အချစ်ဦးနဲ့ မှားခဲ့တဲ့ ယောကျာ်း
အချစ်ဦးနဲ့ မှားခဲ့တဲ့ ယောကျာ်း
လောကမှာ အချစ်ဦးဆိုတာ မေ့ပစ်ဖို့ အခက်ခဲဆုံး အရာတစ်ခုလို့ လူတွေ ပြောလေ့ရှိကြတယ်။ ကျွန်မအတွက်တော့ အချစ်ဦးဆိုတာ နှလုံးသားထဲကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စိုက်ဝင်သွားတဲ့ ဆူးတစ်ချောင်းလိုပါပဲ။ ဆွဲထုတ်လိုက်ရင် သွေးထွက်မယ်၊ ဒီအတိုင်း ထားပြန်ရင်လည်း တစစ်စစ်နဲ့ နာကျင်နေရမယ့် ဆူးမျိုးပေါ့။ ကျွန်မနဲ့ သူနဲ့ ချစ်သူဖြစ်ခဲ့တာ ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလတစ်ခုကို ရောက်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးအတွက် တစ်ဦးကိုတစ်ဦးဟာ ပထမဆုံးသော အချစ်ဦးတွေ ဖြစ်ခဲ့ကြတယ်။
ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်စလုံးက မြို့တစ်မြို့တည်းသားတွေပါ။ ငယ်ငယ်ကတည်းက မြင်ဖူးနေကြ၊ သိနေကြတဲ့ အိမ်နီးချင်းတွေမဟုတ်ပေမဲ့ မြို့လေးရဲ့ လမ်းမတွေပေါ်မှာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခြေရာတွေ ထပ်ခဲ့ကြတယ်။ တွဲနေတာကို နှစ်ဖက်မိဘတွေ သိကြပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သဘောမတူခဲ့ကြဘူး။ မိဘတွေက သူတို့ရဲ့ အမြင်နဲ့သူတို့ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ကို အတားအဆီးတွေ ချခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ခက်တာက ကျွန်မက သူ့ကို သိပ်ချစ်မိသွားတာပဲ။ လူငယ်သဘာဝ မိဘတွေရဲ့ စကားထက် ကိုယ့်နှလုံးသားရဲ့ အသံကို ပိုနားထောင်မိခဲ့တယ်။ မိဘတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး၊ သူနဲ့ပတ်သက်ရင် ဘယ်တော့မှ လက်မလျှော့ဘူးလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကတိပေးခဲ့မိတယ်။
သူက ကျွန်မအနားမှာ ရှိနေတဲ့အချိန်ဆိုရင် ကမ္ဘာပေါ်မှာ အကောင်းဆုံးသော ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ပေးတာကအစ၊ ကျွန်မ စိတ်ကောက်ရင် ချော့တာကအစ အစစအရာရာ ဂရုစိုက်လွန်းသူ။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မကလွဲလို့ တခြားသူမရှိဘူးလို့ ထင်ရလောက်အောင်ကို သူက ကျွန်မအပေါ် သစ္စာရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုပဲ... အနားမှာ ရှိမနေတဲ့ အချိန်ဆိုရင်တော့ သူဟာ သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး စိမ်းကားတတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ မြို့ထဲမှာ ရှိနေတုန်းကတည်းက အပြင်မှာ မတွေ့ဖြစ်တဲ့ရက်ဆိုရင် သူက ဖုန်းလေးတစ်ခါတောင် အရင်မဆက်တတ်ဘူး။ ကျွန်မဘက်က အတင်းခေါ်မှသာ ဖုန်းကို ကိုင်တတ်ပြီး အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောတတ်တာ။
"မင်းကလည်း ကိုယ်က အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ၊ ပြီးတော့ ကိုယ်တို့က အပြင်မှာ တွေ့နေကြတာပဲဟာ" လို့ သူက အမြဲဆင်ခြေပေးတတ်တယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ အချစ်ဦးရဲ့ ဂုဏ်သတ္တိကြောင့်ပဲလားမသိ၊ ကျွန်မကပဲ သူ့ကို နားလည်ပေးခဲ့တယ်။ "သူက အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်လို့ ဖြစ်မှာပါ" ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ခဲ့တယ်။ ချစ်သူသက်တမ်း ငါးနှစ်ဆိုတာ နည်းတဲ့အချိန်မဟုတ်ဘူးလေ။ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် အကုန်သိနေပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီထင်မြင်ချက်က ကျွန်မဘဝကို ချောက်ထဲကို ဆွဲချသွားလိမ့်မယ်လို့ အဲဒီတုန်းက မသိခဲ့ဘူး။
မိသားစုရဲ့ စားဝတ်နေရေးနဲ့ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် ကျွန်မ တခြားနိုင်ငံကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ နိုင်ငံရပ်ခြားမှာ အလုပ်လုပ်ရတာ မလွယ်ကူပါဘူး။ အပင်ပန်းခံရတယ်၊ အိမ်လွမ်းစိတ်ကို အံတုရတယ်၊ ပြီးတော့ လူမျိုးခြားတွေကြားမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုရှိအောင် အမြဲကြိုးစားနေရတယ်။ အဲဒီလို ပင်ပန်းနေတဲ့အချိန်တိုင်း ကျွန်မ အားကိုးရာက သူ ပေးမယ့် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုလေး တစ်ခုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မျှော်လင့်သလို ဖြစ်မလာခဲ့ဘူး။
တခြားနိုင်ငံ ရောက်သွားတဲ့အခါမှာလည်း ကျွန်မဘက်ကပဲ အမြဲတမ်း ဖုန်းခေါ်နေရတယ်။ သူကတော့ အရင်အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်မ ခေါ်ရင်တော့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြန်ပြောတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူကိုယ်တိုင်ကတော့ တစ်ခါမှ အစပြုပြီး မဆက်သွယ်ဘူး။ "နေကောင်းလား၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား" ဆိုတဲ့ စကားလေးတစ်ခွန်းကို ကြားရဖို့ ကျွန်မမှာ ဖုန်းစခရင်လေးကို တစ်နေကုန် ငေးကြည့်နေခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်။ အလုပ်ခွင်မှာ ပင်ပန်းလို့ နားတဲ့အချိန်လေးမှာတောင် သူ့ဆီက စာလေးတစ်စောင် ရနိုးနဲ့ စောင့်နေမိတာ။
နောက်ပိုင်းမှာ အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ သူက ကျွန်မကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ ခဏခဏ ထားတတ်လာတယ်။ မှာလည်း လိုင်းမတက်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ဘာအမှားလုပ်ခဲ့လို့လဲဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ဆန်းစစ်ပေမဲ့ အဖြေက ထွက်မလာဘူး။ အဆက်အသွယ် မလုပ်တာ တော်တော်တောင် ကြာသွားပြီ။ ကျွန်မမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေ၊ မွန်းကြပ်မှုတွေနဲ့ ရူးမတတ်ပါပဲ။ တစ်ဖက်မှာလည်း အလုပ်က ဖိစီးမှု၊ တစ်ဖက်မှာလည်း ချစ်ရသူရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုက ကျွန်မကို နေ့ရောညပါ နှိပ်စက်နေတယ်။
"တကယ်ချစ်ရင် အဆက်အသွယ်မလုပ်ဘဲ နေနိုင်ပါ့မလား" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက ကျွန်မခေါင်းထဲမှာ အမြဲတမ်း ပတ်ချာလည်နေတယ်။ ကျွန်မ ညတွေမှာ အိပ်မပျော်တော့ဘူး။ စားလို့လည်း မဝင်တော့ဘူး။ အလုပ်ထဲမှာလည်း အာရုံမစိုက်နိုင်တော့လို့ အမှားအယွင်းတွေ ခဏခဏ ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ခါတလေ ဖုန်းကို ကိုင်ပြီး သူများတွေ ရယ်မောနေတာကို မြင်ရင် ကျွန်မမှာ မျက်ရည်ပဲ ကျမိတယ်။ ကျွန်မဘက်ကတော့ ဘယ်လိုမှ မပြတ်နိုင်ဘူး။ ငါးနှစ်ဆိုတဲ့ သံယောဇဉ်က ကျွန်မကို ကြိုးကွင်းစွပ်ထားသလိုပဲ။ ဘယ်လောက်ပဲ နာကျင်ရပါစေ၊ သူ့ဆီက ဖုန်းတစ်ချက်လောက် ပြန်လာမလားဆိုတဲ့ မျှော်လင့်ချက်သေးသေးလေးနဲ့ပဲ အသက်ဆက်နေရတယ်။
ကျွန်မရဲ့ စိတ်ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆိုးရွားလာတယ်။ အိပ်ရေးပျက်တာတွေ များလာတော့ အလုပ်မှာ အာရုံမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ စက်မှုဇုန်က အလုပ်ရှင်တွေရဲ့ အငြိုအငြင်ကို ခံလာရတယ်။ "သီရိ... မင်း ဒီအတိုင်းဆိုရင် အလုပ်က ထွက်ရလိမ့်မယ်" လို့ မန်နေဂျာက သတိပေးတဲ့အထိ ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မ ကြိုးစားပြီး စိတ်ကို ထိန်းပေမဲ့ ညရောက်ရင်တော့ သူ့ရဲ့ ထားတဲ့ လေးကို ကြည့်ပြီး ငိုနေမိတုန်းပဲ။ လူကလည်း တော်တော်လေး နုံးချည့်နေပြီ။ ဝိတ်တွေ ကျသွားပြီး မျက်ကွင်းတွေ ညိုလာတယ်။
ဒီလိုနဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ သတင်းတစ်ခုကို မြို့ထဲက သူငယ်ချင်းဆီက ကြားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီသတင်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို တစ်စစီ ကြွေမွသွားစေခဲ့တယ်။
"သီရိ... နင် သိပြီးပြီလား၊ မင်းခန့်က အိမ်ထောင်ပြုတော့မယ်တဲ့။ သူ့မိဘတွေ စီစဉ်ပေးတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ပဲ။ နင့်ဆီကို သူက ဘာမှ အဆက်အသွယ် မလုပ်ဘူးလား"
ဖုန်းထဲက ထွက်လာတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို ပုံရက်သား လဲကျသွားတယ်။ ငါးနှစ်တာ ကတိတွေ၊ မိဘတွေကို ဆန့်ကျင်ပြီး တွဲခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ၊ ကျွန်မ နိုင်ငံခြားမှာ ပင်ပင်ပန်းပန်း အလုပ်လုပ်ပြီး သူနဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် စုဆောင်းခဲ့တဲ့ ငွေတွေ... အားလုံးက သဲထဲရေသွန် ဖြစ်သွားပြီလား။
သူ ကျွန်မကို ထားတာက စိတ်ဆိုးလို့ မဟုတ်ဘူး၊ အပြစ်ရှိလို့ ဖြစ်နေတာကို ကျွန်မ ခုမှ သိလိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို အဝေးမှာ ရှိနေတုန်း လူမသိ သူမသိ စွန့်ပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာ။ ကျွန်မဘက်ကတော့ အရူးတစ်ယောက်လို သူ့ကို မျှော်နေခဲ့မိတယ်။ ဒီသတင်းကို ကြားပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ အလုပ်ထဲမှာ အကြီးအကျယ် မှားယွင်းမှုတစ်ခု လုပ်မိတယ်။ စက်ပစ္စည်းတစ်ခုကို ကိုင်တွယ်ရာမှာ အာရုံလွတ်သွားပြီး ကုမ္ပဏီကို ဒေါ်လာသောင်းချီ ဆုံးရှုံးစေခဲ့တယ်။ ရလဒ်ကတော့... ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ချက်ချင်း အထုတ်ခံလိုက်ရတယ်။
ဘဝမှာ အချစ်လည်း ဆုံးရှုံး၊ အလုပ်လည်း ဆုံးရှုံး၊ မိသားစု ရှေ့မှာလည်း မျက်နှာမပြရဲတဲ့ အခြေအနေကို ရောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘဝက နေဝင်မိုးချုပ် အမှောင်ကျသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ကိုယ်စိုက်ပျိုးခဲ့တဲ့ အချစ်ဦးဆိုတဲ့ သစ်ပင်က ကျွန်မကို ပြန်ပြီး လှဲသတ်လိုက်သလိုပါပဲ။
ကျွန်မ မြန်မာပြည်ကို ချက်ချင်း ပြန်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မမှာ လက်ကျန်ငွေလည်း မရှိတော့ဘူး၊ အလုပ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိချင်တာက တစ်ခုပဲ။ သူ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ ဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်မ မြို့ကို ရောက်ရောက်ချင်း သူ့အိမ်ကို သွားခဲ့တယ်။ တွေ့လိုက်ရတာကတော့ ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့လို့မရမယ့် မြင်ကွင်းတစ်ခုပဲ။
သူ့အိမ်ရှေ့မှာ မင်္ဂလာမဏ္ဍပ် ထိုးဖို့ ပြင်ဆင်နေကြတယ်။ သူကတော့ အဲဒီမှာ ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်နဲ့ သူ့ရဲ့ သတို့သမီးလောင်း ဖြစ်မယ့်သူနဲ့ စကားပြောနေတယ်။ ကျွန်မကို မြင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက ပျက်သွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မဆီကို လျှောက်လာပြီး အေးစက်စက်နဲ့ ပြောတယ်။
"သီရိ... နင် ပြန်လာပြီလား။ ကိုယ်တို့ ကိစ္စက ပြီးသွားပြီလို့ ထင်တာပဲ။ ငါးနှစ်ဆိုတာ အချိန်အကြာကြီးပဲ၊ ကိုယ်လည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ မိဘတွေ စကားကို နားထောင်ပြီး အေးအေးဆေးဆေးပဲ နေချင်တော့တယ်" တဲ့။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ "ရှင်... ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ ဖုန်းမဆက်တာလဲ၊ ဘာလို့ တာလဲ။ ကျွန်မမှာ ရှင့်ကို မျှော်နေတာ ရှင် သိရဲ့လား။ ကျွန်မ အလုပ်တွေပါ ဆုံးရှုံးခဲ့ရတယ်" လို့ အော်ပြောမိတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ သတို့သမီးလောင်းက ကျွန်မတို့ဆီ လျှောက်လာပြီး "ကိုမင်းခန့်... ဒါ ဘယ်သူလဲ" လို့ မေးတယ်။
မင်းခန့်က ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး "အော်... ဒါက ဟိုးအရင်က သိခဲ့တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ၊ ခဏလာနှုတ်ဆက်တာ" လို့ ခပ်အေးအေးပဲ ဖြေလိုက်တယ်။
"သူငယ်ချင်း?" ကျွန်မရဲ့ ငါးနှစ်တာ သစ္စာတရားတွေက "သူငယ်ချင်း" ဆိုတဲ့ စကားလုံးအောက်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားရတာလား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့အမေက အိမ်ထဲက ထွက်လာပြီး ကျွန်မကို နှင်ထုတ်တော့တယ်။ "ညည်း ပြန်တော့ သီရိ။ ငါ့သားက အခြေအနေကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးနဲ့ လက်ထပ်တော့မှာ။ ညည်းလို မိဘစကား နားမထောင်တဲ့ မိန်းမမျိုးကို ငါတို့ အိမ်ပေါ် အတက်မခံနိုင်ဘူး" တဲ့။
ကျွန်မ အဲဒီနေရာကနေ ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းမပေါ်မှာ လမ်းလျှောက်ရင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိတယ်။ ကျွန်မ ဘာတွေ မှားခဲ့တာလဲ။ ချစ်မိတာ မှားတာလား၊ သစ္စာရှိတာ မှားတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အချစ်ဦးကို အရာအားလုံးထက် ပိုယုံကြည်မိတာ မှားတာလား။ ကျွန်မမှာ အလုပ်လည်း မရှိ၊ ချစ်သူလည်း မရှိ၊ မိဘတွေကိုလည်း မျက်နှာမပြရဲတော့တဲ့ ဘဝကျိုးပျက်သူတစ်ယောက် ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ မြို့လေးရဲ့ အစွန်အဖျားက အိမ်လေးတစ်လုံးမှာ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်နေပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက အရင်လို မတောက်ပြောင်တော့ဘူး။ အလုပ်အသစ် ရှာဖို့ ကြိုးစားနေပေမဲ့ စိတ်ဒဏ်ရာကြောင့် လူက အားအင်ကုန်ခမ်းနေတုန်းပါပဲ။ သူကတော့ မင်္ဂလာဆောင်ပြီး ပျော်ရွှင်နေတယ်လို့ ကြားရတယ်။
တစ်ခါတလေ ညဖက်တွေမှာ ဖုန်းကို ပြန်ကြည့်မိတယ်။ သူ့ဆီက တွေ၊ ဓာတ်ပုံတွေကို ကျွန်မ မဖျက်နိုင်သေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအရာတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး နာကျင်စေတာကလွဲလို့ ဘာမှ ဖြစ်မလာဘူး။ ကျွန်မ မှားခဲ့တာက "အချစ်" ကို "ဘဝ" လို့ ထင်မှတ်ခဲ့တာပါပဲ။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် သူ့ကို ပိုချစ်မိခဲ့တာ၊ ကိုယ့်ရဲ့ တိုးတက်မှုကို ဂရုမစိုက်ဘဲ သူ့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုကိုပဲ အာရုံစိုက်နေခဲ့တာတွေက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ကျိုးပျက်စေခဲ့တာပါ။
အဆက်အသွယ် မလုပ်ဘဲ နေနိုင်တဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ဟာ ကျွန်မကို တကယ်မချစ်ခဲ့ဘူးဆိုတာကို လက်ခံဖို့ ကျွန်မ ငါးနှစ်ခွဲလောက် အချိန်ယူခဲ့ရတယ်။ အချစ်ဦးဆိုတာ လှပတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ် ဖြစ်နိုင်သလို၊ ကိုယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးမယ့် မီးလျှံတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ ခုမှ နားလည်သွားတော့တယ်။
ကျွန်မ မှားခဲ့တဲ့ ယောကျာ်းက ကျွန်မကို တစ်ခုတော့ သင်ပေးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒါကတော့... ဘယ်သူ့ကိုမှ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ထက် ပိုမချစ်ပါနဲ့ဆိုတဲ့ အချက်ပါပဲ။ လူတစ်ယောက်ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုဟာ အဖြေတစ်ခုပါပဲ။ အဲဒီအဖြေကို လက်ခံဖို့ ငြင်းဆန်နေသရွေ့တော့ ကျွန်မတို့ဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်နေတဲ့ လူသတ်သမားတွေ ဖြစ်နေဦးမှာပါပဲ။
အခုတော့ ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ထဖို့ ကြိုးစားနေပါတယ်။ ကျိုးပျက်သွားတဲ့ ဘဝ
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - "ချစ်ခြင်းထက် အလေးသာရမှာက ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးပါ။ လူတစ်ယောက်က သင့်ကို အကြောင်းပြချက်မရှိဘဲ လျစ်လျူရှုထားပြီဆိုရင်၊ အဲဒါဟာ သူ သင့်ကို မလိုအပ်တော့ဘူးလို့ ပြောနေတာပါ။ အဲဒီတိတ်ဆိတ်မှုကို အဖြေအဖြစ် လက်ခံလိုက်ပါ၊ သင့်ဘဝကို အမှောင်ထဲမှာ လမ်းမပျောက်ပါစေနဲ့။"