အစားထိုးကြသူများ

 အစားထိုးကြသူများ

ဟော်မိုနော့မြို့ရဲ့ ကောင်းကင်ဟာ တစ်နှစ်ပတ်လုံး မီးခိုးရောင် အတိဖုံးနေတတ်ပါတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးကတော့ အဲဒီမီးခိုးရောင် ကောင်းကင်အောက်က မြေနိမ့်ပိုင်း ရပ်ကွက်လေးတစ်ခုထဲမှာပဲ ရှိခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမြတ်နိုးဆုံးက မြတ်နိုး ဆိုတဲ့ မိန်းကလေးပါပဲ။ သူမရဲ့ နာမည်နဲ့လိုက်အောင် ကျွန်တော် သူမကို အသက်ထက်မက မြတ်နိုးခဲ့ပါတယ်။ မြတ်နိုးက လှပတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အလှတရားနောက်ကွယ်မှာ မြို့အစွန်က ဘရော့စကီးရဲတိုက်ကြီးကို တမ်းတတဲ့ အာသီသတွေက အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုလို ခိုအောင်းနေခဲ့တာကို ကျွန်တော် သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ 

တစ်နေ့မှာတော့ မြတ်နိုးက ကျွန်တော့်ဆီကို ငိုယိုပြီး ရောက်လာပါတယ်။ “ကိုသုတ... ကျွန်မ မခံစားနိုင်တော့ဘူး၊ ဒီမြို့ကနေ ထွက်သွားချင်ပြီ၊ ရဲတိုက်ထဲကို ဝင်ခွင့်ရဖို့ လမ်းစရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့...” သူမ စကားကို ရပ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော် စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ သူမ ပခုံးလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်မိတယ်၊ “ဘာဖြစ်လို့လဲ မြတ်နိုး၊ ဘာအခက်အခဲရှိလို့လဲ၊ ကိုယ့်ကို ပြောပါ” လို့ မေးတော့ သူမက မြို့လယ်က ဆေးခန်းအကြောင်းကို ပြောပြလာပါတယ်။ အဲဒီဆေးခန်းက ကျောရိုးနဲ့ လျှာကို အစားထိုးပေးတဲ့နေရာပေါ့။ ရဲတိုက်ထဲကို ဝင်ဖို့ဆိုရင် သုံးပေပဲ မြင့်တဲ့ တံခါးပေါက်ကို ဖြတ်ရမယ်၊ အဲဒီအတွက် လေးဘက်ထောက်ပြီး မစင်လျက်မလား၊ ဒါမှမဟုတ် ရော်ဘာကျောရိုး အစားထိုးပြီး ခါးကို ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ချိုးဝင်မလား ဆိုတဲ့ ရွေးချယ်စရာ နှစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ 

“ကျွန်မကတော့ လေးဘက်မထောက်နိုင်ဘူး ကိုသုတ၊ လျှာကိုလည်း ရော်ဘာလျှာ အစားမထိုးချင်ဘူး၊ အဲဒါက လူဖြစ်ရှုံးတာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ခါးရိုးအစားထိုးဖို့ကျတော့လည်း ကျွန်မတို့မှာ ပိုက်ဆံမှ မရှိတာ” လို့ သူမက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်က ကျွန်တော့်ကို ကန်းစေခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မကြည့်ရက်တဲ့အဆုံးမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျောရိုးကို ရောင်းဖို့ ကျွန်တော် ဆုံးဖြတ်လိုက်မိတယ်။ “မငိုပါနဲ့ မြတ်နိုးရယ်၊ မင်း ရဲတိုက်ထဲကို ခေါင်းမော့ပြီး ဝင်နိုင်အောင် ကိုယ် စီစဉ်ပေးပါ့မယ်” လို့ ကျွန်တော် ပြောလိုက်တဲ့အခါ သူမရဲ့ မျက်ရည်တွေကြားက ပြုံးလိုက်တဲ့ အပြုံးဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ လောကနိဗ္ဗာန်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးဟာ ကျွန်တော့်ဘဝကို ချောက်ထဲတွန်းချမယ့် အပြုံးမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။

ဆေးခန်းထဲကို ဝင်သွားတဲ့နေ့က လေထုထဲမှာ ပိုးသတ်ဆေးနံ့တွေနဲ့အတူ လူသားဆန်မှုတွေ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ အငွေ့အသက်တွေ ပြည့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် မြတ်နိုးအတွက် ခါးရိုးအစားထိုးစရိတ်ရဖို့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ရေ ကျန်းမာရေးနဲ့ ဘဝကို ရင်းလိုက်ရတယ်။ ခွဲစိတ်ခန်းထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မွေးရာပါ ကျောရိုးကို ထုတ်ယူပြီး ရော်ဘာကျောရိုး အစားထိုးခံရတဲ့ ဝေဒနာက ဘယ်လို စကားလုံးနဲ့မှ ဖော်ပြလို့ မရအောင် နာကျင်လွန်းပါတယ်။ ခွဲစိတ်ပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော့် ခါးက မတ်မတ်ရပ်လို့ မရတော့ဘူး။ အမြဲတမ်း ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ကိုင်းညွတ်နေရတဲ့ အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ 

ကျွန်တော် ဆေးရုံကဆင်းပြီး မြတ်နိုးဆီကို သွားခဲ့တယ်။ သူမကို ရဲတိုက်ထဲ ဝင်နိုင်ဖို့ လိုအပ်တဲ့ ငွေကြေးတွေနဲ့ ခါးရိုးအစားထိုးခွင့် လက်မှတ်ကို ကမ်းပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မြတ်နိုးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်တော် မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ ကုန်းနေတဲ့ ကျောပြင်ကြီးကို ကြည့်ပြီး ရွံရှာတဲ့ အကြည့်မျိုးနဲ့ ကြည့်တယ်။ “ကိုသုတ... ရှင်က ဒီလိုပုံစံကြီးနဲ့ ကျွန်မဘေးမှာ ရှိနေရင် လူတွေက ဘယ်လို ထင်ကြမလဲ၊ ရဲတိုက်ထဲမှာက အဆင့်အတန်းရှိတဲ့သူတွေပဲ နေတာလေ” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်တော် သူမအတွက် ဘဝကို ရင်းခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို အရှက်ရစရာတစ်ခုလို မြင်နေခဲ့တယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်တော့ဘူး၊ စာပို့ရင်လည်း ပြန်မလာတော့ဘူး။ မြင်ရရဲ့သားနဲ့ မသိသလို နေသွားတဲ့ သူမရဲ့ အပြုအမူတွေက ခါးရိုးအစားထိုးတုန်းက နာကျင်မှုထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုဆိုးပါတယ်။

ရဲတိုက်ကြီးရဲ့ ဝင်ပေါက်ရှေ့မှာ လူတွေ တန်းစီနေကြတယ်။ ကျွန်တော်လည်း မြတ်နိုးကို နောက်ဆုံးအနေနဲ့ တွေ့ချင်လို့ ခါးကြီးကိုင်းပြီး ခက်ခဲစွာ လျှောက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီမှာ မြတ်နိုးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူမက လှပတဲ့ ဝတ်စုံကို ဝတ်ထားပြီး ခါးကို ကိုးဆယ်ဒီဂရီ ချိုးထားပေမဲ့ သိက္ခာရှိတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ ရပ်နေတယ်။ သူမ ဘေးမှာတော့ မြို့က သူဌေးသားတစ်ယောက်က တွဲထားပေးတယ်။ ကျွန်တော် သူမနားကို တိုးသွားပြီး “မြတ်နိုး... ကိုယ့်ကို တစ်ချက်လောက် ကြည့်ပါဦး” လို့ ခေါ်လိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ကျွန်တော့်ကို မသိသလိုပဲ လှည့်ကြည့်ပြီး “ဒီလူကြီးက ဘယ်သူလဲ မသိဘူး၊ ရူးနေတာ ထင်တယ်” လို့ သူမဘေးက လူကို ပြောလိုက်တယ်။ 

အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် သတိထားမိလိုက်တာက မြတ်နိုးရဲ့ မျက်ဝန်းတွေဟာ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ဗလာဖြစ်နေတယ်။ သူမဟာ ခါးရိုးတင် အစားထိုးခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ လျှာကိုပါ အစားထိုးခဲ့တာပဲ။ ကျွန်တော် ပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကို သူမ ဘာလုပ်လိုက်သလဲဆိုတာ အဖြေပေါ်သွားပြီ။ သူမဟာ ရဲတိုက်ထဲမှာ အလိုလိုက်ခံရဖို့အတွက်၊ အမှားအမှန် မခွဲခြားဘဲ “မှန်လှပါဘုရား” လို့ပဲ ပြောနိုင်ဖို့အတွက် သူမရဲ့ လျှာကိုပါ ရော်ဘာလျှာနဲ့ လဲလှယ်လိုက်တာပဲ။ သူမမှာ ခံစားချက်မရှိတော့ဘူး၊ ကျွန်တော့်ကို ချစ်ခဲ့တဲ့ အမှတ်သညာတွေလည်း မရှိတော့ဘူး။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အနစ်နာခံမှုကို လှေကားထစ်တစ်ခုလို နင်းပြီး ရဲတိုက်ထဲကို တစ်ယောက်တည်း ဝင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက် အစားထိုးပေးဆပ်သူ သက်သက်သာ ဖြစ်ခဲ့တာပါ။

အခုဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ ဘရော့စကီးရဲတိုက်ကြီးရဲ့ တံခါးဝမှာ ခါးကြီးကိုင်းပြီး တောင်းရမ်းစားသောက်နေတဲ့ သူတောင်းစားတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရော်ဘာကျောရိုးက အချိန်ကြာလာတော့ ပိုပြီး နာကျင်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနာကျင်မှုက ကျွန်တော့်ရဲ့ ရင်ထဲက နာကျင်မှုလောက် မပြင်းထန်ပါဘူး။ ရဲတိုက်ထဲက ထွက်လာတဲ့ အသံတွေကို ကျွန်တော် ကြားနေရတယ်။ “မှန်လှပါဘုရား... သင့်မြတ်လှကြောင်းပါဘုရား...” ဆိုတဲ့ အသံတွေပေါ့။ အဲဒီအသံတွေထဲမှာ မြတ်နိုးရဲ့ အသံလည်း ပါလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါ မြတ်နိုး မဟုတ်တော့ဘူး၊ စက်ရုပ်တစ်ရုပ်လို ပြုပြင်ထားတဲ့ အရာတစ်ခုပဲ။ 

ကျွန်တော် နားလည်သွားပါပြီ။ ဒီမြို့မှာ လူတွေက ရဲတိုက်ထဲ ဝင်ဖို့အတွက် သူတို့ရဲ့ အနှစ်သာရတွေကို အစားထိုးပစ်ကြတယ်။ မြတ်နိုးက သူမရဲ့ အသိစိတ်နဲ့ မေတ္တာကို အစားထိုးခဲ့သလို၊ ကျွန်တော်ကလည်း သူမအပေါ်ထားတဲ့ အချစ်ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ အစားထိုးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးခဲ့မိတာပဲ။ ရဲတိုက်ကြီးကတော့ ခမ်းနားမြဲ ခမ်းနားနေပေမဲ့ အဲဒီထဲမှာ ရှိနေသူတွေကတော့ လူသားစစ်စစ်တွေ မဟုတ်ကြတော့ဘူး။ သူတို့အားလုံးဟာ အစားထိုးခံရသူတွေ၊ ကိုယ့်ဝိညာဉ်ကို ရောင်းစားခဲ့သူတွေပဲ။ ကျွန်တော် ခါးကိုင်းပြီး မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ မီးခိုးရောင် ကောင်းကင်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို လှောင်ပြုံး ပြုံးပြနေသလိုပါပဲ။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတဲ့ အရာတစ်ခုပါလားလို့ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးမှာ သိလိုက်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ကျွန်တော့်မှာ အစားထိုးစရာ ဘာမှ မကျန်တော့အောင် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။

သင်ခန်းစာ - တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းကြောင့် မိမိကိုယ်မိမိ ပျောက်ဆုံးသွားရခြင်းဟာ အကြီးမားဆုံးသော ကျရှုံးမှုဖြစ်ပြီး၊ တန်ဖိုးမထားတတ်သူအတွက် ပေးဆပ်ခြင်းဟာ မိမိကိုယ်မိမိ သတ်သေခြင်းနဲ့ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။