ကျောင်းစာအုပ် အဟောင်းလေး

 ကျောင်းစာအုပ် အဟောင်းလေး

မိုးဦးကျကာလ၏ မြေနံ့သင်းသင်းသည် ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် 

"ဒီပုံးထဲမှာ ဘာတွေရှိနေဦးမှာလဲ"

သူ့ဘာသာ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်ရင်း သစ်သားသေတ္တာဟောင်းတစ်လုံးကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည်။ သေတ္တာအဖုံး ပွင့်သွားသည်နှင့်အတူ လွင့်တက်လာသော ဖုန်မှုန့်များကြားတွင် နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော် ငြိမ်သက်နေခဲ့သော အတိတ်၏ အငွေ့အသက်များက သူ့ကို ရစ်ပတ်လိုက်ကြသည်။ ပုံးထဲတွင် ဟောင်းနွမ်းနေသော အဝတ်အစားအချို့၊ ပျက်စီးနေသော အရုပ်အချို့နှင့်အတူ အပြာရောင်မျက်နှာဖုံးနှင့် ကျောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်က ငြိမ်သက်စွာ လဲလျောင်းနေသည်။

မင်းသန့်၏ လက်ချောင်းများက ထိုစာအုပ်ကလေးပေါ်သို့ တုန်ရီစွာ ရောက်ရှိသွားသည်။ ၎င်းမှာ ဆယ်တန်းတုန်းက သူအလွန်မုန်းတီးခဲ့သော ဓာတုဗေဒဘာသာရပ် ကျောင်းသုံးစာအုပ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် စာအုပ်ကို မလိုက်သည့်အခါ မျက်နှာဖုံးတွင် သူရေးထားခဲ့သော အမည်မဟုတ်ဘဲ အနုစိတ်ကျသော လက်ရေးလေးဖြင့် ရေးထွင်းထားသည့် အမည်တစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

"သီရိရှူးလဲ့"

ထိုအမည်နာမကို မြင်လိုက်ရသည့် ခဏ၌ မင်းသန့်၏ နှလုံးခုန်သံတို့သည် ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ဝေးကွာသွားခဲ့သော၊ မေ့ပစ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း ရင်ဘတ်ထဲတွင် အမာရွတ်သဖွယ် ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ထိုမိန်းကလေး။ စာအုပ်၏ အနားသတ်များက ဝါကျင့်ကျင့် အရောင်သန်းနေပြီဖြစ်သော်လည်း ထိုစာအုပ်ကလေးကို ကိုင်ထားရသည်မှာ သူ့အတွက်တော့ ယမန်နေ့က ပူနွေးနေဆဲ အမှတ်တရတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားရသလိုပင်။

စာအုပ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သောအခါ စာမျက်နှာများကြားမှ ခြောက်သွေ့နေသော စပယ်ပန်းပွင့်လေးတစ်ပွင့် ကျလာသည်။ ပန်းပွင့်လေးမှာ အဝါရောင်သန်းကာ ကြွေမွလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း ၎င်းက သယ်ဆောင်လာသော အငွေ့အသက်များမှာမူ လတ်ဆတ်နေဆဲ။ မင်းသန့်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး အတိတ်၏ ရောင်စဉ်တန်းများဆီသို့ စီးမျောသွားတော့သည်။

နွေရာသီ၏ နေရောင်ခြည်က စာသင်ခန်း ပြတင်းပေါက်မှတစ်ဆင့် ကျောင်းသားများ၏ ကျောပြင်ပေါ်သို့ ပူပြင်းစွာ ကျရောက်နေသည်။ ဆယ်တန်းစာမေးပွဲနီးလာပြီဖြစ်၍ ဆရာမ၏ ဟောပြောသံများက ပန်ကာတဝီဝီသံနှင့်အတူ ရောထွေးနေသည်။ မင်းသန့်ကတော့ ရှေ့ဆုံးတန်းမှာ ထိုင်နေသော သီရိ၏ နောက်ကျောလေးကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။

သီရိသည် အတန်းထဲတွင် စာအတော်ဆုံးနှင့် အေးဆေးအငြိမ်ဆုံး မိန်းကလေးဖြစ်သည်။ သူမ၏ ဆံပင်ရှည်ရှည်လေးများက ကျောလယ်လောက်အထိ ကျနေပြီး၊ နားရွက်နောက်သို့ ဆံပင်လေးများကို သပ်တင်လိုက်တိုင်း မင်းသန့်၏ ရင်ထဲမှာ လှုပ်ခတ်သွားရစမြဲ။

"မင်းသန့်... နင့်စာအုပ် ငါ့ကို ခဏပေးဦး။ ငါ့စာအုပ်က စာမျက်နှာ တစ်မျက်နှာ ကျန်နေလို့"

ဓာတုဗေဒ အချိန်ပြီးဆုံးသွားသောအခါ သီရိက သူ့ဘက်သို့ လှည့်ကာ တိုးတိုးလေး ပြောလာသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးများက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသောအခါ မင်းသန့်မှာ စကားပင် မနည်းပြောရသည်။

"အော်... အင်း... ရတယ်လေ။ ယူသွားပါ"

သူ့စာအုပ်ကို သူမလက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်ရသည့် ထိုခဏ၌ လက်ချောင်းချင်း ထိမိသွားသော နွေးထွေးမှုလေးကို သူ ယနေ့ထက်တိုင် မှတ်မိနေသေးသည်။ ထိုအချိန်က သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မည်သည့် ကတိကဝတ်မှ မရှိခဲ့သလို၊ ချစ်သူရည်းစားဟုလည်း အမည်မတပ်ခဲ့ကြသေးပေ။ သို့သော် မျက်လုံးချင်းဆုံတိုင်း၊ စကားတစ်ခွန်းစီ ပြောဖြစ်တိုင်းတွင် ဖော်ပြမရသော သံယောဇဉ်တံတားလေးတစ်ခုက တိတ်တဆိတ် တည်ဆောက်နေခဲ့ကြသည်။

"ကျေးဇူးပဲနော် မင်းသန့်"

သူမက ပြုံးပြလိုက်သည်။ ထိုအပြုံးလေးသည် နွေရာသီ၏ အပူရှိန်ကိုပင် အေးမြသွားစေနိုင်သည်ဟု မင်းသန့် ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်ခဲ့ရသည်။

လက်ရှိအချိန်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသော မင်းသန့်သည် ဓာတုဗေဒစာအုပ်ဟောင်းလေးကို အသာအယာ လှန်ကြည့်နေမိသည်။ ထူးဆန်းသည်မှာ စာအုပ်၏ အချို့စာမျက်နှာများတွင် သီရိ၏ လက်ရေးလေးများဖြင့် ရေးထားသော မှတ်စုတိုလေးများ ရှိနေခြင်းပင်။

"ဒီနေ့တော့ မင်းသန့် ကျောင်းမတက်ဘူး။ နေမကောင်းလို့လားမသိဘူး။ စိတ်ပူမိတယ်"

စာမျက်နှာ ၏ အောက်ခြေတွင် ခဲတံဖြင့် ခပ်ဖျော့ဖျော့ ရေးထားသော ထိုစာသားလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မင်းသန့်၏ ရင်ထဲမှာ လှိုက်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ တစ်ခါမှ မမြင်ခဲ့ဖူးသော၊ မသိခဲ့ရသော သီရိ၏ ရင်ခုန်သံများ။ သူမက သူ့အပေါ်မှာ ယခုလို စိတ်ပူခဲ့လိမ့်မည်ဟု သူ တစ်ခါမှ မတွေးဝံ့ခဲ့ပေ။

သူသည် စာမျက်နှာများကို တစ်ရွက်ချင်း စိတ်ရှည်လက်ရှည် လှန်ကြည့်ရင်း နောက်ထပ် စာသားလေးများကို လိုက်ရှာမိသည်။ စာအုပ်၏ အလယ်လောက်သို့ ရောက်သောအခါ စာကြောင်းတစ်ကြောင်းက သူ့ကို တုန်လှုပ်သွားစေသည်။

"နောင် ကြာတဲ့အခါ ငါတို့ ဘယ်မှာ ရှိနေကြမလဲ မင်းသန့်။ ငါတို့ တူတူသွားဖို့ ပြောခဲ့တဲ့ ပုဂံက ညနေခင်းတွေကို နင်မှတ်မိနေဦးမလား"

မင်းသန့်၏ မျက်ဝန်းများတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလာသည်။ သူတို့ ဆယ်တန်းပြီးရင် ပုဂံကို အတူတူသွားကြမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကံကြမ္မာက သူတို့ကို မျက်နှာသာ မပေးခဲ့ပေ။ ဆယ်တန်းရလဒ် ထွက်ပြီးချိန်တွင် သီရိ၏ မိသားစုက အခြားမြို့တစ်မြို့သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။ ဆက်သွယ်ရေးနည်းလမ်းများ ခက်ခဲလှသော ထိုခေတ်က သူတို့၏ ကတိကဝတ်များမှာ လေထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ရသည်။

စာအုပ်၏ နောက်ဆုံးစာမျက်နှာတွင်တော့ သေးငယ်သော မြေပုံကြမ်းလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ငယ်ငယ်က ခဏခဏ သွားဆော့ခဲ့ကြသော မြို့စွန်က စေတီဟောင်းလေးဆီသို့ သွားရာလမ်းဖြစ်သည်။ မြေပုံလေး၏ ဘေးတွင်တော့ "ဒီနေရာမှာ ငါ နင့်အတွက် တစ်ခုခု ထားခဲ့မယ်" ဟု ရေးထားသည်။

မင်းသန့်သည် ထိုညက အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။ စာအုပ်ဟောင်းလေးထဲက စာသားများက သူ့ကို လှုံ့ဆော်နေသည်။ သူသည် လက်ရှိတွင် အောင်မြင်သော အင်ဂျင်နီယာတစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း သူ့ဘဝတွင် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို အမြဲခံစားနေရသူ ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ တစ်ယောက်တည်း နေလာခဲ့သည်မှာလည်း သီရိ၏ နေရာတွင် အစားထိုးမည့်သူ မရှိခဲ့၍ ဖြစ်မည်လားဟု သူ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးမိသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းသန့်သည် သူ့ကားလေးကို မောင်းကာ သူတို့ငယ်ငယ်က နေခဲ့သော မြို့လေးဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဝေးကွာခဲ့သော ထိုမြို့လေးသည် အများကြီး ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ လမ်းလျှောက်ခဲ့သော လမ်းသွယ်လေးများကတော့ ရင်းနှီးနေဆဲ။

မြို့စွန်က စေတီဟောင်းလေးမှာ ယခုတော့ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းများအကြားတွင် မှေးစက်နေသည်။ စေတီလေး၏ နံရံများက ကွာကျနေပြီး ရှေးဟောင်းအငွေ့အသက်များက လွှမ်းမိုးထားသည်။ မင်းသန့်သည် စာအုပ်ထဲက မြေပုံကို ကြည့်ကာ စေတီ၏ အနောက်ဘက်က ညောင်ပင်ကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။

ညောင်ပင်ကြီး၏ အောက်ခြေတွင် ကျောက်တုံးကြီးတစ်ခု ရှိသည်။ ထိုကျောက်တုံးအောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ ရှိနေနိုင်သည်ဟု သူ ယူဆမိသည်။ သူသည် ရှိသမျှ အားကိုသုံးကာ ကျောက်တုံးကို ဖယ်လိုက်သောအခါ မြေကြီးထဲတွင် နစ်မြုပ်နေသော သံသေတ္တာလေးတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။

သံသေတ္တာလေးမှာ သံချေးများ တက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း အတွင်းထဲတွင်တော့ ပလတ်စတစ်ဖြင့် သေချာထုပ်ထားသော စာအိတ်တစ်အိတ် ရှိနေသည်။ စာအိတ်ပေါ်တွင် "မင်းသန့်သို့..." ဟု ရေးထားသော သီရိ၏ လက်ရေးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ မင်းသန့်သည် အသက်ရှူပင် မှားသွားရသည်။

စာအိတ်ကို ဖွင့်လိုက်သောအခါ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း က ရေးခဲ့သော စာတစ်စောင် ထွက်လာသည်။

"မင်းသန့်... ဒီစာကို နင်ဖတ်ရတဲ့အချိန်မှာ ငါတို့ ဘယ်လောက်တောင် အသက်ကြီးနေကြပြီလဲ။ ငါ့မိသားစုက မြိတ်ကို ပြောင်းရတော့မယ်။ နင့်ကို နှုတ်ဆက်ဖို့ အချိန်တောင် မရလိုက်ဘူး။ ငါ့အဖေက အရမ်းတင်းကျပ်တော့ နင့်ဆီကို ဖုန်းဆက်ဖို့လည်း မဖြစ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ငါ စိတ်မကောင်းဘူး မင်းသန့်... ငါတို့ ပုဂံကို အတူတူသွားဖို့ ပြောခဲ့တာတွေကို ငါ ဘယ်တော့မှ မမေ့ဘူး။ ဒီစာကို ဒီနေရာမှာ ထားခဲ့တယ်ဆိုတာ ငါတို့ရဲ့ သူငယ်ချင်းသံယောဇဉ်ထက် ပိုတဲ့ တစ်ခုခုကို နင် သိစေချင်လို့ပါ။ ငါ နင့်ကို ချစ်တယ် မင်းသန့်"

စာသားလေးများက မင်းသန့်၏ ရင်ကို ဓားနှင့်မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်" ဆိုသော စကားတစ်ခွန်းကို ကြားဖို့ သူ နှစ်ပေါင်းများစွာ စောင့်ခဲ့ရသည်။ သို့သော် ထိုစကားကို သူ ဖတ်လိုက်ရချိန်မှာတော့ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အရွယ်တွေ လွန်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။

စာအိတ်ထဲတွင် ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံလည်း ပါရှိသည်။ ၎င်းမှာ သူတို့ ဆယ်တန်းအုပ်စုလိုက် ရိုက်ထားသော ဓာတ်ပုံလေးဖြစ်သည်။ ဓာတ်ပုံထဲတွင် သီရိက မင်းသန့်၏ ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး ရှက်ပြုံးလေး ပြုံးနေသည်။ မင်းသန့်ကတော့ သူမကို မကြည့်ဘဲ ကင်မရာကိုသာ စိုက်ကြည့်နေသော်လည်း သူ၏ လက်တစ်ဖက်က သီရိ၏ လက်နားသို့ ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေသည်ကို ယခုမှ သတိထားမိတော့သည်။

"သီရိ... နင် အခု ဘယ်မှာလဲ"

မင်းသန့်သည် ကောင်းကင်ကို ငေးကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး မေးမိသည်။ လေပြေတစ်ချက်က သူ့ပါးပြင်ကို ပွတ်သပ်သွားသည်။ သီရိ၏ အဖြေကို လေပြေက သယ်ဆောင်လာသလိုပင်။

မင်းသန့်သည် ထိုနေရာတွင်တင် ရပ်တန့်မနေချင်တော့ပေ။ သီရိကို သူ ရှာရမည်။ သူမ ဘယ်မှာ ရှိနေသလဲ၊ ဘာတွေ လုပ်နေသလဲ၊ အိမ်ထောင်တွေ ကျနေပြီလား ဆိုတာကို သူ သိချင်သည်။

သူသည် မြို့ထဲက အတန်းဖော်ဟောင်းတစ်ဦးဖြစ်သူ ဇော်ဇော့်ဆီသို့ သွားခဲ့သည်။ ဇော်ဇော်ကတော့ မြို့မှာပဲ အခြေချနေထိုင်ပြီး ကုန်စုံဆိုင် ဖွင့်ထားသူဖြစ်သည်။

"ဟေ့ကောင် မင်းသန့်... မင်း ဒီကို ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ"

ဇော်ဇော်က အံ့သြတကြီး ဆီးကြိုသည်။ သူတို့နှစ်ဦး စကားစမြည် ပြောဖြစ်ကြရင်း မင်းသန့်က သီရိအကြောင်းကို စကားထဲ ညှပ်မေးလိုက်သည်။

"သီရိလား... အေး... သူ မြိတ်ဘက်ကို ပြောင်းသွားတာတော့ ငါသိတယ်။ ဒါပေမဲ့ နောက်ပိုင်း သူတို့မိသားစု ရန်ကုန်ကို ပြန်ပြောင်းလာတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူက ဆရာဝန်မလေး ဖြစ်နေပြီလို့တောင် ပြောကြတယ်"

ဇော်ဇော့်စကားကြောင့် မင်းသန့်၏ ရင်ထဲမှာ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး သန်းလာသည်။

"သူ့လိပ်စာ ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းနံပါတ်ရော မင်းသိလား"

"ငါတော့ အတိအကျ မသိဘူးကွာ။ ဒါပေမဲ့ ငါတို့ အတန်းပိုင် ဆရာမကြီး ဒေါ်လှမြိုင်ဆီမှာ ရှိနိုင်တယ်။ ဆရာမကြီးက ကျောင်းသားဟောင်းတွေနဲ့ အမြဲ ဆက်သွယ်မှု ရှိတယ်လေ"

မင်းသန့်သည် ဇော်ဇော့်ကို နှုတ်ဆက်ကာ ဆရာမကြီး ဒေါ်လှမြိုင်၏ အိမ်သို့ ချက်ချင်း ထွက်လာခဲ့သည်။

ဆရာမကြီး ဒေါ်လှမြိုင်မှာ ယခုတော့ အသက် ကျော်ပြီဖြစ်၍ အိုမင်းမစွမ်း ဖြစ်နေရှာပြီ။ သို့သော် သူမ၏ မှတ်ဉာဏ်များကတော့ ထက်မြက်နေဆဲ။

"မင်းသန့်... အေး... မင်းက စာမရလို့ ငါ ခဏခဏ ဆူရတဲ့ ကောင်လေးပဲ။ အခုတော့ လူကြီးဖြစ်နေပြီပဲ"

ဆရာမကြီးက ပြုံးကာ ပြောသည်။ မင်းသန့်က လက်အုပ်ချီ ကန်တော့ပြီး သီရိအကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။

"သီရိရှူးလဲ့လား... အေး... အေး... အဲဒီကလေးမလေးက စာလည်းတော်၊ အကျင့်စာရိတ္တလည်း ကောင်းတယ်။ သူ အခု ရန်ကုန်က ဆေးရုံကြီးတစ်ခုမှာ အထူးကုဆရာဝန်မကြီး ဖြစ်နေပြီ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ငါ မျက်စိခွဲစိတ်တော့ သူပဲ အကုန်လုံး စီစဉ်ပေးတာ။ ခဏနေဦး... ငါ့ဆီမှာ သူ့ဖုန်းနံပါတ် ရှိတယ်"

ဆရာမကြီးက သူမ၏ ဖုန်းအဟောင်းလေးထဲတွင် ရှာဖွေပြီး နံပါတ်တစ်ခုကို ပေးလာသည်။ မင်းသန့်၏ လက်များ တုန်နေသည်။ သူသည် ထိုနံပါတ်ကို သူ့ဖုန်းထဲသို့ ဂရုတစိုက် မှတ်သားလိုက်သည်။

"သူ... သူ အိမ်ထောင်ကျပြီလား ဆရာမ"

သူ မမေးချင်ဆုံးနှင့် အမေးချင်ဆုံး မေးခွန်းကို မေးလိုက်သည်။ ဆရာမကြီးက သူ့ကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။

"သူ အခုထိ တစ်ယောက်တည်းပဲ မင်းသန့်။ တစ်ခါက ငါ သူ့ကို မေးဖူးတယ်။ ဘာလို့ အိမ်ထောင်မပြုတာလဲလို့။ သူက ပြောတယ်... သူ့နှလုံးသားထဲမှာ လူတစ်ယောက်ကို စောင့်နေရတာ ပျော်ဖို့ကောင်းပါတယ်တဲ့"

မင်းသန့်၏ ရင်ထဲမှာ ဆို့တက်လာသည်။ ထို "လူတစ်ယောက်" ဆိုသည်မှာ သူများ ဖြစ်နေမလား။

ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မင်းသန့်သည် ဖုန်းနံပါတ်ကို ကြည့်ရင်း နာရီပေါင်းများစွာ စဉ်းစားနေမိသည်။ ခေါ်ရမလား၊ မခေါ်ရဘူးလား။ နှစ်ပေါင်း ဆိုတာ နည်းတဲ့ အချိန်မှ မဟုတ်တာ။ သူမက သူ့ကို မှတ်မိနေပါဦးမလား။

နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ သတ္တိမွေးကာ ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။

"ဟယ်လို..."

တစ်ဖက်မှ ထွက်လာသော အသံလေးသည် အရင်ကထက် ပို၍ ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သွားသော်လည်း မင်းသန့်အတွက်တော့ လွန်ခဲ့သော နှစ် ကအတိုင်း ရင်းနှီးနေဆဲ။

"ဟယ်လို... သီရိလား"

ဖုန်းတစ်ဖက်တွင် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ထို့နောက် တုန်ရီနေသော အသံလေး ထွက်လာသည်။

"မင်း... မင်းသန့်လား"

သူမ မှတ်မိနေသည်။ သူ့အသံကို သူမ မှတ်မိနေသည်။ မင်းသန့်သည် မျက်ရည်များကို ထိန်းမရတော့ပေ။

"အေး... ငါပါ သီရိ။ ငါ... ငါ နင့်ဆီက စာအိတ်ကို တွေ့ခဲ့တယ်"

ဖုန်းထဲတွင် ရှိုက်သံသဲ့သဲ့ကို ကြားလိုက်ရသည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံး စကားမပြောနိုင်ဘဲ ခဏကြာအောင် ငြိမ်သက်နေမိကြသည်။ နှစ်ပေါင်း ကျော်ကြာ ဝေးကွာခဲ့သော အချိန်များကို ထိုတိတ်ဆိတ်မှုက အစားထိုးလိုက်သလိုပင်။

"ငါတို့ တွေ့ကြမလား" မင်းသန့်က မေးလိုက်သည်။

"အင်း... တွေ့ကြမယ်။ မနက်ဖြန် ညနေ ရွှေတိဂုံဘုရားမှာ တွေ့ရအောင်"

ရွှေတိဂုံဘုရား၏ ရင်ပြင်တော်ပေါ်တွင် လူများဖြင့် စည်ကားနေသည်။ ညနေခင်း၏ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် ဘုရားဖူးများ၏ လှုပ်ရှားမှုများက ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို။ မင်းသန့်သည် အနောက်ဘက်မုခ်အနီးတွင် ရပ်ရင်း စောင့်နေမိသည်။

မကြာမီတွင် အဖြူရောင် ဝတ်စုံလေးကို ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး လျှောက်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမသည် ရင့်ကျက်လှပသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်နေပြီ။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အရင်ကလို အပြုံးနုနုလေး ရှိနေဆဲ။

သီရိသည် မင်းသန့်၏ ရှေ့တွင် ရပ်လိုက်သည်။ သူတို့နှစ်ဦး တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စိုက်ကြည့်နေမိကြသည်။ စကားလုံးများ မလိုတော့ပေ။ မျက်ဝန်းများတွင် ပါဝင်သော ခံစားချက်များကပင် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။

"နင် အရမ်းပြောင်းလဲသွားတယ်နော် မင်းသန့်" သီရိက စတင် စကားပြောလာသည်။

"နင်လည်း ပြောင်းလဲသွားတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ နင့်မျက်လုံးတွေကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ"

သူတို့နှစ်ဦး ဘုရားရင်ပြင်တော်ပေါ်တွင် တူတူလမ်းလျှောက်ဖြစ်ကြသည်။ အတိတ်ကအကြောင်းများ၊ လက်ရှိဘဝအကြောင်းများကို အပြန်အလှန် ပြောပြကြသည်။ သီရိသည် မြိတ်ကို ပြောင်းသွားပြီးနောက်တွင်လည်း မင်းသန့်ဆီကို စာများစွာ ရေးခဲ့ဖူးသော်လည်း လိပ်စာမသိ၍ မပို့ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ပြောပြသည်။

"ငါ့ရဲ့ ဓာတုဗေဒစာအုပ်လေးကို နင် သိမ်းထားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ခဲ့ဘူး" သူမက ဆိုသည်။

"အဲဒီစာအုပ်က ငါ့အတွက်တော့ စာအုပ်တစ်အုပ်ထက် ပိုတယ် သီရိ။ အဲဒါ ငါ့ဘဝရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အမှတ်တရပဲ"

"ငါတို့ရဲ့ ကတိကို အခုရော ဖြည့်ဆည်းလို့ ရမလား"

မင်းသန့်၏ မေးခွန်းကို သီရိက ပြုံးကာ ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ နောက်တစ်ပတ်တွင် သူတို့နှစ်ဦး ပုဂံသို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။

ပုဂံ၏ နေဝင်ချိန်သည် အံ့မခန်း လှပသည်။ ရှေးဟောင်းစေတီပုထိုးများ၏ နောက်ခံတွင် နီရဲနေသော နေလုံးကြီးက တဖြည်းဖြည်း နစ်မြုပ်သွားသည်။ မင်းသန့်နှင့် သီရိသည် စေတီတစ်ဆူ၏ ရင်ပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း ထိုအလှတရားကို ငေးကြည့်နေကြသည်။

"နှစ် ကြာမှ ငါတို့ ဒီကို ရောက်လာကြတယ်နော်" သီရိက တိုးတိုးလေး ပြောသည်။

"အင်း... နောက်ကျသွားပေမယ့်လည်း ရောက်လာတာပဲလေ။ ငါတို့မှာ ကျန်နေသေးတဲ့ အချိန်တွေကို အတူတူ ကုန်ဆုံးကြမလား သီရိ"

မင်းသန့်က သီရိ၏ လက်ကလေးကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ သီရိက ရုန်းမထွက်ဘဲ သူ့ပုခုံးပေါ်သို့ ခေါင်းလေး မှီလိုက်သည်။

"ငါ နင့်ကို စောင့်နေခဲ့တာပါ မင်းသန့်။ ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဘူး ထင်နေခဲ့ပေမယ့် နှလုံးသားကတော့ စောင့်နေဆဲပဲ"

ထိုခဏ၌ သူတို့နှစ်ဦးကြားတွင် မည်သည့်အတားအဆီးမှ မရှိတော့ပေ။ အတိတ်က နာကျင်မှုများ၊ လွမ်းဆွတ်မှုများမှာ ပုဂံ၏ လေပြေထဲတွင် လွင့်ပါးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။

ရန်ကုန်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မင်းသန့်နှင့် သီရိတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ပိုမို ခိုင်မြဲလာသည်။ သူတို့သည် သူငယ်ချင်းဘဝမှ ချစ်သူဘဝသို့ တရားဝင် ကူးပြောင်းခဲ့ကြသည်။

မင်းသန့်သည် သူ၏ အိမ်ဟောင်းကြီးကို ပြန်လည် ပြင်ဆင်လိုက်သည်။ ဖုန်တက်နေသော ထပ်ခိုးလေးကိုတော့ အမှတ်တရ ပစ္စည်းများ ထားရှိရာ 

"ဒီစာအုပ်လေးသာ မရှိရင် ငါတို့ ဆုံနိုင်ပါဦးမလား" သီရိက စာအုပ်လေးကို ကြည့်ရင်း မေးသည်။

"ကံကြမ္မာက ငါတို့ကို ဆုံအောင် ဖန်တီးပေးတာပါ။ စာအုပ်ကတော့ တံတားတစ်စင်းပေါ့" မင်းသန့်က သူမ၏ ခါးလေးကို ဖက်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။

သူတို့နှစ်ဦး၏ မင်္ဂလာပွဲလေးကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် ကျင်းပခဲ့ကြသည်။ ကျောင်းနေဖက် သူငယ်ချင်းအချို့နှင့် ဆရာမကြီး ဒေါ်လှမြိုင်တို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဆရာမကြီးက သူတို့ကို ကြည့်ကာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားနေသည်။

"ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အချိန်တွေ ဘယ်လောက်ကြာကြာ၊ အကွာအဝေးတွေ ဘယ်လောက်ဝေးဝေး၊ စစ်မှန်ရင်တော့ ပြန်ဆုံကြတာပါပဲ" ဟု ဆရာမကြီးက မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ စကားပြောကြားခဲ့သည်။

နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာသွားပြန်သည်။ မင်းသန့်နှင့် သီရိတို့မှာ ယခုတော့ သက်ကြီးရွယ်အို ဇနီးမောင်နှံ ဖြစ်နေကြပြီ။ သူတို့တွင် သားသမီးများ၊ မြေးများ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။

တစ်နေ့တွင် သူတို့၏ မြေးမလေးက ထပ်ခိုးပေါ်က စာအုပ်ဟောင်းလေးကို တွေ့သွားပြီး ယူလာသည်။

"ဖိုးဖိုး... ဒီစာအုပ်က ဘာစာအုပ်လဲဟင်။ အနားတွေလည်း ဝါနေပြီ။ စာမျက်နှာတွေကြားမှာလည်း ပန်းခြောက်တွေ ပါသေးတယ်"

မင်းသန့်က မြေးမလေးကို သူ့ပေါင်ပေါ် တင်လိုက်ပြီး သီရိ၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။

"အဲဒါ ဖိုးဖိုးနဲ့ ဖွားဖွားတို့ရဲ့ အချစ်ဇာတ်လမ်းကို စတင်ပေးခဲ့တဲ့ စာအုပ်ဟောင်းလေးပေါ့ သမီးရဲ့။ အဲဒီထဲမှာ ဖိုးဖိုးတို့ရဲ့ ငယ်ဘဝတွေ၊ လွမ်းဆွတ်မှုတွေနဲ့ ကတိကဝတ်တွေ အများကြီး ရှိတယ်"

သီရိက ပြုံးကာ မင်းသန့်ကို ကြည့်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင်တော့ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ကအတိုင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာများ တောက်ပနေဆဲ။

နေဝင်ရိုးရီ အချိန်တွင် သူတို့နှစ်ဦးသည် အိမ်ရှေ့ ဝရံတာမှာ ထိုင်ရင်း လက်ဖက်ရည် သောက်နေကြသည်။ စာအုပ်ဟောင်းလေးကတော့ သူတို့ကြားတွင် ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။ ၎င်းသည် ရိုးရှင်းသော ကျောင်းစာအုပ်တစ်အုပ် မဟုတ်တော့ဘဲ သူတို့ဘဝ၏ ထာဝရ သက်သေတစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။

"ကျေးဇူးပါပဲ သီရိ... ငါ့ဆီကို ပြန်လာပေးလို့"

"ကျေးဇူးပါပဲ မင်းသန့်... ငါ့ကို ရှာတွေ့အောင် လာခဲ့ပေးလို့"

လေပြေအေးလေးက သူတို့ကို ဖြတ်တိုက်သွားသည်။ စာအုပ်ဟောင်းလေး၏ စာမျက်နှာများမှာ လေတိုးသဖြင့် တဖျပ်ဖျပ် လှုပ်ခတ်သွားသည်။ ၎င်းမှာ အတိတ်က ပုံပြင်များကို တိုးတိုးလေး ပြောပြနေသကဲ့သို့ပင်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် စာမျက်နှာများကြားတွင် ထာဝရ ရှင်သန်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။

ပြီးပါပြီ။