း ငါ့စကား နားထောင်ရမယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ကျွန်မ လည်ပင်းကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ကြိုးတစ်စ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း အကြွေးတင်နေသူတစ်ယောက်လို ခံစားခဲ့ရတယ်။ သူ ရိုက်သမျှ၊ သူ ဆဲသမျှကို ကျွန်မဟာ ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုလို ခံယူခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ညဘက်တွေမှာ သူ မူးပြီး ပြန်လာရင် ကျွန်မကို ဆံပင်ဆွဲပြီး ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ တရွတ်တိုက် ဆွဲခေါ်တတ်တယ်။ "မင်းက လူသတ်သမားမ၊ ငါသာ ကယ်မထားရင် မင်း အခု ထောင်ထဲမှာ" လို့ နားနားကပ်ပြီး ကပ်တွတ်တွတ် ပြောတတ်တဲ့ သူ့အသံဟာ ကျွန်မကို အိမ်မက်ဆိုးတွေ ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို သူ အမြဲ စစ်ဆေးတယ်၊ ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့မှ အဆက်အသွယ် မလုပ်ရဘူး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာလုံးဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာပဲ ကုန်ဆုံးရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ဖုန်းထဲမှာ မလွဲတမ်း ဝင်လာတဲ့ ဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကို သူ မြင်သွားရင် ကျွန်မကို ရက်ရက်စက်စက် နှိပ်စက်တတ်ပြန်တယ်။ အဲ့ဒီဖုန်းနံပါတ်က ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း အေးအေး ဆီက ဖြစ်နေရင်တောင် သူက ခွင့်မလွှတ်ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကိုးနှစ်လုံးလုံး လှောင်ချိုင့်ထဲက ငှက်တစ်ကောင်ထက် ပိုဆိုးတဲ့ ဘဝကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတာပါ။
အခန်းသုံး
ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးဟာ တဖြည်းဖြည်း ချို့ယွင်းလာခဲ့တယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ကျွန်မ ဘာလုပ်နေလဲဆိုတာတောင် မသိတော့ဘူး။ သူ ကျွေးတဲ့ ဆေးတွေကို ကျွန်မ မှန်မှန် သောက်ရတယ်။ "ဒါက မင်းရဲ့ စိတ်ပူပန်မှုတွေအတွက် ဗီတာမင်တွေပါ" လို့ သူက ပြောပေမယ့် အဲ့ဒီဆေးတွေကို သောက်ပြီးတိုင်း ကျွန်မဟာ မိန်းမောပြီး အိပ်ပျော်သွားတတ်တယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူ အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်သွားတဲ့ အချိန်၊ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာတယ်။ "နင့်ကို ငါ ပြောစရာရှိတယ်၊ အိမ်ကို ခဏလာခဲ့ပါ" တဲ့။ ပေးပို့သူက အေးအေး။ ကျွန်မ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ သူ့အိမ်ကို ခိုးထွက်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ဟာ ငယ်သူငယ်ချင်းတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြပေမယ့် သူနဲ့ မတွေ့ရတာလည်း နှစ်နဲ့ချီနေပြီ။ အေးအေးရဲ့ အိမ်ကို ရောက်တဲ့အခါ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျနေတယ်။ "မြတ်နိုး... နင့်ကို ငါ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ငါ ဒီလောက်ထိ ဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး" တဲ့။ သူက ကျွန်မ လက်ထဲကို စာအိတ်တစ်အိတ် ကမ်းပေးတယ်။ အဲ့ဒီထဲမှာ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ စာရွက်စာတမ်းအချို့ ပါလာတယ်။ ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ဓာတ်ပုံထဲမှာ သူနဲ့ အေးအေးဟာ အရမ်းကို ရင်းနှီးတဲ့ ပုံစံနဲ့ ရှိနေကြတာ။ ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အဲ့ဒီစာရွက်တွေထဲမှာ လွန်ခဲ့တဲ့ ကိုးနှစ်က ယာဉ်တိုက်မှုရဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ပါနေတယ်။ အဲ့ဒီညက လူတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲ့ဒါဟာ သူတို့ နှစ်ယောက် ကြိုတင် စီစဉ်ထားတဲ့ ပြဇာတ်တစ်ခုပဲ။ ကျွန်မကို တိုက်မိစေခဲ့တဲ့ လူဟာ သူတို့ ငှားထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အဲ့ဒီလူဟာ ဒဏ်ရာတောင် မရခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကို အဲ့ဒီအပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ချုပ်ကိုင်ထားဖို့ သူတို့ အကွက်ချခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အဖေပေးခဲ့တဲ့ အမွေတွေ၊ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သူ စိတ်ကြိုက် စီမံခွင့်ရအောင် ကျွန်မကို စိတ်မနှံ့တဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ဆေးတွေ တိုက်ပြီး နှိပ်စက်ခဲ့တာပဲ။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက နာကျင်မှုဟာ အတိုင်းအဆ မရှိတော့ဘူး။ ကိုးနှစ်လုံးလုံး ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ ချစ်သူ၊ ကျွန်မ အားကိုးခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်း... သူတို့ နှစ်ယောက်ပေါင်းပြီး ကျွန်မဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြတာ။
အခန်းလေး
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တဲ့အခါ သူ ပြန်ရောက်နေပြီ။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ပြီး ဝိုင်သောက်နေတဲ့ သူ့ရဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရွံရှာလွန်းလို့ အန်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်လာတယ်။ "ဘယ်သွားနေတာလဲ" လို့ သူက လှည့်မကြည့်ဘဲ အေးစက်စက် မေးတယ်။ ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူတို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေနဲ့ စာရွက်တွေကို စားပွဲပေါ် ပစ်တင်လိုက်တယ်။ သူ ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး ခဏတော့ မှင်သက်သွားပေမယ့် ချက်ချင်းဆိုသလို ရယ်မောလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီရယ်သံဟာ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ ရယ်သံလိုပဲ။ "အော်... သိသွားပြီပေါ့၊ သိသွားတော့လည်း ကောင်းတာပေါ့ မြတ်နိုးရာ၊ ငါလည်း ဟန်ဆောင်ရတာ ပင်ပန်းနေပြီ" တဲ့။ သူ ထလာပြီး ကျွန်မရဲ့ မေးစေ့ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ "မင်းက အရမ်းအ သတာပဲ။ မင်းကို ချစ်လို့ လက်ထပ်ခဲ့တယ် ထင်နေတာလား။ မင်း အဖေရဲ့ ကုမ္ပဏီရှယ်ယာတွေက ငါ့အတွက် ပိုအရေးကြီးတယ်။ အေးအေးကတော့ ငါ့ကို တကယ်ချစ်တာ၊ သူက မင်းဆီကနေ ငါ့ကို ရဖို့ ကိုးနှစ်လုံးလုံး စောင့်နေခဲ့တာ" တဲ့။ ကျွန်မ သူ့မျက်နှာကို တောက်ခေါက်ပြီး တံတွေးနဲ့ ထွေးလိုက်တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ သူ ကျွန်မကို ပါးရိုက်ချလိုက်တာ ကြမ်းပြင်ပေါ် လဲကျသွားတယ်။ သူ ကျွန်မကို ကန်တယ်၊ ဆဲတယ်၊ "မင်းမှာ ဘာသက်သေရှိလဲ၊ ဒီစာရွက်တွေနဲ့ မင်း ငါ့ကို ဘာလုပ်နိုင်မှာလဲ၊ လူတွေက မင်းကို စိတ်မနှံ့ဘူးလို့ပဲ သိထားကြတာ" လို့ သူက အော်ဟစ်နေတယ်။ ကျွန်မ နာကျင်မှုကို မအော်မိဘူး။ မျက်ရည်လည်း မကျတော့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ တစ်ခုပဲ တွေးနေမိတယ်။ ဒီကိုးနှစ်တာ ငရဲခန်းကို အဆုံးသတ်ရမယ်။ သူ ကျွန်မကို နှိပ်စက်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မ စားပွဲပေါ်က ဝိုင်ပုလင်းကို လှမ်းယူပြီး သူ့ခေါင်းကို အားကုန်လွှဲရိုက်လိုက်တယ်။ သူ လဲကျသွားတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ သူ့အပေါ်ကို ခွထိုင်ပြီး သူ့လည်ပင်းကို အားကုန်ညှစ်လိုက်တယ်။ "ရှင် ကျွန်မဘဝကို ကိုးနှစ်လုံးလုံး နှိပ်စက်ခဲ့တယ်၊ အခုတော့ ရှင် သေရမယ့် အလှည့်ပဲ" လို့ ကျွန်မ အံကြိတ်ပြီး ပြောနေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေ တုန်ယင်နေပေမယ့် ခွန်အားတွေကတော့ ဘယ်က ရောက်လာမှန်းမသိဘူး။ သူ ရုန်းကန်နေရင်းကနေ တဖြည်းဖြည်း ငြိမ်ကျသွားတယ်။ အခန်းထဲမှာ တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးသွားခဲ့တယ်။
အခန်းငါး
ရဲကားတွေရဲ့ ဥသြသံဟာ အိမ်ရှေ့မှာ မြည်ဟည်းနေတယ်။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေမှာတော့ သွေးတွေ စွန်းထင်းလို့။ ရဲတွေ ဝင်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှ မခုခံဘူး။ အေးအေးလည်း အဲ့ဒီမှာပဲ ဖမ်းဆီးခံလိုက်ရတယ်။ သူတို့ စီစဉ်ခဲ့တဲ့ လုပ်ကြံမှုတွေ အားလုံးကို အေးအေးက ဝန်ခံသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထောင်နံရံတွေကြားမှာ ထိုင်နေရင်း ပြတင်းပေါက်က လာတဲ့ လရောင်ကို ကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်မ လွတ်လပ်သွားပြီလား။ ကိုးနှစ်တာ နှိပ်စက်မှုတွေကနေတော့ လွတ်မြောက်ခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့ လူငယ်ဘဝ၊ ကျွန်မရဲ့ ကြေမွသွားတဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကိုတော့ ဘယ်သူမှ ပြန်မပေးနိုင်တော့ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ ညဘက်တွေမှာ သူ့ရဲ့ ဆဲရေးသံတွေကို နားထဲမှာ ကြားနေရတုန်းပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်၊ "ငါ ဘာလို့ ဒီလောက်ထိ သည်းခံခဲ့တာလဲ" လို့။ အချစ်ကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် အပြစ်ရှိစိတ်ကြောင့်လား။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အခုတော့ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ နောင်တတွေ အများကြီး ရှိခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခဲ့တာတွေ၊ ယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်မှာ မျက်ကန်းတစ္ဆေမကြောက် လျှောက်ခဲ့တာတွေ။ အခုတော့ ကျွန်မဟာ အေးစက်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ ကိုးနှစ်တာ နှိပ်စက်ခံခဲ့ရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အဆုံးသတ်ဟာ အောင်ပွဲတစ်ခု မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲ့ဒါဟာ ဘဝရဲ့ အပိုင်းအစတွေ ကြေမွသွားတဲ့ ပြာပုံတစ်ခုသာ ဖြစ်တယ်။ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သင်ခန်းစာယူကြပါလို့ပဲ ပြောချင်တယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တာဟာ အဲ့ဒီလူရဲ့ ကျွန်ဖြစ်သွားဖို့ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပေါ့။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ။ ။ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့ အကြောက်ဆုံးအရာမှာ ပြင်ပက ရန်သူမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော အချစ်နှင့် ယုံကြည်မှုဆိုသည့် ကျော့ကွင်းများသာ ဖြစ်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးမထားဘဲ ပေးဆပ်ရသော အချစ်သည် အဆုံးတွင် မိမိကိုယ်တိုင်ကိုသာ ပြန်လည် ဝါးမျိုဖျက်ဆီးသွားလိမ့်မည်။