ယုတ်မာတဲ့ ဗေဒင်ဆရာ

 ယုတ်မာတဲ့ ဗေဒင်ဆရာ

အခန်း ()

မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေသော ညဦးယံ၏ အမှောင်ထုသည် ရန်ကုန်မြို့ဟောင်း၏ လမ်းကြားလေးတစ်ခုအတွင်းသို့ တိုးဝင်ကာ ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ လမ်းမီးတိုင်များမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဝါကျင်ကျင်အလင်းရောင်သည် မိုးရေစက်များကြားတွင် တုန်ရီနေပြီး လမ်းဘေးဝဲယာရှိ ဟောင်းနွမ်းနေသော တိုက်အိုကြီးများမှာ သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်များကဲ့သို့ မှောင်ရိပ်ခိုနေကြသည်။ ထိုလမ်းကြား၏ အဆုံး၊ သံချေးတက်နေသော သံပန်းတံခါးကြီးတစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် "ဟောဟိတ - ဆရာဦးဝိစာရ" ဆိုသော ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းလေးတစ်ခုသည် လေအဝေ့တွင် တကျိကျိ မြည်တမ်းလျက်ရှိသည်။

သူရသည် ထိုတံခါးရှေ့တွင် မိုးစိုရွှဲလျက် ရပ်နေမိသည်။ သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင်တော့ မိုးသံထက် ကျယ်လောင်သော နှလုံးခုန်သံများက စည်းချက်မမှန်စွာ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လှုပ်နေသည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ဆုပ်ကိုင်ထားသော အိတ်ကပ်လေးထဲ၌ သူ့ဘဝ၏ နောက်ဆုံးမျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သော ငွေစက္ကူအနွမ်းလေးအချို့ ရှိနေသည်။ အကြွေးရှင်များ၏ ခြိမ်းခြောက်မှု၊ နာမကျန်းဖြစ်နေသော မိခင်အို၏ ညည်းညူသံနှင့် အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ လမ်းပျောက်နေသော သူ၏ အနာဂတ်တို့က သူ့ကို ဤနေရာသို့ တွန်းပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

ဆရာဦးဝိစာရသည် မြို့ပေါ်တွင် နာမည်ကြီးလှသည်။ သို့သော် ထိုနာမည်ကြီးခြင်းမှာ ကောင်းသတင်းဖြင့်တော့မဟုတ်။ သူ၏ ဟောကိန်းများသည် မှန်လွန်းသော်လည်း သူပေးသော ယတြာများသည် ဆန်းကြယ်လွန်းသည်၊ တခါတရံတွင်လည်း ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ကောလာဟလများ ထွက်နေတတ်သည်။ သူရသည် ထိုကောလာဟလများကို မယုံကြည်ချင်သော်လည်း ယခုအချိန်တွင် သူ၌ ရွေးချယ်စရာ လမ်းမရှိတော့ပေ။

သူသည် တံခါးကို ခေါက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်စဉ်မှာပင် တံခါးသည် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်။ အတွင်းဘက်မှ မှောင်မည်းနေသော အခန်းကျဉ်းလေးအတွင်းမှ အမွှေးတိုင်နံ့ပြင်းပြင်းနှင့် ပုပ်စော်နံသော အနံ့တစ်ခု ရောယှက်ကာ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝင်ခဲ့လေ သူရ... ငါ စောင့်နေတာ ကြာပြီ။

ခပ်သြသြနှင့် အေးစက်လှသော အသံတစ်သံက အခန်းအမှောင်ထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူရ၏ ကျောရိုးတစ်လျှောက် စိမ့်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မိမိ၏ အမည်ကို ထိုဆရာက မည်သို့သိနေသနည်း။ သူရသည် တံတွေးကို ခက်ခဲစွာ မျိုချရင်း အမှောင်ထုအတွင်းသို့ ခြေလှမ်းလှမ်းလိုက်သည်။

အခန်း ()

အခန်းငယ်လေးအတွင်း၌ ဆီမီးခွက်အနည်းငယ်သာ လင်းနေပြီး နံရံများတွင် နားမလည်နိုင်သော အင်းကွက်များနှင့် ရုပ်ပုံများ ရေးဆွဲထားသည်။ အခန်းလယ်ရှိ နိမ့်ပါးသော စားပွဲတစ်လုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် လူတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ဆီမီးရောင်အောက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်သာ မြင်ရသော်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ တောကြောင်တစ်ကောင်ကဲ့သို့ တောက်ပနေသည်။ ထိုသူမှာ ဆရာဦးဝိစာရပင် ဖြစ်သည်။

သူ၏ အသားအရည်မှာ ညိုမည်းပြီး တွန့်လိပ်နေကာ ဝတ်ဆင်ထားသော အညိုရောင် ဝတ်ရုံကြီးမှာ ဖုန်တက်နေသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူသည် သူရကို စိုက်ကြည့်ရင်း သွားဝါကြီးများ ပေါ်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးသည် နွေးထွေးမှု လုံးဝမရှိဘဲ ကြည့်ရသူကို နေမထိထိုင်မသာ ဖြစ်စေသည်။

မင်း ဘာကြောင့်လာတယ်ဆိုတာ ငါသိတယ်၊ ဦးဝိစာရက သူရရှေ့သို့ ကွမ်းသွေးများပေနေသော စာအုပ်ဟောင်းကြီးကို တိုးပေးလိုက်ရင်း ပြောသည်။ မင်းအမေက သေအံ့ဆဲဆဲ၊ မင်းကလည်း အကြွေးပတ်လည်ဝိုင်းနေတာ မဟုတ်လား။

သူရ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည်။ ဟုတ်ပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး။ ကျွန်တော့်မှာ တခြားကိုးကွယ်ရာ မရှိတော့လို့ပါ။

ဦးဝိစာရသည် ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီး သူရ၏ လက်ဖဝါးကို ဆွဲယူကာ ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ ရေခဲကဲ့သို့ အေးစက်နေသည်။ ဆရာက သူရ၏ လက်ကို ကြည့်ရင်း တဟားဟားနှင့် ရယ်မောလိုက်သည်။

မင်းကံဇာတာက အရမ်းနိမ့်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြောင်းလဲလို့ရပါတယ်။ မင်း တကယ်ပဲ ဘာမဆို လုပ်ရဲသလား။

သူရသည် ခဏမျှ တုံ့ဆိုင်းသွားသော်လည်း မိခင်၏ မျက်နှာကို ပြေးမြင်မိကာ ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။ ဟုတ်ကဲ့၊ ကျွန်တော် ဘာမဆို လုပ်ပါ့မယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝ ပြောင်းလဲဖို့ပဲ အရေးကြီးပါတယ်။

ဆရာဦးဝိစာရ၏ မျက်လုံးများတွင် ကောက်ကျစ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ ကောင်းပြီ၊ ဒါဆိုရင် ငါပေးတဲ့ အလုပ်တစ်ခုကို မင်းလုပ်ရမယ်။ ဒီအလုပ်က မင်းကို ချမ်းသာစေရုံတင်မကဘူး၊ မင်းအမေကိုလည်း ရောဂါပျောက်စေလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့... မင်း ပေးဆပ်ရမယ့် အရာတစ်ခုတော့ ရှိတယ်။

အခန်း ()

ပေးဆပ်ရမယ့်အရာက ဘာလဲ ဆရာ။ သူရက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။

ဦးဝိစာရသည် စားပွဲအောက်မှ သံသေတ္တာအသေးလေး တစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုသေတ္တာထဲတွင် အမည်းရောင် ပုလင်းငယ်လေးတစ်လုံးနှင့် လူအရိုးဖြင့် လုပ်ထားဟန်တူသော အရုပ်ကလေးတစ်ခု ရှိနေသည်။

ဒီအရုပ်ကို ယူသွားပါ။ ပြီးတော့ မင်းတို့ရပ်ကွက်ထဲက သုသာန်နားမှာရှိတဲ့ ညောင်ပင်ကြီးအောက်မှာ ဒီည သန်းခေါင်ယံအချိန်မှာ မြေမြှုပ်ရမယ်။ မြှုပ်နေတုန်းမှာ မင်းရဲ့ သွေးသုံးစက်ကို ဒီပုလင်းထဲက အရည်နဲ့ရောပြီး အရုပ်ပေါ်ကို လောင်းချရမယ်။ ဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေအားလုံး အဲဒီအရုပ်ထဲကို ရောက်သွားလိမ့်မယ်။

သူရသည် ထိုအရာများကို ကြည့်ရင်း ရင်တထိတ်ထိတ် ဖြစ်နေသည်။ ဆရာ... ဒါက စုန်းအတတ်တွေ မဟုတ်ဘူးလား။ ကျွန်တော့်ကို ဘေးမဖြစ်စေနိုင်ဘူးလား။

ဦးဝိစာရက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ မင်းက ကြောက်နေတာလား။ ကြောက်ရင်လည်း ပြန်တော့။ မင်းအမေ ဒီညထက် မပိုဘူးဆိုတာကိုတော့ မှတ်ထားလိုက်။

ထိုစကားသည် သူရ၏ နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းလိုက်သကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ထိုသေတ္တာကို အမြန်ဆွဲယူလိုက်သည်။ ကောင်းပါပြီ ဆရာ။ ကျွန်တော် လုပ်ပါ့မယ်။

သူရသည် ဆရာ့အိမ်မှ ထွက်လာခဲ့သည်။ မိုးက သည်းမြဲသည်းဆဲ။ သူ၏ လက်ထဲမှ သေတ္တာကလေးမှာ ပေါ့ပါးသော်လည်း သူ၏ ရင်ထဲတွင်တော့ လေးလံလှသော အပြစ်ရှိစိတ်များ ခိုအောင်းနေသည်။ သူသည် သုသာန်သို့ ဦးတည်ကာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခုလုံးမှာ တိတ်ဆိတ်လျက်ရှိပြီး ခွေးအူသံများက လေထဲတွင် လွင့်ပျံ့နေသည်။

သူသည် ညောင်ပင်ကြီးအောက်သို့ ရောက်သောအခါ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်သည်။ မြေကြီးကို လက်ဖြင့် ယက်ထုတ်ရင်း အပေါက်ငယ်တစ်ခု ဖော်လိုက်သည်။ ဦးဝိစာရ ပြောသည့်အတိုင်း သူ၏ လက်ချောင်းကို ဓားငယ်ဖြင့် လှီးကာ သွေးသုံးစက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လေပြင်းတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းသွားပြီး ညောင်ရွက်များ၏ တရှဲရှဲ အသံမှာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ရယ်မောနေသကဲ့သို့ ကြားလိုက်ရသည်။

အခန်း ()

သူရသည် အရုပ်ကို မြေမြှုပ်ပြီးနောက် အိမ်သို့ အပြေးပြန်လာခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ အိပ်ရာပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော မိခင်ဖြစ်သူမှာ ယခင်ကထက် မျက်နှာဝင်းပနေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။

သား... ငါ နေလို့ကောင်းလာပြီ။ ရင်ထဲမှာလည်း ပေါ့ပါးသွားသလိုပဲ။ မိခင်ဖြစ်သူ၏ အသံမှာ ကြည်လင်နေသည်။

သူရသည် ဝမ်းသာအားရဖြင့် မိခင်ကို ဖက်ထားမိသည်။ ဆရာဦးဝိစာရ ပြောတာ တကယ်မှန်တာပဲဟု သူတွေးမိသည်။ နောက်တစ်နေ့တွင်လည်း သူရ၏ ကံဇာတာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ လမ်းတွင် ငွေအိတ်တစ်အိတ် ကောက်ရသလို၊ အကြွေးရှင်များကလည်း အကြွေးများကို ဆိုင်းငံ့ပေးကြသည်။

သို့သော် ထိုနေ့ညမှစ၍ သူရသည် ထူးဆန်းသော အိပ်မက်ဆိုးများကို စတင်မက်လာသည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် သူမြှုပ်ခဲ့သော အရုပ်ကလေးမှာ သက်ရှိတစ်ခုကဲ့သို့ လှုပ်ရှားလာပြီး သူ၏ အိပ်ရာဘေးတွင် ရပ်ကာ စိုက်ကြည့်နေတတ်သည်။ ထိုအရုပ်၏ မျက်နှာမှာ သူရနှင့် တစ်ပုံစံတည်း တူနေပြီး မျက်လုံးများမှာ သွေးကဲ့သို့ နီမြန်းနေသည်။

သူရသည် လန့်နိုးလာတိုင်း ချွေးစေးများ ပြန်နေတတ်သည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ တဖြည်းဖြည်း ပိန်ချုံးလာသည်။ တစ်ဖက်တွင်လည်း သူ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာများမှာ တိုးပွားနေသော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်လန့်နေမိသည်။

တစ်ပတ်ခန့်အကြာတွင် သူရသည် ဆရာဦးဝိစာရထံသို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဆရာ... ကျွန်တော် ညတိုင်း အိပ်မက်ဆိုးတွေ မက်နေတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ထဲမှာလည်း အားအင်တွေ ကုန်ခမ်းနေသလိုပဲ။ ဒါ ဘာဖြစ်တာလဲ ဆရာ။

ဦးဝိစာရသည် ဆေးတံကို အေးအေးဆေးဆေး သောက်ရင်း သူရကို ကြည့်လိုက်သည်။ ဒါက သဘာဝပဲလေ။ မင်းရဲ့ ကံကောင်းမှုတွေကို ရဖို့အတွက် မင်းရဲ့ အသက်ဓာတ်ကို အလဲအလှယ် လုပ်နေရတာ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ မင်း ချမ်းသာလာပြီပဲ။ ဒီလောက်တော့ ပေးဆပ်ရမှာပေါ့။

သူရ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဘာ... အသက်ဓာတ်ကို အလဲအလှယ် လုပ်တာ ဟုတ်လား။ ဆရာ ကျွန်တော့်ကို အစက အဲဒီလို မပြောခဲ့ဘူးလေ။

ဦးဝိစာရက ခပ်အေးအေးပင် ပြန်ပြောသည်။ မင်းက ဘာမဆို လုပ်မယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ အခုမှတော့ နောင်တရလို့ မရတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ မင်း မသေချင်သေးရင် နောက်ထပ် နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှိသေးတယ်။

အခန်း ()

နောက်ထပ်နည်းလမ်းက ဘာလဲ ဆရာ။ ကျွန်တော့်ကို ကူညီပါဦး။ ကျွန်တော် မသေချင်သေးဘူး။ သူရသည် ဦးဝိစာရ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ကာ တောင်းပန်ရှာသည်။

ဦးဝိစာရသည် ကောက်ကျစ်သော အပြုံးဖြင့် သူရကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ နည်းလမ်းကတော့ လွယ်ပါတယ်။ မင်းအစား ပေးဆပ်မယ့် လူတစ်ယောက်ကို ရှာရုံပဲ။ မင်းရဲ့ ကံဆိုးမှုတွေနဲ့ အသက်ဓာတ်ကို တခြားလူတစ်ယောက်ဆီ ပြောင်းပေးလိုက်ရင် မင်း အသက်ရှည်ရှည် နေရလိမ့်မယ်။

သူရသည် ထိတ်လန့်သွားသည်။ တခြားလူတစ်ယောက်ဆီ ပြောင်းပေးရမယ်... ဒါဆိုရင် အဲဒီလူက သေသွားမှာပေါ့။

သေမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းအတွက်တော့ အသက်ရှင်ခွင့်ရမှာပဲလေ။ ဦးဝိစာရ၏ အသံမှာ စွဲမက်ဖွယ်ကောင်းသော မြွေဟောက်တစ်ကောင်၏ အသံကဲ့သို့ ရှိသည်။ မင်းစဉ်းစားကြည့်စမ်း... မင်းမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီးရှိနေပြီ၊ မင်းအမေလည်း နေကောင်းနေပြီ။ မင်းသေသွားရင် ဒါတွေအားလုံး ဘာအသုံးကျတော့မှာလဲ။

သူရ၏ စိတ်ထဲတွင် တိုက်ပွဲတစ်ခု ဖြစ်ပွားနေသည်။ သူသည် လူသတ်သမားတစ်ယောက် မဖြစ်ချင်ပေ။ သို့သော် သူ၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်က ပိုမိုကြီးစိုးနေသည်။ သူသည် တုန်ရီသောအသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။ ဘယ်သူ့ကို... ဘယ်သူ့ကို ကျွန်တော် ရွေးရမလဲ။

ဦးဝိစာရသည် စာအုပ်ဟောင်းကြီးထဲမှ ဓာတ်ပုံတစ်ပုံကို ထုတ်လိုက်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံမှာ သူရ၏ သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက်၊ သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း ကူညီပေးခဲ့သော "ကျော်စွာ" ၏ ပုံဖြစ်နေသည်။

ဒီလူကို ရွေးလိုက်ပါ။ သူက မင်းကို ယုံကြည်ပြီးသား။ သူနဲ့ မင်း သွေးချင်းနှောတဲ့ ယတြာတစ်ခု လုပ်လိုက်ရင် မင်းရဲ့ အခက်အခဲတွေ အားလုံး ပြေလည်သွားလိမ့်မယ်။

သူရသည် ဓာတ်ပုံကို ကြည့်ရင်း မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ ကျော်စွာ... ကျော်စွာက သူ့ကို ညီအစ်ကိုလို ချစ်တာ။ သူ့ကို ဘယ်လိုလုပ် ရက်စက်နိုင်မှာလဲ။ သို့သော် ကျော်စွာ၏ မျက်နှာကို ကြည့်နေစဉ်မှာပင် သူရ၏ နားထဲတွင် "မင်းသေလိမ့်မယ်... မင်းသေလိမ့်မယ်" ဆိုသော အသံများက တဝဲဝဲ လည်နေသည်။

အခန်း ()

သူရသည် ကျော်စွာကို အိမ်သို့ ဖိတ်လိုက်သည်။ ကျော်စွာသည် ဘာမှမသိဘဲ သူရအတွက် ဝမ်းသာအားရ ရောက်လာခဲ့သည်။

သူငယ်ချင်း... မင်း အခုလို ချမ်းသာလာတာ ငါ တကယ်ဝမ်းသာပါတယ်။ မင်းအမေလည်း နေကောင်းသွားပြီဆိုတော့ ငါ့မှာ အပူအပင် မရှိတော့ဘူး။ ကျော်စွာက ရိုးသားစွာ ပြောရှာသည်။

သူရသည် ကျော်စွာ၏ မျက်နှာကို တည့်တည့်မကြည့်ဝံ့ပေ။ သူသည် ဦးဝိစာရ ပေးလိုက်သော ဆေးရည်များကို ဝိုင်ပုလင်းထဲသို့ ရောထည့်လိုက်သည်။ ကျော်စွာ... ငါတို့ သူငယ်ချင်းဖြစ်တာ ကြာပြီ။ ဒီနေ့တော့ ငါတို့ အောင်ပွဲခံတဲ့အနေနဲ့ သောက်ရအောင်။

ကျော်စွာသည် သံသယမရှိဘဲ ဝိုင်ခွက်ကို မော့သောက်လိုက်သည်။ ခဏအကြာတွင် ကျော်စွာသည် မူးဝေလာကာ ဆိုဖာပေါ်သို့ လဲကျသွားသည်။ သူရသည် ဦးဝိစာရ သင်ပေးလိုက်သော ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုရင်း ကျော်စွာ၏ လက်ချောင်းကို အပ်ဖြင့် ထိုးဖောက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် မိမိ၏ လက်ကိုလည်း ထိုးဖောက်ကာ သွေးချင်း ထိတွေ့စေလိုက်သည်။

ထိုအချိန်တွင် အခန်းအတွင်း၌ လေပြင်းများ တိုက်ခတ်လာပြီး မီးအိမ်များမှာ ငြိမ်းသွားသည်။ သူရသည် အမှောင်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အော်ဟစ်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။ သို့သော် ထိုအသံမှာ ကျော်စွာ၏ အသံမဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်၏ အသံကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ကျော်စွာသည် နိုးမလာတော့ပေ။ သူသည် အိပ်ပျော်နေရင်းပင် အသက်ရှူရပ်ကာ သေဆုံးသွားခဲ့သည်။ ရဲများက နှလုံးရပ်ပြီး သေဆုံးခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်ကြသည်။ သူရသည် သူငယ်ချင်းအတွက် ဝမ်းနည်းဟန်ဆောင်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်ထဲတွင်တော့ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် အပြစ်ရှိစိတ်များက သူ့ကို ဝါးမြိုနေပြီဖြစ်သည်။

အခန်း ()

ကျော်စွာ သေဆုံးပြီးနောက် သူရသည် သိသိသာသာ ပြန်လည်ကျန်းမာလာသည်။ သူ၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများမှာလည်း အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် အောင်မြင်လာသည်။ သူသည် တိုက်အိမ်အသစ်ကြီး ဝယ်လိုက်ပြီး ဇိမ်ခံကားများဖြင့် နေထိုင်လာနိုင်သည်။

သို့သော် သူ၏ စိတ်သည် ဘယ်သောအခါမှ မအေးချမ်းခဲ့ပေ။ ညတိုင်း အိပ်မက်ထဲတွင် ကျော်စွာသည် သွေးရွှဲနေသော မျက်နှာဖြင့် သူ့ကို လာကြည့်တတ်သည်။ မင်း ဘာလို့ ငါ့ကို သတ်တာလဲ သူရ... မင်း ဘာလို့လဲ... ဟူသော အသံက သူ့နားထဲတွင် အမြဲမြည်ဟည်းနေသည်။

သူရသည် စိတ်မချမ်းသာသဖြင့် ဆရာဦးဝိစာရထံသို့ တစ်ခေါက် ထပ်သွားပြန်သည်။ ဆရာ... ကျွန်တော် မခံစားနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်စိတ်တွေ ရူးတော့မယ်။ ဒါတွေကို ရပ်ပစ်လို့ မရဘူးလား။

ဦးဝိစာရသည် ရှေးကထက်ပင် ပိုမိုနုပျိုလာသကဲ့သို့ ရှိသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အရေးအကြောင်းများ လျော့နည်းနေပြီး အသားအရည်မှာလည်း စိုပြည်နေသည်။ သူသည် သူရကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။

ရပ်လို့ မရတော့ဘူး သူရ။ ဒါက မင်းစတင်ခဲ့တဲ့ ကစားပွဲပဲ။ မင်းက လူတစ်ယောက်ရဲ့ အသက်ကို ယူပြီး မင်းဘဝကို တည်ဆောက်ခဲ့တာ။ အခု မင်းမှာ အရာအားလုံး ရှိနေပြီလေ။ ဘာကို ပူနေတာလဲ။

ဆရာ... ဆရာက ကျွန်တော့်ကို သွေးဆောင်ခဲ့တာ မဟုတ်လား။ သူရက ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည်။

ဦးဝိစာရက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။ ငါက လမ်းပြရုံပဲ ရှိတာပါ။ အဲဒီလမ်းအတိုင်း လျှောက်မလား၊ မလျှောက်ဘူးလား ဆိုတာ မင်းကိုယ်တိုင် ဆုံးဖြတ်ခဲ့တာပဲ။ မင်းရဲ့ လောဘနဲ့ အတ္တက မင်းကို ဒီအခြေအနေ ရောက်အောင် လုပ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ မင်း ငါ့ဆီက ထွက်သွားလို့ မရတော့ဘူး။

သူရသည် ထိုအချိန်မှပင် အခြေအနေအားလုံးကို သဘောပေါက်သွားသည်။ ဆရာဦးဝိစာရသည် သူရ၏ ကံကြမ္မာကို ကူညီပေးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ သူရကဲ့သို့သော လူများ၏ အသက်နှင့် ဝိညာဉ်ကို အသုံးချကာ မိမိကိုယ်ကိုယ် အသက်ရှည်စေရန်နှင့် တန်ခိုးကြီးစေရန် လုပ်ဆောင်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။

အခန်း ()

သူရသည် ဆရာဦးဝိစာရကို လက်စားချေရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် လူမိုက်အချို့ကို ငှားကာ ဦးဝိစာရ၏ အိမ်ကို မီးရှို့ရန် ခိုင်းစေခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလူမိုက်များမှာ ဦးဝိစာရ၏ အိမ်နားသို့ ရောက်သည်နှင့် အကြောင်းရင်းမရှိဘဲ ရူးသွပ်သွားကြသည် သို့မဟုတ် လမ်းတွင်တင် မတော်တဆမှုများ ဖြစ်ကာ သေဆုံးကုန်ကြသည်။

သူရသည် အကြောက်တရားဖြင့် နေအိမ်အတွင်း၌သာ အောင်းနေမိသည်။ သူ၏ မိခင်မှာလည်း ယခုအခါတွင် သူရကို မမှတ်မိတော့ဘဲ တစ်နေကုန် နံရံကို ကြည့်ကာ တစ်ယောက်တည်း စကားများ ပြောနေတတ်သည်။

တစ်ညတွင် သူရသည် ဧည့်ခန်း၌ ထိုင်နေစဉ် ဦးဝိစာရသည် အိမ်ထဲသို့ အသာအယာ လမ်းလျှောက်ဝင်လာသည်။ သူရသည် ထိတ်လန့်တကြားဖြင့် နောက်သို့ ဆုတ်လိုက်သည်။ ခင်ဗျား... ခင်ဗျား ဘယ်လိုလုပ် ဝင်လာတာလဲ။ အစောင့်တွေ ဘယ်မှာလဲ။

ဦးဝိစာရက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ အစောင့်တွေက အိပ်ပျော်နေကြပြီ။ ငါ မင်းကို လာသတိပေးတာ သူရ။ မင်း ငါ့ကို ရန်မူဖို့ ကြိုးစားတာက မင်းရဲ့ သေတွင်းကို မင်းကိုယ်တိုင် တူးနေတာပဲ။

ဆရာ... တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်တော် မှားသွားပါပြီ။ ကျွန်တော့်ကို လွှတ်ပေးပါတော့။ သူရသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကာ တောင်းပန်သည်။

ဦးဝိစာရက သူရ၏ မေးစေ့ကို ဆွဲမလိုက်သည်။ ငါ မင်းကို လွှတ်ပေးလို့ မရဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက ငါ့အတွက် နောက်ထပ် လိုအပ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်နေလို့ပဲ။ မင်း သိလား... ငါ အခုလို အမြဲတမ်း နုပျိုနေဖို့အတွက် ငါ့မှာ တပည့်အသစ်တွေ လိုတယ်။ မင်းရဲ့ ဝိညာဉ်က ငါ့အတွက် အရမ်း တန်ဖိုးရှိတယ်။

ဦးဝိစာရသည် ဂါထာတစ်ခုကို တိုးတိုးရွတ်ဆိုလိုက်သည်။ သူရ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လှုပ်ရှား၍ မရတော့ဘဲ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ အေးခဲသွားသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးကျယ်နေပြီး ပါးစပ်မှလည်း အသံတစ်သံမျှ ထွက်မလာတော့ပေ။

အခန်း ()

ရက်သတ္တပတ်အချို့ ကုန်လွန်သွားသောအခါ ရန်ကုန်မြို့၏ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲရှိ "ဟောဟိတ - ဆရာဦးဝိစာရ" ဆိုသော ဆိုင်းဘုတ်ဟောင်းအောက်တွင် လူငယ်အသစ်တစ်ယောက် ရောက်ရှိနေသည်။ ထိုလူငယ်မှာ အလုပ်အကိုင်မရှိဘဲ မိသားစုအခက်အခဲကြောင့် လမ်းပျောက်နေသော သူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။

သူသည် တံခါးကို ခေါက်လိုက်သောအခါ တံခါးသည် အလိုအလျောက် ပွင့်သွားသည်။ အတွင်းဘက်မှ အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။

ဝင်ခဲ့လေ... ငါ စောင့်နေတာ ကြာပြီ။

ထိုအသံမှာ ဆရာဦးဝိစာရ၏ အသံမဟုတ်တော့ဘဲ သူရ၏ အသံဖြစ်နေသည်။ သို့သော် ထိုအသံထဲတွင် လူသားတစ်ယောက်၏ ခံစားချက် လုံးဝ မပါရှိတော့ပေ။ လူငယ်လေးသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သွားသောအခါ စားပွဲနောက်တွင် ထိုင်နေသော ဆရာဦးဝိစာရကို တွေ့ရသည်။ ဦးဝိစာရသည် ယခုအခါတွင် အသက် ခန့် လူငယ်လေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ နုပျိုနေပြီ ဖြစ်သည်။

သူရမှာမူ ထိုအခန်း၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် အရုပ်တစ်ခုကဲ့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေရသည်။ သူ၏ ဝိညာဉ်မှာ ထိုအရုပ်အတွင်း၌ ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ဦးဝိစာရ၏ စေခိုင်းမှုများကိုသာ လုပ်ဆောင်နေရသည်။ သူသည် အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသော လူငယ်လေးကို ကြည့်ရင်း "မဝင်ခဲ့နဲ့... ပြန်ပြေးတော့" ဟု စိတ်ထဲမှ အော်ဟစ်နေသော်လည်း အပြင်သို့ အသံထွက်မလာခဲ့ပေ။

အခန်း ()

ဦးဝိစာရသည် ထိုလူငယ်လေးကို သူရအား လုပ်ဆောင်ခဲ့သကဲ့သို့ပင် မက်လုံးများပေးကာ လှည့်စားနေသည်။ သူရသည် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ရင်း မိမိကိုယ်မိမိ နောင်တရမိသည်။ သူသည် ချမ်းသာချင်ခဲ့သည်၊ သူသည် အသက်ရှင်ချင်ခဲ့သည်၊ သို့သော် သူရရှိခဲ့သော အရာမှာ အဆုံးမရှိသော ငရဲခန်းသာ ဖြစ်သည်။

ညစဉ်ညတိုင်း သူရ၏ ဝိညာဉ်သည် ကျော်စွာ၏ ဝိညာဉ်နှင့် တွေ့ဆုံရသည်။ ကျော်စွာသည် သူ့ကို အပြစ်မတင်တော့ဘဲ သနားစရာကောင်းသော မျက်လုံးများဖြင့်သာ ကြည့်နေတတ်သည်။

ငါတို့နှစ်ယောက်လုံး လောဘရဲ့ သားကောင်တွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါ သူရ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ငါ့ထက် ပိုပြီး ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ မင်းက လူသေမဟုတ်ဘဲ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ငရဲကျနေရလို့ပဲ။ ကျော်စွာ၏ ဝိညာဉ်က တိုးတိုးလေး ပြောတတ်သည်။

သူရသည် သူ၏ ဘဝကို ပြန်လည်သုံးသပ်မိသည်။ သူသည် မိခင်ကို ကယ်တင်ချင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါတွင် သူ၏ မိခင်မှာ သူစိမ်းများ၏ လက်ထဲတွင် အထီးကျန်စွာ နေထိုင်နေရသည်။ သူရရှိခဲ့သော ငွေကြေးများမှာလည်း ဦးဝိစာရ၏ လက်ထဲသို့သာ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။

အခန်း ()

တစ်ညတွင် သူရသည် သူ၏ စိတ်စွမ်းအားကို စုစည်းကာ ဦးဝိစာရကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ကို အရုပ်ထဲမှ ထွက်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားသည်။ ဦးဝိစာရသည် ဂါထာများ ရွတ်ဆိုနေစဉ် ခဏမျှ သတိလက်လွတ် ဖြစ်သွားချိန်တွင် သူရ၏ ဝိညာဉ်သည် အရုပ်ထဲမှ ခဏမျှ လွတ်မြောက်သွားသည်။

သူသည် အခန်းထဲရှိ မီးအိမ်များကို တိုက်ခိုက်ကာ မီးစတင် ရှို့လိုက်သည်။ ဦးဝိစာရသည် ထိတ်လန့်သွားပြီး သူရကို ပြန်လည် ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားသည်။

မင်း ဘာလုပ်တာလဲ သူရ။ ရပ်စမ်း။ မင်းပါ သေသွားလိမ့်မယ်။

သေတာက အခုလို နေရတာထက် ပိုကောင်းပါတယ် ဆရာ။ ခင်ဗျားရဲ့ ယုတ်မာမှုတွေကို ဒီနေ့မှာပဲ အဆုံးသတ်ရအောင်။

မီးတောက်များသည် အခန်းတစ်ခုလုံးကို လျင်မြန်စွာ ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ ဦးဝိစာရသည် သူ၏ မှော်ပညာများကို သုံးကာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း သူရ၏ ဝိညာဉ်က သူ့ကို မြဲမြံစွာ ဖက်တွယ်ထားသည်။ အမွှေးတိုင်နံ့များ၊ စာအုပ်ဟောင်းများ နှင့် ယုတ်မာသော အင်းကွက်များအားလုံး မီးထဲတွင် ပြာကျကုန်သည်။

အခန်း ()

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ရဲများနှင့် မီးသတ်သမားများသည် လမ်းကြားလေးထဲရှိ အိမ်အိုကြီးသို့ ရောက်လာကြသည်။ အိမ်မှာ ပြာပုံအတိ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အပျက်အစီးများကြားတွင် လူနှစ်ယောက်၏ အရိုးစုများကို တွေ့ရှိရသည်။ တစ်ခုမှာ လူကြီးတစ်ယောက်၏ အရိုးစုဖြစ်ပြီး အခြားတစ်ခုမှာမူ ထူးဆန်းစွာပင် အလွန်သေးငယ်သော အရုပ်အရွယ်အစားမျှသာ ရှိသည်။

ရပ်ကွက်ထဲရှိ လူများကတော့ ဆရာဦးဝိစာရ၏ အိမ် မီးလောင်သွားခြင်းကို ဝမ်းသာနေကြသည်။ သို့သော် ထိုနေ့မှစ၍ ထိုလမ်းကြားလေးထဲတွင် ညသန်းခေါင်ယံအချိန်၌ ငိုကြွေးသံများနှင့် ဂါထာရွတ်သံများကို ကြားရတတ်သည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။

အဆိုးဆုံးမှာ ထိုနေရာတွင် တိုက်သစ်ကြီး ဆောက်လိုက်သော်လည်း မည်သူမျှ မနေရဲကြပေ။ လောဘ၊ အတ္တ နှင့် ယုတ်မာမှုများဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့သော ထိုနေရာသည် အမြဲတမ်း ခြောက်ခြားဖွယ်ရာ ကောင်းနေတော့သည်။

သူရ၏ မိခင်မှာမူ ထိုညကပင် အေးချမ်းစွာ ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် ပြုံးယောင်သန်းနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူမ၏ သားဖြစ်သူသည် နောက်ဆုံးအချိန်တွင် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပေသည်။

ဤသို့ဖြင့် "ယုတ်မာတဲ့ ဗေဒင်ဆရာ" ၏ ပုံပြင်သည် နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့သော်လည်း လူတို့၏ လောဘရှိနေသရွေ့ ထိုကဲ့သို့သော ဆရာဦးဝိစာရမျိုးများသည် ပုံစံအမျိုးမျိုးဖြင့် ရှိနေဦးမည်သာ ဖြစ်သည်။

ပြီးပါပြီ။