ယုတ်မာခဲ့တဲ့ ည
ယုတ်မာခဲ့တဲ့ ည
မိုးသက်မုန်တိုင်းသည် ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညအလှကို ရက်ရက်စက်စက် ဖျက်ဆီးပစ်နေသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ ပြိုကျလာသော မိုးစက်များသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒေါသတကြီး ရိုက်ခတ်နေကြပြီး၊ လေပြင်းများက သစ်ပင်အိုကြီးများကို အရူးအမူး လှုပ်ခါနေစေသည်။ မင်းခန့်သည် သူ၏ ကျယ်ဝန်းလှသော ဧည့်ခန်းကြီးထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း ပြတင်းမှန်မှတစ်ဆင့် အပြင်ဘက်မှ မှောင်မည်းနေသော လောကကြီးကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ လက်ထဲတွင် ကိုင်ထားသော ဝိုင်ခွက်ထဲမှ အနီရောင်အရည်များသည် လျှပ်စီးလက်သည့် အလင်းရောင်အောက်တွင် သွေးကဲ့သို့ ရဲရဲနီနေသည်။
သူ၏ ရင်ဘတ်ထဲ၌ အကြောင်းပြချက်မရှိသော စိုးရိမ်စိတ်တစ်ခုက မြွေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ တွားသွားနေသည်။ ယနေ့ညသည် သူ၏ ဘဝတွင် အောင်မြင်မှုအရှိဆုံးည ဖြစ်သင့်သည်။ ကုမ္ပဏီအသစ်၏ ရှယ်ယာများ အဆမတန် တက်သွားပြီး သူသည် မြို့၏ အချမ်းသာဆုံး စာရင်းဝင်သွားခဲ့ပြီ။ သို့သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ့ကို စောင့်ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ခန့်က သူကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားတစ်ခုသည် ယခုည၏ အမှောင်ထုထဲတွင် ပုံဖော်လာတော့မည်ဟု စိတ်ထဲက စိုးရိမ်နေမိသည်။
မင်းခန့်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်သည်။ အတိတ်ဆိုသည်မှာ မေ့ပစ်ချင်သော်လည်း မေ့မရသော အရိပ်မည်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ သူ့နောက်သို့ အမြဲလိုက်ပါနေတတ်သည်။ ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့ဝရန်တာမှ ခေါင်းလောင်းသံ တူတူတူတူဆိုကာ မြည်လာသည်။ မင်းခန့်၏ ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံး တောင့်တင်းသွားသည်။ ဤမိုးထဲလေထဲတွင် မည်သူရောက်လာသနည်း။ သူသည် ဝိုင်ခွက်ကို စားပွဲပေါ်သို့ တုန်တုန်ရီရီဖြင့် တင်လိုက်ပြီး အိမ်ရှေ့တံခါးဆီသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်သွားခဲ့သည်။
တံခါးကို ဖွင့်လိုက်သည်နှင့် အေးစက်သော လေပြင်းများနှင့်အတူ မိုးရေစက်အချို့ ဧည့်ခန်းထဲသို့ လွင့်စင်ဝင်ရောက်လာသည်။ တံခါးဝတွင် မိုးကာအင်္ကျီအနက်ရောင်ကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်နှာကို မိုးကာခေါင်းစွပ်က ဖုံးကွယ်ထားသဖြင့် သေချာမမြင်ရသော်လည်း သူမဆီမှ ထွက်ပေါ်နေသော အငွေ့အသက်များသည် မင်းခန့်ကို ထိတ်လန့်သွားစေသည်။
“ဘယ်သူလဲ” ဟု မင်းခန့်က အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
အမျိုးသမီးက ဖြည်းညင်းစွာ ခေါင်းစွပ်ကို ချွတ်လိုက်သည်။ လျှပ်စီးတစ်ချက် အလင်းတန်းအောက်တွင် ပေါ်လာသော သူမ၏ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မင်းခန့်သည် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားမိသည်။ ထိုမျက်နှာ၊ ထိုမျက်လုံးများ၊ ထိုနှုတ်ခမ်းများ။ သူ မေ့ပစ်ရန် အားထုတ်ခဲ့သော သီရိ ဖြစ်နေသည်။ သို့သော် သီရိသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က မတော်တဆမှုတစ်ခုဖြင့် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ မဟုတ်ပါလား။
“မင်းခန့်… နင့်ကို ပြန်တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်” ဟု သူမက အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အသံသည် သင်္ချိုင်းကုန်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော လေတိုးသံကဲ့သို့ပင် ခြောက်ခြားဖွယ် ကောင်းလှသည်။
မင်းခန့်သည် စကားတစ်လုံးမျှ မပြောနိုင်ဘဲ ကြက်သေသေနေမိသည်။ သူမသည် မိုးရေများ စိုရွှဲနေသော်လည်း လှပနေဆဲပင်။ သို့သော် ထိုအလှတရားနောက်ကွယ်တွင် ကလဲ့စားချေလိုသော အငြိုးအတေးများ ကိန်းအောင်းနေသည်ကို သူ ခံစားမိသည်။
သီရိသည် မင်းခန့်၏ ခွင့်ပြုချက်ကိုပင် မစောင့်ဘဲ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် ဧည့်ခန်းထဲရှိ ပရိဘောဂများကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ပြီး မင်းခန့် ထိုင်ခဲ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် အေးအေးလူလူ ထိုင်လိုက်သည်။
“အိမ်ကြီးက အရမ်းလှတာပဲနော်။ ငါတို့ ငယ်ငယ်က အိမ်မက်မက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကြီးမျိုးပေါ့” ဟု သူမက ပြောရင်း မင်းခန့်ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
မင်းခန့်သည် တံခါးကို ပြန်ပိတ်လိုက်ပြီး သူမနှင့် ခပ်လှမ်းလှမ်းတွင် ရပ်နေမိသည်။ “သီရိ… နင်… နင် ဘယ်လိုလုပ်ပြီး”
“ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသက်ရှင်နေတာလဲလို့ မေးမလို့လား” သူမက လှောင်ပြုံးတစ်ချက် ပြုံးလိုက်သည်။ “နင် ငါ့ကို ကားတိုက်ပြီး ချောက်ထဲ တွန်းချခဲ့တဲ့ ညကို မှတ်မိသေးလား။ နင်နဲ့ နင့်ရဲ့ လောဘအတွက် ငါ့ကို အသေခံခိုင်းခဲ့တာလေ”
မင်းခန့်၏ မျက်နှာသည် သွေးမရှိသကဲ့သို့ ဖြူလျော်သွားသည်။ ထိုညက သူသည် ကုမ္ပဏီ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ခိုးယူရန် ကြိုးစားရင်း သီရိက မြင်သွားခဲ့သဖြင့် သူမကို သတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သူသည် သူမ သေသွားပြီဟု ထင်ခဲ့သော်လည်း ယခုတော့ သူမက သူ့ရှေ့တွင် အရှင်လတ်လတ် ပြန်ပေါ်လာခဲ့ပြီ။
“ငါ… ငါ တောင်းပန်ပါတယ် သီရိ။ ငါ အဲဒီတုန်းက စိတ်လွတ်သွားလို့ပါ” ဟု သူက တုန်တုန်ရီရီဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သီရိသည် ရယ်မောလိုက်သည်။ ထိုရယ်သံသည် ည၏ တိတ်ဆိတ်မှုကို ခွဲလိုက်သကဲ့သို့ပင်။ “တောင်းပန်တာနဲ့ အားလုံး ပြီးသွားရောလား မင်းခန့်။ ဆယ်နှစ်အတွင်း ငါ ခံစားခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေ၊ အထီးကျန်မှုတွေကို တောင်းပန်စကား တစ်ခွန်းတည်းနဲ့ ပြန်ပေးနိုင်မလား”
သူမသည် အိတ်ထဲမှ ဓာတ်ပုံအချို့ကို ထုတ်ပြီး စားပွဲပေါ်သို့ တင်လိုက်သည်။ ထိုဓာတ်ပုံများသည် မင်းခန့်၏ ကုမ္ပဏီမှ ငွေမည်းခဝါချမှုများနှင့် မတရားမှုများကို သက်သေပြနေသော မှတ်တမ်းများ ဖြစ်သည်။ မင်းခန့်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤအရာများကို သူမ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ရသွားသနည်း။
“နင် အခု အောင်မြင်နေတယ်ဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအောင်မြင်မှုတွေက ငါ့ရဲ့ သွေးတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတာလေ။ အခု ငါ အဲဒါတွေကို ပြန်တောင်းဖို့ လာတာ” ဟု သီရိက ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်သည်။
မင်းခန့်သည် စိတ်ဓာတ်များ ပြိုလဲစပြုလာသည်။ သူ တည်ဆောက်ခဲ့သော ရွှေနန်းတော်ကြီးသည် ညတွင်းချင်း ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေပြီ။ သူသည် တစ်ခုခုကို ကြံစည်ရမည်။ သီရိကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် နှုတ်ပိတ်ရမည်။
မင်းခန့်သည် စိတ်ကို အမြန်ဆုံး ထိန်းလိုက်ပြီး သီရိ၏ အနားသို့ တိုးသွားခဲ့သည်။ “သီရိ… နင် ဘာလိုချင်တာလဲ။ ပိုက်ဆံလား။ ငါ နင့်ကို နင် လိုချင်သလောက် ပေးမယ်။ ငါ့ကိုတော့ မဖျက်ဆီးပါနဲ့”
သီရိက သူ့ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါက ပိုက်ဆံမက်လို့ လာတာ မဟုတ်ဘူး မင်းခန့်။ နင် ခံစားရတာကို မြင်ချင်လို့ လာတာ”
မင်းခန့်သည် သူမ၏ စကားကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူမ၏ ပုခုံးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ “ငါ နင့်ကို ချစ်ခဲ့တာ သိတယ်မဟုတ်လား။ ငါ အဲဒီတုန်းက မှားသွားတာပါ။ ငါတို့ အတူတူ ပြန်စကြရအောင်လေ”
သီရိသည် ရုန်းထွက်လိုက်သည်။ “နင့်ရဲ့ အချစ်က အဆိပ်ပြင်းတယ် မင်းခန့်။ နင် ငါ့ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ လိမ်ညာမှုသက်သက်ပဲ”
မင်းခန့်သည် ဒေါသ ထွက်လာသည်။ သူသည် လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်ကကဲ့သို့ပင် သူ၏ အကျိုးစီးပွားကို ထိပါးလာလျှင် မည်သူ့ကိုမဆို ဖယ်ရှားရန် ဝန်မလေးသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ပုလင်းကို လှမ်းယူလိုက်ပြီး သီရိ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ရန် ကြံလိုက်သည်။ သို့သော် သီရိက ပိုမြန်သည်။ သူမသည် အိတ်ထဲမှ သေနတ်တစ်လက်ကို ထုတ်ပြီး မင်းခန့်၏ ရင်ဘတ်ကို ချိန်လိုက်သည်။
“နင် နောက်တစ်ခါ ထပ်ပြီး ယုတ်မာဖို့ ကြိုးစားပြန်ပြီလား မင်းခန့်” သီရိ၏ အသံက တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။
မင်းခန့်သည် လက်ထဲမှ ဝိုင်ပုလင်းကို လွှတ်ချလိုက်သည်။ ပုလင်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကွဲအက်သွားပြီး ဝိုင်နီများက သွေးကဲ့သို့ ပြန့်ကျဲသွားသည်။ သူသည် ဒူးထောက်ကျသွားသည်။ “မလုပ်ပါနဲ့ သီရိ… ငါ့ကို မသတ်ပါနဲ့”
“နင့်ကို သတ်ရတာက လွယ်လွန်းတယ်။ ငါ နင့်ကို အရှင်လတ်လတ် ငရဲကျတာကို မြင်ချင်တာ” ဟု သူမက ပြောရင်း ဖုန်းတစ်လုံးကို ထုတ်လိုက်သည်။ “ဒီဖုန်းထဲမှာ နင့်ရဲ့ ရာဇဝတ်မှု သက်သေတွေ အားလုံး ရှိတယ်။ ငါ အခုပဲ ရဲကို ပို့လိုက်တော့မယ်”
မင်းခန့်သည် သူမ၏ ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး တောင်းပန်နေမိသည်။ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ စည်းစိမ်နှင့် အာဏာများ အားလုံးသည် သူမ၏ လက်ချောင်းလေး တစ်ချောင်းအောက်တွင် ရှိနေသည်။ ညသည် ပို၍ မှောင်မည်းလာပြီး မိုးသံသည်လည်း ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။
သီရိသည် မင်းခန့်ကို ကြည့်ရင်း ထူးဆန်းသော အပြုံးတစ်ခု ပြုံးလိုက်သည်။ “တကယ်တော့ မင်းခန့်… ငါက သီရိ မဟုတ်ဘူး”
မင်းခန့်သည် မှင်တက်သွားသည်။ “ဘာ… ဘာပြောတယ်”
“ငါက သီရိရဲ့ ညီမ နှင်းနှင်းပါ။ သီရိက အဲဒီညကတည်းက သေသွားခဲ့တာ။ သူမ မသေခင် ငါ့ကို အားလုံး ပြောပြခဲ့တယ်။ ငါ ဆယ်နှစ်လုံးလုံး နင့်ကို ခြေရာခံခဲ့တာ။ နင် အမြင့်ဆုံး ရောက်တဲ့အချိန်ကျမှ ပြန်ဆွဲချဖို့ ငါ စောင့်နေခဲ့တာ”
မင်းခန့်သည် ပို၍ ထိတ်လန့်သွားသည်။ သူ သတ်ခဲ့သော မိန်းကလေး၏ ညီမက သူ့ကို ကလဲ့စားချေရန် ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ နှင်းနှင်းသည် သီရိနှင့် အမြွှာညီအစ်မ ဖြစ်သဖြင့် သူ မှားယွင်းသွားခြင်း ဖြစ်သည်။
“နင်… နင် ဘာလုပ်ချင်တာလဲ” ဟု မင်းခန့်က မေးလိုက်သည်။
“ငါ လိုချင်တာက နင် ကျူးလွန်ခဲ့တဲ့ အပြစ်တွေအတွက် ဝန်ခံဖို့ပဲ” ဟု နှင်းနှင်းက ပြောရင်း စားပွဲပေါ်ရှိ အသံဖမ်းစက်လေးကို ပြလိုက်သည်။ မင်းခန့် ခုနက ဝန်ခံခဲ့သော စကားလုံးများ အားလုံးကို ထိုစက်က မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး ဖြစ်သည်။
မင်းခန့်သည် သူ့ကိုယ်သူ ထောင်ချောက်ထဲတွင် ပိတ်မိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ သူသည်
“နင် ငါ့ကို သတ်ရင်လည်း နင် မလွတ်ပါဘူး မင်းခန့်။ အပြင်မှာ ငါ့လူတွေ စောင့်နေတယ်။ နင် တစ်ခုခု လုပ်တာနဲ့ သူတို့ ရဲကို အကြောင်းကြားလိမ့်မယ်” ဟု နှင်းနှင်းက အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်သည်။
မင်းခန့်သည် စိတ်ပျက်အားငယ်စွာဖြင့် ဆိုဖာပေါ်သို့ ပြိုလဲကျသွားသည်။ သူ၏ ဘဝသည် ကစားပွဲတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး သူသည် ရှုံးနိမ့်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ စည်းစိမ်များကို ကြည့်ရင်း နှမြောတသ ဖြစ်နေမိသည်။
“နှင်းနှင်း… နင် ဘယ်လောက်လိုချင်လဲ ပြောပါ။ ငါ့မှာ သန်းပေါင်းများစွာ ရှိတယ်။ အဲဒါတွေ အကုန်ယူပြီး ဒီကနေ ထွက်သွားပေးပါ” ဟု သူက နောက်ဆုံး ကြိုးစားမှုအဖြစ် ပြောလိုက်သည်။
နှင်းနှင်းသည် မင်းခန့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ကြည့်လိုက်သည်။ “ပိုက်ဆံက အရာအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်တယ်လို့ နင် ထင်နေတုန်းပဲလား။ နင် သတ်ခဲ့တဲ့ ငါ့အစ်မရဲ့ အသက်ကို ပိုက်ဆံနဲ့ ဝယ်လို့ရလား”
ထိုစဉ် အိမ်ရှေ့တွင် ကားဘရိတ်အုပ်သံနှင့်အတူ ရဲဥဩဆွဲသံများ ကြားလိုက်ရသည်။ မင်းခန့်၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
“နင်… နင် ရဲကို အကြောင်းကြားလိုက်ပြီလား”
“အင်း… နင် ငါ့ကို ဝန်ခံကတည်းက ငါ ဖုန်းဆက်လိုက်တာ” ဟု နှင်းနှင်းက ပြောရင်း သူမ၏ သေနတ်ကို အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်သည်။
မင်းခန့်သည် အရူးတစ်ယောက်ကဲ့သို့
ရဲများ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာကြပြီး မင်းခန့်ကို လက်ထိတ်ခတ်လိုက်ကြသည်။ မင်းခန့်သည် ရုန်းကန်နေသော်လည်း အချည်းနှီးပင်။ သူသည် နှင်းနှင်းကို ကြည့်ရင်း အံကြိတ်ကာ ကြိမ်းမောင်းနေသည်။
“နင် ငါ့ကို ဖျက်ဆီးလိုက်တာပဲ။ နင် နောင်တရလိမ့်မယ်”
နှင်းနှင်းကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင်တော့ အောင်နိုင်မှုထက် ဝမ်းနည်းမှုများက ပို၍ ကြီးစိုးနေသည်။ သူမသည် သူမ၏ အစ်မအတွက် တရားမျှတမှုကို ရှာဖွေပေးနိုင်ခဲ့သော်လည်း သီရိသည် ပြန်ရှင်လာမည် မဟုတ်ပေ။
ရဲများက မင်းခန့်ကို ခေါ်သွားသည့်အခါ ဧည့်ခန်းကြီးသည် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ မိုးသည်လည်း စဲစပြုလာပြီ ဖြစ်သည်။
နှင်းနှင်းသည် အိမ်ကြီးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမသည် စားပွဲပေါ်ရှိ ဝိုင်ခွက်ကို ကြည့်ရင်း သီရိကို သတိရမိသည်။ လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်လုံးလုံး သူမသည် ဤညကိုသာ မျှော်လင့်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုတော့ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည်။ ကလဲ့စားချေခြင်းသည် ပြီးဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း နာကျင်မှုများကတော့ ပျောက်ကွယ်မသွားသေးပေ။ သူမသည် အိမ်ထဲမှ ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာခဲ့သည်။
အပြင်ဘက်တွင် လေအေးများက တိုက်ခတ်နေသည်။ သူမသည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။ တိမ်တိုက်များ ကြားမှ လမင်းကြီးသည် မှိန်ဖျော့စွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။
နေရောင်ခြည် နုနုလေးများသည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ စတင်ကျရောက်လာသည်။ မင်းခန့်၏ အိမ်ကြီးသည် ယခုတော့ ချောက်ချားဖွယ်ရာ အတိတ်တစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ သတင်းစာမျက်နှာများတွင် မင်းခန့်၏ ရာဇဝတ်မှုများအကြောင်း အကျယ်တဝင့် ဖော်ပြနေကြသည်။
သူမသည် မြစ်ရေပြင်ကို ငေးကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။ ယုတ်မာခဲ့သော ညသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း ထိုညက ပေးခဲ့သော သင်ခန်းစာများသည်တော့ လူတို့၏ ရင်ထဲတွင် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။ လောဘနှင့် အာဏာနောက်သို့ လိုက်ရင်း မိမိ၏ လူသားဆန်မှုကို စတေးခဲ့သော မင်းခန့်သည် ယခုတော့ သူ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ နိဂုံးချုပ်သွားခဲ့ရလေပြီ။
မိုးလင်းခဲ့ပြီ။ သို့သော် အချို့သော အမှောင်ထုများသည် နေရောင်ခြည်အောက်တွင်ပင် ပျောက်ကွယ်မသွားနိုင်ကြပေ။