အရှက်တရား၏ အခြားတစ်ဖက်(စ/ဆုံး)
အရှက်တရား၏ အခြားတစ်ဖက်
တဂျိဂျိနှင့် လည်ပတ်နေသည့် အပ်ချုပ်စက်သံသည် ကျွန်မဘဝ၏ တေးသံပင် ဖြစ်သည်။ အသက် နှစ်ဆိုသည့် အရွယ်သည် အနားယူသင့်သည့် အရွယ်ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မ၏ လက်ချောင်းများကတော့ အပ်နှင့်ချည်ကို မစွန့်လွှတ်နိုင်သေးပါ။ အပ်ချုပ်ဆိုင်လေး၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် ထိုင်ရင်း ကွေးညွတ်နေသော ကျွန်မ၏ ကျောပြင်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာက ပင်ပန်းဆင်းရဲမှုများ၏ သက်သေပင်။ ကျွန်မ၏ လက်သည်းများကို ငုံ့ကြည့်မိတိုင်း စိတ်မကောင်းဖြစ်ရသည်။ တခြားအမျိုးသမီးများလို လက်သည်းနီလှလှလေးတွေ မဆိုးနိုင်ခဲ့ဘဲ အပ်စူးထားသည့် အမာရွတ်များ၊ ချည်ဒဏ်ရာများဖြင့် ကြမ်းတမ်းနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။
လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်ကျော်က အယ်လီနာ့အဖေ ကျွန်မတို့ကို ထားသွားခဲ့စဉ်က ကျွန်မမှာ ငိုဖို့အချိန်တောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။ လေးနှစ်သမီးလေးရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် ကျွန်မ အံကြိတ်ခဲ့ရတယ်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေ ရိုက်ခွဲတာ၊ အော်ဟစ်ငိုယိုတာမျိုး ဘာတစ်ခုမှ မလုပ်ဘဲ သူထွက်သွားတဲ့ လမ်းကို ငေးကြည့်ရင်း သမီးလေးရဲ့ လက်ကိုပဲ တင်းတင်းဆုပ်ထားခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ အယ်လီနာဆိုတဲ့ သမီးလေး တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ။ နေ့ဖက်မှာ ဆိုင်မှာ အပ်ချုပ်တယ်၊ ညဖက်မှာ အပိုအလုပ်တွေ ယူလုပ်တယ်။ တခြားသူတွေ ပွဲတက်ဝတ်မယ့် ဂါဝန်လှလှလေးတွေကို ချုပ်ပေးနေရပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အနွေးထည် အဟောင်းကြီး တစ်ထည်တည်းနဲ့ ဆောင်းပေါင်းများစွာကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရတယ်။
အယ်လီနာကိုတော့ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မဆင်းရဲစေခဲ့ဘူး။ သူ့သူငယ်ချင်းတွေကြားမှာ မျက်နှာငယ်မှာကို ကျွန်မ အကြောက်ဆုံးပဲ။ သူလိုချင်တဲ့ ကလစ်လှလှလေးတွေ၊ ကျောင်းလွယ်အိတ်အသစ်တွေ၊ ဆောင်းတွင်းစီး ဖိနပ်အကောင်းစားတွေကို ကျွန်မ ထမင်းတစ်နပ် လျှော့စားပြီး ဝယ်ပေးခဲ့တယ်။ သမီးလေးဟာ ပန်းလေးတစ်ပွင့်လို လှလှပပ ကြီးပြင်းလာခဲ့တယ်။ သူ ထက်မြက်တယ်၊ ပညာတတ်တယ်၊ ပြီးတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှု ရှိတယ်။ သူ ဂုဏ်သရေရှိတဲ့ လူကုံထံ အသိုင်းအဝိုင်းက အန်ဒရူးနဲ့ အိမ်ထောင်ကျတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ ဝမ်းသာတဲ့စိတ်က ပိုကြီးစိုးခဲ့ပါတယ်။ "ငါ့သမီးလေးတော့ ချမ်းသာတဲ့ ဘဝမှာ သက်သက်သာသာ နေရတော့မယ်" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့တင် ကျွန်မ ပင်ပန်းခဲ့သမျှ အားလုံး အရည်ပျော်သွားခဲ့ရတာပါ။
အယ်လီနာ အိမ်ထောင်ကျပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်မတို့ သားအမိကြားမှာ မမြင်ရတဲ့ တံတိုင်းတစ်ခု ခြားလာသလို ခံစားရတယ်။ သူက မြို့ထဲက လူကုံထံရပ်ကွက်မှာ နေတယ်၊ ကျွန်မကတော့ ဒီအိမ်ဟောင်းလေးမှာပဲ ဆက်နေတယ်။ သူတို့ဆီက ဘာအကူအညီမှ ကျွန်မ မတောင်းခဲ့သလို၊ သူတို့ဘဝထဲကိုလည်း အတင်းတိုးမဝင်ခဲ့ပါဘူး။ တစ်ခါတလေ သူ ဖုန်းဆက်ပြီး လာလည်ဖို့ ပြောရင်ပဲ ကျွန်မမှာ ကလေးတစ်ယောက်လို ပျော်နေရတာ။
ဒီတစ်ခါ စနေနေ့မှာ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့ လာခဲ့ပါလို့ အယ်လီနာ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်နေခဲ့တယ်။ သမီးရဲ့ သူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ ကျွန်မကြောင့် သမီး မျက်နှာမငယ်စေချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ စုထားတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ အင်္ကျီအသစ်တစ်ထည် ဝယ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ စိမ်းရင့်ရောင် အင်္ကျီလေး၊ ကြယ်သီးလေးတွေက အစီအရီနဲ့။ ကျွန်မအတွက်တော့ ဒါဟာ တော်တော်လေး ဈေးကြီးတဲ့ အဝတ်အစားပါ။ အိမ်နီးနားချင်းကိုလည်း ဆံပင်လေး သေသေသပ်သပ် ပြင်ပေးဖို့ အကူအညီ တောင်းခဲ့သေးတယ်။
မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြည့်ရင်း "ကြည့်ရတာ အိုပေမဲ့ အိန္ဒြေရှိပါတယ်လေ၊ သမီးအတွက် ရှက်စရာတော့ မဖြစ်လောက်ပါဘူး" လို့ တွေးပြီး ပြုံးမိသေးတယ်။ သမီး ကြိုက်တတ်တဲ့ မုန့်လေးတွေ၊ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားတဲ့ ယိုဘူးလေးတွေကို အိတ်ထဲထည့်ပြီး အယ်လီနာ့အိမ်ကို အစောကြီး သွားခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့ရောက်တော့ တံခါးက မစေ့ထားဘူး။ ကျွန်မက ဝမ်းသာအားရ ဝင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း အထဲက အယ်လီနာ့ရဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။
"အင်း၊ ငါ့အမေလည်း လာမှာ... ဟာ ညည်းကလည်း၊ ငါက ဘယ်လိုလုပ်ရမှာလဲ။ မဖိတ်ဘဲ နေရမလား၊ သူက ငါ့အမေပဲဥစ္စာ။ ဒါပေမဲ့ ညည်းသူငယ်ချင်းတွေရှေ့မှာ သူရှိနေရင် ငါ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ သူက အရမ်းရိုးလွန်းတော့ လယ်ဗယ်ချင်းက မတူဘူးလေ၊ သိတယ်မလား။ တစ်ခါတလေကျရင် ငါ အရမ်းရှက်ဖို့ကောင်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်"
အဲဒီစကားသံဟာ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို အပ်နဲ့ ထိုးလိုက်သလိုပါပဲ။ လက်ထဲက မုန့်အိတ်လေး တုန်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖိနပ်အသစ်ကလေးကို ငုံ့ကြည့်မိတယ်။ စိမ်းရင့်ရောင် အင်္ကျီလက်စကလေးကို ကြည့်မိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မရဲ့ ကြမ်းတမ်းနေတဲ့ လက်ချောင်းတွေ... ဒီလက်တွေနဲ့ပဲ သူ့ကို ချော့မြှူခဲ့တာ၊ ဒီလက်တွေနဲ့ပဲ သူ့ရှေ့ရေးအတွက် အပ်ချုပ်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ဒီလက်တွေက သူ့အတွက် "ရှက်စရာ" ဖြစ်နေပြီတဲ့လား။ ကျွန်မ
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ ကျွန်မ ဘာမှ မလုပ်နိုင်တော့ဘူး။ အပ်ချုပ်စက်ရှေ့မှာ ထိုင်နေပေမဲ့ မျက်စိထဲမှာ ဘာမှ မမြင်ရတော့ဘူး။ အယ်လီနာ့ဆီက ဖုန်းတွေ လာနေတယ်။ ကျွန်မ မကိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲလို့ မမေးချင်သလို၊ သူ့ဘက်က အကြောင်းပြချက် ပေးတာကိုလည်း မကြားချင်တော့ဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အပြန်အလှန် ရှိရမယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ မှားသွားတာလား။ မိခင်တစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးက သူဝတ်တဲ့ အဝတ်အစားနဲ့ သူကိုင်တဲ့ ငွေကြေးပေါ်မှာပဲ မူတည်တာလား။
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ဒီမြို့မှာ ဆက်မနေတော့ဘူး။ နယ်က အဒေါ်ဖြစ်သူရဲ့ အိမ်ဟောင်းလေးဆီ ပြောင်းသွားဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ ကျွန်မမှာ ပါစရာ ပစ္စည်း အများကြီး မရှိပါဘူး။ အပ်ချုပ်စက်ဟောင်းလေးရယ်၊ အဝတ်အစား အနည်းငယ်ရယ်ပဲ။ အယ်လီနာ့ကို စာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်။ "သမီးလေး... သမီးရဲ့ ဘဝသစ်မှာ ပျော်ရွှင်ပါစေ။ အမေ သမီးအတွက် ရှက်စရာ ဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သိရလို့ စိတ်မကောင်းဘူး။ အခုတော့ သမီး စိတ်အေးလက်အေး နေနိုင်ပါပြီ။ အမေ့ကို လိုက်မရှာပါနဲ့တော့" လို့ပဲ ရေးခဲ့တယ်။
နယ်မြို့လေးက အေးချမ်းပါတယ်။ ကျွန်မ အဲဒီမှာ ဆိုင်သေးသေးလေး ပြန်ဖွင့်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ပိုက်ဆံအတွက် မဟုတ်ဘဲ စိတ်သက်သာရာရဖို့အတွက်ပဲ ချုပ်ပေးတော့တယ်။ လပေါင်းများစွာ ကြာသွားခဲ့တယ်။ အယ်လီနာ့ဆီက ဖုန်းတွေ၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ရောက်လာပေမဲ့ ကျွန်မ ဖုန်းနံပါတ် အသစ်ပြောင်းလိုက်တာမို့ ဘာမှ မသိရတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ သေဆုံးသွားတဲ့ သစ်ပင်တစ်ပင်လိုပဲ၊ ဘာခံစားချက်မှ မရှိတော့သလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ညမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ တံခါးကို တစ်စုံတစ်ယောက်က လာခေါက်ခဲ့တယ်။
တံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့အခါ မြင်လိုက်ရတဲ့ မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်မ အံ့သြသွားတယ်။ အယ်လီနာ...။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မသိတဲ့ ထက်မြက်လှပနေတဲ့ အယ်လီနာ မဟုတ်ဘူး။ မျက်နှာက ဖူးရောင်နေပြီး မျက်လုံးတွေက နီမြန်းနေတယ်။ အဝတ်အစားတွေကလည်း ဖရိုဖရဲနဲ့။ သူ ကျွန်မကို မြင်တာနဲ့ ဒူးထောက်ကျပြီး ငိုချလိုက်တော့တာပဲ။
"အမေ... သမီး မှားသွားပါပြီ။ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ"
သူ့ကို အိမ်ထဲခေါ်သွင်းပြီး ရေတိုက်လိုက်ရတယ်။ သူ ပြောပြတဲ့ အကြောင်းအရာတွေက ကျွန်မကို တုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။ အန်ဒရူးက သူထင်သလို လူကောင်းတစ်ယောက် မဟုတ်ခဲ့ဘူး။ အယ်လီနာ့ကို သူ့ရဲ့ အလှပြ အရုပ်တစ်ခုလိုပဲ သဘောထားခဲ့တာ။ အယ်လီနာက သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းနဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ အန်ဒရူးရဲ့ မိသားစုက အမြဲ နှိမ်ခဲ့သလို၊ အန်ဒရူးကိုယ်တိုင်ကလည်း အယ်လီနာ့ကို "ဆင်းရဲသားမ" လို့ ခေါ်ပြီး နှိပ်စက်ခဲ့တာတဲ့။ နောက်ဆုံးမှာတော့ အန်ဒရူးက တခြား ချမ်းသာတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့ ဖောက်ပြန်ပြီး အယ်လီနာ့ကို အိမ်ပေါ်က နှင်ချလိုက်တာပဲ။
"သမီး အမေ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေအတွက် အခု အန်ဒရူးက သမီးကို ပြန်ပြောနေပြီ အမေ။ သမီး ရှက်ဖို့ကောင်းတယ်တဲ့... သမီးက သူ့အတွက် လယ်ဗယ်ချင်း မတူဘူးတဲ့။ အဲဒီတော့မှ သမီး အမေ့ကို သတိရတာ။ အမေ ဘယ်လောက် နာကျင်ခဲ့မလဲဆိုတာ သမီး အခုမှ သိတော့တယ်"
အယ်လီနာဟာ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဖက်ထားပြီး တောင်းပန်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဘာဝမ်းနည်းမှုမှ မရှိတော့သလို၊ ဘာဂရုဏာမှလည်း မထွက်လာတော့တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ မေတ္တာတွေဟာ အဲဒီနေ့က အိမ်ရှေ့မှာတင် အေးခဲသွားခဲ့တာလေ။
"အမေ... သမီးနဲ့ မြို့ကို ပြန်လိုက်ခဲ့ပါနော်။ သမီး အလုပ်ရှာမယ်၊ အမေ့ကို သမီး ကောင်းကောင်း ထားပါ့မယ်" လို့ အယ်လီနာက ပြောတယ်။
ကျွန်မ သူ့လက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဖက်က လကို ငေးကြည့်ရင်း အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်ပြောလိုက်တယ်။
"သမီး... အမေ့မှာ ပြန်စဖို့ အင်အား မရှိတော့ဘူး။ ဒီမှာ အမေ အေးချမ်းနေပြီ။ သမီး ပြန်သွားပါတော့။ သမီးဘဝ သမီး ရုန်းကန်ပါ။ အမေ့ကို သနားလို့လည်း လာမကြည့်ပါနဲ့တော့"
"အမေက သမီးကို ခွင့်မလွှတ်ဘူးလားဟင်"
"ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ မလွှတ်ခြင်းဆိုတာထက်... အမေတို့ကြားက ကြိုးက ပြတ်သွားခဲ့ပြီ သမီး။ အမေက သမီးကို မုန်းတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ့ရဲ့ ကမ္ဘာထဲမှာ သမီး မရှိတော့တာ ကြာပြီ။ အမေက သမီးအတွက် ရှက်စရာ ဖြစ်ခဲ့သလို၊ သမီးကလည်း အမေ့အတွက် နာကျင်စရာပဲ ဖြစ်ခဲ့တာလေ"
အယ်လီနာဟာ အကြာကြီး ငိုပြီးတော့မှ ပြန်ထွက်သွားခဲ့တယ်။ သူ ထွက်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်တစ်စက်မှ မကျခဲ့ဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ ဖန်အိုးတစ်လုံးလိုပဲ။ တစ်ခါ ကွဲသွားရင် ဘယ်လိုပဲ ပြန်စပ်စပ် အမာရွတ်ကတော့ ထင်ကျန်နေမှာပဲ။ ကျွန်မ အသက် နှစ် ရှိပြီ။ ကျန်ရှိတဲ့ အချိန်လေးမှာ ဘယ်သူ့အတွက်မှ အနစ်နာမခံတော့ဘဲ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ်ပဲ အေးအေးဆေးဆေး နေသွားတော့မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ -
မိဘဆိုသည်မှာ အဝတ်အစားဟောင်းနေသည့်တိုင် သင့်ဘဝကို အသစ်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးပေးခဲ့သူများဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ရှက်ခြင်းသည် သင့်ကိုယ်သင် ရှက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ နောင်တရချိန်တွင် ထိုမေတ္တာကို ပြန်လည်ရရှိရန် မဖြစ်နိုင်တော့သည်မှာ အရှိတရားပင်။