မမေ့နိုင်ရာ အမေ့လက်ရာ

 မမေ့နိုင်ရာ အမေ့လက်ရာ

မြင့်မားလှသော မှန်စီရွှေချ အဆောက်အအုံကြီး၏ ခြောက်ဆယ့်ငါးလွှာတွင် သန့်ဇင်တစ်ယောက်တည်း ရှိနေခဲ့သည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးကသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေပြီး ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ မီးရောင်စုံတို့မှာ ဝေဝါးနေသော ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ်။ အေးစက်သော လေအေးပေးစက်သံမှလွဲ၍ တစ်ခန်းလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေသည်။ သန့်ဇင်သည် သူ၏ ကျွန်းသားစားပွဲကြီးပေါ်တွင် တင်ထားသော စာရွက်စာတမ်းပုံကြီးကို ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို လေးလံစွာ ချလိုက်မိသည်။ သူသည် အောင်မြင်သော ဗိသုကာပညာရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ပြီ။ ငွေကြေး၊ ဂုဏ်ပကာသန အားလုံးသည် သူ့ခြေဖဝါးအောက်တွင် ဝပ်စင်းနေကြသည်။ သို့သော် သူ၏ ရင်ဘတ်အတွင်း၌မူ လဟာပြင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေဆဲ။ ထိုစဉ် ရုတ်တရက်ဆိုသလို အခန်းအပြင်ဘက်ရှိ ဝန်ထမ်းများ နားနေဆောင်ဘက်မှ လွင့်ပျံ့လာသော ရနံ့တစ်ခုက သူ့နှာခေါင်းကို လာရောက် ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။ ထိုရနံ့သည် ဆီသတ်ထားသော ကြက်သွန်ဖြူ၊ ကြက်သွန်နီတို့၏ မွှေးပျံ့သောရနံ့နှင့်အတူ ငါးခူအိုးကပ်ဟင်း၏ ထူးခြားသော အနံ့စွဲတစ်ခုပင်။ သန့်ဇင်၏ နှလုံးသားသည် ထိုခဏ၌ပင် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့သည်။ ထိုရနံ့သည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ကျော်က သူစွန့်ခွာခဲ့သော ကျေးလက်တောရွာလေးဆီသို့ သူ့စိတ်ဝိညာဉ်ကို ဆွဲခေါ်သွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေ့လက်ရာ။ ဤရနံ့သည် အမေ့ကို သတိရစေသော၊ အမေ့ကို လွမ်းဆွတ်စေသော၊ နာကျင်စရာကောင်းလှသည့် အတိတ်၏ သော့ချက်တစ်ခုပင် ဖြစ်တော့သည်။

အမှတ်ရမှုများက ရေလှိုင်းများကဲ့သို့ တလိပ်လိပ် တက်လာသည်။ သန့်ဇင်၏ ငယ်ဘဝသည် ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးက ရွာငယ်လေးတစ်ရွာတွင် အမြစ်တွယ်ခဲ့သည်။ အဖေက သူငယ်စဉ်ကပင် ဆုံးပါးသွားခဲ့သဖြင့် အမေသည် ပင်ပန်းဆင်းရဲစွာဖြင့် သူ့ကို ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့ရသည်။ အမေ့ကို မြင်ယောင်တိုင်း မီးဖိုချောင်ထဲတွင် ချွေးတစ်လုံးလုံးဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသော ပုံရိပ်ကိုသာ အမှတ်ရမိသည်။ အမေ့လက်ချောင်းလေးများသည် အမြဲတစေ ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်နံ့များ စွဲနေတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် မိုးအေးအေးရက်များတွင် အမေချက်ပေးတတ်သော ငါးခူအိုးကပ်ဟင်းသည် သန့်ဇင်အတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အကောင်းဆုံးသော စားဖွယ်ပင်။ အမေသည် ငါးခူကို ဆား၊ နနွင်းတို့ဖြင့် နယ်ကာ၊ ငရုတ်သီးစိမ်းလေးများကို ညှပ်ထည့်ပြီး၊ မီးဖိုပေါ်တွင် အိုးကပ်နေအောင် စိတ်ရှည်လက်ရှည် ချက်တတ်သည်။ အိုးအောက်ခြေမှ ကပ်နေသော ဟင်းဖတ်လေးများကို ခြစ်ယူကာ ထမင်းပူပူလေးနှင့် နယ်ပေးသော အမေ့လက်ရာသည် သူ့ဘဝ၏ အနွေးထွေးဆုံးသော အမှတ်တရ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုစဉ်က သန့်ဇင်သည် ထိုတန်ဖိုးကို မသိခဲ့။ သူသည် ဆင်းရဲမှုကို မုန်းတီးခဲ့သည်။ ရွာလေး၏ ရွှံ့ဗွက်များကို စက်ဆုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် မြို့ကြီးပြကြီးသို့ သွားချင်ခဲ့သည်။ အောင်မြင်ချင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အမေ့ကို ရွာတွင် တစ်ယောက်တည်း ထားရစ်ခဲ့ကာ မြို့သို့ တက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

မြို့ကို ရောက်စတွင် သန့်ဇင်သည် ကြိုးစားရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ အမေသည် သူ့ထံသို့ လစဉ်ဆိုသလို ရွာမှ ထွက်သော ဆန်သစ်လေးများ၊ ငါးခြောက်လေးများနှင့် ဟင်းချက်နည်းများကို စာဖြင့် ရေးသားကာ ပေးပို့လေ့ရှိသည်။ သို့သော် သန့်ဇင်သည် ထိုစာများကို ဖတ်ဖို့ အချိန်မရှိခဲ့။ သူသည် အလုပ်ထဲတွင်သာ နစ်မွန်းနေခဲ့သည်။ တဖြည်းဖြည်းနှင့် အမေ့ထံမှ လာသော စာများသည် ကျဲပါးသွားခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင်ကလည်း အမေ့ဆီသို့ ပြန်သွားဖို့ ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ အောင်မြင်မှု လှေကားထစ်များကို တစ်ထစ်ချင်း တက်လှမ်းနေစဉ်မှာပင် သူသည် မိမိ၏ အမြစ်ကို မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် အမေ နေမကောင်းဖြစ်နေကြောင်း ရွာမှ သတင်းရောက်လာသည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူသည် အရေးကြီးသော စီမံကိန်းတစ်ခုကို တင်ပြနေရချိန် ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်း ပြန်မသွားနိုင်ခဲ့။ နောက်ဆုံး သူရွာကို ပြန်ရောက်ချိန်တွင်မူ အမေသည် စကားပင် ကောင်းကောင်း မပြောနိုင်တော့။ အမေ့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် သူ့ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသဖြင့် ဝမ်းသာရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်ကိုတော့ သူသတိထားမိသည်။ အမေသည် တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် သူ့လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ မီးဖိုချောင်ထဲရှိ ဗီရိုလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြခဲ့သည်။ သန့်ဇင်သည် အမေဘာကို ဆိုလိုမှန်း ထိုစဉ်က မသိခဲ့။

"သားကြီး ဖတ်ဖို့... အမေ မရှိတော့တဲ့ တစ်နေ့ သား ဗိုက်ဆာရင် ဒီဟင်းလေးတွေကို ကိုယ်တိုင်ချက်စားနော်" ဟု ရေးထားသော အစပျိုးစာသားလေးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သန့်ဇင်သည် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိတော့သည်။ သူသည် ကမ္ဘာကျော် ဗိသုကာပညာရှင် ဖြစ်နေသော်လည်း အမေ့အတွက် ဟင်းတစ်နပ်တောင် ချက်ကျွေးဖို့ အခွင့်အရေး မရခဲ့။ အမေ့၏ မေတ္တာကို အောင်မြင်မှုများနှင့် လဲလှယ်ခဲ့မိသော မိမိကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မိသည်။ ထိုညတွင် သန့်ဇင်သည် ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူသည် အလုပ်မှ ခေတ္တခဏ အနားယူကာ ရွာကို ပြန်မည်။ အမေ့ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတရင်း အမေသင်ပေးခဲ့သော ဟင်းများကို သူကိုယ်တိုင် ချက်စားမည်။ အမေ့လက်ရာသည် လျှာဖျားတွင်တင်မကဘဲ နှလုံးသားထဲတွင်ပါ ထာဝရ စွဲထင်နေတော့မည် ဖြစ်သည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် သန့်ဇင်သည် ကားကို မောင်းနှင်ကာ မြို့ပြမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် စိမ်းလန်းသော လယ်ကွင်းပြင်များနှင့် ဧရာဝတီမြစ်၏ ရေပြင်ကျယ်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ သူ၏ စိတ်နှလုံးသည် ငြိမ်းချမ်းမှု အစစ်အမှန်ကို စတင်ခံစားလာရသည်။ ရွာကို ရောက်သောအခါ သူရောင်းခဲ့သော အိမ်လေးကို ပြန်ကြည့်မိသည်။ အိမ်သစ်ပိုင်ရှင်က သူ့ကို ဝမ်းသာအားရ ကြိုဆိုသည်။ အမေသည် သူပြန်လာမည်ကို ယုံကြည်သဖြင့် အိမ်ရှင်ကို စာတစ်စောင် ထားခဲ့သေးသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုစာထဲတွင် "ငါ့သား ပြန်လာရင် ဒီသော့လေးကို ပေးလိုက်ပါ၊ သူ့အဖေ သိမ်းထားတဲ့ ပစ္စည်းလေးတွေ မြေအောက်ခန်းထဲမှာ ရှိတယ်" ဟု ပါရှိသည်။ သန့်ဇင်သည် မြေအောက်ခန်းထဲသို့ ဆင်းသွားသောအခါ ဖုန်တက်နေသော သေတ္တာအိုကြီး တစ်လုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုအထဲတွင် သူငယ်စဉ်က ဆော့ခဲ့သော အရုပ်များ၊ အမေ ချုပ်ပေးခဲ့သော အင်္ကျီဟောင်းများနှင့်အတူ အမေ အမြတ်တနိုး သိမ်းထားခဲ့သော သူ၏ ကျောင်းမှတ်တမ်းများ ရှိနေသည်။ အမေသည် သူ၏ အောင်မြင်မှုတိုင်းကို သူကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ပို၍ တန်ဖိုးထားခဲ့ကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ သန့်ဇင်၏ ရင်ထဲတွင် တနင့်တပိုး ခံစားလိုက်ရသည်။

သန့်ဇင်သည် ထိုနေ့မှစ၍ ရွာတွင်ပင် အခြေချရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူသည် အမေ့၏ ဟင်းချက်နည်း စာအုပ်ကို ကြည့်ကာ တစ်ရက်လျှင် ဟင်းတစ်မျိုး ချက်သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ချက်သော ငါးခူအိုးကပ်ဟင်းသည် အမေ့လက်ရာကဲ့သို့ မကောင်းခဲ့သော်လည်း သူသည် လက်မလျှော့ခဲ့။ တစ်နေ့ပြီးတစ်နေ့ သူသည် အမေ့၏ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် ပိုမို နီးစပ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ တစ်ညတွင် သူသည် ခြံထဲ၌ ထိုင်ရင်း လမင်းကြီးကို ကြည့်ကာ အမေ့ကို တီးတိုး ပြောဆိုနေမိသည်။ "အမေ... သား အခု အမေ့လက်ရာကို တကယ် နားလည်သွားပြီ။ အမေ ချက်ခဲ့တာ ဟင်းတင်မကဘူး၊ မေတ္တာတွေပါ ထည့်ချက်ခဲ့တာပဲ" ဟု ဆိုရင်း သူ၏ ပါးပြင်ပေါ်သို့ မျက်ရည်တစ်စသည် တိတ်တဆိတ် စီးကျလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သန့်ဇင်အတွက် မမေ့နိုင်သော၊ ဘယ်တော့မှလည်း မေ့ပျောက်သွားမည်မဟုတ်သော အမေ့လက်ရာ၏ အဓိပ္ပာယ်ပင် ဖြစ်တော့သည်။

နေဝင်ချိန်၏ ရွှေရောင်အလင်းတန်းများက ရွာလေးကို လွှမ်းခြုံထားစဉ် သန့်ဇင်သည် မီးဖိုချောင်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ယနေ့သည် အမေ့၏ နှစ်ပတ်လည်နေ့ ဖြစ်သည်။ သူသည် ရွာရှိ ကလေးငယ်များအတွက် အမေ့လက်ရာအတိုင်း ဟင်းမျိုးစုံကို ချက်ပြုတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ကလေးငယ်များ၏ ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်နေသော ပုံရိပ်များကို ကြည့်ရင်း သန့်ဇင်သည် ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူသည် ယခုအခါ မြို့ပြ၏ ခမ်းနားမှုများကြားတွင် မဟုတ်ဘဲ၊ အမေ့၏ မေတ္တာရိပ်မြုံတွင် စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ အမေ့လက်ရာသည် စားပွဲပေါ်တွင် မရှိတော့သော်လည်း သန့်ဇင်၏ နှလုံးသားထဲတွင်မူ ထာဝရ မွှေးပျံ့နေဆဲ ဖြစ်ပါတော့သည်။