ဘဝခန်းဆီးနောက်ကွယ်မှာ(စ/ဆုံး)
ဘဝခန်းဆီးနောက်ကွယ်မှာ
ကျွန်တော့်အစ်ကိုဝမ်းကွဲက ဖရဲစိုက်ခင်းပိုင်ရှင်ဆိုတော့ တစ်နှစ်တစ်ခါ ဖရဲသီးပေါ်ချိန်ဆိုရင် တရုတ်နယ်စပ် မူဆယ်ကို ကားကြီးတွေနဲ့ ကုန်ပို့ရလေ့ရှိတယ်။ အဲဒီနှစ်ကတော့ ထူးထူးခြားခြား ကျွန်တော့်ကိုပါ လိုက်သွားဖို့ ခေါ်တာနဲ့ တရုတ်နိုင်ငံ ဝမ်တိန်မြို့ထဲအထိ ရောက်ဖူးအောင် လိုက်သွားဖြစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ သွားကြတဲ့ ကားကြီးပေါ်မှာ လူသုံးယောက်ပါတယ်။ ကားဆရာ ကိုကျော်စွာ၊ ယာဉ်နောက်လိုက် ကိုအောင်ဝေးနဲ့ ကျွန်တော်ပေါ့။
ကိုကျော်စွာက အသက်လေးဆယ်ဝန်းကျင်၊ စကားပြောရင် အေးအေးဆေးဆေးနဲ့ လူကြီးလူကောင်းဆန်တယ်။ သူ့မျက်နှာက အမြဲတမ်း ပြုံးနေတတ်ပြီး စိတ်ရှည်လက်ရှည် ရှိလွန်းလို့ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ကို အားကိုးထိုက်တဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်လို လေးစားမိတယ်။ ကိုအောင်ဝေးကတော့ ခပ်စုတ်စုတ် ခပ်သွက်သွက်၊ အသားမည်းမည်းနဲ့ ပျော်ပျော်နေတတ်သူ။
ဖရဲသီးတွေ ကားပေါ်အပြည့်တင်ပြီး စိုက်ခင်းက ထွက်လာတော့ ညနေ ခြောက်နာရီကျော်နေပြီ။ လမ်းတစ်လျှောက် ကားအင်ဂျင်သံ တဟိန်းဟိန်းနဲ့အတူ ဖရဲသီးနံ့သင်းသင်းက နှာခေါင်းထဲ စွဲနေတယ်။ ညရှစ်နာရီလောက်မှာ မီးရောင်တွေ ထိန်လင်းနေတဲ့ ကျောက်ဆည်မြို့ထဲကို ကျွန်တော်တို့ ဝင်လာခဲ့ကြတယ်။ ကိုကျော်စွာက ကားကို လမ်းဘေးတစ်နေရာမှာ အသာအယာ ထိုးရပ်လိုက်ပြီး အနောက်ကို လှည့်ကြည့်တယ်။
"အောင်ဝေးရေ... ငါ့အိမ်ကို မင်းရော ဒီကညီလေးရော လိုက်ခဲ့ဦး။ ထမင်းဝင်စားရအောင်ကွာ။ ခရီးက ဝေးသေးတယ်၊ အိမ်ထမင်းလေး စားသွားတာ ပိုကောင်းတယ်"
ကိုကျော်စွာရဲ့ ဖိတ်ခေါ်မှုက နွေးထွေးလွန်းတော့ ကျွန်တော်တို့ ငြင်းမနေတော့ဘဲ လိုက်သွားခဲ့ကြတယ်။ ငါးမိနစ်လောက် လမ်းလျှောက်လိုက်တော့ ခြံဝင်းလေးနဲ့ သပ်သပ်ရပ်ရပ် ရှိလှတဲ့ တစ်ထပ်တိုက်အိမ်လေးဆီ ရောက်သွားတယ်။ အိမ်ထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ ငါးနှစ်အရွယ် ကောင်မလေးတစ်ယောက်က "ဖေဖေ" ဆိုပြီး ပြေးဖက်တော့တာပဲ။ ကိုကျော်စွာက သူ့သမီးလေးကို ပွေ့ချီပြီး ပါးလေးကို နမ်းလိုက်တာ မြင်ရတဲ့ မြင်ကွင်းက တကယ့်ကို ကြည်နူးစရာပါ။
"ဖေဖေ အိမ်ပြန်မလာတာ ကြာလို့ သမီးက လွမ်းနေတာ"
ကလေးမလေးရဲ့ စကားသံက ကျွန်တော့်ရင်ကို ထိရှသွားစေတယ်။ ကိုကျော်စွာ့ ဇနီးကလည်း အသားဖြူဖြူ၊ ရုပ်ရည်သန့်သန့်နဲ့ အေးချမ်းတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်။ ဟင်းအမယ်စုံစုံလင်လင်နဲ့ ဧည့်ခံတဲ့ အဲဒီညက ထမင်းဝိုင်းဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နောင်တစ်ချိန်မှာ ပြန်တမ်းတစရာ အကောင်းဆုံး ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက မတွေးမိခဲ့ဘူး။ ကိုကျော်စွာဟာ လောကမှာ ကံအကောင်းဆုံး အမျိုးသားတစ်ယောက်လို့တောင် ကျွန်တော် မှတ်ချက်ချမိခဲ့သေးတယ်။
ကျောက်ဆည်က ထွက်လာပြီး နောက်ရက်တွေမှာတော့ ခရီးက ပိုပြီး ပင်ပန်းလာတယ်။ ရှမ်းပြည်မြောက်ပိုင်းရဲ့ တောင်တက်တောင်ဆင်း လမ်းတွေက ကြမ်းတမ်းသလို၊ ညဘက်တွေမှာလည်း အေးစိမ့်နေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ တစ်ခု သတိထားမိလာတာက ကိုကျော်စွာရဲ့ အပြောင်းအလဲပဲ။
အိမ်မှာတုန်းက မြင်ခဲ့ရတဲ့ အပြုံးတွေက တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်လာတယ်။ ကိုကျော်စွာဟာ ဖုန်းကို ခဏခဏ ကြည့်တတ်လာတယ်။ တစ်ခါတစ်လေ ဖုန်းဝင်လာရင် ကားကို ခဏရပ်ပြီး ကားအပြင်ထွက် ပြောတတ်တယ်။ သူပြောနေတဲ့ အသံတွေက တိုးညှင်းပေမယ့် ဒေါသသံတွေ၊ တောင်းပန်သံတွေ ရောထွေးနေတာကို ကျွန်တော် ခံစားမိတယ်။
"ကိုကျော်စွာ... နေမကောင်းဘူးလား" လို့ ကျွန်တော် မေးမိတော့ သူက ခေါင်းယမ်းပြတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေက မှေးစက်မနေဘဲ တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေနဲ့ ပြည့်နေတယ်။ ကိုအောင်ဝေးကတော့ ဘာမှမသိသလိုပဲ ဟောက်ပြီး အိပ်နေတတ်ပေမယ့် တစ်ခါတစ်လေ ကိုကျော်စွာ ဖုန်းပြောပြီး ပြန်တက်လာရင် သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ စိုက်ကြည့်တတ်တာကို ကျွန်တော် တွေ့ရတယ်။
မူဆယ်ကို နီးလာလေလေ ကိုကျော်စွာက ပိုပြီး ဂနာမငြိမ် ဖြစ်လာလေလေပဲ။ တရုတ်နယ်စပ် ဂိတ်ကို မရောက်ခင် ညမှာ ကားကို ရပ်နားတုန်း ကိုကျော်စွာက ကျွန်တော့်ကို ငွေတစ်ထောင်ထုတ်ပေးပြီး မုန့်သွားဝယ်ခိုင်းတယ်။ ကျွန်တော် ပြန်လာတော့ ကားဘေးမှာ ကိုကျော်စွာနဲ့ ကိုအောင်ဝေးတို့ စကားများနေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။
"ကိုကြီးစွာ... ဒါဟာ မဖြစ်သင့်ဘူးလေ။ အိမ်က မမနဲ့ သမီးလေးကို အားမနာဘူးလား" ကိုအောင်ဝေးရဲ့ အသံက ပြတ်သားနေတယ်။
"ငါ သိပါတယ် အောင်ဝေးရာ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့မှာ တခြားလမ်း မရှိတော့ဘူး။ ဒီတစ်ခေါက် ဖရဲသီးရောင်းရတဲ့ ပိုက်ဆံသာ မရရင် ငါတို့ အိမ်ပါ ပါသွားတော့မှာ"
ကိုကျော်စွာရဲ့ အသံက တုန်ရီနေပြီး ငိုတော့မယ့်အတိုင်းပဲ။ ကျွန်တော် နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ သပ်ရပ်လှတဲ့ အိမ်လေး၊ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေး ရှိနေတဲ့သူက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အသည်းအသန် ဖြစ်နေရတာလဲ။ ကျွန်တော် အနားကို ချဉ်းကပ်သွားတော့ သူတို့ စကားရပ်သွားကြတယ်။ ကိုကျော်စွာက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး အားတင်းပြုံးပြပေမယ့် အဲဒီအပြုံးက ခြောက်သွေ့လွန်းလှပါတယ်။
ဝမ်တိန်မြို့ထဲကို ရောက်တော့ ဖရဲသီးတွေ ရောင်းဖို့ တန်းစီရတယ်။ ဈေးကွက်က မကောင်းတော့ ရက်တွေ ကြာလာတယ်။ ကိုကျော်စွာဟာ တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုပြီး ပိန်လှီလာသလိုပဲ။ အစားလည်း မှန်မှန်မစား၊ အိပ်လည်း မအိပ်ဘူး။ သူ့ဖုန်းဆီကို စာတိုတွေ တောက်လျှောက်ဝင်နေတာကို မြင်နေရပေမယ့် သူ ပြန်မဖြေဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ "" ပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ဖုန်းကို ပစ်ချထားတတ်တယ်။
တစ်ညမှာတော့ ကျွန်တော် အိပ်ပျော်နေရာက နိုးလာတဲ့အချိန် ကိုကျော်စွာ ကားပေါ်မှာ မရှိတော့ဘူး။ ကိုအောင်ဝေးကို လှုပ်နှိုးကြည့်တော့ သူက သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချတယ်။
"သူ သွားပြီ ညီလေး... ကစားဝိုင်းထဲကို သူ ပြန်ရောက်သွားပြီ"
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားတယ်။ "ကစားဝိုင်း" ဆိုတာ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်းနားလည်လိုက်တယ်။ ကိုကျော်စွာဟာ လောင်းကစားသမား တစ်ယောက်တဲ့လား။ မယုံနိုင်စရာပဲ။ အိမ်မှာ မြင်ခဲ့ရတဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်၊ ခင်ပွန်းကောင်းတစ်ယောက်ဟာ ဒီလို အမိုက်မှောင်ထဲမှာ ကျင်လည်နေတာလား။
"ကိုကြီးစွာက အရင်က အဲဒီလို မဟုတ်ဘူး ညီလေး။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်လောက်က စပြီး အကြွေးတွေ နွံနစ်ခဲ့တာ။ အခု အဲဒီအကြွေးတွေက အတိုးနဲ့ တက်လာပြီး အိမ်ကိုတောင် ပေါင်ထားရတာ။ ဒီတစ်ခေါက် ဖရဲသီးရောင်းရတဲ့ ငွေနဲ့ အကြွေးဆပ်မယ် ပြောပြီး လိုက်လာတာ၊ အခုတော့ သူ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘဲ ရောင်းရသမျှ ငွေတွေကို ကစားဝိုင်းထဲ သွားပုံလိုက်ပြီ ထင်တယ်"
ကိုအောင်ဝေး ပြောတာကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကျောက်ဆည်က အိမ်လေးထဲမှာ ဖေဖေ့ကို မျှော်နေမယ့် ကလေးမလေးကို မျက်စိထဲ မြင်ယောင်လာတယ်။ ကိုကျော်စွာဟာ သူ့ဘဝကိုတင် မဟုတ်ဘူး၊ သူ့မိသားစုရဲ့ ဘဝကိုပါ မီးရှို့နေတာပဲ။ အဲဒီညက ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်လုံး မအိပ်နိုင်ကြဘူး။ အပြင်မှာ နှင်းတွေကျနေပြီး အေးစိမ့်နေပေမယ့် ကျွန်တော်တို့ ရင်ထဲမှာတော့ ပူလောင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။
နောက်ရက် မနက်မှာတော့ ကိုကျော်စွာ ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သိတဲ့ ကိုကျော်စွာ မဟုတ်တော့ဘူး။ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းပြီး အရူးတစ်ယောက်လို တွန့်လိမ်နေတယ်။ သူ့အဝတ်အစားတွေက ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေပြီး တစ်ကိုယ်လုံးလည်း တုန်ရီနေတယ်။
"ကုန်ပြီ... အားလုံး ကုန်ပြီ"
သူ့ပါးစပ်ကနေ အကြိမ်ကြိမ် ရေရွတ်နေတဲ့ စကားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကို ရိုက်ချိုးလိုက်သလိုပဲ။ ဖရဲသီးရောင်းရတဲ့ ငွေတွေတင်မကဘူး၊ ကျွန်တော့်အစ်ကိုက ကားပြင်ဖို့နဲ့ လမ်းစရိတ်အတွက် ပေးလိုက်တဲ့ ငွေတွေပါ သူ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော့်စိတ်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ထွက်လာသလို၊ ဝမ်းနည်းမှုတွေလည်း အလိပ်လိုက် တက်လာတယ်။
"ကိုကျော်စွာ... ခင်ဗျား ဘာတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ။ ခင်ဗျားသမီးလေးကိုရော အားမနာဘူးလား" ကျွန်တော် အော်ဟစ်မိတော့ သူက ခေါင်းကို ငိုက်စိုက်ချပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့တာပဲ။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ တရုတ်လူမိုက် တစ်စု ကားနားကို ရောက်လာတယ်။ ကိုကျော်စွာ ချေးထားတဲ့ ငွေတွေအတွက် လိုက်လာကြတာ။ သူတို့က ကိုကျော်စွာကို ကားပေါ်က ဆွဲချပြီး ထိုးကြိတ်ကြတယ်။ ကျွန်တော်နဲ့ ကိုအောင်ဝေး ဝင်တားပေမယ့် သူတို့က လက်နက်တွေနဲ့ ခြိမ်းခြောက်တယ်။
"ဒီမှာ... မင်းတို့လူက ငါတို့ဆီက ငွေအများကြီး ယူထားတာ။ အခု ငွေမရှိရင် ဒီကားကို သိမ်းမယ်"
ကျွန်တော်တို့ အစ်ကိုပိုင်တဲ့ ကားကြီး။ ဖရဲသီးတွေ တင်ပို့တဲ့ အသက်သွေးကြော ကားကြီးကို သူတို့က သိမ်းယူသွားကြတယ်။ ကိုကျော်စွာဟာ မြေကြီးပေါ်မှာ ဝပ်တွားပြီး ခွင့်လွှတ်ဖို့ တောင်းပန်နေပေမယ့် ဘယ်သူမှ ဂရုမစိုက်ကြဘူး။ ခဏချင်းမှာပဲ ကျွန်တော်တို့မှာ စီးစရာ ကားမရှိ၊ ပြန်စရာ လမ်းမရှိ၊ အားကိုးစရာ လူမရှိ ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီညမှာပဲ ကိုကျော်စွာ ပျောက်သွားတယ်။ ရှာလို့ မတွေ့တော့ဘူး။ သူ အရှက်ရပြီး ထွက်ပြေးသွားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်နေရာရာမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆုံးစီရင်လိုက်တာလား ဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ခဲ့ဘူး။
တစ်လလောက် ကြာပြီးနောက်မှာ ကျွန်တော် ကျောက်ဆည်ကို ပြန်ရောက်ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အစ်ကိုကတော့ ကားဆုံးရှုံးသွားလို့ အတော်လေး စိတ်ညစ်သွားပေမယ့် ကျွန်တော် ဘေးကင်းကင်း ပြန်ရောက်လာတာကိုပဲ ကျေးဇူးတင်နေရှာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မပြီးဆုံးသေးတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှိနေတယ်။ အဲဒါကတော့ ကိုကျော်စွာရဲ့ အိမ်လေးဆီ သွားဖို့ပဲ။
ကျွန်တော် ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အဲဒီခြံဝင်းလေးထဲမှာ လူစိမ်းတွေ ရှိနေတယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ "ရောင်းရန်ရှိသည်" ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ကြီးက အထင်းသား။ ကျွန်တော် အိမ်ထဲကို ကြည့်လိုက်တော့ ကိုကျော်စွာရဲ့ ဇနီးက အထုတ်အပိုးလေးတွေနဲ့ အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာတာ တွေ့ရတယ်။ သမီးလေးကတော့ သူ့အမေရဲ့ လက်ကို ဆွဲပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဘေးပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေရှာတယ်။
သူမက ကျွန်တော့်ကို မြင်တော့ အားငယ်တဲ့ အပြုံးလေးတစ်ခု ပြုံးပြတယ်။ သူမမျက်လုံးတွေက ဖောင်းအစ်နေပြီး အိပ်ရေးမဝတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ ထင်ဟပ်နေတယ်။
"ကိုကျော်စွာ... ပြန်မလာဘူးလား ညီလေး"
သူမရဲ့ အသံက တိုးညှင်းလွန်းလို့ ကျွန်တော့်မှာ ဘာပြန်ပြောရမှန်း မသိအောင် ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော် ခေါင်းပဲ ခါပြမိတယ်။ သူမက ဘာမှ ထပ်မမေးတော့ဘူး။ သိနေပြီးသား အဖြေတစ်ခုကို အတည်ပြုချက် ရလိုက်သလိုမျိုး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တယ်။
"သူကလေ... အိမ်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလို့ အမြဲပြောခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူ ကာကွယ်နေတာက အိမ်မဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ မာနနဲ့ အမှားတွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ဖြစ်နေခဲ့တာပဲ"
သူမတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် လမ်းမပေါ်ကို လျှောက်သွားကြတာကို ကျွန်တော် ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကလေးမလေးက လမ်းလျှောက်ရင်း နောက်ကို လှည့်ကြည့်ပြီး "ဖေဖေ... ဖေဖေ" လို့ ခေါ်နေတဲ့ အသံက လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတယ်။ ဘဝဆိုတဲ့ ခန်းဆီးကြီးရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ကြေကွဲစရာကောင်းတဲ့ အမှန်တရားတွေ ရှိနေမလဲဆိုတာ ဘယ်သူမှ မသိနိုင်ကြဘူး။
ကိုကျော်စွာဟာ သူ့ရဲ့ အမှားတစ်ခုကြောင့် သူ့ဘဝ၊ သူ့အလုပ်၊ သူ့မိသားစု အားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီ။ နောင်တဆိုတာ နောင်မှရတာ မှန်ပေမယ့် အချို့သော နောင်တတွေကတော့ ပြန်ပြင်ဆင်ခွင့် မရှိတော့လောက်အောင်ကို နောက်ကျလွန်းခဲ့ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ-
"လောကမှာ အကြီးမားဆုံးသော သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ သူတစ်ပါးကို လှည့်ဖြားတာမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်ကိုမိမိ လိမ်ညာပြီး မိမိချစ်တဲ့သူတွေကို အမှောင်ထဲ တွန်းပို့လိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။"