တကယ်ချစ်ရင် နောက်လူဆိုတာ ပေါ်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး
တကယ်ချစ်ရင် နောက်လူဆိုတာ ပေါ်လာစရာ အကြောင်းမရှိဘူး
ညဥ့်နက်သန်းခေါင်ယံ၏ တိတ်ဆိတ်မှုသည် ကျွန်မ၏ အိပ်ခန်းလေးထဲတွင် ကြီးစိုးနေသော်လည်း ကျွန်မ၏ လက်ကိုင်ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အပြာရောင်အလင်းတန်းလေးကတော့ နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းနေဆဲဖြစ်သည်။ ဖုန်းမျက်နှာပြင်ပေါ်တွင် ပေါ်နေသော မင်းသန့်၏ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ပြုံးမိသည်။ ကျွန်မတို့ ဝေးကွာနေကြသည်မှာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိခဲ့ပြီ။ ရန်ကုန်နှင့် စင်ကာပူ ဆိုသော ခရီးအကွာအဝေးသည် ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားတွင် နံရံတစ်ခုလို ခြားနေသော်လည်း မင်းသန့်၏ ဂရုစိုက်မှုများက ထိုနံရံကို နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ဖြိုဖျက်ပေးခဲ့သည်။
"နှင်း... အိပ်တော့လေ၊ မနက်ကျရင် အလုပ်နောက်ကျနေဦးမယ်၊ ကိုယ် ဖုန်းမချဘဲ စောင့်နေပေးမယ်"
သူ့၏ သြရှရှ အသံလေးက နားကြပ်ထဲမှတစ်ဆင့် ကျွန်မ၏ နှလုံးသားထဲအထိ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ မင်းသန့်သည် ကျွန်မအတွက်တော့ ပြီးပြည့်စုံသော ချစ်သူတစ်ယောက်ပါ။ တစ်နေ့တာလုံး သူ ဘာလုပ်သည်၊ ဘယ်သွားသည်ကို တစ်ချက်မလပ် ပြောပြတတ်သလို၊ ကျွန်မ၏ စိတ်အခြေအနေကိုလည်း မျက်နှာတစ်ချက် အပျက်မခံဘဲ သိနားလည်ပေးတတ်သူဖြစ်သည်။ တစ်ခါတလေ ကျွန်မ စိတ်ကောက်လျှင်ပင် သူက မမောမပန်း ချော့မြှူတတ်သည်။ တစ်ခုမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ယုံကြည်မှုနဲ့ အချိန်ပေးမှုလို့ သူ အမြဲပြောလေ့ရှိသည်။
ကျွန်မတို့၏ အနာဂတ်အတွက် သူ စီစဉ်ထားသည်များမှာလည်း စိတ်လှုပ်ရှားစရာ ကောင်းလှသည်။ လာမည့်နှစ်ထဲတွင် သူ မြန်မာပြည် ပြန်လာမည်၊ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ကြမည်၊ အိမ်လေးတစ်လုံး ဝယ်မည်။ ထိုအကြောင်းအရာများကို ပြောသည့်အခါတိုင်း မင်းသန့်၏ မျက်လုံးများက အရောင်တောက်နေတတ်သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ သူငယ်ချင်းများက "အဝေးကြီးမှာ ရှိနေတာ၊ သူ တကယ်ပဲ သစ္စာရှိရဲ့လား" ဟု မေးခွန်းထုတ်သည့်အခါတိုင်း ကျွန်မက ပြုံးပြီး ခေါင်းခါပြမိသည်။ "မင်းသန့်က အဲဒီလိုလူမျိုးမဟုတ်ဘူး၊ သူ ကျွန်မကို ဘယ်လောက်ဂရုစိုက်လဲဆိုတာ နင်တို့မှ မသိတာ" ဟု ဂုဏ်ယူစွာ ပြန်ပြောခဲ့မိသည်။
ထိုနေ့ညကလည်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက် အနာဂတ်အကြောင်းတွေ ပြောရင်း ပျော်ရွှင်ခဲ့ကြသည်။ သူက ကျွန်မကို "ချစ်တယ်" ဟု အကြိမ်ကြိမ် ပြောခဲ့သည်။ ထိုစကားလုံးများနောက်ကွယ်တွင် မည်မျှလောက်သော အမှောင်ထုတွေ ဖုံးကွယ်ထားသည်ကို ကျွန်မ လုံးဝ မသိခဲ့ပါ။ မင်းသန့်သည် ကျွန်မအတွက် အလင်းရောင်တစ်ခုသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာငယ်လေးသည် သူ့အပေါ်တွင်သာ အခြေပြုပြီး လည်ပတ်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ အချစ်တွေက ရိုးသားလွန်းခဲ့သလို၊ သူ့ကို ပေးထားသည့် ယုံကြည်မှုတွေကလည်း အကန့်အသတ်မရှိခဲ့ပေ။
ပျော်ရွှင်မှုဆိုသည်မှာ ဖန်သားပြင်တစ်ခုလိုပင်။ ကြည့်ရသည်မှာ ကြည်လင်တောက်ပနေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှသော ထိခိုက်မှုဖြင့် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်သွားတတ်သည်ကို ကျွန်မ သင်ခန်းစာ မရခဲ့သေးပါ။ ထိုနေ့က စနေနေ့ ဖြစ်သည်။ မင်းသန့်နှင့် ကျွန်မ ဗီဒီယိုကောလ် ပြောပြီးနောက် သူက သူငယ်ချင်းများနှင့် အပြင်သွားမည်ဟု ပြောကာ ဖုန်းချသွားခဲ့သည်။ ကျွန်မလည်း ပိတ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် အိမ်တွင် အေးအေးဆေးဆေး စာဖတ်နေစဉ် ၏ အသံလေး မြည်လာသည်။
အမည်မသိသော အကောင့်တစ်ခုမှ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု။ ပုံတွင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်၏ ပုံရှိသည်။
"ညီမ... မင်းသန့်နဲ့ ပတ်သက်လို့ စကားခဏ ပြောလို့ရမလား"
ကျွန်မ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် ထူးဆန်းသော တုန်လှုပ်မှုတစ်ခု စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မင်းသန့်၏ နာမည်ကို ပါလာသဖြင့် ကျွန်မ စိတ်ဝင်တစား ပြန်စာပို့လိုက်သည်။
"ဟုတ်ကဲ့... ဘာကိစ္စများလဲရှင့်"
တစ်ဖက်မှ စာပြန်သည်မှာ မြန်လွန်းလှသည်။
"မင်းသန့်က ညီမကို အရမ်းချစ်တယ်လို့ ပြောတယ်မလား... သူက ညီမကို လက်ထပ်ဖို့ထိ တိုင်ပင်ထားတယ်ဆိုတာလည်း အမ သိပါတယ်"
ကျွန်မ အံ့သြသွားသည်။ ဤအမျိုးသမီးသည် ကျွန်မတို့၏ အတွင်းရေးများကို မည်သို့ သိနေသနည်း။
"အမက ဘယ်သူလဲဟင်... ဒါတွေကို ဘယ်လိုသိတာလဲ"
"အမက မင်းသန့် အခု စင်ကာပူမှာ တူတူနေနေတဲ့ မိန်းကလေးပါ... ညီမကို သူ ဂရုစိုက်သလိုမျိုး အမကိုလည်း သူ အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပေးခဲ့တာ တစ်နှစ်နီးပါး ရှိပါပြီ"
ထိုစာကို ဖတ်လိုက်ရသည့် ခဏတွင် ကျွန်မ၏ လက်ထဲမှ ဖုန်းသည် ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဗလောင်ဆူသွားပြီး အသက်ရှူရသည်မှာ ခက်ခဲလာသည်။ "မဖြစ်နိုင်တာ... မင်းသန့်က ငါ့ကိုပဲ ချစ်တာ... သူက တစ်ချိန်လုံး ငါနဲ့ ဖုန်းပြောနေတာလေ... သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ ရှိနေမှာလဲ" ဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ပြောနေမိသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်မှ ပို့လာသော ပုံများက ကျွန်မ၏ ငြင်းဆန်မှုကို ရိုက်ချိုးလိုက်သည်။
ထိုပုံများထဲတွင် မင်းသန့်နှင့် ထိုအမျိုးသမီးတို့ အတူတူ ညစာစားနေသည့်ပုံများ၊ ခရီးသွားနေသည့်ပုံများ၊ နှင့် အဆိုးဆုံးမှာ... ကျွန်မကို သူ ပေးပို့လေ့ရှိသည့် အချစ်စကားလုံးများကိုပင် ထိုအမျိုးသမီးကိုလည်း ပေးပို့ထားသည့် များ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် ပြိုလဲစပြုနေပြီ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ရသော၊ ကျွန်မကို အစစအရာရာ ဂရုစိုက်ပေးသည်ဆိုသော လူသားသည် ကျွန်မ မသိသော အခြားကမ္ဘာတစ်ခုတွင် အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်နှင့် ဘဝတစ်ခု တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ညီမ... အမပြောတာ မယုံမှာစိုးလို့ အမတို့ကြားက အကြောင်းအရာတချို့ကို ပြောပြမယ်"
ထိုမိန်းကလေး၏ မက်ဆေ့ခ်ျများက ကျွန်မ၏ ဒဏ်ရာကို ဆားဖြင့် ပက်သလို ခံစားရစေသည်။ သူမက မင်းသန့်နှင့် သူမ မည်သို့ ဆက်ဆံခဲ့ကြသည်၊ မည်သို့သော အသားချင်းထိတွေ့မှုများ ရှိခဲ့သည်၊ မင်းသန့်က သူမအပေါ် မည်သို့ ပြုစုယုယခဲ့သည်ကို အသေးစိတ် ရေးသားလာသည်။ ယောကျာ်းလေးတစ်ယောက်က နောက်လူတစ်ယောက်အပေါ် မည်သို့ သာယာခဲ့သည်ကို ကြားသိရခြင်းသည် မိန်းမသားတစ်ယောက်အတွက် အသေသတ်ခံရသလိုပင်။
"သူက ညီမနဲ့ ဖုန်းပြောနေချိန်မှာတောင် အမက ဘေးမှာ ရှိနေတာ... ညီမကို ဖုန်းချပြီးရင် အမကို သူ ဘယ်လိုတွေ ဖက်ပြီး အိပ်တတ်လဲဆိုတာ ညီမ သိလား..."
ထိုစာသားများကို ဖတ်ရင်း ကျွန်မ ပျို့အန်ချင်စိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်မ မြတ်နိုးစွာ နားထောင်ခဲ့သော "" ဆိုသည့် စကားလုံးများနောက်တွင် သူသည် အခြားမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို ဖက်အိပ်နေခဲ့ခြင်းလား။ ကျွန်မအတွက် ဝယ်ပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သော လက်ဆောင်များမှာလည်း သူမအတွက် ဝယ်ပေးပြီးသား အရာများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားသလို၊ ကျွန်မ၏ သိက္ခာတရားသည်လည်း ဖျာလိပ်ခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။
ကျွန်မ မင်းသန့်ကို ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။ အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်သော်လည်း သူ မကိုင်ပါ။ နောက်ဆုံးတွင် သူ ဖုန်းပြန်ခေါ်လာသည်။
"ဟယ်လို... နှင်း၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ အသည်းအသန်ခေါ်နေတာ"
သူ့အသံက ပုံမှန်အတိုင်းပင်။ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့သလို၊ ဘာအပြစ်မှ မရှိသလို။
"မင်း... မေ ဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးကို သိလား"
ဖုန်းထဲတွင် တိတ်ဆိတ်မှုက စက္ကန့်အနည်းငယ် ကြာသွားသည်။ ထိုတိတ်ဆိတ်မှုကပင် အဖြေ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
"နှင်း... အဲဒါကလေ ကိုယ် ရှင်းပြပါ့မယ်၊ အဲဒါက အထင်လွဲတာပါ"
"ဘာကို ရှင်းပြမှာလဲ... သူ ပို့ထားတဲ့ ပုံတွေ၊ စာတွေက အထင်လွဲစရာလား... မင်းသန့်၊ ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ချစ်ခဲ့ရဲ့လား... ရှင် ပြောတော့ မျက်နှာတစ်ချက် အပျက်မခံနိုင်ဘူးဆို... အခုတော့ ရှင့်ကြောင့် ကျွန်မ ရှင်ရက်နဲ့ သေနေရပြီ"
ကျွန်မ၏ အသံများက တုန်ယင်နေပြီး ငိုသံများကြောင့် စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ မင်းသန့်သည် ဖုန်းထဲမှနေ၍ တောင်းပန်စကားများကို အကြိမ်ကြိမ် ဆိုနေသည်။ သူ မှားသွားကြောင်း၊ အထီးကျန်လို့ ခဏတာ သာယာမိခြင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ကျွန်မကိုသာ တကယ်လက်ထပ်မှာဖြစ်ကြောင်း ပြောနေသည်။ သို့သော် ထိုစကားလုံးများက ကျွန်မအတွက်တော့ အဆိပ်သင့်နေသော မြှားများကဲ့သို့ပင်။
မင်းသန့်၏ တောင်းပန်မှုများသည် နောက်ရက်များတွင်လည်း ဆက်တိုက် ရှိနေခဲ့သည်။ သူက ကျွန်မကို ခွင့်လွှတ်ပေးရန်၊ သူ ထိုမိန်းကလေးနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်လိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကတိအထပ်ထပ် ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် ဝေခွဲမရဖြစ်နေမိသည်။ "ယောကျာ်းတိုင်း မှားတတ်တဲ့ အမှားတစ်ခုပဲလား... ငါ သူ့ကို အရမ်းချစ်နေသေးတာပဲ... ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ရင်ကော" ဆိုသော အတွေးက ကျွန်မကို ဒုက္ခပေးနေသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် မေ (ထိုမိန်းကလေး) ထံမှ နောက်ထပ် ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတစ်ခု ရောက်လာပြန်သည်။
"ညီမ... မင်းသန့်က ညီမကို တောင်းပန်နေတယ်မလား... သူ အခု ညီမကို တောင်းပန်နေတဲ့အချိန်မှာတောင် အမဆီကို 'နှင်းကတော့ ယုံသွားပြီ၊ အမကိုတော့ မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး' ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျပို့နေတာ... ညီမ အဲဒီလောက်အထိ အယုံလွယ်နေဦးမှာလား"
ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမက မင်းသန့် အခုလေးတင် ပို့ထားသော မက်ဆေ့ခ်ျကို ရိုက်ပြီး ပို့ပေးသည်။ ကျွန်မ၏ နာကျင်မှုသည် ဒေါသအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ မင်းသန့်သည် ကျွန်မကို ချစ်သည်မဟုတ်၊ သူသည် ကစားပွဲတစ်ခုကို ကစားနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မကို အဝေးကနေ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသုံးချပြီး၊ ထိုမိန်းကလေးကိုတော့ အနီးအနားမှာ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အသုံးချနေခြင်းဖြစ်သည်။
သူ၏ ကောက်ကျစ်မှုသည် ကျွန်မ ထင်ထားသည်ထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။ သူသည် ကျွန်မ၏ အချစ်ကို ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့စွာ နင်းခြေခဲ့သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ယုံကြည်ခဲ့သမျှသည် ပြက်လုံးတစ်ခုလို ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ သူ တကယ်ချစ်ခဲ့လျှင် နောက်လူဆိုတာ ပေါ်လာစရာ အကြောင်းမရှိပေ။ နောက်လူ ပေါ်လာသည်ဆိုကတည်းက ကျွန်မအပေါ် ထားသည့် သူ၏ အချစ်သည် မရိုးသားတော့ခြင်း သို့မဟုတ် မလုံလောက်တော့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မင်းသန့်... ရှင် ကျွန်မကို အဝေးကနေ ချစ်ပြနေတာက ရှင့်ရဲ့ အပြစ်ရှိစိတ်ကို ဖုံးကွယ်ဖို့အတွက်ပဲပေါ့... ကျွန်မကို ဂရုစိုက်ပြနေတာက ရှင့်ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ အကာအကွယ်တစ်ခုပဲပေါ့"
ကျွန်မ သူ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖုန်းခေါ်ပြီး ပြောလိုက်သော စကားဖြစ်သည်။ သူက ငြင်းဆန်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ကျွန်မတွင် သက်သေများ အားလုံး ရှိနေပြီ။ ကျွန်မ၏ နှလုံးသားသည် ထိုခဏ၌ ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးစက်သွားခဲ့သည်။ အချစ်ကြောင့် ပေးခဲ့သော မျက်ရည်များသည် ယခုအခါတွင် နောင်တအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက် တစ်ခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား ချလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့သော လူမျိုးကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် မိမိကိုယ်ကိုယ် ထပ်မံ သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် တူညီသည်ဟု ကျွန်မ ခံစားရသည်။ မင်းသန့်ကို ကျွန်မ အဆက်အသွယ် အားလုံး ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ သူ ပို့သမျှ စာများ၊ ခေါ်သမျှ ဖုန်းများကို လိုက်သည်။ နှလုံးသားက နာကျင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ထိုနာကျင်မှုကို ကျွန်မ ပွေ့ပိုက်ထားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ မုသားများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော ပျော်ရွှင်မှုထက် အမှန်တရားကြောင့် ရရှိသော နာကျင်မှုက ပို၍ တန်ဖိုးရှိသည်။
ကျွန်မ မှန်ရှေ့တွင် ရပ်ကြည့်မိသည်။ မျက်လုံးများက ဖောင်းအစ်နေပြီး ပါးပြင်ပေါ်တွင် မျက်ရည်ခြေရာများ ထင်ကျန်နေသည်။ သို့သော် ထိုမျက်လုံးများထဲတွင် ယခင်က မရှိခဲ့သော သန်မာမှုတစ်ခုကို ကျွန်မ မြင်လိုက်ရသည်။ ကျွန်မသည် အချစ်ကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်မဟုတ်၊ သစ္စာမဲ့သူတစ်ယောက်ကို စွန့်လွှတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
ဆိုသည်မှာ အကွာအဝေးကို ယုံကြည်မှုနှင့် ကျော်ဖြတ်ရခြင်း ဖြစ်သော်လည်း၊ တစ်ဖက်လူက ထိုယုံကြည်မှုကို လှည့်စားမှုအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခုအဖြစ် အသုံးချသွားသည့်အခါ ထိုအချစ်သည် အဓိပ္ပါယ်မဲ့သွားသည်။ "ယောကျာ်းတိုင်း မှားတတ်တဲ့ အမှား" ဟူသော စကားဖြင့် မိမိကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်ရန် ကျွန်မ မကြိုးစားတော့ပါ။ အမှားဆိုသည်မှာ တစ်ကြိမ်တစ်ခါ မရည်ရွယ်ဘဲ ဖြစ်တတ်သောအရာဖြစ်ပြီး၊ ဖောက်ပြန်မှုဆိုသည်မှာတော့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်မကို နာကျင်စေရန် ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုတော့ ကျွန်မ အထီးကျန်နေသော်လည်း စိတ်အေးချမ်းရပါသည်။ သူတစ်ပါး၏ လိမ်လည်မှုများအောက်တွင် ရှင်သန်နေရခြင်းထက်စာလျှင် တစ်ယောက်တည်း ရိုးသားစွာ နာကျင်နေရခြင်းက ပို၍ မြင့်မြတ်သည်။ ကျွန်မ၏
"တကယ်ချစ်တဲ့သူဟာ ချစ်သူကို လွမ်းလို့ မျက်ရည်ကျစေနိုင်ပေမယ့်၊ သစ္စာဖောက်လို့တော့ ရင်ကွဲအောင် မလုပ်ရက်ဘူး။"
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်တစ်ခုမှာ နောက်လူတစ်ယောက် ပေါ်လာရခြင်းအကြောင်းရင်းက အဝေးရောက်နေလို့မဟုတ်ဘဲ၊ ပထမလူအပေါ်ထားတဲ့ အချစ်က မစစ်မှန်လို့ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ သင့်ကို တကယ်ချစ်တဲ့သူဟာ သင့်ကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့အတွက် နောက်လူပေါ်လာဖို့ အခွင့်အရေးကိုတောင် လမ်းဖွင့်ပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။