"ပိုက်ဆံမကိုင်ရတဲ့ အိမ်ရှင်မ" ဆိုတာ ဂုဏ်ယူစရာလား၊ နှိပ်စက်မှုတစ်ခုလား
လှောင်အိမ်ထဲက ရွှေကျေးကလေးတစ်ကောင်ရဲ့ သီချင်းသံဟာ တကယ်တော့ အကူအညီတောင်းနေတဲ့ ငိုရှိုက်သံဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အိမ်ထောင်သည်ဘဝထဲ ရောက်မှ နားလည်ခဲ့ရပါတယ်။ လက်ထပ်ခါစက ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ကမ္ဘာဟာ ပန်းခင်းကြီးတစ်ခုလို လှပခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မကလည်း ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ်ကိုယ်ရပ်တည်နေတဲ့ ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းတစ်ယောက်၊ သူကလည်း အောင်မြင်စပြုနေတဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက်။ "မင်း ပင်ပန်းနေပြီ သန္တာ... အခုကစပြီး အိမ်မှာပဲ အနားယူတော့။ ငါ့မိန်းမကို ငါအကောင်းဆုံး ထားနိုင်ပါတယ်" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့ ကတိစကားတွေအောက်မှာ ကျွန်မဟာ သာယာမိခဲ့တာ အမှားတစ်ခုဆိုတာ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။ အခန်း (တစ်) ရဲ့ အစမှာတင် ကျွန်မဟာ ကိုယ့်လွတ်လပ်ခွင့်တွေကို သူ့လက်ထဲ ပုံအပ်မိခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွေက ခိုင်မြဲနေတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီမေတ္တာတွေကြားမှာ "ငွေကြေး" ဆိုတဲ့ အရာက ခြောက်လှန့်လာမယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ တွေးမထားခဲ့မိပါဘူး။
ကျွန်မတို့ အိမ်ထောင်သက် တစ်နှစ်ထဲကို ရောက်လာတဲ့အခါမှာတော့ အရာအားလုံးက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာပါတယ်။ အခန်း (နှစ်) မှာ ကျွန်မ စတင်ရင်ဆိုင်ခဲ့ရတဲ့ အမှန်တရားကတော့ ကျွန်မဟာ အိမ်ရှင်မတစ်ယောက်ထက်စာရင် အိမ်တော်ထိန်းတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာတာပါပဲ။ မနက်ခင်း ဟင်းချက်စရာဝယ်ဖို့ ဈေးခြင်းတောင်းလေးကိုင်ပြီး သူ့ဆီမှာ ပိုက်ဆံတောင်းရတဲ့ အချိန်တိုင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ခံစားရပါတယ်။ "ဒီနေ့ ဘာချက်မှာလဲ၊ ဘယ်လောက်ကုန်မှာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ဓားနဲ့မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ သူက ပိုက်ဆံကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ ကိုင်ပါတယ်။ ကျွန်မကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ လက်ထဲ မထားခိုင်းဘူး။ "မိန်းမဆိုတာ ပိုက်ဆံကိုင်ရင် ပေါ့လျော့တတ်တယ်၊ လိုတာရှိရင် ပြော၊ ငါဝယ်ပေးမယ်" ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မကို တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အသက်ရှူကျပ်လာစေပါတယ်။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်ရှိခဲ့စဉ်က မုန့်ဝယ်စားချင်ရင် စိတ်ကြိုက်ဝယ်စားခဲ့ရပေမဲ့ အခုတော့ အချိုရည်တစ်ပုလင်း သောက်ချင်တာတောင် သူ့ကို ခွင့်တောင်းနေရတဲ့ ဘဝ။ ဒါဟာ ဂုဏ်ယူစရာ အိမ်ရှင်မဘဝလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငွေကြေးနဲ့ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ နှိပ်စက်မှုလားဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အကြိမ်ကြိမ် မေးခွန်းထုတ်မိလာပါတယ်။
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ၊ အခန်း (သုံး) ရဲ့ အမှောင်ထုက ပိုပြီး နက်ရှိုင်းလာလေပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြိုလဲလာပါတယ်။ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဆုံဖို့ ချိန်းရင်တောင် ပိုက်ဆံတောင်းရမှာ ရှက်တာကြောင့် အကြောင်းပြချက်အမျိုးမျိုးပေးပြီး ငြင်းခဲ့ရတာတွေက များလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို မဖြေဖြစ်တော့ဘူး။ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ သူတို့ရဲ့ ပျော်ရွှင်စရာ ဘဝတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မမှာတော့ အခန်းအပြင်ကိုတောင် ထွက်ဖို့ ပိုက်ဆံမရှိတဲ့ ဘဝကို ရင်နာစွာ ခံစားနေရတယ်။ တစ်ခါတလေ သူ အပြင်သွားတဲ့အချိန် ဖုန်းခေါ်ရင် သူက မကိုင်ဘူး။ "Seen" ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာမလာတဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မဟာ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာ ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ပိုင်ငွေမရှိတော့တဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဆန္ဒတွေဟာလည်း သူ့အလိုကျ ဖြစ်သွားရပါတော့တယ်။ "ငါ ရှာကျွေးထားတာပဲ၊ ငါခိုင်းတာ လုပ်ရမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ အငွေ့အသက်တွေက သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေမှာ ပါလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အက်ကြောင်းတွေ ထပ်လာခဲ့ရပါတယ်။
အခန်း (လေး) မှာတော့ ကျွန်မဘဝရဲ့ အဆိုးရွားဆုံး အချိုးအကွေ့ကို ရောက်ခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ အမေ နေမကောင်းလို့ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်သွားသလိုပဲ။ အမေ့ဆီကို ချက်ချင်း သွားချင်ပေမဲ့ ကျွန်မ လက်ထဲမှာ ကားခတောင် မရှိဘူး။ သူ့ကို ဖုန်းဆက်တယ်၊ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်တယ်၊ သူ မကိုင်ဘူး။ အရေးကြီးတယ်လို့ စာတွေ ပို့ထားပေမဲ့ သူကတော့ လုပ်ငန်းကိစ္စတွေနဲ့ အလုပ်ရှုပ်နေဟန်တူပါတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာ လူးလာတုံ့ခေါက်ရင်း ရူးမတတ် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ အိမ်က အံဆွဲတွေကို လိုက်ဖွင့်ကြည့်ပေမဲ့ တစ်ကျပ်တောင် ထွက်မလာဘူး။ ကျွန်မဟာ အိမ်ရှင်မတဲ့လား... ကျွန်မဟာ အိမ်ရဲ့ သခင်မတဲ့လား။ တကယ်တော့ ကျွန်မဟာ အချစ်ကို အကြောင်းပြပြီး ကျွန်ပြုခံထားရတဲ့ သနားစရာ မိန်းမတစ်ယောက်သာ ဖြစ်နေခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ဘေးအိမ်က လူဆီကနေ ပိုက်ဆံအပူတပြင်း ချေးပြီး ဆေးရုံကို ပြေးခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာ အမေက သတိမရတော့ဘူး။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ ဆေးရုံကို ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မကို တွေ့တာနဲ့ သူ ပထမဆုံး ပြောလိုက်တဲ့ စကားက "မင်း ဘယ်က ပိုက်ဆံနဲ့ လာတာလဲ၊ သူများဆီမှာ ပိုက်ဆံချေးပြီး ငါ့မျက်နှာကို ဖျက်ရသလား" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေကို ပြာအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်လိုက်ပါတယ်။
ဇာတ်သိမ်းခန်းဖြစ်တဲ့ အခန်း (ငါး) မှာတော့ ကျွန်မဟာ အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ အမေ ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ အမေ့ကို နောက်ဆုံးအချိန်မှာတောင် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် မပြုစုနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မမှာ ငွေမရှိခဲ့လို့၊ ကျွန်မမှာ လွတ်လပ်ခွင့် မရှိခဲ့လို့။ အခု ကျွန်မ ဒီအိမ်ကနေ ထွက်လာခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အမှားက ဘာလဲဆိုတာ အခုမှ ကျွန်မ နားလည်ခဲ့ရတယ်။ အဲဒါကတော့ ချစ်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ယုံကြည်လို့ပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးနဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ လွတ်လပ်ခွင့်ကို တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲမှာ ပုံအပ်မိခဲ့တာပါပဲ။ "ပိုက်ဆံမကိုင်ရတဲ့ အိမ်ရှင်မ" ဆိုတာ ဂုဏ်ယူစရာ မဟုတ်ဘဲ အဆိပ်သင့်နေတဲ့ လှောင်အိမ်တစ်ခုသာ ဖြစ်ပါတယ်။ ကျွန်မ အလုပ်ပြန်ရှာတယ်၊ ဒါပေမဲ့ တစ်နှစ်တာ ဟာကွက်က ကျွန်မကို လုပ်ငန်းခွင်ထဲ ပြန်ဝင်ဖို့ ခက်ခဲစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားကို ပြင်ဆင်ဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အမေ့ကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်မ တစ်သက်လုံး ထမ်းပိုးသွားရမယ့် နောင်တ အမွေတစ်ခုပါပဲ။
သင်ခန်းစာ - မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ငွေကြေးလွတ်လပ်ခွင့်ဆိုတာ ပစ္စည်းဥစ္စာထက်စာရင် ကိုယ့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာနဲ့ ဘဝကို အကာအကွယ်ပေးတဲ့ လက်နက်တစ်ခုဖြစ်တာကြောင့် ဘယ်လိုအခြေအနေမှာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီလက်နက်ကို အလွယ်တကူ စွန့်မပစ်လိုက်ပါနဲ့။