ချွေးနည်းစာနဲ့ လမ်းဖောက်ပေးခဲ့တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ရင်နာစရာဇာတ်လမ်း။
အလင်းစက်တွေ တဖြဖြတောက်နေတဲ့ သံဂဟေဆော်စက်ရဲ့ ဘေးမှာ ကျွန်မ ထိုင်နေခဲ့ဖူးပါတယ်။ တစ်ရက်ကို ငါးထောင်ကျပ်ပဲရတဲ့ သံပန်းအလုပ်သမား ဘဝကနေ၊ အခုလို သိန်းရာချီ ရှာနိုင်တဲ့ လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်လာဖို့ ကျွန်မ ပေးဆပ်ခဲ့ရတဲ့ အရာတွေက သိပ်ကို များလွန်းခဲ့ပါတယ်။ လူတွေက အောင်မြင်မှုကိုပဲ မြင်ကြပေမဲ့ အဲ့ဒီအောင်မြင်မှုရဲ့ အောက်ခြေမှာ ခင်းထားတဲ့ အုတ်ခဲတွေက ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေ၊ ချွေးတွေနဲ့ သွေးတွေ ဖြစ်ခဲ့တာကိုတော့ ဘယ်သူမှ မသိခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မ နာမည်က သဉ္ဇာပါ။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူကတော့ ကိုမင်းခန့်ပေါ့။
အခန်း ()
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးနှစ်လောက်က ကျွန်မတို့ဘဝဟာ သိပ်ကို ရိုးရှင်းခဲ့သလို သိပ်လည်း ခက်ခဲခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းခန့်က သူ့အဖေရဲ့ သံပန်းဖိုမှာ တစ်ရက် ငါးထောင်စား အလုပ်သမား။ ညနေဆိုရင် သူ့မျက်နှာမှာ ဂျီးတွေ၊ သံမှုန်တွေနဲ့ ပေရေနေတတ်ပေမဲ့ အဲ့ဒီမျက်နှာပေါ်က အပြုံးကို ကျွန်မ မြတ်နိုးခဲ့တယ်။ ကျွန်မကပဲ သူ့ကို အကြံပေးခဲ့တာပါ။ "ကိုမင်းခန့်... ဒီအတိုင်း သူများအလုပ်ပဲ လုပ်နေမယ့်အစား ကိုယ်ပိုင်လေး တစ်ခုခု စမ်းလုပ်ကြည့်ရအောင်လား။ အခု အဝတ်လှန်းစင်တွေ၊ ပရိဘောဂအသေးစားလေးတွေ လုပ်ရောင်းရင် ကောင်းမယ့်ပုံပဲ" လို့ ကျွန်မ ပြောတော့ သူက သက်ပြင်းချတယ်။ "အကြံကတော့ ကောင်းပါတယ် သဉ္ဇာရယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်းအနှီးက တစ်ပြားမှ မရှိဘူး။ အိမ်ကလည်း ထုတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး" တဲ့။
အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ လက်ထဲမှာလည်း ပိုက်ဆံ သုံးသောင်းတောင် ပြည့်အောင် မရှိခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ယုံကြည်တယ်။ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ကြိုးစားမှုကို ကျွန်မ ယုံတယ်။ ဒါကြောင့် သူငယ်ချင်းတွေဆီကရော၊ ဟိုနားဒီနားကပါ အောက်ကျနောက်ကျခံပြီး ပိုက်ဆံ သုံးသောင်းကို အကြွေးယူခဲ့ပါတယ်။ အဲ့ဒီ သုံးသောင်းဟာ ကျွန်မတို့ ဘဝသစ်ရဲ့ ပထမဆုံး အုတ်မြစ်ပဲ။ သူ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ သူ့မိသားစုက တစ်ပြားတောင် ထုတ်မပေးခဲ့သလို၊ သံစင်တွေ လုပ်နေတာကို မြင်ရင်တောင် "အပိုတွေလုပ်နေတယ်" ဆိုပြီး မျက်စောင်းထိုးခဲ့ကြတာ။ သူ အလုပ်အားတဲ့ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်တွေမှာ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်တည်း မအိပ်မနေ စင်တွေ လုပ်ခဲ့ကြတယ်။
ပစ္စည်းတွေ ရောင်းဖို့အတွက် ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်မှာ ပို့စ်တင်တာ၊ စာပြန်တာ၊ အော်ဒါကောက်တာ အကုန် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း လုပ်ခဲ့ရတယ်။ ကိုမင်းခန့်က အရောင်းအဝယ် နားမလည်ဘူး။ ပစ္စည်းပို့ရမယ့် အချိန်ဆိုရင် ပိုဆိုးပါတယ်။ ဆိုင်ကယ်အစုတ်လေး တစ်စီးပေါ်မှာ သူက မောင်း၊ ကျွန်မက အနောက်ကနေ အဝတ်လှန်းစင် အကြီးကြီးတွေကို မနိုင်မနင်း ပွေ့ချီပြီး တစ်မြို့လုံး ပတ်ပို့ခဲ့တာ။ လေတိုက်ရင် ဆိုင်ကယ်က ယိမ်းထိုးနေတတ်သလို၊ ကျွန်မ လက်မောင်းတွေလည်း ထုံကျင်နေတတ်တာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ မပင်ပန်းခဲ့ဘူး။ ကိုမင်းခန့် လက်ထဲကို ပထမဆုံး အမြတ်ငွေလေးတွေ ဝင်လာတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ပျော်ခဲ့မိတာ။ အဲ့ဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ လမ်းဖောက်ပေးနေတဲ့သူ တစ်ယောက်မှန်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မသိခဲ့ဘူး။ ကိုယ်တိုင် လမ်းခင်းပေးခဲ့တဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ကိုယ်တိုင် ပြန်ပြီး ဒူးထောက်ငိုရလိမ့်မယ်လို့လည်း မတွေးမိခဲ့ဘူး။
အခန်း ()
အချိန်တစ်နှစ်လောက် ကြာလာတော့ ကျွန်မတို့ လုပ်ငန်းက တော်တော်လေး အဆင်ပြေလာတယ်။ တစ်လကို သိန်း ၊ လောက် အသားတင် မြတ်လာတဲ့အထိပါပဲ။ ကားလေးတစ်စီး ဝယ်နိုင်လာတယ်။ ကိုမင်းခန့် မအားတဲ့အချိန်ဆိုရင် ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် ကားမောင်းပြီး ပစ္စည်းတွေ လိုက်ပို့ပေးတယ်။ သူ လိုအပ်တာမှန်သမျှ အကြံပေးတာကအစ၊ ငွေကြေး စီမံခန့်ခွဲတာအထိ ကျွန်မ အကုန် ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ထူးဆန်းတာက ငွေဝင်လာလေလေ ကျွန်မတို့ကြားမှာ အဖုအထစ်တွေ များလာလေလေပဲ။
ရသမျှ ပိုက်ဆံ အကုန်လုံးကို ကိုမင်းခန့်က သူ့အမေ လက်ထဲပဲ အကုန်အပ်တယ်။ ကျွန်မ တစ်ပြားမှ မမက်ခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မ စားချင်တာလေး ဝယ်ကျွေးတာကလွဲရင် သူ့ဆီက ပိုက်ဆံ တစ်ခါမှ မတောင်းခဲ့ဖူးဘူး။ အရေးကြီးလို့ ခဏ ချေးသုံးရင်တောင် နောက်နေ့ ပြန်ဆပ်တာမျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမေကတော့ ကျွန်မကို ရန်သူလို မြင်လာတယ်။ "သားက အခုမှ အိမ်ရဲ့ ထောက်တိုင် ဖြစ်ကာစ၊ အိမ်ထောင်မပြုစေချင်သေးဘူး" ဆိုတဲ့ စကားကို ကျွန်မ ရှေ့မှာတင် ပြောလာတယ်။ နောက်ပြီး ဗေဒင်တွေ ဘာတွေ အကြောင်းပြပြီး "ခုယူရင် ကွဲမှာ၊ ဗေဒင်က မယူခိုင်းသေးဘူး" ဆိုပြီး ခဏခဏ တားတယ်။
ကျွန်မ နားလည်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ကိုမင်းခန့်ကို ချစ်တာကိုး။ "ရပါတယ် ကိုမင်းခန့်ရာ၊ အန်တီ ပြောတာလည်း ဟုတ်မှာပါ၊ အလုပ်တွေ ပိုကောင်းအောင် အရင်လုပ်ကြတာပေါ့" လို့ ကျွန်မကပဲ နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့တာ။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ "ငါက သူ့ကို ဒီလောက် ကူညီထားတာ၊ သူက ငါ့အပေါ် သစ္စာရှိမှာပါ" ဆိုတဲ့ မာန်မာနနဲ့ ယုံကြည်မှုတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ မိဘရဲ့ အတ္တနဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ အားနာတတ်တဲ့ အကျင့်က ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဝါးမြိုတော့မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ မရိပ်မိခဲ့ဘူး။ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှာပေးခဲ့တဲ့ ကျွန်မဟာ သူတို့အတွက်တော့ လှေကားတစ်ခုထက် မပိုခဲ့ပါဘူး။ အပေါ်ရောက်သွားတဲ့အခါ ကန်ထုတ်ခံရမယ့် လှေကားတစ်ခုပေါ့။
အခန်း ()
ဇာတ်လမ်းက ဒီလပိုင်းတွေမှာ ပိုပြီး ရင်နာစရာ ကောင်းလာတယ်။ အခုဆိုရင် သူတို့ တစ်လကို သိန်းရာချီ ရှာနိုင်နေပြီ။ ကျွန်မ တင်ပေးခဲ့တဲ့ လမ်းကြောင်း၊ ကျွန်မ ရှာပေးခဲ့တဲ့ ဖောက်သည်တွေနဲ့ သူတို့ သားအမိ အဆင်ပြေနေကြပြီ။ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ အမေက ဗေဒင်တွေ၊ အိမ်ထောင်မပြုစေချင်သေးဘူး ဆိုတဲ့ စကားတွေကို ဘေးဖယ်ထားလိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ညီလေး မိန်းမယူတော့မယ်ဆိုတော့ တခွန်းမှ မတားဘဲ စိတ်လိုလက်ရ သွားတောင်းပေးခဲ့တာကို မြင်လိုက်ရလို့ပါပဲ။
"ဘာလို့လဲ ကိုမင်းခန့်... ညီလေးကျတော့ အမေက သွားတောင်းပေးပြီး၊ တို့ကျတော့ ဘာလို့ ခဏခဏ တားနေတာလဲ" လို့ ကျွန်မ မေးမိတော့ သူက ခေါင်းငုံ့နေတယ်။ နောက်မှ သိရတာက သူ့အမေက သူ့ကို သီးသန့်ခေါ်ပြောထားတာတဲ့။ "သားက သဉ္ဇာ့ကို မနိုင်မှာစိုးလို့ အမေက မယူစေချင်တာ၊ အဲ့ဒီ မိန်းကလေးက သိပ်လည်လွန်းတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာတယ်။ ကျွန်မ လည်ခဲ့လို့၊ ကျွန်မ ကြိုးစားခဲ့လို့ သူတို့ အခုလို ကားစီးပြီး တိုက်နဲ့ နေနိုင်တာ မဟုတ်ဘူးလား။ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ တော်မှု၊ တတ်မှုတွေက ကျွန်မကို နှိမ်စရာ အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သွားရပြီ။
ပိုဆိုးတာက ကိုမင်းခန့်ရဲ့ ပြောင်းလဲမှုပဲ။ သူက အမေချစ်သားမှန်း ကျွန်မ သိပေမဲ့ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။ သူ့အမေက ကွယ်ရာမှာ ကျွန်မကို ဝေဖန်တာတွေကို သူက ပြန်ပြောပြရုံတင်မကဘူး၊ သူကိုယ်တိုင်ပါ လိုက်ဝေဖန်လာတယ်။ "မင်းက အခုတလော ဝလာတာပဲ၊ အဝတ်အစားကလည်း ဘယ်လိုကြီး ဝတ်ထားတာလဲ" ဆိုပြီး သူ့အမေ စကားတွေကို သူက ထပ်ဆင့်ပြောလာတယ်။ အဲ့ဒီထက် ပိုနာကျင်ရတာကတော့... သူ့အမေက ကျွန်မကို သူ့ရည်းစားဟောင်း နာမည်နဲ့ မှားခေါ်တာပါပဲ။ တစ်ခါမဟုတ်၊ နှစ်ခါမဟုတ်။ မှားခေါ်ပြီးတိုင်း သားအမိနှစ်ယောက်က ကျွန်မ ရှေ့မှာတင် တဟားဟားနဲ့ ရယ်ကြတာ။ ကျွန်မကို လူကြားထဲမှာ အရူးလုပ်သလို၊ အရှက်ခွဲသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ မကြိုက်မှန်း သိရက်နဲ့ အဲ့ဒီ ရည်းစားဟောင်းရဲ့ ပို့စ်တွေကို ရီအက် (react) ပေးတာ၊ ပတ်သက်တာတွေကိုလည်း "ငယ်ငယ်က သိတဲ့ ကလေးမို့ပါ" ဆိုတဲ့ ဆင်ခြေနဲ့ ဆက်လုပ်နေခဲ့တယ်။
အခန်း ()
ကျွန်မရဲ့ သည်းခံနိုင်စွမ်းတွေ ကုန်ဆုံးသွားတဲ့ နေ့ကတော့ မိုးတွေ သဲသဲမဲမဲ ရွာနေတဲ့ ညနေခင်းတစ်ခုပေါ့။ ရည်းစားဟောင်း ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ကျွန်မ စကားများကြရင်း ကိုမင်းခန့်ရဲ့ အမေက "ညည်းက ငါ့သားကို လာချုပ်ကိုင်မနေနဲ့၊ ငါ့သားက သူ့ဘာသာ တော်လို့ အခုလို ဖြစ်လာတာ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက မီးတောက်က ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့တယ်။
"အန်တီ... အားနာမှု မရှိတဲ့ သားအမိတွေ။ ကျွန်မ တင်ပေးထားတဲ့ လမ်းကြောင်းပေါ်မှာ အခုလို အဆင်ပြေနေတာကို မမေ့နဲ့။ အရင်းအနှီး သုံးသောင်းတောင် မရှိလို့ ကျွန်မ ချေးငှါးပေးခဲ့ရတာ။ ဆိုင်ကယ်နောက်မှာ စင်တွေသယ်ပြီး တစ်မြို့လုံး ပတ်ပို့ခဲ့တာ ကျွန်မ။ အခု အဆင်ပြေသွားတော့မှ ကျွန်မကို မကောင်းတဲ့သူ လုပ်တာလား" လို့ ကျွန်မ အော်ပြောမိတယ်။ အဲ့ဒီစကားက ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲက တကယ့် ခံစားချက်တွေပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီစကားကြောင့်ပဲ ကျွန်မဟာ လူယုတ်မာ ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
ကိုမင်းခန့်က ကျွန်မကို စက်ဆုပ်သလို ကြည့်တယ်။ သူ့အမေကတော့ သူ့အမျိုးတွေကို အကုန်ဖုန်းဆက်ပြီး "ကြည့်စမ်း... သူ လုပ်ပေးတာပါဆိုပြီး ငါ့ကို လာရိုင်းပြနေတယ်" ဆိုပြီး လိုက်တိုင်တော့တာပဲ။ ကျွန်မ ရှေ့မှာတင် ကိုမင်းခန့်က "အမေ လုပ်ချင်တာလုပ်ပါစေ၊ သဉ္ဇာ မင်းက အမေ့ကို အဲ့လို မပြောသင့်ဘူး" တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ တည်ဆောက်ပေးခဲ့တဲ့ အိမ်လေးထဲမှာ ကျွန်မဟာ အပိုလူ ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ ခင်းပေးခဲ့တဲ့ လမ်းပေါ်မှာ သူတို့က ကားအကောင်းစားနဲ့ မောင်းထွက်သွားကြပြီး၊ ကျွန်မကတော့ လမ်းဘေးမှာ ဖုန်တထောင်းထောင်းနဲ့ ကျန်ခဲ့ရသူပေါ့။ "မင်းနဲ့ ယူရင် ဗေဒင်က ကွဲမှာတဲ့... အခုတော့ ဗေဒင် ဟောတာ မှန်ပြီထင်တယ်" လို့ ကိုမင်းခန့် ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။
အခန်း ()
ကျွန်မ အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်လိုက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူတို့ဆီက ဘာမှ ပြန်မတောင်းဘူး။ ကျွန်မ ရှာပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေ၊ ကျွန်မ တည်ထောင်ပေးခဲ့တဲ့ လုပ်ငန်း နာမည်တွေ အကုန်လုံးကို သူတို့ဆီမှာပဲ ထားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ထွက်လာတဲ့နေ့က ကောင်းကင်ကြီးက မှိုင်းညို့နေခဲ့တာ။ ကိုမင်းခန့်ကတော့ ကျွန်မကို လိုက်တားဖို့ နေနေသာသာ၊ ဖုန်းတောင် တစ်ချက် မဆက်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့ သားအမိ အောင်နိုင်သူတွေလို ပြုံးနေကြမှာပေါ့။
တစ်နှစ်လောက် ကြာတဲ့အထိ ကျွန်မ ဒီအတွေးတွေထဲက မရုန်းနိုင်ခဲ့ဘူး။ "ငါ ဘာမှားခဲ့လို့လဲ" "ငါ့စေတနာတွေက ဘာလို့ ဒီလို အဖြေထွက်ခဲ့တာလဲ" ဆိုပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ နားလည်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားက လူတစ်ယောက်ကို ချစ်မိတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပျောက်ဆုံးသွားတဲ့အထိ ပုံအောပေးဆပ်မိတာပဲ။ ကျွန်မ ခင်းပေးခဲ့တဲ့ လမ်းက သူတို့အတွက်တော့ နိဗ္ဗာန်ဘုံ ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့၊ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲလမ်း ဖြစ်ခဲ့တာ။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ ဘဝသစ်ကို ပြန်စနေပါပြီ။ ကိုမင်းခန့်တို့ မိသားစု အကြောင်းကို တစ်ခါတစ်လေ ကြားရတယ်။ လုပ်ငန်းတွေ အရင်လို မလည်ပတ်တော့ဘူးတဲ့။ အရောင်းအဝယ် နားမလည်တဲ့သူ၊ စေတနာ မရှိတဲ့သူတွေ လက်ထဲမှာ အောင်မြင်မှုဆိုတာ ကြာကြာ မခံပါဘူး။ သူတို့ ကျွန်မကို ပြန်ရှာလိမ့်မယ်လို့ တချို့က ပြောကြပေမဲ့၊ ကျွန်မကတော့ ပြန်လှည့်ကြည့်ဖို့ စိတ်ကူးမရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူတို့ နင်းလျှောက်ဖို့ လမ်း မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ ကျွန်မ ကိုယ်ပိုင် ခရီးကို လျှောက်မယ့် ခရီးသည် တစ်ယောက်ပါ။
ဒီဇာတ်လမ်းကနေ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရခဲ့တယ်။ "တစ်ပါးသူအတွက် လမ်းဖောက်ပေးတဲ့အခါ ကိုယ်တိုင် လျှောက်ဖို့ လမ်းကျန်ရဲ့လားဆိုတာ အမြဲ သတိထားပါ။ ကိုယ်ပေးလိုက်တဲ့ အလင်းရောင်က တစ်ဖက်လူရဲ့ မျက်စိကို ကျိန်းစေပြီး ကိုယ့်ကို ပြန်ပြီး ရန်သူလို့ မြင်လာစေတတ်တာမို့လို့ပါ။"
ဘဝဆိုတာ ကိုယ်ခင်းတဲ့ လမ်းပေါ်မှာ ကိုယ်တိုင် လျှောက်လှမ်းခြင်းသာ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။ တန်ဖိုးမသိတဲ့သူအတွက်တော့ ကိုယ့်ရဲ့ ချွေးနည်းစာဟာ ဖုန်မှုန့်တစ်ခုထက် မပိုပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို အောင်မြင်အောင် မြေတောင်မြှောက်ပေးခြင်းသည် မွန်မြတ်သော်လည်း၊ မိမိကိုယ်မိမိ တန်ဖိုးဖြတ်ခြင်းကိုမူ တစ်ပါးသူ၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံမထားပါနှင့်။