ကောင်းမွေစံဆိုးမွေခံ(စ/ဆုံး)
ကောင်းမွေစံဆိုးမွေခံ
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာငယ်လေးဟာ ရုတ်ချည်းဆိုသလို မှောင်အတိကျသွားခဲ့ရတယ်။ ပါးစပ်ထဲမှာ အတင်းအဓမ္မ ထိုးသိပ်ခံထားရတဲ့ အဝတ်စတွေကြောင့် အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲနေသလို၊ တင်းကျပ်နေအောင် အချည်ခံထားရတဲ့ ကြိုးစတွေကလည်း ကျွန်မရဲ့ အရေပြားထဲအထိ နစ်ဝင်နေကြပြီ။ "ခင့်ကို အိမ်ပြန်ပို့ပေးပါနော်... ခင်တောင်းပန်ပါတယ်" လို့ ကျွန်မ အစွမ်းကုန် အော်ဟစ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အသံတွေက လည်ချောင်းထဲမှာတင် ပိတ်ဆို့နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ မြင်နေရတာက ဖုန်ထူနေတဲ့
"မင်းကို ခေါ်လာတာ ပြန်လွှတ်ပေးဖို့ မဟုတ်ဘူး ... ဒီကိစ္စမှာ မင်းနဲ့မဆိုင်ဘူးဆိုပေမဲ့ အဓိကတရားခံက မင်းရဲ့ဒယ်ဒီနဲ့မာမီ..."
ဦးလေးဘမောင်ရဲ့ အသံက အေးစက်လွန်းလှတယ်။ သူပြောတဲ့ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို လှံနဲ့ထိုးသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ ဒယ်ဒီနဲ့ မာမီဟာ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာမှာ အကောင်းဆုံး မိဘတွေပါ။ ကျွန်မ လိုချင်တာမှန်သမျှ ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီး အလိုလိုက်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အခု ဦးလေးဘမောင် ပြောနေတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မ မသိခဲ့တဲ့ ဒုစရိုက်ကမ္ဘာတစ်ခုကို ညွှန်ပြနေသလိုပဲ။ "မင်းရဲ့မာမီက အတ္တကြီးတယ်... သူ့ရင်မှ ပေါက်ဖွားလာတဲ့ သူကိုမှ သားသမီးထင်တာ... ဂုဏ်တွေကိုလည်းမက် မကြံသင့်တာတွေကိုလည်း လင်မယားနှစ်ယောက်လုံး လုပ်ခဲ့ကြတယ်" တဲ့။ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ မိဘတွေက တကယ်ပဲ အဲ့ဒီလို လူစားမျိုးတွေလား။
ကျွန်မ ရုန်းကန်နေမိတယ်။ ပါးစပ်ကနေ "အွန်း... ဟင်း... ဟင့်..." လို့သာ အော်ဟစ်နေမိပေမဲ့ ဘာမှ ထူးမလာခဲ့ဘူး။ ဦးလေးဘမောင်ကတော့ ကျွန်မကို ကျောခိုင်းပြီး ထွက်သွားဖို့ ပြင်နေပြီ။ "သူတို့တွေ ကိုယ်ချင်းစာတတ်လာအောင် ဦးလေးသင်ပေးလိုက်မယ်... ဘဝတစ်သက်စာလုံးအတွက်ပေါ့ သမီးက အသက်ကိုရင်း" တဲ့။ အဲ့ဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ရပ်တန့်သွားစေခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အသက်ကို ရင်းရမယ် ဟုတ်လား။
"ဒုန်း" ဆိုတဲ့ တံခါးပိတ်သံက ကျွန်မရဲ့ မျှော်လင့်ချက်တွေကိုပါ ပိတ်ရက်လိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်မ တတ်နိုင်သမျှ ရုန်းကြည့်ပေမဲ့ ထိုင်နေတဲ့ ခုံနဲ့အတူ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လှဲကျသွားခဲ့ရတယ်။ မျက်လုံးအိမ်ထဲကနေ ပူနွေးတဲ့ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာတယ်။ အမှောင်ထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ရတဲ့ ကြောက်စိတ်တွေ၊ နာကျင်မှုတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုနေပြီ။ "ဖေဖေနဲ့ မေမေ... သမီးကို အမြန်ဆုံး လာကယ်ပါတော့" လို့ စိတ်ထဲကနေ ရေရွတ်နေမိပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိဘတွေဟာ ကျွန်မကို ဘယ်လိုဒုက္ခမျိုး ပေးထားခဲ့သလဲဆိုတာ ကျွန်မ အခုထိ မသိသေးပါဘူး။
ကျွန်မရဲ့ နာမည်က လှသွေးချယ်ပါ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကျွန်မဟာ ရွာကနေ မြို့ကို တက်လာခဲ့တဲ့ ရိုးသားတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ပွဲစားဒေါ်ဘုတ်ဆုံရဲ့ အကူအညီနဲ့ ဦးရန်နောင်သိန်းတို့အိမ်မှာ အိမ်ဖော်အလုပ် ရခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မဟာ ဘဝရဲ့ အလှည့်အပြောင်းတွေကို ကြိုမမြင်ခဲ့ဘူး။
"လှသွေးက တစ်ကောင်ကြွက်... ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုမှာဆိုရင်တော့ တစ်ဦးတည်းသော သမီးပေါ့ ကြီးကြီးရယ်" လို့ အိမ်က အကူဒေါ်လှထုံကို ကျွန်မ ရယ်မောပြီး ပြောခဲ့ဖူးတယ်။ အဲ့ဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဟာ မီးဖိုချောင်လေးထဲမှာပဲ ရှိခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုရန်နောင်သိန်းဆိုတဲ့ လူက ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာခဲ့တယ်။
"လှသွေးကို ကိုရန်နောင်ချစ်တယ်"
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မလို ရွာသူတစ်ယောက်အတွက်တော့ နတ်သုဒ္ဓါလိုပါပဲ။ သူ့မှာ ဇနီးသည် ဒေါ်တင်မိမိခင် ရှိနေတာကို ကျွန်မ သိပေမဲ့၊ သူက "မိမိခင်ကို ကိုယ်တစ်ကယ်မချစ်ဘူး... မိဘတွေ သဘောတူလို့ ယူခဲ့ကြတာ" လို့ ပြောလာတဲ့အခါ ကျွန်မ ယုံကြည်မိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အကြီးမားဆုံး အမှားပါပဲ။ ကျွန်မကို တာဝန်ယူမယ်၊ လက်ထပ်မယ်လို့ သူကတိပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေ၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတွေကို သူ့ဆီမှာ ပုံအောပြီး ပေးဆပ်ခဲ့မိတယ်။
ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ အရာအားလုံးက ပြောင်းပြန်ဖြစ်သွားခဲ့တယ်။ ဒေါ်တင်မိမိခင်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာတယ်ဆိုတဲ့ သတင်းက ကျွန်မကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပဲ။ ကိုရန်နောင်သိန်းဟာ ကျွန်မကို ရှောင်ဖယ်လာခဲ့တယ်။ "ကိုရန်နောင်... လှသွေးဗိုက်ထဲက ရင်သွေးလေးကိုတော့ တာဝန်မယူဘူးပေါ့" လို့ ကျွန်မ ငိုယိုပြီး မေးခဲ့ပေမဲ့ သူဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်လိုပဲ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။
ပိုဆိုးတာက ဒေါ်တင်မိမိခင် သိသွားတဲ့အချိန်မှာပါပဲ။ "ဒါဆို လှသွေးကိစ္စ မိ ရှင်းလိုက်မယ်" လို့ သူမ ပြောခဲ့တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ သေမင်းတမန် ကတိစကား ဖြစ်လာခဲ့မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့ဘူး။ ကိုရန်နောင်သိန်းဟာ သူ့ရဲ့ အတ္တနဲ့ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို စတေးဖို့ ဝန်မလေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူတို့ရဲ့ ကစားကွင်းထဲက အရုပ်တစ်ရုပ်သက်သက်ပဲ ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။
အဲ့ဒီနေ့က မိုးအုံ့နေတယ်။ ကျွန်မကို ခရီးသွားရမယ်ဆိုပြီး ဒေါ်တင်မိမိခင်က ကားပေါ်တင်ခေါ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ ကိုရန်နောင့်ဆီကနေ တစ်ခုခု မျှော်လင့်နေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရောက်သွားတဲ့နေရာက လူသူကင်းဝေးတဲ့ လမ်းဘေးက တဲစုတ်လေးတစ်လုံးဆီကိုပါ။
"ကဲ သမီးလေး... ဖျော်ရည်လေး သောက်လိုက်ပါဦးနော်"
မပုကြွယ်ဆိုတဲ့ မိန်းမကြီး ပေးတဲ့ ဖျော်ရည်ကို ကျွန်မ ဘာမှမစဉ်းစားဘဲ သောက်မိခဲ့တယ်။ ခဏနေတော့ ကျွန်မ မျက်စိတွေ ဝေဝါးလာပြီး အသိစိတ်တွေ ပျောက်ဆုံးကုန်တယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ဝက်တစ်ပျက် သတိလေးမှာ ကျွန်မ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားလုံးတွေက...
"မပုကြွယ်... ဟိုဟာမတော့ အိပ်ပျော်သွားပြီ... သူ့ဗိုက်ထဲက ကလေးကို ဖျက်ချပေးတော့"
ဒေါ်တင်မိမိခင်ရဲ့ အသံဟာ မိန်းမသားတစ်ယောက်ရဲ့ အသံနဲ့ မတူတော့ဘဲ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ အသံလို ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မ ရုန်းချင်ပေမဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က လှုပ်လို့မရတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲက ရင်သွေးလေးကို သူတို့က သတ်ဖို့ ကြိုးစားနေကြတာ။ နာကျင်မှုတွေက တစ်ကိုယ်လုံးကို ပျံ့နှံ့သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေဟာ တဲအိုလေးထဲမှာတင် ပျောက်ကွယ်နေခဲ့ရတယ်။
"အမလေး" ဆိုတဲ့ မပုကြွယ်ရဲ့ အော်သံကြောင့် ကျွန်မ အသိစိတ်လေး နည်းနည်း ပြန်ဝင်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ထဲမှာ သွေးတွေနဲ့ ရဲရဲတောက်နေပြီ။ ကျွန်မ ကြောက်လန့်တကြားနဲ့ တဲပေါ်ကနေ ပြေးဆင်းခဲ့မိတယ်။ "မသေရဘူး... မသေရဘူး... ကျွန်မနဲ့ ကိုရန်နောင်ရဲ့ ရင်သွေးလေး အပျက်စီးမခံနိုင်ဘူး" လို့ တောင်စဉ်ရေမရ အော်ရင်း အဝေးပြေးလမ်းမပေါ်ကို ကျွန်မ ပြေးတက်သွားခဲ့မိတယ်။
"ကျွီ... ဒုန်း"
အရှိန်နဲ့ မောင်းလာတဲ့ ကားတစ်စီးက ကျွန်မကို တိုက်မိသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကွန်ကရစ်လမ်းပေါ်မှာ လဲကျနေချိန်မှာ ကောင်းကင်ကြီးက ဝေဝါးသွားခဲ့ပြီ။ ဒေါ်တင်မိမိခင်နဲ့ မပုကြွယ်တို့ ထွက်ကြည့်နေတာကို ကျွန်မ မြင်နေရပေမဲ့ သူတို့ ကျွန်မကို လာမကယ်ခဲ့ကြဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အသက်နဲ့အတူ ကျွန်မရဲ့ ရင်သွေးလေးပါ အဲ့ဒီလမ်းမပေါ်မှာတင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အဖေ ဦးဘမောင်ဟာ အဲ့ဒီမြင်ကွင်းကို ဘယ်လိုများ ခံစားခဲ့ရမလဲ။ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ အဖေက ကျွန်မအတွက် လက်စားချေဖို့ ကြိုးစားနေပြီ။
ကျွန်တော် ဦးရန်နောင်သိန်းပါ။ အတိတ်က ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တဲ့ အမှားတွေဟာ အခုတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီး ခင်လပြည့်ဝန်းဆီကို ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ ဦးဘမောင်ဆီက စာကို ဖတ်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့တယ်။
"ခင်ဗျားတို့ မိသားစုကို ခင်လပြည့်ဝန်းနဲ့ ပြန်ဆုံနိုင်ဖို့ အခွင့်အရေးတစ်ခုပေးမယ်... ကျုပ်ကို ရွာမှာ လာတွေ့ပါ။ ခင်ဗျားရဲ့ တာဝန်ယူမှု တာဝန်ခံမှု ဆုံးဖြတ်ချက်ဟာ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ မိသားစု ဆုံတွေ့နိုင်ဖို့ အရေးပဲ" တဲ့။
ကျွန်တော်နဲ့ မိမိခင်တို့ဟာ ရူးမတတ် ခံစားရပြီး ကားကို အရှိန်ပြင်းပြင်းနဲ့ မောင်းလာခဲ့ကြတယ်။ မှောင်အတိကျနေတဲ့ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက အထွတ်အထိပ် ရောက်နေပြီ။ "သမီးလေး ဗိုက်ဆာနေရောပေါ့... ဘာမှမဖြစ်ပါစေနဲ့" လို့ မိမိခင်က တတွတ်တွတ် ဆုတောင်းနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အတိတ်က ဝဋ်ကြွေးတွေက ခြောက်လှန့်နေတယ်။
ရွာထဲကို ရောက်တော့ ဦးဘမောင်ကို ရှာမတွေ့ဘူး။ ကျွန်တော်တို့ ပြန်လှည့်လာခဲ့ကြတယ်။ လမ်းမကြီးပေါ်မှာ အမှောင်ထုက ပိုပြီး ထူထပ်လာခဲ့တယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကားရှေ့ကို လူတစ်ယောက် ရုတ်တရက် ဝင်လာခဲ့တယ်။
"ဘုန်း"
ကားနဲ့ တိုက်မိသွားတဲ့ အသံကြီးက ဟိန်းထွက်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ဘရိတ်ကို အတင်းနင်းလိုက်ပေမဲ့ နောက်ကျသွားပြီ။
"ဟင် ကိုနောင်... ဟိုမှာ သေပြီလားမသိဘူး"
မိမိခင်ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်တော် ကားပေါ်ကနေ လှမ်းကြည့်လိုက်တော့ လဲကျနေတဲ့သူဟာ ဦးဘမောင်မှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတ္တက ရှေ့တန်းရောက်လာပြန်တယ်။ "ထားလိုက်ပါ" လို့ ကျွန်တော် ပြောပြီး ကားကို မောင်းထွက်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ သမီးလေးကို ရှာဖို့ပဲ စိတ်စောနေခဲ့တာ။ ဦးဘမောင်ဟာ လှုပ်လှုပ်ရွရွ ဖြစ်နေသေးတာကို မိမိခင် မြင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့ သူ့ကို လစ်လျူရှုခဲ့ကြတယ်။ အဲ့ဒါဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နောက်ဆုံးသော အမှားဖြစ်လာမယ်လို့ မထင်ခဲ့ဘူး။
မနက်ခင်းရဲ့ အလင်းရောင်ဟာ နာကျင်စရာကောင်းလွန်းလှတယ်။ ဖုန်းသံက တဂွမ်ဂွမ် မြည်လာခဲ့တယ်။
"ဟယ်လို... ဒေါ်တင်မိမိခင်လား... ဦးဘမောင် ညက ကားတိုက်ခံရပြီး ဆုံးပြီ"
အဲ့ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ မိမိခင်ရော ကျွန်တော်ပါ ကျောက်ရုပ်တွေလို ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ "မဟုတ်ဘူး... ဆေးရုံရောက်တာ နောက်ကျသွားလို့တဲ့... မဟုတ်ရင် အသက်မီသေးတယ်" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။
ကျွန်တော်တို့ ညက တိုက်ခဲ့တဲ့သူဟာ ဦးဘမောင်ပဲ။ ကျွန်တော်တို့သာ အဲ့ဒီအချိန်မှာ ဆင်းပြီး ကယ်ခဲ့ရင်၊ တာဝန်ယူခဲ့ရင် သူ သေမှာမဟုတ်ဘူး။ သူ မသေရင် ကျွန်တော်တို့ သမီးလေး ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိရလိမ့်မယ်။ အခုတော့... ကျွန်တော်တို့ သမီးလေး ရှိတဲ့နေရာကို သိတဲ့ တစ်ဦးတည်းသော လူသားဟာ ကမ္ဘာမြေကြီးအောက်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော်တို့ဟာ "ကောင်းမွေ" တွေကိုပဲ ခံစားချင်ခဲ့ကြပြီး၊ ကိုယ်ပြုခဲ့တဲ့ "ဆိုးမွေ" တွေကိုတော့ တာဝန်မယူချင်ခဲ့ကြဘူး။ ဦးဘမောင်ဟာ သူ့ရဲ့ အသက်ကို ရင်းပြီး ကျွန်တော်တို့ရဲ့ တာဝန်ယူမှုကို စမ်းသပ်ခဲ့တာပါ။ ကျွန်တော်တို့ ရှုံးနိမ့်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အတ္တနဲ့ ရက်စက်မှုတွေကြောင့် ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အသက်ထက်ချစ်ရတဲ့ သမီးလေးကို ထာဝရ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ။
အခုဆိုရင် ကျွန်တော်တို့ လင်မယားဟာ သမီးလေးကို ရှာဖွေရင်း ကမ္ဘာပတ်နေကြတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဘယ်နေရာမှာမှ ခင်လပြည့်ဝန်းဆိုတဲ့ နာမည်လေးကို မကြားရတော့ဘူး။ အချုပ်နှောင်ထဲက
ကျွန်မတို့ ပြုခဲ့တဲ့ ကံဟာ ကျွန်မတို့ဆီကိုပဲ ပြန်လာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အပြစ်မဲ့တဲ့ သားသမီးဆီကိုပါ ကူးစက်သွားခဲ့တာပါ။ အတိတ်က လှသွေးချယ်ရဲ့ နာကျင်မှုတွေဟာ အခုတော့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အဆပေါင်းများစွာနဲ့ ပြန်လည်အခြေချနေပြီ။ "ကောင်းမွေစံ ဆိုးမွေခံ" ဆိုတဲ့ စကားဟာ ကျွန်မတို့ မိသားစုအတွက်တော့ သွေးစွန်းခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတစ်ခုပါပဲ။
စာကြွင်း။ ။ ဝဋ်ဆိုတာ လိပ်စာမမှားတတ်ပါဘူး၊ ကိုယ်ကိုယ်တိုင် တာဝန်မယူခဲ့တဲ့ အမှားတွေဟာ ကိုယ်အချစ်ဆုံးအရာကို ဖျက်ဆီးဖို့အတွက် အချိန်တန်ရင် ပြန်လာတတ်ကြစမြဲပါ။