ကျောင်းသူရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
ကျောင်းသူရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
ကျောင်းလွယ်အိတ်ကြိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း ကျောင်းဝင်းထဲကို ဝင်လာရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲခန်းတစ်ခုကို လျှောက်လှမ်းနေရသလိုပါပဲ။ ဆယ့်တစ်တန်း ဆိုတဲ့ အတန်းက လူတိုင်းအတွက် အနာဂတ်အတွက် အရေးကြီးတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ နေ့စဉ်နဲ့အမျှ စိတ်နှလုံး ခြောက်ကပ်ရတဲ့ အချိန်တွေပါပဲ။ ကျွန်မဟာ တစ်ယောက်တည်း မနေတတ်တဲ့သူပါ။ အဖော်အရမ်းမက်တယ်။ ဘေးမှာ လူရှိနေမှ၊ တစ်ယောက်ယောက်က ဂရုစိုက်နေမှ လုံခြုံတယ်လို့ ခံစားရတဲ့ အမျိုးသမီးငယ်တစ်ယောက်ပါ။ အခုတော့ ကျွန်မရဲ့ လုံခြုံမှုတွေဟာ မုန်တိုင်းထဲက မီးအိမ်လို တဖျပ်ဖျပ် တုန်ရင်နေခဲ့ပြီ။
အတန်းထဲကို ဝင်လိုက်တာနဲ့ ရင်းနှီးနေကျ သူငယ်ချင်းတစ်သိုက်ကို လှမ်းကြည့်မိတယ်။ ချိုနဲ့ နွေး။ ကျွန်မတို့ သုံးယောက်ဟာ အရင်ကတော့ ဘယ်သွားသွား အမြဲတူတူပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲသွားပြီ။ ကျွန်မ အတန်းထဲဝင်လာတာကို မြင်ပေမဲ့ သူတို့ကတော့ ခေါင်းလေးတစ်ချက် မော့ကြည့်ရုံကလွဲလို့ စကားဆက်ပြောနေကြတုန်းပဲ။ ကျွန်မ သူတို့ဆီကို ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားမိတယ်။ ထိုင်ခုံတန်းမှာ သူတို့နှစ်ယောက်က အလယ်မှာ ယှဉ်ထိုင်နေကြပြီး ကျွန်မအတွက် နေရာကတော့ ထုံးစံအတိုင်း အစွန်ဆုံး ဒေါင့်စွန်းလေးမှာပါ။
"နင်တို့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ"
ကျွန်မ အသံက တုန်ရီနေတာကို သူတို့ သတိမထားမိကြဘူးထင်ပါရဲ့။ ချိုက ကျွန်မကို ဝတ်ကျေတန်းကျေ ပြုံးပြပြီး "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး၊ မေမီ့အကြောင်း ပြောနေတာ" တဲ့။
မေမီ။ အဲဒီနာမည်ကို ကြားလိုက်ရုံနဲ့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ မေမီဆိုတာ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လလောက်ကမှ ပြောင်းလာတဲ့ ကျောင်းသူသစ်။ သူရောက်လာကတည်းက ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာလေးဟာ တဖြည်းဖြည်း ပြိုလဲလာခဲ့တာ။ သူက စကားပြောကောင်းတယ်၊ ရုပ်ရည်ကလည်း သန့်ပြန့်တယ်၊ ပြီးတော့ လူတိုင်းနဲ့ ဝင်ဆံ့တယ်။ အရင်က ကျွန်မပဲ ရှိခဲ့တဲ့ ချိုနဲ့ နွေးရဲ့ ဘေးနားမှာ အခုတော့ မေမီက နေရာအပြည့် ယူထားလေရဲ့။
ကျွန်မ အစွန်ဆုံးခုံမှာ ထိုင်လိုက်ရတယ်။ သူတို့ သုံးယောက်က တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ ရယ်မောနေကြပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အပြင်ဘက်က လူတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ သူတို့ပြောတဲ့ စကားဝိုင်းထဲကို ဝင်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ စကားလမ်းကြောင်းက ကျွန်မနဲ့ မဆိုင်သလို ဖြစ်နေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ခံစားရတဲ့ အထီးကျန်မှုက တစ်ယောက်တည်း
စာသင်ချိန် ရောက်လာတော့ ပိုပြီး ဆိုးဝါးလာပါတယ်။ ဆယ့်တစ်တန်း စာတွေက ခက်လိုက်တာ။ ရူပဗေဒက ဖော်မြူလာတွေ၊ ဓာတုဗေဒက ညီမျှခြင်းတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ နားမလည်နိုင်တဲ့ သင်္ကေတတွေလိုပါပဲ။ ဆရာမက ရှေ့ကနေ ရှင်းပြနေပေမဲ့ ကျွန်မ စိတ်ကတော့ ဘေးနားက သူငယ်ချင်းတွေဆီမှာပဲ ရောက်နေတယ်။
"ဒီပုစ္ဆာကို မေမီ ရှင်းပြကြည့်ပါဦး"
ဆရာမက ခေါ်လိုက်တော့ မေမီက ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ထရပ်ပြီး ဖြေဆိုသွားတယ်။ ဆရာမက ချီးကျူးတယ်။ ချိုနဲ့ နွေးကလည်း မေမီ့ကို အားကျသလို ကြည့်နေကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ စာအုပ်ထဲက စာလုံးတွေကိုတောင် ဝေဝေဝါးဝါး မြင်နေရတယ်။ စာနားမလည်တာချင်း အတူတူ သူတို့ကျတော့ အချင်းချင်း တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့ ရှင်းပြနေကြတယ်။ ကျွန်မက သူတို့နားကို ကပ်ပြီး "ဒါလေး ဘယ်လိုလဲဟင်" လို့ မေးလိုက်မိတော့ နွေးက လှည့်ကြည့်ပြီး "ခဏလေးဟာ၊ မေမီ ရှင်းပြနေတာ နားထောင်ဦးမလို့" တဲ့။
အဲဒီစကားတစ်ခွန်းဟာ ကျွန်မနှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပါပဲ။ ကျွန်မက သူတို့အတွက် ခဏစောင့်ပေးရမယ့် လူပိုကြီး ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ။ အရင်ကဆို ကျွန်မ စာမရရင် သူတို့က ဝိုင်းကူကြတာလေ။ အခုတော့ မေမီဆိုတဲ့ မိန်းကလေးက သူတို့အတွက် အရာရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ ကျောင်းသူသစ် မေမီ့ကို တကယ်မုန်းပါတယ်။ သူသာ ဒီကျောင်းကို ရောက်မလာခဲ့ရင် ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေဟာ ကျွန်မကို ဒီလို ပစ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး။
ညဘက် ရောက်ရင်လည်း အိပ်မပျော်နိုင်ဘူး။ ဖုန်းထဲက လေးကို ခဏခဏ ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ သူတို့တွေ မေမီနဲ့ စကားတွေ ပြောနေကြတာ။ ကျွန်မ စာတစ်ကြောင်း ရေးလိုက်ရင် ပြပြီး ဘယ်သူမှ ပြန်မဖြေကြဘူး။ အဲဒီ "" ဆိုတဲ့ စာလုံးလေးက ကျွန်မကို "နင် မလိုအပ်တော့ဘူး" လို့ ပြောနေသလိုပဲ။ တစ်ယောက်တည်း အမှောင်ထဲမှာ ထိုင်ရင်း ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချမိတယ်။ ကျွန်မက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် အဖော်မက်နေရတာလဲ။ ဘာလို့ တစ်ယောက်တည်း မရပ်တည်နိုင်ရတာလဲ။ မနက်ဖြန် ကျောင်းသွားရမှာကို တွေးပြီး ကြောက်လန့်နေမိတယ်။ ကျောင်းဆိုတာ ကျွန်မအတွက် ပျော်စရာနေရာ မဟုတ်တော့ဘဲ အားငယ်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ သင်းချိုင်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။
အချိန်တွေ ကြာလာလေလေ ကျွန်မရဲ့ စိတ်အခြေအနေက ပိုဆိုးလာလေလေပါပဲ။ အတန်းထဲမှာ သူတို့နဲ့အတူ ထိုင်နေရပေမဲ့ ကျွန်မဟာ လေဟာနယ်ထဲမှာ ရှိနေသလိုပဲ။ မေမီကတော့ အမြဲတမ်း ပြုံးရွှင်နေတတ်တယ်။ သူက ကျွန်မကိုတောင် စေတနာရှိသယောင်နဲ့ "သီတာ၊ စာနားမလည်ရင် မေးနော်" လို့ လာပြောတတ်သေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ အဲဒီစကားက လှောင်ပြောင်သံလိုပဲ ကြားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို သူက သိနေသလိုမျိုး။
တစ်နေ့တော့ ကျောင်းဆင်းချိန်မှာ ကျွန်မ မတော်တဆ ကြားလိုက်ရတဲ့ စကားတစ်ခွန်းက ကျွန်မကို လုံးဝ ရိုက်ချလိုက်သလို ဖြစ်သွားစေတယ်။ ကျွန်မ ရေသောက်ဖို့
"သီတာကလည်း တစ်မျိုးပဲနော်၊ အမြဲတမ်း မျက်နှာမကောင်းဘူး။ သူနဲ့နေရတာ စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းလာပြီ။ မေမီနဲ့ကျမှပဲ ပျော်ဖို့ကောင်းတာ"
နွေးရဲ့ အသံပါ။ ချိုကလည်း ပြန်ပြောတယ် "အေးဟယ်၊ သူက အမြဲတမ်း ကပ်တွယ်နေချင်တာ။ ကိုယ့်မှာလည်း ကိုယ့်လွတ်လပ်ခွင့်နဲ့ကိုယ် ရှိချင်တာပေါ့။ မေမီကတော့ စာလည်းတော်တယ်၊ စိတ်လည်း ပွင့်လင်းတယ်" တဲ့။
ကျွန်မ ခြေထောက်တွေ ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် မရပ်နိုင်တော့ဘူး။ နံရံကို မှီထားရင်း မျက်ရည်တွေက အလိုလို ကျလာတယ်။ သူတို့အတွက် ကျွန်မက စိတ်ညစ်ဖို့ကောင်းတဲ့ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မ ပေးခဲ့တဲ့ သံယောဇဉ်တွေ၊ ကျွန်မတို့ ကြုံခဲ့ရတဲ့ အမှတ်တရတွေက ဒီလောက်တောင် တန်ဖိုးမရှိတော့ဘူးလား။ အဲဒီအချိန်မှာ မေမီက ကျွန်မနားကို ရောက်လာတယ်။
"သီတာ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။ နေမကောင်းဘူးလား"
သူ့ရဲ့ စိုးရိမ်တကြီး မေးခွန်းက ကျွန်မအတွက်တော့ ဟန်ဆောင်မှုသက်သက်လို့ပဲ မြင်မိတယ်။ "ဖယ်စမ်းပါ၊ နင်နဲ့ မဆိုင်ဘူး" လို့ အော်ပြောပြီး ကျွန်မ ပြေးထွက်လာခဲ့မိတယ်။ အနောက်ကနေ သူတို့တွေ ကျွန်မကို ဘယ်လိုမြင်သွားမလဲ ကျွန်မ ဂရုမစိုက်တော့ဘူး။ နာကျင်မှုက ဒေါသအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကျွန်မ မေမီ့ကို ကလဲ့စားချေချင်တယ်။ ကျွန်မ ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အရာအားလုံးအတွက် သူ့ကို ပြန်ပေးဆပ်စေချင်တယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီဒေါသတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ကြောက်ရွံ့မှုက ကပ်ပါနေတယ်။ အခုတော့ ကျွန်မ တကယ်ကြီး တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားပြီ။ မနက်ဖြန် ကျောင်းသွားရင် ဘယ်သူ့နား ထိုင်ရမလဲ။ ဘယ်သူနဲ့ ထမင်းစားရမလဲ။ အထီးကျန်ခြင်းရဲ့ အအေးဓာတ်က ကျွန်မရဲ့ အရိုးထဲအထိ စိမ့်ဝင်နေတယ်။
မေမီ့ကို မုန်းတီးနေတဲ့ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက အထွတ်အထိပ် ရောက်လာတဲ့နေ့မှာတော့ ထူးဆန်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခုနဲ့ ကြုံလိုက်ရတယ်။ အဲဒီနေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာနေတယ်။ ကျောင်းဆင်းချိန်မှာ လူတွေ အကုန်ပြန်ကုန်ကြပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ အိမ်ပြန်ဖို့ စိတ်မပါတာနဲ့ စာကြည့်တိုက်ထဲမှာ ခဏ ဝင်ထိုင်နေမိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ စာကြည့်တိုက်ရဲ့ အစွန်ဆုံး စင်တွေကြားထဲက ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုသံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရတယ်။
ကျွန်မ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်သွားကြည့်တော့ တွေ့လိုက်ရတာက မေမီ။ အမြဲတမ်း ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ပြုံးနေတတ်တဲ့ မေမီက အခုတော့ ကြမ်းပြင်မှာ ထိုင်ပြီး ဒူးနှစ်ဖက်ကို ပိုက်ကာ ငိုနေတာပါ။ သူ့လက်ထဲမှာ ဆေးရုံက ဆေးစာရွက်တချို့ ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ မြင်လိုက်ရတဲ့ စာသားအချို့က ကျွန်မကို တုန်လှုပ်သွားစေတယ်။
"နှလုံးအဆို့ရှင် ချို့ယွင်းမှု"
ကျွန်မ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားသလိုပဲ။ မေမီက ဖျားနာနေတာလား။ သူက ကျွန်မကို လှည့်ကြည့်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကြောက်ရွံ့မှုနဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။
"သီတာ... ငါ... ငါ အရမ်းကြောက်တယ်"
မေမီက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောတယ်။ သူက ဆက်ပြောပြတယ်... သူ ဒီကျောင်းကို ပြောင်းလာရတာက သူ့ရောဂါကြောင့် ကုသမှုခံယူဖို့ မြို့ပြောင်းလာရလို့တဲ့။ သူက အချိန်အများကြီး မရှိတော့ဘူးလို့ ဆရာဝန်တွေက ပြောထားတယ်တဲ့။ အဲဒါကြောင့် သူ ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်လေးမှာ သူငယ်ချင်းတွေ အများကြီးနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားချင်လို့ အားလုံးကို ပြုံးပြပြီး ပေါင်းသင်းနေခဲ့တာတဲ့။ ချိုနဲ့ နွေးကို သူ အတင်းတွယ်ကပ်ခဲ့တာကလည်း သူ တစ်ယောက်တည်း သေသွားရမှာကို ကြောက်လို့တဲ့။
ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေ၊ မုန်းတီးမှုတွေက နှင်းခဲတွေ နေရောင်အောက်မှာ အရည်ပျော်သလို ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားတယ်။ ကျွန်မ မနာလိုဖြစ်ခဲ့တဲ့ မေမီဟာ တကယ်တော့ ကျွန်မထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး နာကျင်နေရတဲ့သူပါ။ သူက သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုကို အပြုံးတွေနဲ့ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ကိုယ့်ရဲ့ အတ္တတစ်ခုတည်းနဲ့ သူ့ကို မုန်းနေခဲ့တာ။
"သီတာ၊ ငါ့ကို မမုန်းပါနဲ့နော်။ ငါ နင့်ဆီက သူငယ်ချင်းတွေကို လုယူခဲ့မိသလို ဖြစ်သွားရင် တောင်းပန်ပါတယ်။ ငါ သူတို့ကို အရမ်းအားကိုးမိလို့ပါ"
မေမီ့ရဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို နောင်တပင်လယ်ထဲ နှစ်မြှုပ်လိုက်သလိုပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ အရာတစ်ခုကို ကျွန်မ လုပ်ရမယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မရဲ့ အမူအရာတွေ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ကျွန်မ ချိုနဲ့ နွေးကိုရော၊ မေမီ့ကိုပါ တမင် ရှောင်ဖယ်လိုက်တယ်။ သူတို့နဲ့ စကားမပြောတော့ဘူး။ သူတို့က ကျွန်မကို လာခေါ်ရင်တောင် "ငါ တစ်ယောက်တည်း နေချင်လို့၊ နင်တို့ မေမီနဲ့ပဲ သွားလိုက်ပါ" လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။
ကျွန်မ ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲဆိုတော့ မေမီ့ကို ကျွန်မရဲ့ နေရာကို အပြည့်အဝ ပေးလိုက်ချင်လို့ပါ။ ကျွန်မ ရှိနေရင် မေမီက ကျွန်မအပေါ် အားနာနေလိမ့်မယ်။ ချိုနဲ့ နွေးကလည်း ကျွန်မရဲ့ မျက်နှာပျက်နေတာကို ကြည့်ပြီး စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်နေရလိမ့်မယ်။ မေမီ့အတွက် ကျန်ရှိနေတဲ့ အချိန်လေးမှာ သူ အချစ်ရဆုံး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ စိတ်မဆင်းရဲဘဲ ဖြတ်သန်းသွားစေချင်တယ်။
ကျွန်မ အခုတော့ တကယ်ကြီး အစွန်ဆုံး ဒေါင့်ခုံမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်သွားပြီ။ သူတို့ သုံးယောက် ရယ်မောနေကြတာကို အဝေးကနေ ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ပြုံးနေမိတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံရသလို နာကျင်နေတာပေါ့။ အဖော်မက်တဲ့ ကျွန်မအတွက် တစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားရတာ၊ တစ်ယောက်တည်း ကျောင်းပြန်ရတာဟာ သေမတတ် ခံစားရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ကျွန်မ ပေးဆပ်ရမယ့် တန်ဖိုးပဲ။
လအနည်းငယ်အကြာမှာ မေမီ ကျောင်းမတက်နိုင်တော့ဘူး။ သူ ဆေးရုံတင်လိုက်ရတယ်။ ချိုနဲ့ နွေးကတော့ မေမီ့နားမှာ အမြဲရှိနေပေးကြတယ်။ ကျွန်မကတော့ ဆေးရုံကို တစ်ခါမှ မသွားခဲ့ဘူး။ မေမီ့ဆီကို စာလေးတစ်စောင်ပဲ ပို့လိုက်တယ်။ "မေမီ၊ နင်ဟာ ငါ့ဘဝမှာ အတော်ဆုံး မိန်းကလေးပါ။ ငါ နင့်ကို မမုန်းပါဘူး။ နင် ပျော်နေတာကို မြင်ချင်လို့ ငါ ရှောင်ပေးခဲ့တာပါ" တဲ့။
မေမီ ဆုံးသွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ အရမ်းရွာတယ်။ ချိုနဲ့ နွေးက ကျွန်မဆီကို လာပြီး ငိုကြတယ်။ သူတို့ ကျွန်မကို တောင်းပန်ကြတယ်။ မေမီ ပြောပြသွားလို့ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရပြီတဲ့။ ကျွန်မ သူတို့ကို ဖက်ပြီး အတူတူ ငိုလိုက်မိတယ်။
အခုတော့ ကျွန်မ အထီးကျန်ခြင်းကို ကျင့်သားရနေပါပြီ။ လူဆိုတာ အမြဲတမ်း အုပ်စုနဲ့ နေမှ ပျော်ရတာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။ တစ်ခါတစ်လေမှာ တစ်ယောက်တည်း ဖြစ်နေရတာဟာ တစ်ဖက်လူရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းတစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ ကျွန်မရဲ့ အဖြစ်ဆိုးဟာ အဆုံးသတ်မှာတော့ သင်ခန်းစာတစ်ခု ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေ ပျော်ရွှင်ဖို့အတွက် ကိုယ်တိုင်က ပျောက်ကွယ်ပေးလိုက်ရတာဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနာကျင်ရဆုံး ပေးဆပ်ခြင်းဖြစ်ပေမဲ့၊ အဲဒီနာကျင်မှုကပဲ ကိုယ့်ကို ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်တဲ့ လူတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတစ်ရံတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြီးမားဆုံးသော အနစ်နာခံမှုမှာ အခြားသူများ၏ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် မိမိကိုယ်တိုင်၏ တည်ရှိမှုကို ဖျောက်ပစ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။