မယားငယ်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်
မယားငယ်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်
လူ့ဘဝဆိုတာ တစ်ခါတလေကျတော့လည်း ကိုယ်တိုင်ရေးဆွဲထားတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လို အလိုရှိတိုင်း အရောင်တွေ ခြယ်သလို့ မရခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝစာမျက်နှာတွေထဲမှာ အတောက်ပဆုံးနဲ့ အစိုပြေဆုံးလို့ ထင်ခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေဟာ အခုတော့ အနက်မှောင်ဆုံး အိပ်မက်ဆိုးတွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးခဲ့ဖူးဘူး။ ကျွန်မတို့ စသိခဲ့တာက လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်ကျော်ကပေါ့။ ကျွန်မရဲ့ ပထမဆုံး လုပ်ငန်းခွင်၊ ပထမဆုံး ရရှိတဲ့ လစာနဲ့အတူ ရင်ခုန်သံအသစ်တွေ စတင်ခဲ့တဲ့ အချိန်ပါ။ သူက ကျွန်မထက် အလုပ်ထဲမှာ စီနီယာကျသလို၊ ဂရုစိုက်မှုမှာလည်း စံပြလို့ ပြောလို့ရပါတယ်။ အလုပ်သွား အလုပ်ပြန် အမြဲတူတူ၊ ပိတ်ရက်တိုင်းမှာလည်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ဟာ ခွဲမရတဲ့ အရိပ်တွေလို ဖြစ်နေခဲ့တာ။
သူငယ်ချင်း အပေါင်းအသင်းတွေကလည်း ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ပြီး အားကျနေကြသလို၊ မိဘချင်းကလည်း သိထားပြီးသားမို့ ဒီနှစ်ကုန်ရင် ယူကြမယ်လို့တောင် တိုင်ပင်ထားခဲ့ကြတာပါ။ "နင့်ကို ကြည့်ရတာ အရမ်းကံကောင်းတယ်၊ ဒီခေတ်မှာ ဒီလို ဂရုစိုက်တဲ့ ယောင်္ကျားမျိုး ရဖို့ မလွယ်ဘူး" လို့ သူငယ်ချင်းတွေ ပြောတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးနေမိခဲ့တာ။ သူ့ရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ ဓာတ်ပုံတွေပဲ ရှိတယ်၊ သူ့ရဲ့ အချိန်တွေမှာ ကျွန်မပဲ ရှိတယ်လို့ ကျွန်မ တထည်ကိုယ်တည်း ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်ဦးဖြစ်သလို ကျွန်မရဲ့ အနာဂတ်လို့လည်း သူ့ကို သတ်မှတ်ထားခဲ့မိတယ်။ ညဘက် ဖုန်းပြောရင်လည်း "ကိုကို့မှာ မင်းလေးပဲ ရှိတာပါ၊ တစ်သက်လုံး လက်တွဲသွားမှာပါ" ဆိုတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ လောကနိဗ္ဗာန်ပါပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့တာပါပဲ။ ဘယ်လောက်တောင် ယုံကြည်ခဲ့သလဲဆိုရင် သူ့ရဲ့ ဖုန်းကိုတောင် တစ်ခါမှ ယူမစစ်ခဲ့ဖူးတဲ့အထိပါပဲ။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို အခုလို ချောက်ထဲ တွန်းပို့လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သိပါ့မလဲ။
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကစပြီး ကျွန်မ ကိုယ်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ မူးဝေတာ၊ အစားအသောက် ပျက်တာတွေကြောင့် ဆေးစစ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ အဲဒီအချိန်က ကြောက်စိတ်ထက် ဝမ်းသာစိတ်က ပိုများနေခဲ့တာ။ "ငါတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်သက်သေလေး ရပြီ" ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ သူ့ကို ပြောပြဖို့ ရင်ခုန်နေခဲ့တာပေါ့။ သူ့ကို ဖုန်းဆက်ပြီး "ကိုကို... ကျွန်မမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီ" လို့ ပြောလိုက်တဲ့အခါ ခဏလောက် တိတ်သွားခဲ့တယ်။ ပြီးမှ "ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး၊ ကိုကို ရှိတယ်၊ ကိုကို တာဝန်ယူမှာပေါ့" ဆိုတဲ့ စကားကို ခပ်အေးအေးပဲ ပြောခဲ့တယ်။ အဲဒီစကားက ကျွန်မအတွက်တော့ အားဆေးတစ်ခွက်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်း သုံးလေးရက်လောက်မှာပဲ အရာအားလုံး ပြောင်းလဲသွားခဲ့တယ်။
ဖုန်းဆက်ရင် မကိုင်တော့ဘူး၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေ ပို့ရင်လည်း ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ပြီး ပြန်မဖြေတော့ဘူး။ အလုပ်ကို သွားကြည့်တော့လည်း ခွင့်ယူထားတယ်လို့ ပြောတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာကြောင့် ရှောင်ပြေးနေတာလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းတွေက ကျွန်မ ခေါင်းထဲမှာ ပြည့်နှက်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က အားနာတတ်တာ၊ ကြောက်တတ်တာပါပဲ။ လူကြီးတွေကို ဖွင့်ပြောဖို့ အားယူနေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို သူစိမ်းဖုန်းနံပါတ်တစ်ခုကနေ ဖုန်းဝင်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီဖုန်းခေါ်ဆိုမှုက ကျွန်မ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကမ္ဘာလေးကို အမှုန့်ခြေဖျက်ပစ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ တစ်စက်ကလေးမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။
ဖုန်းဆက်လာတဲ့သူက အမျိုးသမီး တစ်ယောက်ပါ။ "ညီမ... အစ်မတို့ တွေ့ဖို့ လိုတယ်" တဲ့။ အဲဒီအမျိုးသမီးနဲ့ တွေ့လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားခဲ့ရတယ်။ သူမက သူ့ရဲ့ ဇနီးတဲ့။ သူတို့ ယူထားတာ မကြာသေးဘူး၊ ရွာမှာ ထားခဲ့တာပါတဲ့။ အဆိုးဆုံးက သူတို့ လက်ထပ်ခဲ့တဲ့ အချိန်ဟာ ကျွန်မနဲ့ သူ မတွဲခင် တစ်လလောက်ကတည်းက ဖြစ်နေတာပါပဲ။ ဆိုလိုတာက ကျွန်မဟာ သူတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးထဲကို ကြားဖြတ်ဝင်လာတဲ့ မယားငယ် ဖြစ်နေခဲ့တာပေါ့။ ကျွန်မ မသိခဲ့ပါဘူး၊ တကယ်ကို မသိခဲ့တာပါ။ သူက ကျွန်မကို လူပျိုတစ်ယောက်လိုပဲ ချဉ်းကပ်ခဲ့တာ၊ မိဘတွေကအစ ကျွန်မကို သိနေခဲ့ကြတာပဲလေ။
အဲဒီအမျိုးသမီး ပြောပြတဲ့ စကားတွေက ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အချက်ပေါင်းများစွာ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ "အစ်မလည်း ခံစားရပါတယ် ညီမရယ်၊ သူက နှစ်ယောက်လုံးကို လိမ်ခဲ့တာ" တဲ့။ သူမက ငိုရင်း ပြောနေပေမဲ့ ကျွန်မ မျက်ရည်တောင် မကျနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးကို စဉ်းစားမိတိုင်း ရင်ထုမနာ ဖြစ်ရတယ်။ "မယားငယ်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်" တဲ့လား။ လူတကာ ကဲ့ရဲ့မယ့် စကားလုံးက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဟိန်းနေခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ မိဘတွေဆီကို သွားပြီး အကျိုးအကြောင်း ပြောပြတော့လည်း သူတို့က "ငါတို့ မသိဘူး၊ နင်တို့ ကိစ္စ နင်တို့ ဘာသာ ရှင်း၊ ငါတို့ သားကိုလည်း လာမရှုပ်နဲ့" ဆိုပြီး ခါးခါးသီးသီး ငြင်းလွှတ်ကြတယ်။ အခုတော့ သူရော၊ အဲဒီ အမျိုးသမီးပါ မြို့ကနေ ထွက်ပြေးသွားကြပြီလို့ ကြားရတယ်။ ကျွန်မမှာတော့ လူမသိ သူမသိ အရှက်တရားတွေနဲ့အတူ ဗိုက်ထဲက ကလေးကို ပွေ့ပိုက်ပြီး ကျန်ရစ်ခဲ့ရပြီ။
ကျွန်မ စိတ်ဓာတ်တွေ အောက်ဆုံးထိ ပြုတ်ကျသွားခဲ့တယ်။ သေကြောင်းတောင် ကြံစည်မိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗိုက်ထဲက လှုပ်ရှားလာတဲ့ သက်ရှိလေးကို သနားမိလို့သာ ဆက်ပြီး အသက်ရှူနေခဲ့တာ။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မဆီကို ဖုန်းတစ်စောင် ထပ်ဝင်လာပြန်တယ်။ ထွက်ပြေးသွားတဲ့ အဲဒီ အမျိုးသမီးဆီကပါ။ သူမက ငိုပြီး ပြောတယ် "ညီမ... အစ်မကို ကယ်ပါဦး၊ သူ အစ်မကို ရိုက်နှက်ပြီး ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ယူသွားပြီ၊ အခု အစ်မ ဘယ်မှာ သွားရမှန်း မသိတော့ဘူး" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒေါသထက် သနားစိတ်က ပိုကြီးစိုးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မလည်း လိမ်လည်ခံရသူ၊ သူမလည်း လိမ်လည်ခံရသူ။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးဟာ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုအောက်မှာ မြေစာပင် ဖြစ်ခဲ့ရတာ။
ကျွန်မ ရှိတဲ့ ပိုက်ဆံလေးကို စုပြီး သူမဆီ လွှဲပေးလိုက်တယ်။ "အစ်မ... ရွာကို ပြန်လိုက်ပါ၊ နောက်ထပ် သူ့နောက်ကို မလိုက်ပါနဲ့တော့" လို့ပဲ မှာလိုက်မိတယ်။ သူမက အံ့ဩသွားတယ် "ညီမ... ညီမ အစ်မကို မမုန်းဘူးလား၊ ညီမရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူရဲ့ မိန်းမလေ" တဲ့။ ကျွန်မ ပြုံးလိုက်ပေမဲ့ အဲဒီအပြုံးက မျက်ရည်ထက် ပိုခါးပါတယ်။ "ကျွန်မ မမုန်းပါဘူး အစ်မရယ်၊ အစ်မလည်း ကျွန်မလိုပဲ ခံစားနေရတာပဲဟာ။ ဒီကိစ္စမှာ အစ်မမှာလည်း အပြစ်မရှိဘူး၊ ကျွန်မမှာလည်း အပြစ်မရှိဘူး။ လိမ်ခဲ့တဲ့သူက သူပဲလေ" လို့ ပြောလိုက်မိတယ်။ ဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ စတေးမှု တစ်ခုပါပဲ။ သူ့ကို တရားစွဲပြီး ဒုက္ခပေးလို့ ရပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ရင် နောက်ထပ် မိန်းမသား တစ်ယောက် ထပ်ပြီး နာကျင်ရဦးမယ်။ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း နာကျင်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်။
အခုတော့ ကျွန်မ အလုပ်က ထွက်ပြီး တခြား မြို့လေး တစ်မြို့မှာ အခြေချနေထိုင်နေပါပြီ။ ဗိုက်လေးကလည်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပူလာပြီပေါ့။ တစ်ခါတလေ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတိုင်း "မယားငယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးက ခြောက်လှန့်နေတုန်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ကျွန်မဟာ ဘယ်သူ့အိမ်ထောင်ရေးကိုမှ ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ။ ကျွန်မဟာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ မိန်းမသား တစ်ယောက်သက်သက်ပါပဲ။ သူ့ကိုလည်း မမုန်းတော့ပါဘူး၊ ဖြစ်သမျှကို ကံတရားလို့ပဲ သတ်မှတ်လိုက်ပါပြီ။ ဒီစိတ်ဒဏ်ရာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ ထုတ်မပြဘဲ ရင်ထဲမှာပဲ သိမ်းဆည်းထားတော့မယ်။
ကျွန်မ ဗိုက်ထဲက ကလေးလေးအတွက်တော့ ကျွန်မဟာ အမေရော အဖေရော ဖြစ်ရပါလိမ့်မယ်။ နောင်တစ်ချိန်မှာ ကလေးက သူ့အဖေအကြောင်း မေးလာရင် ကျွန်မ ဘယ်လို ဖြေရမလဲဆိုတာ မသိသေးပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာပါတယ်။ ကျွန်မ ကလေးကို လိမ်ညာမှုတွေ ကင်းတဲ့ ကမ္ဘာလေးမှာပဲ ကြီးပြင်းစေချင်တယ်။ ယောင်္ကျားတစ်ယောက်ရဲ့ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှုကြောင့် ပျက်စီးသွားတဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ကျွန်မရဲ့ မေတ္တာတွေနဲ့ ပြန်လည် တည်ဆောက်သွားမယ်။ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ အနိုင်ရသူ မရှိပါဘူး။ အားလုံးဟာ ကိုယ်စီ နာကျင်မှုတွေနဲ့ပဲ လမ်းခွဲခဲ့ကြတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ နာကျင်မှုကို ရင်းပြီး တခြားသူ တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို မီးမလောင်စေခဲ့တာကိုပဲ ဂုဏ်ယူမိပါတယ်။
နိဂုံးချုပ်အနေနဲ့ ပြောချင်တာကတော့... အချစ်ဆိုတာ မျက်စိမှိတ်ပြီး ယုံကြည်ရမယ့် အရာမဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့နေရတဲ့ အမှန်တရားထက် ပိုပြီး ချိုသာတဲ့ စကားလုံးတွေနောက်ကို မလိုက်မိကြပါစေနဲ့။ တစ်ခါတလေမှာ ကိုယ်သိပ်ချစ်ရတဲ့သူဟာ ကိုယ့်ဘဝကို အနက်ရှိုင်းဆုံး ချောက်ထဲ တွန်းချမယ့်သူ ဖြစ်နေတတ်ပါတယ်။ မိန်းမသားတိုင်း မိမိကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးထားပြီး ဘယ်လို အခြေအနေမှာပဲဖြစ်ဖြစ် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်နိုင်ကြပါစေ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်သည် မျက်ကန်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယုံကြည်မှုသည် မျက်စိပွင့်နေရမည်။ မိမိ၏ နာကျင်မှုကို အခြားသူအား နာကျင်စေရန် လက်နက်အဖြစ် မသုံးပါနှင့်။