မိသားစုရဲ့ အဓိကလူ
မိသားစုရဲ့ အဓိကလူ
မိုးရေစက်တွေက သွပ်မိုးပေါ်ကို တဖျောက်ဖျောက်နဲ့ ဒေါသတကြီး ခုန်ဆင်းနေကြတယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ဆင်ခြေဖုံးရပ်ကွက်လေးထဲက ဒီအိမ်စုတ်လေးဟာ မိုးသည်းရင် လေတိုက်တိုင်း တုန်ရင်နေတတ်တာ အရင်ကတည်းကပဲ။ ဦးသန့်ကတော့ အိမ်ရှေ့ဝရန်တာ ကျဉ်းကျဉ်းလေးထဲမှာ ထိုင်ရင်း ဆေးလိပ်တိုတစ်လိပ်ကို အားပါးတရ ဖွာနေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ချောင်းတွေက ကြမ်းတမ်းပြီး အက်ကွဲကြောင်းတွေ ထင်နေပြီ။ အဲဒီလက်တွေဟာ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်လုံးလုံး ဒီမိသားစုရဲ့ ဝမ်းစာအတွက် အုတ်ခဲတွေ၊ သံချောင်းတွေနဲ့ လောကဓံရဲ့ ဒဏ်ချက်တွေကို မညည်းမညူ ဆွဲမခဲ့ရတဲ့ လက်တွေပေါ့။
"အဖေ... မိုးစိုကုန်ဦးမယ်၊ အထဲဝင်ထိုင်ပါလား"
သမီးအငယ်မလေး သက်သက်ရဲ့ အသံကြောင့် ဦးသန့် ငေးနေရာက သတိဝင်လာတယ်။ သက်သက်က အခုမှ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်။ သူ့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်ပန်းတိုင်လေးပေါ့။ ဦးသန့်က ပြုံးပြလိုက်ပေမယ့် အဲဒီအပြုံးဟာ ညောင်းညာမှုတွေကြားမှာ ပျော်ဝင်နေတာ သက်သက် မသိနိုင်ဘူး။ ဦးသန့်ရဲ့ ပခုံးသားတွေက နာကျင်နေတယ်။ အသက် နှစ်ဆိုတာ ခွန်အားတွေ ဆုတ်ယုတ်စပြုရမယ့် အရွယ်ဆိုပေမယ့် ဦးသန့်အတွက်ကတော့ အနားယူခွင့်ဆိုတာ အဘိဓာန်ထဲမှာ မရှိတဲ့ စကားလုံးပဲ။
ဒီနေ့ အလုပ်ထဲမှာ ကုန်ထမ်းရင်း ပခုံးက အကြောတက်သွားတာကို ဘယ်သူ့ကိုမှ သူ မပြောခဲ့ဘူး။ အိမ်ရောက်ရင် ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါ်မြရီက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ဆေးလူးပေးမယ်၊ ပြီးရင် "ရှင် အလုပ်တွေ လျှော့ပါတော့လား" လို့ ညည်းတွားဦးမယ်။ အဲဒီစကားကို ဦးသန့် မကြားချင်ဘူး။ အလုပ်လျော့လိုက်ရင် သက်သက်ရဲ့ ကျောင်းလခ၊ သားကြီး မောင်မောင်ရဲ့ အလုပ်ရှာဖွေရေးစရိတ်၊ ပြီးတော့ အိမ်လခ... ဒီတာဝန်တွေက ဘယ်သူ့ပခုံးပေါ် ကျသွားမှာလဲ။
"မင်းအမေရော သက်သက်"
"မီးဖိုထဲမှာ ဟင်းနွှေနေတယ် အဖေ။ အစ်ကိုကြီးလည်း အခုထိ ပြန်မလာသေးဘူး။ အလုပ်အင်တာဗျူး သွားတာလေ"
ဦးသန့် သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အသံမထွက်အောင် ခိုးချလိုက်တယ်။ သားကြီး မောင်မောင်က ဘွဲ့ရပြီးတာ နှစ်နှစ်ရှိပြီ။ အလုပ်က အတည်တကျ မရှိသေးဘူး။ ခေတ်ကာလကလည်း ခက်ခဲတော့ လူငယ်တွေအတွက် အခွင့်အလမ်းက နည်းပါးလှတယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးသန့်ကတော့ သားကို တစ်ခါမှ အပြစ်မတင်ဖူးဘူး။ "ငါရှိသေးတယ်၊ ငါ့သား အေးအေးဆေးဆေး ရှာပါ" လို့ပဲ အမြဲအားပေးခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အဲဒီ "ငါရှိသေးတယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးနောက်ကွယ်မှာ ဦးသန့်ရဲ့ အိပ်ရေးပျက်ညပေါင်းများစွာနဲ့ သွေးချွေးတွေ ရင်းနှီးထားရတာ ဘယ်သူမှ မမြင်နိုင်တဲ့ အမှောင်ထုထဲက အမှန်တရားပဲ။
မိုးက ပိုသည်းလာတယ်။ လေပြင်းတစ်ချက်အဝှေ့မှာ ဝရန်တာထဲကို မိုးစက်တွေ လွင့်စင်ဝင်လာတယ်။ ဦးသန့်ရဲ့ အင်္ကျီအဟောင်းလေးက စိုစိစိဖြစ်သွားပေမယ့် သူ မရွေ့မိဘူး။ ဒီအေးစက်မှုက သူ့ရင်ထဲက ပူလောင်မှုတွေကို ခဏတာ ငြိမ်းသတ်ပေးသလို ခံစားရလို့ပဲ။ သူဟာ ဒီမိသားစုရဲ့ အဓိကတိုင်ကြီး ဖြစ်ရမယ်။ တိုင်ဆိုတာ ယိုင်လို့မရဘူး၊ တိုင်ဆိုတာ နာကျင်လို့မရဘူး။ သူ ပြိုလဲသွားရင် ဒီအိမ်လေးထဲက အပြုံးတွေပါ ပြိုလဲကုန်တော့မှာ သူသိနေတာပေါ့။
---
ညစာစားပွဲလေးက တိတ်ဆိတ်နေတယ်။ ဒေါ်မြရီက ဟင်းခွက်လေးတွေကို ရှေ့တိုးပေးရင်း ဦးသန့်ရဲ့ မျက်နှာကို ခိုးကြည့်နေမိတယ်။ လင်မယားသက်တမ်း ကြာလာပြီမို့ ဦးသန့်ရဲ့ မျက်တောင်လှုပ်ပုံကိုကြည့်ရုံနဲ့ သူ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ဒေါ်မြရီ သိတယ်။ ဦးသန့် ပင်ပန်းနေပြီ။ ဒါပေမယ့် အဲဒီလူကြီးက ခေါင်းမာတယ်။ နာကျင်မှုကို မြိုသိပ်ရတာ ဝါသနာပါတဲ့ လူစားမျိုး။
"ဒီနေ့ မောင်မောင် အင်တာဗျူးတာ အဆင်ပြေရဲ့လား"
ဦးသန့်က ထမင်းကို ခပ်ဖြည်းဖြည်း ဝါးရင်း မေးလိုက်တယ်။ မောင်မောင်က ခေါင်းငုံ့ထားရာကနေ သက်ပြင်းချတယ်။
"သူတို့က အတွေ့အကြုံ တောင်းတယ် အဖေ။ ကျွန်တော့်မှာက ဘာအတွေ့အကြုံမှ မရှိသေးတော့... နောက်တစ်ပတ်မှ ပြန်ဆက်သွယ်မယ် ပြောတာပဲ"
"အေးပါ... စိတ်မပျက်နဲ့။ အခွင့်အရေးဆိုတာ တစ်ခါတည်းနဲ့ ရောက်လာတတ်တာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ ငါလည်း မင်းအရွယ်တုန်းက ဒီထက်မက ခက်ခဲခဲ့တာ"
ဦးသန့်က အေးအေးဆေးဆေး ပြောလိုက်ပေမယ့် သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်က တရိပ်ရိပ် တက်လာတယ်။ နောက်လဆိုရင် အိမ်လခ တိုးပေးရတော့မယ်။ ရှင်ဘုရင်လို နေချင်တာ မဟုတ်ပေမယ့် ဒီသားသမီးနှစ်ယောက်ကိုတော့ အောက်ကျနောက်ကျ မဖြစ်စေချင်ဘူး။
ညဘက် လူခြေတိတ်ချိန်မှာ ဦးသန့် တစ်ယောက်တည်း အိမ်သာဘက်အသွား အိမ်ရှေ့ခန်းက မီးရောင်လေး မြင်လိုက်ရတယ်။ သက်သက် တစ်ယောက် စာကျက်နေတုန်း။ ဦးသန့် တံခါးကြားကနေ ချောင်းကြည့်မိတော့ သက်သက်က စာအုပ်ကို ငေးရင်း မျက်ရည်ဝိုင်းနေတာ တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူ ဘာဖြစ်တာလဲ။ ဝင်မေးဖို့ ခြေလှမ်းပြင်ပြီးမှ ဦးသန့် ပြန်ဆုတ်လိုက်တယ်။ သမီးလေးမှာလည်း သူ့အတိုင်းအတာနဲ့သူ သောကတွေ ရှိမှာပဲ။
ဦးသန့် အိပ်ရာထဲ ပြန်လှဲရင်း မျက်လုံးမှိတ်ထားပေမယ့် အိပ်လို့မရဘူး။ သူ့ရဲ့ ခါးက နာကျင်မှုက တဆစ်ဆစ်နဲ့ တိုးလာတယ်။ မနက်ဖြန်ကျရင် ဆိပ်ကမ်းမှာ ကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်အပို တစ်ခု သွားလုပ်ရမယ်။ အဲဒါမှ သက်သက်အတွက် လိုအပ်တဲ့ သင်တန်းကြေး ပေးနိုင်မှာ။ သူ့ခန္ဓာကိုယ်က အချက်ပေးနေပြီ။ "နားပါတော့" တဲ့။ ဒါပေမယ့် သူ့နှလုံးသားက ပြန်ပြောတယ် "မင်း နားလို့မရသေးဘူး" တဲ့။
လူဆိုတာ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ရှင်သန်ရတာထက် သူတစ်ပါးအတွက် ရှင်သန်ရတာက ပိုပြီး ခွန်အားကြီးသလို ပိုပြီးတော့လည်း ပင်ပန်းရတယ်ဆိုတာ ဦးသန့် ကောင်းကောင်းကြီး သိလိုက်ရတဲ့ ညတစ်ညပေါ့။
---
မနက်လင်းတော့ မိုးက တဖွဲဖွဲကျနေတုန်းပဲ။ ဦးသန့်ကတော့ ထုံးစံအတိုင်း မနက် နာရီကတည်းက နိုးနေပြီ။ ဒေါ်မြရီက ထမင်းချိုင့်ကို အသာအယာ ထုပ်ပေးရင်း—
"ကိုသန့်... ဒီနေ့ နေသိပ်မကောင်းဘူး ထင်တယ်၊ အလုပ်မသွားဘဲ နားပါလား"
"ရပါတယ် မြရီရယ်။ ငါက သံမဏိလူသားပဲဟာ၊ ဘာဖြစ်မှာလဲ။ ညက အိပ်ရေးပျက်လို့ မျက်လုံးနည်းနည်း နီနေတာပါ"
ဦးသန့်က ဟန်ကိုယ်ဖို့ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ တကယ်တော့ သူ့ခေါင်းထဲမှာ အုန်းအုန်းထနေအောင် ကိုက်နေတာ။ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်းလည်း ဒူးဆစ်တွေက ချောင်နေသလိုပဲ။ ဒါပေမယ့် သူ ထမင်းချိုင့်ကို ဆွဲပြီး အိမ်ပြင်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။
ဆိပ်ကမ်းမှာ အလုပ်က ပုံမှန်ထက် ပိုများနေတယ်။ သင်္ဘောတစ်စီး ဆိုက်ထားလို့ ကုန်သေတ္တာတွေကို အမြန်ချရမှာ။ ဦးသန့်ကတော့ အသက်အကြီးဆုံး အလုပ်သမားထဲမှာ ပါပေမယ့် လူငယ်တွေထက် မသာရင်တောင် မလျော့အောင် ကြိုးစားပြီး ထမ်းတယ်။ နေကလည်း ပူ၊ မိုးကလည်း ရွာဆိုတော့ ရာသီဥတုက အတော်လေး ဆိုးရွားနေတာ။
နေ့လယ်ဘက် ရောက်တော့ ဦးသန့် မျက်မှောင်တွေ ပြာလာတယ်။ အသက်ရှူရတာ တစ်မျိုးကြီးပဲ။ သူ ခဏနားဖို့ ကျောက်ပုံတစ်ခုပေါ်မှာ ထိုင်လိုက်စဉ်မှာပဲ သူ့ဘေးကို အလုပ်သမားခေါင်းဆောင် ရောက်လာတယ်။
"ဦးသန့်... ခင်ဗျား နားချင်နားတော့ဗျာ။ ကြည့်ရတာ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး"
"ရပါတယ် ဆရာ။ ကျွန်တော် ပြီးအောင် ထမ်းပါ့မယ်။ ဒီနေ့ ခေါက်ရေ ပြည့်အောင် ထမ်းမှ ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ"
ဦးသန့်က ပြောရင်း ထရပ်ဖို့ ကြိုးစားလိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူ့ရဲ့ အမြင်အာရုံတွေ ဝေဝါးသွားပြီး လောကကြီးတစ်ခုလုံး ချာချာလည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က အသံတွေက ဝေးသွားပြီး နောက်ဆုံးတော့ အမှောင်ထုထဲကို သူ နစ်မြုပ်သွားခဲ့ရတယ်။
သူ ပြန်နိုးလာတော့ ဆေးရုံအနံ့အသက်တွေကို အရင်ဆုံး ရလိုက်တယ်။ မျက်လုံးဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ ဖြူဖွေးနေတဲ့ အမိုးနဲ့ ယိမ်းထိုးနေတဲ့ ပန်ကာအဟောင်းတစ်လုံး။ ဘေးမှာတော့ မျက်လုံးတွေ နီမြန်းနေတဲ့ ဒေါ်မြရီနဲ့ စိုးရိမ်တကြီး ကြည့်နေတဲ့ သားနဲ့ သမီး။
"အဖေ... သတိရပြီလား"
သက်သက်က သူ့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း ငိုတော့တယ်။ ဦးသန့် စကားပြောဖို့ ကြိုးစားပေမယ့် အသံက ထွက်မလာဘူး။ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတစ်ခုပဲ ရှိတယ်။ "ငါ အလုပ်မပြီးခဲ့ဘူး၊ ဒီနေ့အတွက် ပိုက်ဆံ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ အတွေးက သူ့ကို နှိပ်စက်နေတုန်း။
---
ဆေးရုံမှာ သုံးရက်ကြာခဲ့တယ်။ ဆရာဝန်က ပြောတာကတော့ "အာဟာရချို့တဲ့တာရယ်၊ အနားယူမှု အလွန်အမင်း နည်းတာရယ်၊ ပြီးတော့ သွေးတိုးရောဂါ အခံရှိတာရယ်ကြောင့်" တဲ့။ ဦးသန့်ကတော့ ဆရာဝန် စကားကို နားမထောင်ဘူး။ သူ တွက်နေတာက ဆေးရုံစရိတ် ဘယ်လောက်ကုန်မလဲ ဆိုတာပဲ။
အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့ ညမှာတော့ အိမ်ထဲမှာ လေထုက ထူးထူးခြားခြား လေးလံနေတယ်။ ဦးသန့်က ကုတင်ပေါ်မှာ လှဲနေရင်း ဧည့်ခန်းထဲက စကားပြောသံတွေကို ကြားနေရတယ်။
"အမေ... ကျွန်တော် အလုပ်တစ်ခု ရပြီ။ ဒါပေမယ့် အဝေးမှာ သွားလုပ်ရမှာ။ နယ်စပ်ဘက်မှာ ကုန်တင်ကုန်ချ တာဝန်ခံအလုပ်။ လခကတော့ အခုထက် အများကြီး ပိုရမယ်"
မောင်မောင်ရဲ့ အသံ။ ဦးသန့် ရင်ထဲ ဆစ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ နယ်စပ်ဆိုတာ အန္တရာယ်များတဲ့ နေရာ။ သူ့သားကို အဲဒီလို နေရာမျိုး မစေလွှတ်ချင်ဘူး။
"ဒါပေမယ့် သားရယ်... မင်းအဖေက အခုလို အခြေအနေနဲ့..."
"ဒါကြောင့်မို့ သွားရမှာပေါ့ အမေ။ အဖေ အခုထိ ဒီမိသားစုအတွက် လုပ်ခဲ့တာတွေ တော်လောက်ပြီ။ ကျွန်တော်တို့က အရွယ်ရောက်နေပြီလေ။ အဖေ့ကို အနားပေးရတော့မယ်"
ဦးသန့် မျက်လုံးကို တင်းတင်းမှိတ်ထားလိုက်တယ်။ မျက်ရည်တစ်စက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာတယ်။ သူဟာ အမြဲတမ်း အပေးသမား ဖြစ်ချင်ခဲ့တာ၊ အခုတော့ သူကပဲ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်နေပြီလား။ မိသားစုရဲ့ အဓိကလူ ဆိုတာဟာ အမြဲတမ်း သန်မာနေမှ ဖြစ်မှာလား။ သူ မသန်မာတော့တဲ့ အခါမှာရော ဒီမိသားစုက ပြိုလဲသွားမှာလား။
နောက်ရက်တွေမှာ မောင်မောင်က ခရီးထွက်ဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ သက်သက်ကလည်း ကျောင်းကအပြန် မုန့်ဆိုင်မှာ အချိန်ပိုင်းအလုပ် ဝင်လုပ်နေပြီ။ အိမ်မှာ ဦးသန့်နဲ့ ဒေါ်မြရီ နှစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တဲ့ အချိန်တွေ များလာတယ်။ ဦးသန့်ကတော့ ဆေးသောက်ရင်း အားပြန်ဖြည့်နေရပေမယ့် သူ့စိတ်ကတော့ အငြိမ်မနေဘူး။ သူက အလုပ်သမား၊ အလုပ်မလုပ်ရတဲ့ အခါမှာ သူဟာ တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးလို့ ခံစားနေရတာ။
---
တစ်ညမှာတော့ သက်သက်က အလုပ်က ပြန်လာပြီး ဦးသန့်ရဲ့ ခြေထောက်တွေကို နှိပ်ပေးနေတယ်။
"အဖေ... သမီး ငယ်ငယ်တုန်းက အဖေ့ကို အရမ်းကြောက်တာ သိလား"
သက်သက်က ပြုံးရင်း မေးတယ်။ ဦးသန့်က အံ့သြသွားပြီး—
"ဟေ... ဘာလို့လဲ သမီးရဲ့။ အဖေက သမီးကို တစ်ခါမှ ရိုက်ဖူးတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့"
"အဖေက ဘယ်တော့မှ မပြုံးဘူးလေ။ ပြီးတော့ အမြဲတမ်း အလုပ်က ပြန်လာရင် ပင်ပန်းပြီး စကားလည်း မပြောဘူး။ သမီးက အဖေ သမီးကို ချစ်မှချစ်ရဲ့လားလို့ အမြဲတွေးခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အခု သမီးကိုယ်တိုင် အလုပ်လုပ်ကြည့်တော့မှ သိတော့တယ် အဖေ။ အဖေ ဘာလို့ မပြုံးနိုင်ခဲ့တာလဲ ဆိုတာကိုပေါ့"
သက်သက်ရဲ့ စကားက ဦးသန့်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။ သူဟာ သားသမီးတွေရှေ့မှာ အမြဲတမ်း တင်းမာနေခဲ့တာ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို စကားလုံးတွေနဲ့ မဖော်ပြတတ်ဘဲ ချွေးစက်တွေနဲ့ပဲ သက်သေပြခဲ့တာ။
"အဖေ တောင်းပန်ပါတယ် သမီးရယ်။ အဖေက အပြောအဆို မတတ်လို့ပါ"
"မဟုတ်တာ အဖေရာ။ အဖေ ဘာမှ ပြောစရာမလိုပါဘူး။ အဖေ့ရဲ့ အမာရွတ်တွေက အကုန်ပြောပြနေတာပဲ။ အခု အဖေ နားပါတော့။ သမီးတို့ အလှည့်ရောက်ပါပြီ"
အဲဒီညက ဦးသန့် အကြာကြီး ငိုမိတယ်။ သူဟာ မိသားစုအတွက် အဓိကလူ ဖြစ်ခဲ့သလို၊ အခုတော့ သူ့သားသမီးတွေကလည်း သူ့အတွက် အဓိကလူတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
---
ခြောက်လအကြာမှာတော့ အခြေအနေတွေက တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ မောင်မောင်က နယ်စပ်ကနေ ပုံမှန် ပိုက်ဆံလွှဲပေးနိုင်ပြီ။ သက်သက်ကလည်း ကျောင်းတက်ရင်း အလုပ်လုပ်ရတာကို ပျော်နေပုံရတယ်။ ဦးသန့်ကတော့ ကျန်းမာရေး ပြန်ကောင်းလာပေမယ့် အရင်လို အလုပ်ကြမ်းတွေ မလုပ်တော့ဘူး။ ရပ်ကွက်ထဲက ကုန်စုံဆိုင်လေးမှာ စာရင်းကိုင်အလုပ်လေး ကူလုပ်ပေးနေတယ်။
ညနေခင်း တစ်ခုမှာ မိသားစုအားလုံး (မောင်မောင်က ခွင့်ပြန်လာတာနဲ့ ကြုံလို့) အိမ်ရှေ့ ဝရန်တာမှာ ထိုင်နေကြတယ်။ မိုးကတော့ အရင်လိုပဲ ရွာနေတုန်း။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါ မိုးသံက ဦးသန့်အတွက်တော့ ဆူညံမနေတော့ဘူး။ အေးချမ်းတဲ့ တေးသံတစ်ခုလိုပဲ။
"အဖေ... ကျွန်တော် နောက်လကျရင် အမေ့ကိုရော အဖေ့ကိုရော ရန်ကုန်ကို ခေါ်တော့မယ်။ ဟိုမှာ ကျွန်တော် အိမ်ခန်းလေး ငှားထားပြီးပြီ။ အဖေ ဒီမှာ အလုပ်ပင်ပန်းတာတွေ မလုပ်ရတော့ဘူး"
မောင်မောင်က ပြောတော့ ဦးသန့်က ပြုံးလိုက်တယ်။ အဲဒီအပြုံးက အရင်ကထက် ပိုပြီး ပေါ့ပါးနေတယ်။
"သားတို့ သဘောပဲလေ။ အဖေကတော့ ဘယ်မှာနေနေ ရပါတယ်။ မင်းတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် အဆင်ပြေနေတာ မြင်ရရင် အဖေက ဗိမ္မာန်မှာ နေရသလိုပဲ"
ဦးသန့်က ဒေါ်မြရီရဲ့ လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်တယ်။ ဒေါ်မြရီရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာလည်း ဂုဏ်ယူရိပ်တွေ ထင်ဟပ်နေတယ်။
လူတစ်ယောက်ရဲ့ တန်ဖိုးဟာ သူ ဘယ်လောက် ပိုက်ဆံရှာနိုင်သလဲ ဆိုတာပေါ်မှာ မမူတည်ဘူး။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ မေတ္တာတရားနဲ့ သူ ပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ မျိုးဆက်တွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပေါ်မှာပဲ မူတည်တာ။ ဦးသန့်ဟာ မိသားစုရဲ့ အဓိကလူ ဖြစ်ခဲ့သလို၊ အခုတော့ သူဟာ အဲဒီမိသားစုရဲ့ အေးမြတဲ့ အရိပ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေပါပြီ။
---
ဒါပေမယ့် ဘဝဆိုတာ အမြဲတမ်း ပန်းခင်းလမ်း မဟုတ်ဘူး။ ရန်ကုန်ကို ပြောင်းဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်းမှာပဲ မောင်မောင်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ နယ်စပ်မှာ တိုက်ပွဲတွေ ပြင်းထန်နေလို့ လမ်းတွေ ပိတ်ကုန်ပြီတဲ့။ မောင်မောင် အခုလောလောဆယ် ပြန်လာလို့ မရတော့ဘူး။ ပြီးတော့ သူ အလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီကလည်း ခေတ္တရပ်နားလိုက်ပြီ။
မိသားစုထဲမှာ စိုးရိမ်ရိပ်တွေ ပြန်လည် ဖုံးလွှမ်းလာတယ်။ ဒေါ်မြရီကတော့ ဘုရားစင်ရှေ့မှာပဲ အချိန်ကုန်နေတော့တယ်။ သက်သက်ကလည်း သူ့အလုပ်က ရတဲ့ ပိုက်ဆံလေးနဲ့ အိမ်စရိတ်ကို မနည်းလောက်အောင် သုံးနေရတယ်။
ဦးသန့်ကတော့ ဘာမှမပြောဘူး။ သူ ပြန်ထရတော့မယ်ဆိုတာ သူသိလိုက်ပြီ။ သူ့ရဲ့ နာကျင်နေတဲ့ ပခုံးတွေကို သူ ပြန်ပြီး နှိပ်လိုက်တယ်။
"မြရီ... ငါ မနက်ဖြန် ဆိပ်ကမ်းကို ပြန်သွားမယ်"
"မဖြစ်ဘူး ကိုသန့်။ ရှင့်ကျန်းမာရေးက..."
"ငါ့ကျန်းမာရေးထက် ငါ့သားရဲ့ အသက်က ပိုအရေးကြီးတယ် မြရီ။ မောင်မောင် အဲဒီမှာ ပိတ်မိနေတာ၊ သူ ပြန်လာဖို့အတွက် ပိုက်ဆံလိုလိမ့်မယ်။ ငါ ဒီမှာ ထိုင်နေလို့ မရဘူး"
ဦးသန့်ရဲ့ အသံက ပြတ်သားလွန်းလို့ ဒေါ်မြရီ ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ အသက် နှစ်အရွယ် အဖေတစ်ယောက်ဟာ သူ့သားအတွက် နောက်တစ်ကြိမ် စစ်မြေပြင်ကို ထွက်ခွာသလိုမျိုး အလုပ်ခွင်ထဲကို ပြန်ဝင်ခဲ့ပြန်တယ်။
---
ဆိပ်ကမ်းမှာ ဦးသန့်ကို မြင်တော့ လူတိုင်းက အံ့သြကုန်ကြတယ်။
"ဦးသန့်... ခင်ဗျား ကြီးကြီးမားမား ဖျားထားတာ မဟုတ်လား။ ဘာလို့ ပြန်လာတာလဲ"
"အကြောင်းရှိလို့ပါ ကွာ။ ငါ့ကို အလုပ်ပေးပါ"
ဦးသန့်က အရင်လိုပဲ ကုန်သေတ္တာတွေကို ထမ်းတယ်။ ဒါပေမယ့် ဒီတစ်ခါတော့ သူ ထမ်းနေတာက ကုန်စည်တွေ မဟုတ်ဘူး။ သူ့သားရဲ့ လွတ်မြောက်ရာ လမ်းကို ထမ်းနေတာ။ နေပူရှိန်က ပြင်းထန်ပေမယ့် ဦးသန့်ကတော့ မမှုဘူး။ သူ့ရဲ့ အသားအရေတွေက နေလောင်ပြီး နက်မှောင်နေပေမယ့် သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ တောက်ပနေတယ်။
တစ်လအတွင်းမှာ ဦးသန့် ပိုက်ဆံ တော်တော်လေး စုမိတယ်။ သူ ကိုယ်တိုင်လည်း မစားမသောက်ဘဲ စုခဲ့တာ။ နောက်ဆုံးတော့ နယ်စပ်ကနေ လမ်းကြောင်းတစ်ခု ပွင့်လာပြီး မောင်မောင် ပြန်လာနိုင်ဖို့ လူကြုံနဲ့ ပိုက်ဆံပို့ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။
မောင်မောင် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့နေ့မှာတော့ တစ်မိသားစုလုံး ဖက်ပြီး ငိုကြတယ်။ မောင်မောင်က ပိန်ချောင်နေပေမယ့် ဘေးကင်းကင်းနဲ့ ပြန်ရောက်လာတာပဲ ကျေးဇူးတင်စရာ။
"အဖေ... ကျွန်တော့်ကြောင့် အဖေ ထပ်ပြီး ပင်ပန်းရပြန်ပြီ"
မောင်မောင်က ဦးသန့်ရဲ့ ခြေရင်းမှာ ဝပ်စတွား ကန်တော့ရင်း ပြောတယ်။ ဦးသန့်က သားရဲ့ ခေါင်းကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း—
"သားရယ်... အဖေဆိုတာ မိသားစုအတွက်ဆိုရင် ဘာမဆို လုပ်ဖို့ အသင့်ရှိရမှာပေါ့။ မင်းတို့ ဘေးကင်းရင် အဖေ ပင်ပန်းရကျိုး နပ်ပါတယ်"
---
အခုတော့ ဦးသန့် တကယ်ကို နားနိုင်ပါပြီ။ မောင်မောင်က ရန်ကုန်မှာပဲ အလုပ်ကောင်းကောင်း တစ်ခု ရသွားခဲ့တယ်။ သက်သက်ကလည်း ဘွဲ့ရတော့မယ်။ အိမ်လေးကလည်း အရင်လို ယိုင်နဲ့နဲ့ မဟုတ်တော့ဘူး။ မောင်မောင်က အိမ်ကို ပြန်ပြင်ဆောက်ပေးထားတယ်။
ဦးသန့်ကတော့ အိမ်ရှေ့က သစ်သားကုလားထိုင်လေးပေါ်မှာ ထိုင်ရင်း မြေးလေးတွေကို ပုံပြင်ပြောပြနေတတ်တယ်။ သူ့ရဲ့ ပခုံးပေါ်က အမာရွတ်တွေကို မြေးလေးတွေက မေးကြရင် သူက ပြုံးပြီး ပြောပြလေ့ရှိတယ်။
"ဒါတွေက အဖိုးရဲ့ တံဆိပ်ဂုဏ်ထူးတွေပေါ့ မြေးတို့ရဲ့။ ဒီဒဏ်ရာတွေ ရှိလို့လည်း မြေးတို့ အခုလို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေရတာ"
ဦးသန့်ရဲ့ ဘဝမှာ နောင်တဆိုတာ မရှိဘူး။ သူဟာ လူချမ်းသာကြီး မဟုတ်ခဲ့ပေမယ့် နှလုံးသား ချမ်းသာတဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တယ်။ သူဟာ မိသားစုရဲ့ အဓိကလူ ဖြစ်ခဲ့ရတာကိုပဲ ဂုဏ်ယူနေမိတော့တယ်။
---
အချိန်တွေ ကုန်လွန်သွားပေမယ့် ဦးသန့်ရဲ့ မေတ္တာတရားကတော့ အမြဲတမ်း လန်းဆန်းနေတုန်းပဲ။ အခုဆိုရင် ဦးသန့်ရဲ့ အသက်က ကျော်နေပြီ။ ဆံပင်တွေကလည်း ဖြူဖွေးလို့။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ မာကျောနေတုန်း။
တစ်နေ့မှာ သက်သက်က သူ့ကို မေးတယ်—
"အဖေ... အဖေ့ဘဝမှာ အပျော်ဆုံး အချိန်က ဘယ်အချိန်လဲ"
ဦးသန့်က ခဏလောက် စဉ်းစားပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။
"အဖေ့ဘဝမှာ အပျော်ဆုံး အချိန်ဆိုတာ မင်းတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် ကျောင်းတက်နေတာကို ကြည့်ရတဲ့ အချိန်၊ ပြီးတော့ မင်းတို့ အမေ ချက်ကျွေးတဲ့ ထမင်းကို အတူတူ စားရတဲ့ အချိန်တွေပေါ့။ အဖေ့အတွက်တော့ ပိုက်ဆံရှိတာထက် မိသားစု စုံစုံလင်လင် ရှိတာက ပိုပျော်စရာကောင်းတယ်"
သက်သက်က အဖေ့ရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ အဲဒီလက်တွေက အရင်လို မကြမ်းတမ်းတော့ပေမယ့် နွေးထွေးမှုကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ။
---
ဒါပေမယ့် သဘာဝတရားကတော့ ဘယ်သူ့ကိုမှ မညှာတာဘူး။ ဦးသန့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ဆိုးရွားလာတယ်။ နှလုံးရောဂါ အခံက ပြန်ပေါ်လာပြီး ဆေးရုံ ခဏခဏ တက်ရတယ်။ ဒါပေမယ့် ဦးသန့်ကတော့ အပြုံးမပျက်ဘူး။
"မောင်မောင်... သက်သက်... အဖေ မရှိတော့တဲ့ အခါမှာလည်း မင်းတို့ မောင်နှမနှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကို တစ်ယောက် စောင့်ရှောက်ကြနော်။ အမေ့ကိုလည်း ကောင်းကောင်းထားပါ။ အဖေကတော့ အဝေးကနေ ကြည့်နေမှာပါ"
ဦးသန့်က မှာတမ်းခြွေသလို ပြောနေတော့ သားသမီးတွေက မျက်ရည်ဝိုင်းကုန်ကြတယ်။
"အဖေကလည်း ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အဖေ အကြာကြီး နေရဦးမှာပါ"
ဦးသန့်က ခေါင်းခါပြလိုက်တယ်။ သူ သိနေပြီ။ သူ့ရဲ့ တာဝန်တွေ ပြီးဆုံးတော့မယ်ဆိုတာကိုပေါ့။ သူဟာ မိသားစုအတွက် လုပ်ပေးနိုင်သမျှ အကုန် လုပ်ပေးခဲ့ပြီးပြီ။ အခုတော့ သူ နားချင်ပြီ။
---
နောက်ဆုံးတော့ ဦးသန့် ငြိမ်းချမ်းစွာ ထွက်ခွာသွားခဲ့တယ်။ သူ့ရဲ့ ဈာပနမှာ ရပ်ကွက်ထဲက လူတွေ အများကြီး လာကြတယ်။ လူတိုင်းက ပြောကြတာက "ဦးသန့်ဟာ လူရိုးလူအေးကြီးပါ၊ မိသားစုကို အရမ်းချစ်တဲ့သူပါ" တဲ့။
မောင်မောင်က အဖေ့ရဲ့ အသုံးအဆောင်တွေကို သိမ်းဆည်းရင်း အဖေ့ရဲ့ ထမင်းချိုင့်အဟောင်းလေးကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ အဲဒီထမင်းချိုင့်လေးက ချိုင့်ဝင်နေပေမယ့် ပြောင်လက်နေတုန်းပဲ။ အဲဒီချိုင့်လေးထဲမှာ အဖေ့ရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပါဝင်ခဲ့တာပေါ့။
မောင်မောင်က အဲဒီထမင်းချိုင့်လေးကို ကြည့်ရင်း ကတိတစ်ခု ပြုလိုက်တယ်။ သူလည်း အဖေ့လိုပဲ မိသားစုရဲ့ အဓိကလူ ဖြစ်အောင် ကြိုးစားမယ်ဆိုတာပေါ့။
ဦးသန့် မရှိတော့ပေမယ့် သူ ထားရစ်ခဲ့တဲ့ မေတ္တာအရိပ်တွေကတော့ အိမ်လေးထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေတုန်းပဲ။ နေဝင်သွားပေမယ့် လမင်းက ဆက်လက် လင်းထိန်နေသလိုမျိုး ဦးသန့်ရဲ့ အမှတ်တရတွေကလည်း သူ့သားသမီးတွေရဲ့ ရင်ထဲမှာ ထာဝရ ရှင်သန်နေတော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
မိသားစုရဲ့ အဓိကလူ ဆိုတာဟာ... သေဆုံးသွားတာနဲ့ ပျောက်ကွယ်သွားတဲ့အရာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ တန်ဖိုးတွေကနေတစ်ဆင့် အမြဲတမ်း လမ်းပြနေတဲ့ ကြယ်တစ်ပွင့် ဖြစ်ပါတယ်။
ပြီးပါပြီ။