မွေးစားသမီးရဲ့ လှည့်ကွက်
မွေးစားသမီးရဲ့ လှည့်ကွက်
ခြံဝင်းကြီးတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည့် ညနေခင်း၏ ရွှေရောင်ဖျော့ဖျော့ နေရောင်ခြည်သည် သစ်ရွက်စိမ်းများကြားမှ တိုးဝှေ့ကျဆင်းလာသည်။ အင်းယားကန်အနီးရှိ ထိုစံအိမ်ကြီးသည် အပြင်ပန်းကြည့်လျှင် ခန့်ညားထည်ဝါလှသော်လည်း အတွင်းထဲ၌မူ အေးစက်တိတ်ဆိတ်ခြင်းတို့က ကြီးစိုးလျက်ရှိသည်။ ဒေါ်မြတ်နုသည် ပြတင်းပေါက်မှနေ၍ ခြံထဲသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် နှစ်ရှည်လများ သိုလှောင်ထားသော လွမ်းဆွတ်မှုနှင့် နာကျင်မှုတို့က အရိပ်ထင်နေသည်။
လွန်ခဲ့သော ဆယ်နှစ်က သူမ၏ တစ်ဦးတည်းသောသမီးလေး ‘ပန်းနု’ ကွယ်လွန်သွားကတည်းက ဤအိမ်ကြီးသည် အသက်မဲ့သွားခဲ့သည်။ ခင်ပွန်းဖြစ်သူ ဦးမောင်မောင်မှာလည်း စီးပွားရေးလောကတွင် အောင်မြင်ကျော်ကြားသူတစ်ဦး ဖြစ်သော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်သည့်အခါတိုင်း တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေတတ်သည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွင်းရန် ရောက်ရှိလာသူမှာ ‘သီရိ’ ဖြစ်သည်။
“မေမေ... ကော်ဖီသောက်ဦးမလားရှင်။ သီရိ ကိုယ်တိုင် ဖျော်လာတာ။”
နူးညံ့သိမ်မွေ့သော အသံလေးကြောင့် ဒေါ်မြတ်နု လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ သီရိသည် အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ပြုံးနေသည်။ သူမ၏ အပြုံးသည် အပြစ်ကင်းစင်လွန်းလှသော်လည်း ဒေါ်မြတ်နု၏ ရင်ထဲ၌ တစ်စုံတစ်ရာက ခိုးလိုးခုလု ဖြစ်နေသည်။ သီရိသည် ပန်းနုနှင့် ရုပ်ချင်းမတူသော်လည်း သူမ၏ အပြုအမူ၊ စကားပြောပုံနှင့် အကြိုက်များက ပန်းနုနှင့် ထူးဆန်းစွာ တူလွန်းနေသည်။
“အေး... ချထားလိုက်ပါ သမီး။ မေမေ ခဏနေမှ သောက်မယ်။”
သီရိက ခွက်ကို စားပွဲပေါ်တွင် အသာအယာတင်ကာ ဒေါ်မြတ်နု၏ ပုခုံးလေးကို ဖွဖွလေး နှိပ်ပေးသည်။ “မေမေက အမြဲတမ်း ငေးနေတာပဲ။ သီရိ ရှိနေတာပဲဟာ။ သီရိကို မေမေ့သမီး အရင်းလိုပဲ သဘောထားပါနော်။”
သီရိ၏ စကားလုံးများသည် နားဝင်ချိုလှသော်လည်း ဒေါ်မြတ်နု၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခုက ဝင်လာသည်။ သီရိကို မိဘမဲ့ဂေဟာကနေ မွေးစားခဲ့စဉ်က သူမသည် အသက်ဆယ့်ရှစ်နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ ယခု သုံးနှစ်အတွင်း သီရိသည် အိမ်တော်၏ ယုံကြည်မှုကို အပြည့်အဝ ရရှိထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ဦးမောင်မောင်ဆိုလျှင် သီရိကို သမီးရင်းထက်ပင် ပို၍ အလိုလိုက်လာသည်။ သို့သော် ဒေါ်မြတ်နု၏ မိခင်စိတ်အာရုံက တစ်ခုခုကို သတိပေးနေသည်။ သီရိ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ဖြတ်ခနဲ ပေါ်လာတတ်သည့် အရောင်အဝါမှာ အပြစ်ကင်းစင်မှုထက် ပို၍ နက်ရှိုင်းသော၊ ပို၍ အေးစက်သော အငွေ့အသက်များ ပါဝင်နေသကဲ့သို့ပင်။
ညဉ့်နက်သော်လည်း ဒေါ်မြတ်နု အိပ်မပျော်နိုင်သေးပေ။ သူမသည် ရေငတ်သဖြင့် အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ မီးဖိုချောင်သို့ သွားရာလမ်းတွင် ဦးမောင်မောင်၏ စာကြည့်တိုက်ခန်းအတွင်းမှ စကားပြောသံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဤအချိန်ကြီးတွင် မည်သူ စကားပြောနေသနည်း။
သူမသည်
“အဖေ... ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာကိစ္စတွေကို သီရိကို လွှဲပေးထားတာ မေမေသိရင် စိတ်ဆိုးမှာ မဟုတ်ဘူးလားဟင်။” သီရိ၏ အသံက တိုးညှင်းသော်လည်း ပြတ်သားနေသည်။
ဦးမောင်မောင်က သက်ပြင်းချကာ “မင်းမေမေက အတိတ်ကနေ ရုန်းမထွက်နိုင်သေးဘူး သမီးရယ်။ သူက စီးပွားရေးလည်း နားမလည်တော့ ဒီကိစ္စတွေကို မင်းပဲ တာဝန်ယူတာ ပိုကောင်းပါတယ်။ အဖေကတော့ သမီးကို ယုံတယ်။”
ဒေါ်မြတ်နု၏ ရင်ထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမကို အသိမပေးဘဲ ဦးမောင်မောင်က ရှယ်ယာအချို့ကို သီရိ၏ အမည်ပေါ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးလိုက်ပြီတဲ့လား။ ထို့ထက် ပို၍ ထိတ်လန့်စရာကောင်းသည်မှာ သီရိ၏ မျက်နှာပေးပင်။ သူမ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ဦး၏ အပြုံးက ခပ်ပါးပါး ပေါ်လွင်နေသည်။ ထိုအပြုံးသည် ဒေါ်မြတ်နု သိခဲ့သော သိမ်မွေ့သည့် သီရိမဟုတ်ဘဲ လုံးဝ တခြားလူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားရစေသည်။
ဒေါ်မြတ်နုသည်
နောက်ရက်အနည်းငယ်တွင် ဒေါ်မြတ်နုသည် သီရိ၏ အတိတ်ကို စုံစမ်းရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သီရိ နေခဲ့သော မိဘမဲ့ဂေဟာသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် သူမ သိလိုက်ရသော အမှန်တရားမှာ သူမကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။
“သီရိလား... အဲဒီကလေးမလေးက အရမ်းဉာဏ်ကောင်းတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူနဲ့ ပတ်သက်ရင် ထူးဆန်းတာတွေ ရှိတယ်။” ဂေဟာမှူးကြီးက ပြောပြသည်။ “သူ့ရဲ့ အရင်က နာမည်က သီရိမဟုတ်ဘူး။ သူက ဒီကို ရောက်မလာခင်မှာ တခြားအိမ်တစ်အိမ်မှာလည်း မွေးစားခံခဲ့ရဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအိမ်က လူတွေက မတော်တဆမှုတစ်ခုနဲ့ ဆုံးပါးသွားကြလို့ ဒီကို ပြန်ရောက်လာတာ။”
“မတော်တဆမှု ဟုတ်လား...” ဒေါ်မြတ်နု၏ အသံက တုန်ရီနေသည်။
“ဟုတ်တယ်၊ အိမ်မှာ မီးလောင်ရာကနေ အကုန်ဆုံးသွားတာ။ သီရိတစ်ယောက်ပဲ လွတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက သီရိက အဲဒီမိသားစုရဲ့ သမီးအရင်းနဲ့ တူအောင် အမြဲတမ်း နေထိုင်ပြုမူတတ်တာပဲ။”
ဒေါ်မြတ်နု အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အခါ ရင်ထဲ၌ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ လွှမ်းမိုးနေသည်။ သီရိသည် သမားရိုးကျ မွေးစားသမီးတစ်ဦး မဟုတ်ဘဲ အစီအစဉ်တကျ ဝင်ရောက်လာသော လှည့်ကွက်တစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ သူမသည် သေဆုံးသွားသော ကလေးများ၏ နေရာကို အစားထိုးကာ မိသားစုများကို ဖျက်ဆီးနေသူလား။
ထိုညတွင် ဒေါ်မြတ်နုသည် သီရိ၏
ဓာတ်ပုံနောက်ကျောတွင် ရေးထားသော စာသားက “ငါ့နေရာကို လုယူတဲ့သူကို ငါဘယ်တော့မှ ခွင့်မလွှတ်ဘူး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ပန်းနုနှင့် သီရိသည် ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြဖူးသလား။ ပန်းနု၏ သေဆုံးမှုကရော မတော်တဆမှု အစစ်အမှန် ဟုတ်ရဲ့လား။
“မေမေ... ဘာတွေ ရှာနေတာလဲ။”
အေးစက်သော အသံတစ်ခုက တံခါးဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဒေါ်မြတ်နု လန့်ဖျပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သီရိက တံခါးကို မှီလျက် ရပ်နေသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် ယခင်ကလို အပြစ်ကင်းစင်မှုများ မရှိတော့ဘဲ ထက်မြက်သော၊ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အကြည့်များသာ ရှိတော့သည်။
“နင်... နင်က ပန်းနုကို သိတာလား။” ဒေါ်မြတ်နုက ဓာတ်ပုံကို မြှောက်ပြကာ မေးလိုက်သည်။
သီရိက ခပ်အေးအေးပင် ပြုံးလိုက်ပြီး
“နင်... နင် ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ ပန်းနုက ကားအက်စီးဒင့်နဲ့ ဆုံးတာလေ။”
“ဟုတ်ပါရဲ့... ဒါပေမဲ့ အဲဒီကားရဲ့ ဘရိတ်ကို ဘယ်သူ ဖြုတ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေမေ မသိဘူးမလား။” သီရိက ဒေါ်မြတ်နု၏ နားနားသို့ တိုးကပ်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ဒေါ်မြတ်နု၏ မျက်နှာ သွေးဆုတ်ဖြူလျော့သွားသည်။ သူမသည် ဒေါသနှင့် နာကျင်မှုကြောင့် သီရိ၏ ပါးကို ရိုက်ချလိုက်သည်။ သို့သော် သီရိက မတုန်လှုပ်ဘဲ ရယ်မောလိုက်သည်။
“ရိုက်ပါ မေမေ။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သိထားပါ၊ အခု ကုမ္ပဏီရဲ့ ရှယ်ယာတွေက သီရိလက်ထဲမှာ။ အဖေကလည်း သီရိကိုပဲ ယုံတယ်။ မေမေက အခုချိန်မှာ စိတ်ဝေဒနာရှင် တစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာ။ မေမေ တစ်ခုခု ပြောရင်တောင် ဘယ်သူက ယုံမှာလဲ။”
ထိုစကားသည် မှန်ကန်နေသည်။ ဒေါ်မြတ်နုသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်များတွင် စိတ်ကျရောဂါအတွက် ဆေးကုသမှု ခံယူခဲ့ရဖူးသည်။ သီရိက ထိုအချက်ကို အသုံးချကာ သူမကို အရူးလုပ်ရန် ကြံစည်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒေါ်မြတ်နုသည် ရှုံးနိမ့်မှုကို လက်မခံနိုင်ပေ။ သူမသည် သူမ၏ သမီးအတွက်၊ သူမ၏ မိသားစုအတွက် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူမသည် သီရိ၏ အတိတ်က ကျူးလွန်ခဲ့သော ပြစ်မှုများကို သက်သေရှာရန် ကြိုးစားသည်။ သို့သော် သီရိကလည်း ခြေတစ်လှမ်း ဦးနေသည်။ ဦးမောင်မောင်၏ ကျန်းမာရေးက ရုတ်တရက် ဆိုးရွားလာသည်။
“မောင်... ထပါဦး။ ရှင် ဘာဖြစ်တာလဲ။” ဒေါ်မြတ်နုက ကုတင်ပေါ်တွင် မေ့မြောနေသော ဦးမောင်မောင်ကို လှုပ်နှိုးသည်။
“မေမေ... မပင်ပန်းပါနဲ့တော့။ အဖေ့ကို သီရိ ဆေးတိုက်ထားတာ။ ခဏနေရင် အဖေ အိပ်ပျော်သွားမှာပါ။ အဲဒီအချိန်ကျရင် ရှယ်ယာလွှဲစာတွေကို လက်မှတ်ထိုးခိုင်းရုံပဲ။” သီရိက
“နင်... နင်က မိစ္ဆာမပဲ။” ဒေါ်မြတ်နုက ဟစ်အော်လိုက်သည်။
“မိစ္ဆာမ ဟုတ်လား... မေမေကတော့ အမြဲတမ်း မြင့်မြတ်တဲ့ မိခင်ကြီးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မေမေ မသိသေးတာ တစ်ခုရှိသေးတယ်။ ပန်းနု သေရတာက သီရိကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူး။ မေမေတို့ရဲ့ လျစ်လျူရှုမှုကြောင့်လည်း ပါတယ်လေ။”
သီရိက သူမ၏ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်လေးကို ထုတ်လိုက်သည်။ “အခုတော့ အားလုံး ပြီးဆုံးရတော့မယ်။ မေမေက စိတ်မနှံ့လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေသွားတယ်၊ အဖေကတော့ ဝမ်းနည်းလွန်းလို့ အိပ်ရာထဲ လဲနေတယ်ဆိုတဲ့ ဇာတ်လမ်းက ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်နော်။”
သီရိက ဒေါ်မြတ်နုထံသို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးလာသည်။ ဒေါ်မြတ်နုသည် နောက်ဆုတ်ရင်း စားပွဲပေါ်က ပန်းအိုးကို လှမ်းယူကာ သီရိကို ပစ်ပေါက်လိုက်သည်။ ပန်းအိုး ကွဲသွားသော်လည်း သီရိက မရပ်တန့်ပေ။ ထိုစဉ် တံခါးဝတွင် အရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။
“သီရိ... တော်တော့!”
ဦးမောင်မောင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မေ့မြောနေဟန် ဆောင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒေါ်မြတ်နု ပြောပြခဲ့သော အချက်များကို အစပိုင်းတွင် သူ မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း သီရိ၏ အပြုအမူများကို စောင့်ကြည့်ရန် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဖေ... အဖေ နိုးနေတာလား။” သီရိ၏ မျက်နှာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ထိတ်လန့်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။
“ငါ မင်းကို သမီးရင်းလို ချစ်ခဲ့တာ သီရိ။ ဒါပေမဲ့ မင်းကတော့ ငါ့မိသားစုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြံစည်ခဲ့တယ်။ ရဲတွေကို ငါ ခေါ်ထားပြီးပြီ။”
ရဲကားဥသြသံများက ခြံဝင်းထဲသို့ ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ သီရိသည် ရုန်းထွက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမကို ဖမ်းဆီးသွားချိန်တွင် သီရိသည် ဒေါ်မြတ်နုကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ တစ်ခွန်းသာ ပြောခဲ့သည်။
“မေမေတို့ နိုင်သွားပြီ ထင်နေလား။ ပန်းနုက မေမေတို့ကို မုန်းလို့ သေသွားတာ။ သီရိက အဲဒီအမုန်းတွေကို လက်စားချေပေးတာပဲ။”
သီရိကို ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် အိမ်ကြီးသည် တစ်ဖန် ပြန်လည် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ သို့သော် ဤတစ်ကြိမ် တိတ်ဆိတ်မှုမှာ ယခင်ကကဲ့သို့ အေးစက်မနေတော့ပေ။ ဒေါ်မြတ်နုနှင့် ဦးမောင်မောင်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဖေးမကာ ရပ်နေကြသည်။
“ကျွန်မတို့ ပန်းနုကို သတိရရအောင် မောင်။ ဒါပေမဲ့ အတိတ်မှာပဲ နစ်မနေတော့ဘူး။” ဒေါ်မြတ်နုက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သူမသည် ခြံထဲသို့ ဆင်းလာခဲ့သည်။ သီရိ စိုက်ခဲ့သော နှင်းဆီပင်များက ဖူးပွင့်နေသည်။ ဒေါ်မြတ်နုသည် ထိုနှင်းဆီတစ်ပွင့်ကို ခူးယူလိုက်သည်။ လှပသော်လည်း ဆူးများပါသော နှင်းဆီ...။ သီရိသည်လည်း ထိုနှင်းဆီကဲ့သို့ပင်။ လှည့်ကွက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ဘဝတစ်ခုမှာ အမုန်းတရားကြောင့် ပျက်စီးသွားခဲ့ရသည်။
နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် အိမ်ကြီးသည် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို စတင် ခံစားရတော့သည်။ သီရိ၏ လှည့်ကွက်များ ပြီးဆုံးသွားသော်လည်း လူသားတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကိန်းအောင်းနေသော လောဘနှင့် အမုန်းတရားတို့မှာမူ မည်သည့်အခါမှ ကွယ်ပျောက်သွားမည် မဟုတ်ကြောင်း ဒေါ်မြတ်နု သိနေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ လေအေးအေးလေးကို ရှူသွင်းလိုက်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ယနေ့ညတွင် သူမ အိပ်မက်ဆိုးများ မမက်ဘဲ အိပ်ပျော်နိုင်ပေတော့မည်။
(ပြီးပါပြီ။)