မယူခင်က တစ်မျိုး၊ ယူပြီးမှ တစ်မျိုး
ခြောက်လဆိုသော အချိန်ကာလသည် တစ်သက်လုံးစာအတွက် အစပျိုးရုံမျှသာ ရှိသေးသော်လည်း ကျွန်မအတွက်မူ နှစ်ပေါင်းကုဋေကုဋာကြာအောင် လှောင်ပိတ်ခံထားရသည့် ငရဲခန်းတစ်ခုလို ခံစားနေရသည်။ လက်ထပ်လက်စွပ်ကလေးက လက်သူကြွယ်ပေါ်မှာ အရောင်တလက်လက် တောက်ပနေသော်လည်း ထိုလက်စွပ်သည် ကျွန်မ၏ လွတ်လပ်ခွင့်များကို ချည်နှောင်ထားသည့် သံခြေကျင်းတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟု မယူခင်က တစ်ခါမှ မတွေးခဲ့မိဖူးပါ။ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတိုင်း နွမ်းလျနေသော မျက်ဝန်းအိမ်များ၊ ဖြူဖျော့နေသော နှုတ်ခမ်းများနှင့် စိမ်းသက်နေသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုသာ မြင်တွေ့နေရသည်။ ကျွန်မ သိခဲ့သော၊ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့သော၊ ကျွန်မအပေါ် အစစအရာရာ နားလည်ပေးခဲ့သော ထိုလူသားသည် အခုတော့ ကျွန်မ၏ အသက်ရှူသံကိုပင် ထိန်းချုပ်ချင်နေသည့် အစောင့်အရှောက်တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း () — အတိတ်၏ ပန်းခင်းလမ်းနှင့် ပစ္စုပ္ပန်၏ ဆူးခင်းလမ်း
ကျွန်မတို့ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်မှာ မင်းခန့်သည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးသော အမျိုးသားတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ အလုပ်အကိုင်၊ ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းများ၊ ကျွန်မ၏ ဝါသနာများကို အမြဲတမ်း အားပေးကူညီခဲ့သူပါ။ "ပွင့် သဘောပဲလေ... ကိုယ်က ပွင့်ပျော်ရွှင်ရင် ကျေနပ်ပါပြီ" ဟု သူ ပြောလေ့ရှိသည့် စကားလုံးများက ကျွန်မ၏ နားထဲမှာ အခုထိ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်း။ ထိုစဉ်က သူသည် ကျွန်မ၏ လွတ်လပ်မှုကို တန်ဖိုးထားသော၊ ကျွန်မ၏ ပင်ကိုယ်စရိုက်ကို ချစ်မြတ်နိုးသော သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့သည်။ အလုပ်ကိစ္စကြောင့် နယ်သွားရလျှင်ပင် "ဂရုစိုက်ပါဦး၊ ပင်ပန်းရင် နားဦးနော်" ဟု နွေးနွေးထွေးထွေး မှာကြားတတ်သည့် သူ့စကားများနောက်ကွယ်မှာ ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် လက်ထပ်ပြီး ခြောက်လအကြာ ယနေ့ညမှာမူ ကျွန်မတို့ အိပ်ခန်းထဲက လေထုသည် လေးလံထိုင်းမှိုင်းနေသည်။ မင်းခန့်သည် ကုတင်ပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း ကျွန်မ၏ ဖုန်းကို စစ်ဆေးနေသည်။ သူ၏ မျက်ခုံးများက တွန့်ချိုးနေပြီး မျက်ဝန်းထဲမှာ သံသယမီးလျှံများ တောက်လောင်နေသည်။ "ဒီနေ့ မုန့်သွားစားတာ ဘယ်သူတွေပါသေးလဲ" ဟု သူက ခပ်အေးအေး မေးသော်လည်း ထိုအသံနောက်ကွယ်တွင် တင်းမာမှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်မ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသာအယာ ချလိုက်မိသည်။ "အရင်က ပြောဖူးတဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်း မေသက်လေ... မင်းခန့်လည်း သိသားပဲ" ဟု ကျွန်မ ဖြေလိုက်သော်လည်း သူက မကျေနပ်သေး။ "မေသက်တစ်ယောက်တည်းလား... တခြားသူ မပါဘူးလား" ဟု ထပ်မေးပြန်သည်။
ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုက ဆို့တက်လာသည်။ မယူခင်က ကျွန်မ ဘယ်သူနဲ့ပဲတွေ့တွေ့၊ ဘယ်ကိုပဲသွားသွား "အိုကေလေ" ဟု ပြောခဲ့သော ထိုလူသားသည် အခုတော့ ကျွန်မ၏ စကားတစ်လုံးချင်းစီကို ဓာတ်ခွဲခန်းထဲက စမ်းသပ်ချက်တစ်ခုလို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသည်။ ယူပြီးမှ ပြောင်းလဲသွားသော သူ့အမူအရာများသည် ကျွန်မအတွက်တော့ ရေနစ်နေသူတစ်ယောက်က ကောက်ရိုးတစ်မျှင်ကို လှမ်းဆွဲမိသလိုမျိုး၊ ဆွဲမိသမျှ ဆူးတွေသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ကြားက နားလည်မှုတွေ ဘယ်အချိန်မှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တာလဲ။ ကျွန်မကို ချစ်မြတ်နိုးပါတယ်ဆိုသော သူ၏ စကားလုံးများသည် အခုတော့ ကျွန်မကို ပတ်ချည်ထားသည့် ကြိုးစများ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း () — အကျဉ်းထောင်တံခါးများ စတင်ပိတ်ဆို့ခြင်း
ပဋိပက္ခတွေက တဖြည်းဖြည်းနှင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသည်။ အစပိုင်းတွင် "ချစ်လို့ ဂရုစိုက်တာပါ" ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ ကျွန်မ သည်းခံခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင်မူ ထိုဂရုစိုက်မှုဆိုသည်မှာ ကျွန်မ၏ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးလွတ်လပ်ခွင့်ကို ဝါးမျိုလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ "အပြင်သွားရင် ဒီအင်္ကျီမဝတ်နဲ့၊ ရင်ဘတ်ဟိုက်တယ်"၊ "စကတ်က တိုလွန်းတယ်၊ တခြားဟာလဲလိုက်" ဟူသော အမိန့်များသည် နေ့စဉ်ဘဝ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ တစ်ခါက သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်၏ မွေးနေ့ပွဲသွားရန် ပြင်ဆင်နေစဉ် သူက ကျွန်မကို ဓာတ်ပုံရိုက်ပို့ခိုင်းသည်။ ဓာတ်ပုံပို့ပြီး ငါးမိနစ်မပြည့်ခင် ဖုန်းလာသည်။
"အဲဒီအင်္ကျီက ပါးတယ်... အတွင်းက အသားတွေ မြင်နေရတယ်။ လဲလိုက်ပါ" ဟု သူက အမိန့်ပေးသည်။ ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ ပုံမှန်ဝတ်နေကျ အင်္ကျီတစ်ထည်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူ့မျက်လုံးထဲမှာတော့ အပြစ်အနာအဆာတွေချည်း ဖြစ်နေသည်။ ကျွန်မ ငြင်းဆန်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း "ကိုယ် စိတ်မချလို့ပါ ပွင့်ရယ်၊ ကိုယ့်မိန်းမကို တခြားသူတွေ ငေးကြည့်နေမှာ ကိုယ်မလိုလားဘူး" ဟု ချော့တစ်ခါ ခြောက်တစ်လှည့် ပြောလာသောအခါ ကျွန်မ လက်လျှော့လိုက်ရသည်။ ထိုနေ့က မွေးနေ့ပွဲမှာ ကျွန်မ တစ်ချိန်လုံး စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူငယ်ချင်းတွေနှင့် စကားပြောနေရင်း သူက ဗီဒီယိုကော ခေါ်သည်။ ဘယ်သူတွေနဲ့ ရှိနေသလဲ၊ ဘာတွေလုပ်နေသလဲဆိုသည်ကို ပတ်ဝန်းကျင်ကို ပြခိုင်းသည်။ သူငယ်ချင်းတွေ၏ လှောင်ပြောင်သလိုလို သနားသလိုလို အကြည့်များအောက်မှာ ကျွန်မ မြေလျှိုးချင်စိတ် ပေါက်ခဲ့ရသည်။
ညဘက် အိမ်ပြန်ရောက်သောအခါ ကျွန်မ၏ ဖုန်းကို သူ ထပ်မံစစ်ဆေးပြန်သည်။ သူငယ်ချင်းများနှင့် ပြောထားသော Chat Box များကို တစ်ကြောင်းချင်းစီ ဖတ်သည်။ တစ်ခါတရံ ရယ်စရာပြောထားသည်များကိုပင် သူက အတည်အပေါက်ယူပြီး စိတ်ကောက်တတ်သည်။ "ဒီကောင်က မင်းကို ဘာလို့ ဒီလိုပြောတာလဲ"၊ "မင်းကရော ဘာလို့ ပြန်ရယ်ပြတာလဲ" ဟူသော မေးခွန်းများက ကျွန်မကို အသက်ရှူကျပ်စေသည်။ ကျွန်မသည် သူ့အတွက် ဇနီးတစ်ယောက်ထက် ပိုပြီး သူပိုင်ဆိုင်သော ပစ္စည်းတစ်ခုလို ခံစားလာရသည်။ ကျွန်မ၏ အတွေးအခေါ်၊ ကျွန်မ၏ လှုပ်ရှားမှု၊ ကျွန်မ၏ အပြုံးများအားလုံးသည် သူ့စိတ်ကြိုက်ဖြစ်နေမှသာ သူက ကျေနပ်သည်။ မယူခင်က ကျွန်မကို ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်ပေးခဲ့သော ထိုလူသားသည် အခုတော့ ကျွန်မ၏ အရိပ်ကိုပင် မယုံကြည်နိုင်သော သူစိမ်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း () — စိတ်ဝိညာဉ်၏ ပြိုလဲမှုနှင့် လှောင်အိမ်ထဲက ငှက်ငယ်
အိမ်ထောင်သက် ခြောက်လအတွင်းမှာ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ရမှာကို ကြောက်ရွံ့လာသည်။ အပြင်သွားလျှင် သူ့ကို သတင်းပို့ရမည်၊ ဓာတ်ပုံရိုက်ပြရမည်၊ ဘယ်အချိန်ပြန်လာမည်ကို အတိအကျ ပြောရမည်။ အကယ်၍ ချိန်းထားသော အချိန်ထက် ငါးမိနစ်မျှ နောက်ကျသွားလျှင်ပင် သူ့ထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုပေါင်းများစွာနှင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းမှုများကို ရင်ဆိုင်ရသည်။ တစ်ခါက ရုံးကအပြန် ကားပိတ်၍ နောက်ကျသွားသောအခါ သူက အိမ်ရှေ့မှာ စောင့်နေသည်။ ကျွန်မ ကားပေါ်က ဆင်းဆင်းချင်း သူက ကျွန်မ၏ လက်မောင်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဆွဲကိုင်လိုက်သည်။
"ဘယ်သူနဲ့ သွားနေတာလဲ... ကားပိတ်တာ ဟုတ်ရဲ့လား" ဟု သူက ဟောက်လိုက်သည်။ ကျွန်မ မျက်ရည်များ ဝဲတက်လာသည်။ "တကယ် ကားပိတ်နေတာပါ မင်းခန့်ရယ်... ဖုန်းဆက်ဖို့လည်း ကိုယ့်မှာ ဘက်ထရီကုန်သွားလို့" ဟု ပြောသော်လည်း သူက မယုံ။ ထိုညက ကျွန်မတို့ အကြီးအကျယ် စကားများဖြစ်ကြသည်။ သူက ကျွန်မကို အခန်းထဲမှာ ပိတ်ထားပြီး ဖုန်းကို သိမ်းထားလိုက်သည်။ ကျွန်မ အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်ရင်း စဉ်းစားနေမိသည်။ ဒါဟာ ကျွန်မ မက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်လား။ ဒါဟာ ကျွန်မ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ပုံအောပြီး ချစ်ခဲ့တဲ့ လူသားလား။ မယူခင်က သူ ပြခဲ့တဲ့ နားလည်မှုတွေ၊ ကြင်နာမှုတွေက သရုပ်ဆောင်ချက်တွေပဲလား။
ကျွန်မ အသက်ရှူကျပ်လာသည်။ ဒီအိမ်ကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ လှောင်အိမ်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေပြီ။ သူကတော့ ချစ်လို့ပါ၊ စိတ်ပူလို့ပါဟု အမြဲတမ်း ဆင်ခြေပေးတတ်သည်။ သို့သော် ထိုအချစ်သည် ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်း သတ်နေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းများက ကျွန်မကို ဆက်သွယ်ရခက်လာသည်ဟု ပြောကြသည်။ ကျွန်မကလည်း သူနှင့် စကားမများချင်၍ သူငယ်ချင်းများနှင့် ဝေးဝေးနေလိုက်သည်။ မိဘများထံ ဖုန်းဆက်လျှင်ပင် သူက ဘေးကနေ နားထောင်နေတတ်သည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာလေးသည် တဖြည်းဖြည်း ကျဉ်းမြောင်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် မင်းခန့်ဆိုသော လူသားတစ်ယောက်တည်းနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ သို့သော် ထိုပြည့်နှက်မှုသည် နွေးထွေးမှုမဟုတ်ဘဲ အေးစက်လှသော အထီးကျန်မှုသာ ဖြစ်သည်။
အခန်း () — မမျှော်လင့်သော အမှန်တရားနှင့် ပေါက်ကွဲမှု
တစ်နေ့တွင် မင်းခန့် အလုပ်ကိစ္စနှင့် အပြင်သွားနေစဉ် သူ မေ့ကျန်ခဲ့သော လက်ပ်တော့ပ်ကို ကျွန်မ ဖွင့်ကြည့်မိသည်။ ကျွန်မ ရှာဖွေနေသည်မှာ သူ့ကို အပြစ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မတို့ကြားက အဆင်မပြေမှုတွေကို ဖြေရှင်းနိုင်မည့် နည်းလမ်းတစ်ခုခု ရှိမလားဟူသော မျှော်လင့်ချက်နှင့်ပါ။ သို့သော် ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရသောအရာက ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကို ပျက်စီးသွားစေခဲ့သည်။ လက်ပ်တော့ပ်ထဲက ဖိုင်တွဲတစ်ခုထဲမှာ ကျွန်မ၏ ဓာတ်ပုံပေါင်းများစွာ၊ ကျွန်မ ဖုန်းပြောထားသမျှ မှတ်တမ်းများ၊ ကျွန်မ သွားခဲ့သမျှ နေရာများကို GPS နှင့် ခြေရာခံထားသည့် အချက်အလက်များ ရှိနေသည်။ ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ သူက ကျွန်မကို အမြဲတမ်း စောင့်ကြည့်နေရုံသာမက ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်း အယောင်ဆောင်ကာ အကောင့်တုများဖြင့် ကျွန်မကို စမ်းသပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုအကောင့်တုများက ကျွန်မကို မကြာခဏ မက်ဆေ့ခ်ျပို့ပြီး ချိန်းဆိုခြင်း၊ စကားနာထိုးခြင်းများ လုပ်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်မကတော့ မသိဘဲ ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ငြင်းဆိုခဲ့သမျှကို သူက မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သူက ကျွန်မကို မယုံကြည်ရုံတင်မကဘဲ ကျွန်မကို အမှားတစ်ခုခု လုပ်မိအောင် တမင်တကာ ထောင်ချောက်ဆင်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့သော အမျိုးသားသည် ကျွန်မကို ဇနီးတစ်ယောက်လို မဟုတ်ဘဲ စုံစမ်းစစ်ဆေးခံနေရသော တရားခံတစ်ယောက်လို သဘောထားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
မင်းခန့် အိမ်ပြန်ရောက်လာသောအခါ ကျွန်မ လက်ပ်တော့ပ်ကို ပြပြီး မေးလိုက်သည်။ သူ၏ မျက်နှာသည် ခဏချင်း ပျက်ယွင်းသွားသော်လည်း ချက်ချင်းပင် တည်ငြိမ်သွားပြန်သည်။ "ဒါက ပွင့်ကို ကာကွယ်ဖို့ ကိုယ်လုပ်တာပါ... ပွင့်က ရိုးလွန်းလို့ တခြားသူတွေ လှည့်စားမှာ စိုးလို့" ဟု သူက အေးစက်စက် ပြောသည်။ ကျွန်မ ရယ်ရမလား ငိုရမလား မသိတော့ပါ။ "ဒါက ကာကွယ်တာမဟုတ်ဘူး မင်းခန့်... ဒါက စိတ်ရောဂါပဲ။ ရှင် ကျွန်မကို ဘယ်တုန်းကမှ မယုံခဲ့ဘူး။ ရှင် ချစ်တာက ကျွန်မကို မဟုတ်ဘူး၊ ရှင့်ရဲ့ စိတ်ကူးထဲက ကျွန်မကို ရှင်လိုသလို ပုံသွင်းချင်နေတာ" ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ တစ်ခါမှ မရှိခဲ့ဖူးသော ဒေါသများ၊ နာကျင်မှုများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။ မယူခင်က သူသည် ကျွန်မ၏ အားကိုးရာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း ယခုမူ သူသည် ကျွန်မ၏ အကြီးမားဆုံးသော ရန်သူ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
အခန်း () — နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်ခြင်းနှင့် နောင်တ၏ အရိပ်များ
ကျွန်မ အထုပ်အပိုးများကို ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ခြောက်လတာ အိမ်ထောင်ရေးသည် ဤနေရာမှာတင် အဆုံးသတ်သင့်ပြီဟု ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို တားဆီးဖို့ ကြိုးစားသည်။ ဒူးထောက်ငိုယိုပြီး တောင်းပန်သည်။ "ကိုယ် ပြင်ပါ့မယ်... ကိုယ် ချစ်လွန်းလို့ မှားသွားတာပါ" ဟု သူက ပြောသည်။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲမှာတော့ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့ပါ။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် လေးစားခြင်းအပေါ်မှာ တည်ဆောက်ရသည်ဟု ကျွန်မ ယုံကြည်သည်။ မင်းခန့်၏ အချစ်မှာ ထိုအရာများ တစ်ခုမှ မရှိပါ။
"ရှင် ကျွန်မကို ချစ်တယ်လို့ ပြောတိုင်း ကျွန်မ အသက်ရှူကျပ်လာတယ် မင်းခန့်။ ရှင့်ရဲ့ အချစ်က ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်တွေပဲ" ဟု ကျွန်မ ပြောကာ အိမ်တံခါးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ အပြင်ဘက်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေး ရွာနေသည်။ လေအေးလေးက ကျွန်မ၏ ပါးပြင်ကို လာထိသောအခါမှသာ ကျွန်မ လွတ်လပ်စွာ အသက်ရှူနိုင်တော့သည်။ ကျွန်မ နောက်ကို ပြန်လှည့်မကြည့်တော့ပါ။ မယူခင်က ပန်းခင်းလမ်းဟု ထင်ခဲ့သမျှသည် ယူပြီးမှတော့ သုဿန်တစ်ခုလို အေးစက်ခြောက်ကပ်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ ရှေ့ဆက်ရမည့်လမ်းကို မသိသော်လည်း ဤနေရာကနေ ထွက်သွားရမည်ကိုတော့ သေချာပေါက် သိသည်။ အချစ်ဆိုသည်မှာ တစ်ခါတရံမှာ လှပသော်လည်း တစ်ခါတရံမှာတော့ လူသတ်လက်နက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတတ်သည်။ ကျွန်မ၏ ခြောက်လတာ ငရဲခန်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ခြင်းသည် ကျွန်မဘဝအတွက် အမှန်ကန်ဆုံးသော ဆုံးဖြတ်ချက် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယုံကြည်သည်။ နောင်တဆိုသည်မှာ ကျွန်မအတွက် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်မလို တန်ဖိုးရှိသော အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကို စိတ်ကူးယဉ် အတ္တများဖြင့် ဖျက်ဆီးခဲ့သော သူ့အတွက်သာ ဖြစ်ပါစေ။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ လှောင်အိမ်တစ်ခု မဟုတ်သကဲ့သို့၊ ဂရုစိုက်မှုဆိုသည်မှာလည်း ချုပ်ချယ်မှု မဟုတ်ပါ။ သင့်၏ လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် ကိုယ်ပိုင်ပြဋ္ဌာန်းခွင့်ကို ဝါးမျိုနေသော အချစ်သည် အချစ်စစ်မဟုတ်ဘဲ အတ္တသာ ဖြစ်သည်။ သင့်ကိုယ်သင် တန်ဖိုးထားခြင်းသည် တစ်ပါးသူ၏ အချစ်ကို ရယူခြင်းထက် ပို၍ အရေးကြီးပါသည်။