လူပျိုကြီးဆိုပြီး ဟန်ဆောင်ကာ သမီးလေးကို လှည့်စားနေတဲ့
လူပျိုကြီးဆိုပြီး ဟန်ဆောင်ကာ သမီးလေးကို လှည့်စားနေတဲ့ဆရာ
အဝေးရောက်အမေ့ရင်ခွင်နှင့် အဝေးကြည့်သမီးငယ်
နိုင်ငံရပ်ခြားရဲ့ ညယံဟာ လှပလွန်းပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ အထီးကျန်ခြင်းတွေနဲ့ မွန်းကျပ်နေတတ်ပါတယ်။ လမ်းမပေါ်က နီယွန်မီးရောင်စုံတွေ၊ တစ်ဖွဲဖွဲကျနေတဲ့ နှင်းစက်တွေ ဒါမှမဟုတ် ပူအိုက်လွန်းတဲ့ လေထုတွေကြားမှာ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အစဉ်ကတော့ မြန်မာပြည်က အိမ်ဂေဟာလေးဆီကိုပဲ အမြဲတမ်း ပျံသန်းနေမိတယ်။ ကျွန်မ အသက် လေးဆယ့်နှစ်နှစ်။ ဒီအရွယ်အထိ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်အတွက် ဘာတစ်ခုမှ မမျှော်လင့်ဘဲ ရုန်းကန်နေရတာဟာ သမီးလေးတစ်ယောက်ကြောင့်ပါ။ သမီးလေးက ကျွန်မဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်၊ တစ်ခုတည်းသော ရှင်သန်ခြင်း အကြောင်းပြချက်ပေါ့။
လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်လောက်က အိမ်ထောင်ရေး ကံမကောင်းခဲ့တာကြောင့် သမီးလေးကို ရင်ခွင်ပိုက်ပြီး မိဘတွေဆီ ပြန်ခဲ့ရတယ်။ သမီးလေး အနာဂတ်လှပဖို့၊ သူများတကာလို မျက်နှာမငယ်ရဖို့အတွက် ကျွန်မ ပြည်ပထွက်ပြီး အလုပ်လုပ်ခဲ့တာ ခုဆို သမီးလေးတောင် အသက် နှစ်ဆယ်ထဲ ဝင်တော့မယ်။ သမီးလေးက နုနုနယ်နယ်၊ ဖြူဖြူစင်စင်လေးပါ။ ကျွန်မကတော့ ဒီမှာ ပင်ပန်းသမျှ သမီးလေးရဲ့ ဗီဒီယိုကောလ်ထဲက အပြုံးလေးတွေကို ကြည့်ပြီး အမောဖြေရတယ်။
“မေမေ... သမီး ပြောစရာရှိတယ်”
တစ်ညမှာတော့ သမီးလေးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ ပြောလာတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ သမီးလေးမှာ ချစ်သူရှိနေပြီတဲ့။ အစကတော့ သမီးလေး ငယ်ပါသေးတယ်လို့ တားချင်ပေမယ့် ကျွန်မ မတားရက်ခဲ့ဘူး။ သူတစ်ပါးဆီမှာ အလုပ်လုပ်နေရတဲ့ အမေတစ်ယောက်အနေနဲ့ သမီးလေးနားမှာ အမြဲရှိမပေးနိုင်တာမို့ သူ့ကို ဂရုစိုက်မယ့်သူ၊ ချစ်ပေးမယ့်သူ ရှိရင် ကောင်းမှာပဲလို့ တွေးမိတယ်။
“ဘယ်သူလဲ သမီးရဲ့၊ အသက်ကော တူရဲ့လား” လို့ ကျွန်မ မေးတော့ သမီးက ခေါင်းခါပြတယ်။
“သူက အသက် ငါးဆယ်ဝန်းကျင်လောက်ရှိပြီ မေမေ။ ကျောင်းဆရာတစ်ယောက်ပါ။ လူပျိုကြီးတဲ့။ အရမ်းလည်း ယဉ်ကျေးတယ်၊ သမီးကိုလည်း အရမ်းဂရုစိုက်တာပဲ”
အသက် ငါးဆယ်ဆိုတဲ့ စကားကြောင့် ကျွန်မ နည်းနည်းတော့ တွန့်သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လူပျိုကြီးဆိုတော့လည်း သမီးလေးကို ကလေးတစ်ယောက်လို ယုယုယယ ချစ်ပေးနိုင်မှာပဲလို့ ဖြေတွေး တွေးလိုက်မိတယ်။ “အေးလေ... သမီးလေးကို တကယ်ချစ်ပြီး အေးချမ်းစေမယ်ဆိုရင် မေမေ သဘောတူပါတယ်” လို့ ကျွန်မ ခွင့်ပြုခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မရဲ့ ဒီခွင့်ပြုချက်ဟာ ကိုယ့်သမီးကို ငရဲတွင်းထဲ တွန်းပို့လိုက်တာမှန်း မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ သားအမိကြားမှာ ဖုန်းစခရင်လေးကပဲ ဆက်သွယ်ပေးထားတာဆိုတော့ သမီးလေးရဲ့ မျက်နှာက ပျော်ရွှင်မှုတွေကိုပဲ ကျွန်မ မြင်ခဲ့ရတယ်။ သူ့ရဲ့ ကွယ်ရာမှာရှိနေတဲ့ အမှောင်ရိပ်တွေကို ကျွန်မ မမြင်ခဲ့ဘူး။
အတိတ်က အမှောင်ရိပ်နှင့် ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အမှန်တရား
သမီးလေးနဲ့ ဖုန်းပြောပြီး နောက်ရက်အနည်းငယ်မှာတော့ သမီးက သူ့ချစ်သူရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ကျွန်မဆီ ပို့ပေးလာတယ်။ ဝိုင်ဘာကနေ တုန်တုန်ရင်ရင်နဲ့ ဓာတ်ပုံကို ဒေါင်းလုဒ်ဆွဲလိုက်တဲ့ အခိုက်အတန့်ဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အမှောင်ဆုံး အချိန်ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ထိုလူ့ရဲ့ မျက်နှာ။ အသက်အရွယ်ကြောင့် ရော်ရွဲနေပေမယ့် လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ထိုမျက်နှာကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။
ကျွန်မ လက်ထဲက ဖုန်းလေးဟာ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လွတ်ကျသွားတယ်။ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာပြီး အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲလာတယ်။ အဲဒီလူ...။ ကျွန်မ ဆယ်တန်းကျောင်းသူ ဘဝတုန်းက ကျွန်မကို မဖွယ်မရာ ပြုခဲ့တဲ့ အလယ်တန်းပြ ဆရာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်ကျော်က နာကျင်မှုတွေက အခုလေးတင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလိုမျိုး ကျွန်မရင်ထဲကို တိုးဝင်လာတယ်။
အဲဒီတုန်းက ကျွန်မက မနူးမနပ် ကျောင်းသူလေးပါ။ သူက ဆရာဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ခုတုံးလုပ်ပြီး ကျွန်မကို အိမ်ခေါ်တယ်။ စာပြပေးမယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်၊ ကျောင်းကိစ္စ ကူညီခိုင်းတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေနဲ့ ခဏခဏ ခေါ်ခဲ့တာ။ ကျွန်မကလည်း ဆရာဆိုတော့ ယုံကြည်မိတယ်။ လေးစားမိတယ်။ တစ်နေ့မှာတော့ သူဟာ ဆရာဆိုတဲ့ အရေခွံကို ခွာချပြီး ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို အတင်းအဓမ္မ နင်းချေခဲ့တယ်။ အဲဒီခေတ်က အခုလို ဆိုရှယ်မီဒီယာတွေ မရှိဘူး။ တိုင်ရမှာလည်း ကြောက်တယ်၊ သူများတွေ အထင်သေးမှာလည်း ကြောက်တာကြောင့် ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကြိတ်မှိတ်ငိုပြီး ခံစားခဲ့ရတယ်။
အဲဒီနောက် သူဟာ တခြားမြို့ကို ပြောင်းသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မလည်း အတိတ်ကို မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားရင်း တခြားသူနဲ့ အိမ်ထောင်ပြုခဲ့ပေမယ့် အဲဒီအမာရွတ်က ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိုပါ ထိခိုက်စေခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဲဒီလူယုတ်မာက ကျွန်မရဲ့ သမီးလေးနားကို ရောက်နေပြီ။ ကျွန်မသမီးလေးကို လူပျိုကြီးဆိုပြီး လှည့်စားနေပြီ။
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသလို ခံစားရတယ်။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ လောကကြီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရက်စက်ရတာလဲ။ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့လူက ခု ကျွန်မရဲ့ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ သမီးလေးကို ထပ်ပြီး ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေဟာ ထိန်းမရအောင် ကျလာတယ်။ ဒီကိစ္စကို သမီးလေးကို ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ သမီးလေးက သူ့ကို အရမ်းချစ်နေတာ။ သမီးလေး သိသွားရင် ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်ရမလဲ။ ဒါပေမဲ့ မပြောဘဲလည်း မနေနိုင်ဘူး။ ဒီလူဟာ မြွေဆိုးတစ်ကောင်ပဲ။
နာကျင်မှုတို့ ပြည့်လျှံနေတဲ့ ဖုန်းတစ်ကိုယ်စာ အကွာအဝေး
ကျွန်မ သမီးလေးဆီကို ဖုန်းပြန်ဆက်တယ်။ ဖုန်းကိုင်လိုက်တဲ့ သမီးလေးရဲ့ အသံက အရမ်းကို ရွှင်မြူးနေတယ်။
“မေမေ... ဓာတ်ပုံတွေ့ပြီလား။ ဦးက အရမ်းသဘောကောင်းတာနော်။ သမီးကို စာအုပ်တွေလည်း လက်ဆောင်ပေးတယ်၊ သမီး ကျောင်းပိတ်ရက်ဆိုရင်လည်း လိုက်ပို့ပေးတယ်”
ကျွန်မ လည်ချောင်းထဲမှာ တစ်ခုခု တစ်ဆို့နေသလိုပဲ။ ဘာစကားမှ ထွက်မလာဘူး။
“သမီး... အဲဒီလူက... အဲဒီလူက လူပျိုကြီး သေချာလို့လား” လို့ ကျွန်မ အသံကို ထိန်းပြီး မေးလိုက်တယ်။
“သေချာပါတယ် မေမေရဲ့။ သူက တစ်သက်လုံး စာပေနဲ့ပဲ ပျော်မွေ့ခဲ့တာမို့ အိမ်ထောင်မပြုဖြစ်တာတဲ့။ ခုမှ သမီးနဲ့တွေ့မှ လက်ထပ်ဖို့ စဉ်းစားတာလို့ ပြောတယ်”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်မိတယ်။ လူယုတ်မာဟာ လူယုတ်မာပါပဲ။ အသက်ကြီးလာပေမယ့် သူ့ရဲ့ ဗီဇက မပြောင်းဘူး။ မနူးမနပ် ကလေးမလေးတွေကို လှည့်စားတဲ့ နေရာမှာ သူက ဆရာကြီးပဲ။ ကျွန်မ တွေးကြည့်မိတယ်၊ သူ သမီးလေးကို တကယ်ပဲ လက်ထပ်မှာလား။ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်မကို လုပ်ခဲ့သလိုပဲ သမီးလေးကိုပါ အမြတ်ထုတ်ပြီး စွန့်ပစ်ခဲ့မှာလား။ အသက် ငါးဆယ်အရွယ်အထိ လူပျိုကြီးဆိုတာ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။ သူ့မှာ ဇနီးမယားတွေ၊ သားသမီးတွေ ရှိနေနိုင်တယ်။
“သမီး... မေမေ ပြောတာ နားထောင်စမ်း။ အဲဒီလူကို ဝေးဝေးက ရှောင်ပါ။ သူက သမီးထင်သလို လူကောင်းမဟုတ်ဘူး။ မေမေ့ကို ယုံပါ”
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် သမီးလေး ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ခဏကြာတော့ ဝမ်းနည်းသံနဲ့ ပြန်ပြောတယ်။
“မေမေကလည်း... မမြင်ဖူးဘဲနဲ့ ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ။ သမီးကို သူက ဘယ်လောက်တောင် ဂရုစိုက်လဲဆိုတာ မေမေ မသိပါဘူး။ မေမေက အဝေးမှာနေပြီး သမီးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို မမြင်ချင်ဘူးလား”
သမီးလေးရဲ့ စကားက ကျွန်မရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူဖြစ်ခဲ့တဲ့ အဖြစ်မှန်တွေကို ပြောပြချင်ပေမယ့် သမီးလေး စိတ်ဒဏ်ရာ ရသွားမှာကို ကြောက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က အညစ်အကြေးတွေကို သမီးလေး သိသွားရင် သမီးလေး ကျွန်မကို အထင်သေးသွားမလား။ သမီးလေးက ကျွန်မကို အရမ်းကြည်ညိုတာလေ။ ဒီလို စိတ်ချင်း ဝေးကွာနေတဲ့ အခြေအနေမှာ ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ လမ်းပျောက်နေမိတယ်။
ရင်ကွဲသံနှင့် အမှန်တရား၏ ပေါက်ကွဲသံစဉ်
နောက်တစ်ပတ်လောက်မှာတော့ ကျွန်မ ထပ်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘူး။ သမီးလေးဆီကို ဗီဒီယိုကောလ် ခေါ်လိုက်တယ်။ ကံကောင်းချင်တော့ သမီးလေးက အပြင်မှာ။ သူနဲ့ အတူတူရှိနေတဲ့ အချိန်။
“သမီး... သူ့ကို ဖုန်းပေးလိုက်စမ်း။ မေမေ စကားပြောချင်တယ်” လို့ ကျွန်မ ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောလိုက်တယ်။
သမီးလေးက အံ့သြသွားပေမယ့် ဖုန်းကို သူ့ဆီ ကမ်းပေးလိုက်တယ်။ စခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ ထိုလူယုတ်မာရဲ့ မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရတယ်။ သူက ကျွန်မကို မြင်မြင်ချင်း မှတ်မိပုံမရဘူး။ ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ “ဟယ်လို... အမေကြီးလား” လို့ နှုတ်ဆက်တယ်။
“ရှင်... ကျွန်မကို မှတ်မိလား။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်ဆယ်ကျော်က [မြို့အမည်] မှာ ရှင် ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မှတ်မိလား”
ကျွန်မရဲ့ စကားကြောင့် သူ့မျက်နှာက အပြုံးတွေ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ မျက်လုံးတွေက တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားပြီး ဖုန်းကို သမီးလေးဆီ ပြန်ပေးဖို့ ကြိုးစားတယ်။
“မေမေ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ” သမီးလေးက ကြားဖြတ်မေးတယ်။
“သမီး... အဲဒီလူကို ကြည့်လိုက်စမ်း။ သူက လူပျိုကြီး မဟုတ်ဘူး။ သူက ဆရာဆိုတဲ့ နာမည်ကို သုံးပြီး မိန်းကလေးငယ်လေးတွေကို ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ တိရစ္ဆာန်ထက် ယုတ်ညံ့တဲ့သူ။ မေမေ ဆယ်တန်းကျောင်းသူဘဝတုန်းက မေမေ့ကို အဓမ္မပြုကျင့်ခဲ့တဲ့သူဟာ အဲဒီလူပဲ!”
ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံဟာ ဖုန်းထဲကနေတစ်ဆင့် သမီးလေးရဲ့ ကမ္ဘာကိုပါ လှုပ်ခါသွားစေတယ်။ သမီးလေးရဲ့ လက်ထဲက ဖုန်းလေးဟာ မြေပြင်ပေါ်ကို ကျသွားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ထိုလူကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သမီးလေးကို ထားခဲ့ပြီး ထွက်ပြေးသွားတာကို ဖုန်းစခရင်ရဲ့ တစွန်းတစ မြင်ကွင်းမှာ တွေ့လိုက်ရတယ်။
ဒီနေရာမှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အလှည့်အပြောင်းက ပေါ်လာတယ်။ သမီးလေးက ဖုန်းကို ပြန်ကောက်ကိုင်လိုက်တဲ့အခါ သူ့မျက်နှာမှာ မျက်ရည်တွေနဲ့။ ဒါပေမဲ့ သူပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေခဲ့တယ်။
“မေမေ... သူ သမီးကို ပြောပြပြီးသား။ မေမေနဲ့ သူက အရင်က ချစ်သူတွေဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်တဲ့။ ဒါပေမဲ့ မေမေက ငွေမက်ပြီး တခြားလူနောက် လိုက်သွားလို့ သူ အခုထိ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေခဲ့တာတဲ့။ သမီးက မေမေ့ရဲ့ သမီးမှန်း သိလို့ သူ သမီးကို ပိုဂရုစိုက်ခဲ့တာတဲ့။ မေမေ ခုနကပြောတာတွေက သမီးကို သူ့ဆီက ခွဲထုတ်ချင်လို့ လိမ်နေတာ မဟုတ်လား”
ကျွန်မ ကြောင်အသွားမိတယ်။ သူက ကျွန်မထက် လက်ဦးသွားတာပဲ။ သူက ကျွန်မကို လူဆိုးဖြစ်အောင် လုပ်ပြီး သမီးလေးရဲ့ သနားမှုကို ယူထားတာ။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်ကိုသာမက သမီးလေးရဲ့ အနာဂတ်ကိုပါ အပိုင်တွက်ပြီးသားပဲ။ သူဟာ ကျွန်မထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး ကောက်ကျစ်စဉ်းလဲသူ ဖြစ်နေတယ်။
နှောင်းနောင်တနှင့် ဘဝသင်ခန်းစာ
ကျွန်မ သမီးလေးကို ဘယ်လိုပဲ ရှင်းပြ ရှင်းပြ သမီးလေးက မယုံတော့ဘူး။ သူက သမီးလေးကို စိတ်ဓာတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရပါ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ထားခဲ့တာ။ “မေမေက အဝေးမှာနေပြီး သမီးကို ပစ်ထားခဲ့တာ၊ သူကသာ သမီးနားမှာ အမြဲရှိနေပေးတာ” ဆိုတဲ့ အချက်ကို အသုံးချပြီး သမီးလေးကို မှိုင်းတိုက်ထားခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အလုပ်ကနေ ခွင့်ရက်မရှိဘဲ မြန်မာပြည်ကို ချက်ချင်းပြန်ခဲ့တယ်။ သမီးလေးကို အတင်းအဓမ္မ ခေါ်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့အချိန်မှာတော့ အခြေအနေတွေက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ထိုလူဟာ သမီးလေးဆီက ငွေကြေးတွေအပြင် သမီးလေးရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုပါ သိမ်းပိုက်ပြီး ထွက်ပြေးသွားခဲ့ပြီ။ သမီးလေးကို သူ တကယ်လက်ထပ်ဖို့ မရည်ရွယ်ခဲ့ဘူး။ သူလိုချင်တာက ကျွန်မကို ကလဲ့စားချေဖို့နဲ့ သမီးလေးဆီက အမြတ်ထုတ်ဖို့သက်သက်ပဲ။
ကျွန်မ သမီးလေးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး ဖက်ထားမိတယ်။ သမီးလေးကတော့ အရုပ်ကြိုးပြတ် ငိုနေရှာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က အမှားမဟုတ်တဲ့ အမှားတစ်ခုဟာ ကျွန်မရဲ့ သမီးဆီကိုပါ ကူးစက်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ လောကကြီးမှာ အဆိပ်ရှိတဲ့ လူတွေဟာ အသက်ကြီးလာလေ အဆိပ်က ပိုပြင်းလာလေပဲ။ လူပျိုကြီးဆိုတဲ့ ဟန်ဆောင်မှုနောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ အရေခွံကို ကျွန်မ စောစောစီးစီး မခွာချနိုင်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ပါပဲ။
အခုတော့ သမီးလေးကော ကျွန်မပါ ဒဏ်ရာကိုယ်စီနဲ့။ ဒီနာကျင်မှုတွေကို ကုစားဖို့ ဘယ်လောက်တောင် အချိန်ယူရဦးမလဲ မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ ကျွန်မ သဘောပေါက်သွားတယ်။ မိဘဆိုတာ သားသမီးအတွက် ငွေရှာပေးရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူး။ သူတို့ရဲ့ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုံခြုံမှုအတွက် အနားမှာ ရှိနေပေးဖို့က ပိုအရေးကြီးတယ်ဆိုတာပါပဲ။
ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်မမြင်ချင်တဲ့ မှန်တစ်ချပ်ကို ပြန်ကြည့်နေရသလိုပါပဲ။ အတိတ်ကို ပြင်လို့မရပေမယ့် အနာဂတ်မှာ ဒီလိုအဖြစ်ဆိုးမျိုး ထပ်မဖြစ်အောင်တော့ ကျွန်မ သမီးလေးကို ရင်ခွင်နဲ့ ကာကွယ်သွားတော့မယ်။ လူယုတ်မာတွေရဲ့ လှည့်ကွက်ဆိုတာ ယုံကြည်မှုတွေကို အခြေခံပြီး တည်ဆောက်ထားတာမို့ ဘယ်သူ့ကိုမဆို အကန့်အသတ်မရှိ ယုံကြည်ခြင်းဟာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေခြင်းနဲ့ အတူတူပါပဲ။
ဘဝသင်ခန်းစာ - “ယုံကြည်မှုဆိုတာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်ပေမယ့်၊ မထိုက်တန်တဲ့သူလက်ထဲ ရောက်သွားရင်တော့ အဲဒီယုံကြည်မှုဟာ သင့်ကို ပြန်သတ်မယ့် ဓားတစ်စင် ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်။”