၁၇ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ညီမလေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်
နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ညီမလေးရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်
အပြင်မှာ မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေတယ်။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးရဲ့ အရွက်တွေပေါ်ကို မိုးစက်တွေ မှန်မှန်ကျနေတဲ့ အသံက ဒီညမှာ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် နားမခံသာဖြစ်နေရတာလဲ ကျွန်မ မသိဘူး။
ကျွန်မရဲ့ ညီမလေး... ဖြူဖြူ...။ အခုမှ နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ ကျွန်မတို့အိမ်ရဲ့ အငယ်ဆုံးလေး။ ကျွန်မတို့က သူ့ကို အခုထိ ကလေးလေးလို့ပဲ ထင်ထားခဲ့တာ။ အမေကလည်း သူ့ကို "အငယ်မ" ဆိုပြီး ရင်အုပ်မကွာ အလိုလိုက်ထားခဲ့တာလေ။ ကျွန်မကလည်း အမေနဲ့အတူ သူလိုချင်တာမှန်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တဲ့ အစ်မတစ်ယောက်။ သူ့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေး၊ ကလေးဆန်တဲ့ အပြောအဆိုလေးတွေနောက်မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိနေမယ်လို့ ကျွန်မ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကတည်းက ဖြူဖြူ နေမကောင်း ခဏခဏ ဖြစ်နေတတ်တာကို ကျွန်မ သတိထားမိတယ်။ အစာစားရင် ပျို့တာလိုလို၊ ရင်ဘတ်ထဲက မအီမသာ ဖြစ်တာလိုလိုနဲ့။ ကျွန်မကတော့ စာမေးပွဲနီးလို့ စိတ်ဖိစီးနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါဆိုပြီး အားဆေးတွေ ဝယ်တိုက်ခဲ့မိတယ်။ အခုမှ ပြန်စဉ်းစားကြည့်ရင် ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ တကယ်ကို နုံအလွန်းတယ်လို့ ခံစားရတယ်။ ညီမလေးရဲ့ မျက်နှာမှာ အရင်လို တောက်ပတဲ့ အပြုံးတွေ မရှိတော့တာ၊ မျက်လုံးတွေက တစ်နေရာရာကို ငေးနေတတ်တာ၊ ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ အချိန်ကုန်နေတတ်တာတွေကို ကျွန်မ ဘာလို့ လျစ်လျူရှုခဲ့မိတာလဲ။
ဒီနေ့ ညနေက သူ ရေချိုးခန်းထဲ ဝင်သွားတုန်း သူ့ကုတင်ပေါ်မှာ တင်ကျန်ခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်လေးကို ကျွန်မ မတော်တဆ တွေ့လိုက်မိတာ။ အဲဒီ စာအုပ်ထဲမှာ သူရေးထားတဲ့ စာသားတွေက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စစီ ရိုက်ခွဲပစ်လိုက်သလိုပဲ။ "သူ့ကို ချစ်လွန်းလို့... စိတ်မချလို့... ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ပဲ သူ့ကို ချည်နှောင်လိုက်တာပါ" တဲ့။ အဲဒီ စာသားရဲ့ အောက်မှာ သူနဲ့ သူ့ကောင်လေးတို့ အကြိမ်ကြိမ် အတူတူ နေခဲ့ကြတဲ့ အကြောင်းတွေကို ရင်နင့်စရာကောင်းလောက်အောင် အသေးစိတ် ရေးထားတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားခဲ့ရတယ်။
"ညီမလေးရယ်... နင် ဘာတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ" ဆိုတဲ့ စကားက လည်ချောင်းထဲမှာပဲ တစ်နေတယ်။ အသံထွက်မလာဘူး။ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ဒေါသထက် ဝမ်းနည်းမှုက ပိုကြီးစိုးနေတယ်။ ကိုယ်တိုင်တောင် မနုမနယ်ရှိသေးတဲ့ နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ယောက်က ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ ရဲတင်းခဲ့ရတာလဲ။ ပြီးတော့... သူပြောတဲ့ "ချည်နှောင်တာ" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ အတွေးတွေက ရှုပ်ထွေးနေတယ်။
ဖြူဖြူ ရေချိုးခန်းထဲက ထွက်လာတော့ ကျွန်မကို မြင်ပြီး လန့်သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲက မှတ်စုစာအုပ်ကို မြင်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူ့မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော့သွားတာကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတယ်။ သူ ဘာမှမပြောဘူး။ ရပ်နေတဲ့ နေရာမှာတင် တောင့်တောင့်ကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို ကြည့်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကြွေနေမိတုန်းပဲ။
"ဖြူဖြူ... နင်... နင် ဘာတွေ ရေးထားတာလဲ"
ကျွန်မ အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ သူက ခေါင်းငုံ့ထားပြီး လက်ချောင်းလေးတွေကို တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ထားတယ်။ ပြီးတော့ တိုးတိတ်တဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်... "မကြီး... အဲဒါ... အဲဒါ ကျွန်မတို့ ချစ်လို့ ဖြစ်ခဲ့တာပါ..." တဲ့။
"ချစ်လို့? နှစ်ပဲ ရှိသေးတဲ့ အရွယ်မှာ အဲဒီလို ဖြစ်တာကို ချစ်လို့လို့ ခေါ်သလား ဖြူဖြူ။ နင် ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ။ ဒီလောက်တောင် နုံရသလား၊ ဒီလောက်တောင် တုံးရသလား"
ကျွန်မ စိတ်တိုတိုနဲ့ သူ့ပုခုံးကို ကိုင်ပြီး လှုပ်ရမ်းမိတယ်။ သူ့ကို ပါးရိုက်ပစ်ချင်တဲ့ စိတ်တွေလည်း တဖွားဖွား ပေါ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တုန်ရီနေတဲ့ ကိုယ်လုံးလေးကို မြင်တော့ ကျွန်မ လက်တွေက အားပျော့သွားပြန်ရော။ သူက ငိုယိုပြီး ပြောပြတယ်... "သူက ကျွန်မကို ထားသွားမှာ စိတ်မချလို့... ကျွန်မဘက်ကပဲ အားလုံး ပေးဆပ်လိုက်တာပါ... မကြီး သိသွားရင် ကျွန်မ သေမှာ... ကျွန်မ တကယ် သေမှာ..." တဲ့။
သူပြောတဲ့ "သူ" ဆိုတာ ကျော်စွာ။ ကျော်စွာဆိုတာ ကျွန်မတို့ ရပ်ကွက်ထဲက လူရှုပ်လူပွေတစ်ယောက်။ သောက်သောက်စားစားရှိတယ်၊ လောင်းကစားမက်တယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုက သူ့ကို အစကတည်းက သဘောမတူခဲ့ဘူး။ ဖြူဖြူ့ကိုလည်း အကြိမ်ကြိမ် တားခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီတုန်းက သူက "ညီမလေးက အပျော်ပဲ တွဲတာပါ မကြီးရယ်" လို့ ပြောခဲ့လို့ ကျွန်မတို့ကလည်း အလိုလိုက်ပြီး လွှတ်ထားခဲ့မိတာ။ အခုတော့ အဲဒီ အလိုလိုက်မှုတွေက ကျွန်မတို့ မိသားစုကို ပြန်ပြီး လောင်မြိုက်နေပြီ။
ကျွန်မ ပိုပြီး ကြောက်နေတာက ဖြူဖြူ ခုတစ်လော နေမကောင်းဖြစ်နေတာပဲ။ ကိုယ်ဝန်သာ ရှိနေခဲ့ရင်... လို့ တွေးလိုက်မိတိုင်း ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက သွေးတွေ ဆူတက်လာသလိုပဲ။ အမေသာ သိရင် အမေ ဘယ်လိုမှ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ အမေက နှလုံးရောဂါအခံ ရှိတာ။ ဒီသတင်းသာ ကြားရင် အမေ သေသွားနိုင်တယ်။ ဖြူဖြူကလည်း "မကြီးသာ အမေ့ကို ပြောရင် ကျွန်မ သေလိုက်မယ်" လို့ အကြိမ်ကြိမ် ခြိမ်းခြောက်နေတယ်။
ကျွန်မ တစ်ယောက်ထဲ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ဖြူဖြူ့ကို ကြည့်လိုက်တိုင်း သနားစိတ်နဲ့ ဒေါသက ဒွန်တွဲနေတယ်။ သူ့ကောင်လေး ကျော်စွာကလည်း အခုရက်ပိုင်း ဖြူဖြူ့ကို ရှောင်နေပုံရတယ်။ ဖုန်းတွေ မကိုင်ဘူး၊ စာတွေ ပြန်မပို့ဘူး။ ဖြူဖြူကတော့
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မဟာ လူသေတစ်ယောက်လိုပဲ ဖြတ်သန်းနေရတယ်။ အပြင်ပန်းမှာ အေးဆေးနေပြပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောက်နေတယ်။ ဖြူဖြူ့ကို မြင်တိုင်း မျက်ရည်တွေ ဝဲလာရတယ်။ သူကတော့ ကျွန်မကို မြင်ရင် အကြည့်ချင်း မဆုံရဲဘူး။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာ အရင်လို ရယ်သံမောသံတွေ မရှိတော့ဘဲ လေးလံတဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကြီးက နေရာယူထားတယ်။
ကျွန်မ ကျော်စွာ့ကို ရှာဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒီပြဿနာကို ဘယ်လို ဖြေရှင်းမလဲဆိုတာ သိချင်တယ်။ ကျော်စွာက ကျွန်မကို တွေ့တော့ ရှောင်ဖယ်ရှောင်ဖယ် လုပ်နေတယ်။
"ကျော်စွာ... နင်နဲ့ ငါ့ညီမလေး ဘာတွေ ဖြစ်ခဲ့လဲဆိုတာ ငါ အကုန်သိပြီးပြီ။ နင် ဘာလုပ်မှာလဲ"
ကျော်စွာက ခပ်ဟော့ဟော့ ရယ်တယ်။ "မကြီးရယ်... သူကိုယ်တိုင်က ခွင့်ပြုတာပဲလေ။ ကျွန်တော်ကတော့ အတင်းမလုပ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ အခုလည်း ကျွန်တော်တို့ လမ်းခွဲလိုက်ပြီ။ သူ့ဘာသာသူ နေမကောင်းတာ ကျွန်တော်နဲ့ မဆိုင်ဘူး" တဲ့။
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသက ထိန်းမရတော့ဘူး။ သူ့မျက်နှာကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရိုက်လိုက်မိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ပြန်ပြီး ရယ်နေတုန်းပဲ။ "မကြီး... တစ်ခုတော့ သတိပေးပါရစေ။ ဖြူဖြူက ကျွန်တော့်ကို ချည်ထားချင်လို့ သူကိုယ်တိုင် ဖုန်းနဲ့ ဗီဒီယိုတွေ ရိုက်ခိုင်းထားတာ။ အဲဒါတွေ ပျံ့သွားရင်တော့ မကြီးတို့ မျက်နှာ ဘယ်နား သွားထားမလဲ မသိဘူးနော်"
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။ ဗီဒီယိုတွေ? ဖြူဖြူ... နင် ဘာတွေများ လုပ်ခဲ့တာလဲ။ မိုက်မဲလိုက်တာ ညီမလေးရယ်။ နင်ကတော့ ချစ်လို့၊ စိတ်မချလို့ ဆိုပြီး လုပ်ခဲ့တာတွေက အခုတော့ နင့်ကို ပြန်သတ်မယ့် ဓားတွေ ဖြစ်ကုန်ပြီ။
အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဖြူဖြူ့ကို
"မကြီး... သူ ကျွန်မကို မချစ်တော့ဘူးထင်တယ်နော်။ သူ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းမဆက်တာ ကြာပြီ"
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ သူ့ကို ဖက်ထားပြီး အတူတူ ငိုနေမိရုံပဲ။ ကျွန်မ ညီမလေးရဲ့ နုနယ်တဲ့ ဘဝကို ဒီလို ယုတ်မာတဲ့ လူစားမျိုးလက်ထဲမှာ ဘာလို့ အပ်နှံခဲ့မိတာလဲ ဆိုပြီး ကိုယ်တိုင်လည်း နောင်တရမိတယ်။ ကျွန်မ ညီမလေးကို အကာအကွယ် မပေးနိုင်ခဲ့တာ ကျွန်မရဲ့ အပြစ်ပါပဲ။
"ဖြူဖြူ... နင်... နင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား"
ကျွန်မ ခက်ခဲစွာနဲ့ မေးလိုက်တယ်။ ဖြူဖြူက ခေါင်းခါပြတယ်။ "မသိဘူး မကြီး... ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရာသီမလာတာ နှစ်လရှိပြီ။ ကျွန်မ ကြောက်တယ် မကြီးရယ်။ ကျွန်မ အရမ်းကြောက်တယ်"
အဲဒီညက ကျွန်မတို့ ညီအစ်မ နှစ်ယောက်လုံး တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ ဖက်ငိုနေခဲ့ကြတယ်။ အမေ့ကို ဘယ်လို ဖုံးကွယ်ရမလဲ၊ ဒီပြဿနာကို ဘယ်လို ရှင်းရမလဲ ဆိုတာကို တွေးရင်းနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက ပိုပြီး မှောင်မိုက်လာခဲ့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်မှာတော့ ကျွန်မ တစ်ခုခု လုပ်မှ ဖြစ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဖြူဖြူ့ကို ဆေးခန်းခေါ်သွားပြီး စစ်ဆေးဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ ဖြူဖြူကတော့ ကြောက်လွန်းလို့ တုန်နေတာပဲ။ "မကြီး... အမေ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ ကျော်စွာက ဗီဒီယိုတွေ တင်လိုက်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဆိုပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ မေးနေတယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို အားပေးတယ်။ "မပူနဲ့ ဖြူဖြူ။ မကြီး ရှိတယ်။ မကြီး အားလုံး ရှင်းပေးမယ်" လို့ ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲဒီ စကားက ကျွန်မ ပြောခဲ့ဖူးသမျှ စကားတွေထဲမှာ အမှားဆုံး စကားတစ်ခွန်း ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။
ကျွန်မတို့ ဆေးခန်းသွားဖို့ ပြင်နေတုန်းမှာပဲ အိမ်ရှေ့ကနေ ဆူညံသံတွေ ကြားလိုက်ရတယ်။ အမေ့ရဲ့ အော်ဟစ်သံနဲ့အတူ ကျော်စွာ့ရဲ့ အသံကိုလည်း ကြားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ ရင်တွေ ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားတယ်။ ကျော်စွာက အိမ်ကို ရောက်နေတာ။
ကျွန်မ အမြန်ပြေးထွက်သွားတော့ အမေက ဖုန်းတစ်လုံးကို ကိုင်ပြီး တုန်တုန်ရီရီနဲ့ ရပ်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဖုန်းထဲမှာက ဖြူဖြူနဲ့ ကျော်စွာတို့ရဲ့ ပုံတွေနဲ့ စာသားတွေ။ ကျော်စွာကတော့ မျက်နှာပြောင်ပြောင်နဲ့ ရပ်နေတယ်။ "အန်တီ... ဖြူဖြူက ကျွန်တော့်ကို လက်မလွှတ်နိုင်လို့ အတင်းကပ်နေတာ။ အခု သူ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ ထင်တယ်။ အဲဒါ လာပြောတာ"
အမေက ဖြူဖြူ့ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ ဖြူဖြူက
"အမေ!" ကျွန်မ အော်ပြီး အမေ့ဆီ ပြေးသွားတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖြူဖြူက
ဒါပေမဲ့ ဘာအသံမှ ပြန်မလာဘူး။ အမေကတော့ သတိလစ်နေပြီ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေ ရောက်လာပြီး အမေ့ကို ဆေးရုံပို့ဖို့ လုပ်ကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဖြူဖြူ့
ဖြူဖြူ... သူ အမြဲတမ်း ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သလိုပဲ လုပ်သွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ မှတ်စုစာအုပ်လေးကတော့ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖွင့်လျက်သား။ အဲဒီ စာမျက်နှာမှာ ရေးထားတာက... "မကြီး... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်။ ကျွန်မ ကြောက်လွန်းလို့ပါ။ အမေ့ကိုလည်း တောင်းပန်ပါတယ်" တဲ့။
ကျွန်မ သူ့ကို ပွေ့ချီပြီး အော်ငိုမိတယ်။ "ဖြူဖြူ! နိုးဦးလေ! မကြီး ရှိတယ်လို့ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ ဘာလို့လဲ... ဘာလို့လဲ ညီမလေးရယ်"
ဒါပေမဲ့ ဖြူဖြူကတော့ ပြန်မထူးတော့ဘူး။ သူ့ရဲ့ နုနယ်တဲ့ အသက်လေးက သူကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ ချည်နှောင်မှုတွေကြားမှာ အသက်ရှူရပ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မရဲ့ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့တဲ့ အကာအကွယ်တွေက သူ့ကို မကယ်တင်နိုင်ခဲ့ဘူး။
အခုဆို ဖြူဖြူ မရှိတော့တာ ခြောက်လလောက် ရှိပြီ။ အမေကတော့ အဲဒီနေ့ကတည်းက လေဖြတ်ပြီး စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။ တစ်နေ့လုံး ကုတင်ပေါ်မှာပဲ ဝေေဝဝါးဝါး မျက်လုံးတွေနဲ့ ငေးနေတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ အမေ့ကို ပြုစုရင်း၊ ဖြူဖြူ့ရဲ့ အငွေ့အသက်တွေကြားမှာ အသက်ရှင်နေရတဲ့ အလောင်းတစ်ကောင်လိုပါပဲ။
ကျွန်မ နေ့တိုင်း ဖြူဖြူ့ရဲ့
ကျော်စွာကတော့ အခုထိ လွတ်မြောက်နေတုန်းပဲ။ သူကတော့ ဘာမှ မဖြစ်သလို တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ပျော်ပါးနေလိမ့်ဦးမယ်။ ဥပဒေက သူ့ကို အပြစ်ပေးနိုင်ရင်တောင် ကျွန်မ ညီမလေးရဲ့ အသက်ကတော့ ပြန်မရတော့ဘူး။
ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်လည်း အပြစ်မကင်းဘူးလို့ ခံစားရတယ်။ ကျွန်မသာ အစကတည်းက သူ့ကို ပိုပြီး ဂရုစိုက်ခဲ့ရင်၊ သူ အမှားတွေ လုပ်နေတာကို သိလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ဒေါသထက် နားလည်မှုကို ရှေ့တန်းတင်ခဲ့ရင်၊ သူ "သေမယ်" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားတွေကို အလေးအနက်ထားပြီး သူ့ဘေးမှာ အမြဲရှိနေပေးခဲ့ရင်... အခုလို ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး။
"မကြီး သိသွားရင် ကျွန်မ သေမှာ" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မ နားထဲမှာ နေ့တိုင်း ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ကျွန်မ သိသွားခဲ့ပေမဲ့ သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ ကျွန်မမှာ အချိန်မရှိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အရှက်နဲ့ သိက္ခာဆိုတဲ့ အရာတွေက နှစ်အရွယ် ကလေးမလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ သေလောက်အောင် လေးလံတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
မိုးတွေ ရွာနေတုန်းပဲ။ အိမ်ရှေ့က သရက်ပင်ကြီးကတော့ အရင်လိုပဲ ငြိမ်သက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီအိမ်ထဲမှာတော့ အရင်လို ရယ်သံတွေ၊ စနောက်သံတွေ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး။ ဖြူဖြူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်က ဖြူဖြူနဲ့အတူ မြေမြုပ်သွားခဲ့ပြီ။ ကျန်ရစ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်မကတော့ နောင်တတွေနဲ့အတူ ဒီလျှို့ဝှက်ချက်ရဲ့ အရိပ်ထဲမှာ တစ်သက်လုံး နေထိုင်သွားရတော့မှာပါ။
သင်ခန်းစာ - မိသားစုဝင်တစ်ယောက်ရဲ့ အမှားကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ ဒေါသနဲ့ အရှက်တရားထက် သူတို့ရဲ့ ကြောက်ရွံ့မှုကို အရင်မြင်အောင်ကြည့်ပါ။ နားလည်မှု နောက်ကျခြင်းက ပြုပြင်ခွင့်မရတဲ့ နောင်တတွေကိုပဲ သယ်ဆောင်လာတတ်ပါတယ်။