အိမ်အပြန်ခရီးရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှု
အိမ်အပြန်ခရီးရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှု
မိုးက တဖွဲဖွဲရွာနေသည်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်း အဝေးပြေးကားဝင်းကြီးအတွင်းမှာ မီးခိုးငွေ့တွေ၊ ဖုန်နံ့တွေနဲ့ လူအုပ်ကြီးရဲ့ ရုန်းကန်လှုပ်ရှားမှုတွေက ရောပြွမ်းနေသည်။ ကိုထက် တစ်ယောက် လေးလံလှတဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကြီးကို မြေပြင်ပေါ် အသာချလိုက်ရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို အလွန်အမင်း လေးလံစွာ ချမိလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်နေပေမဲ့ စိတ်အာရုံကတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ဆယ်နှစ်က ဒီနေရာကနေ ထွက်ခွာသွားခဲ့တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက်အကြောင်းကို ပြန်လည်မြင်ယောင်နေမိသည်။ ထိုစဉ်က သူဟာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်နဲ့၊ အိတ်ကပ်ထဲမှာ ငွေစအနည်းငယ်သာပါပေမဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ ကမ္ဘာကြီးကို သိမ်းပိုက်နိုင်မယ့် သတ္တိတွေ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ အခုတော့ ဆယ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်ကာလက သူ့ရဲ့ နုပျိုမှုကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီ။ နားထင်က ဆံပင်ဖြူအချို့နဲ့ မျက်ဝန်းအိမ်က အရေးအကြောင်းတွေက ပြည်ပမှာ ကျောတစ်ခင်းစာအတွက် ရုန်းကန်ခဲ့ရတဲ့ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်တွေပင်။ အိမ်အပြန်ခရီးဟာ ဘာကြောင့် ဒီလောက်အထိ လေးလံနေရတာလဲ။ မိသားစုဆီ ပြန်ရမှာကို ပျော်ရမယ့်အစား ရင်ထဲမှာတော့ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြောက်ရွံ့နေသလိုမျိုး ခံစားနေရသည်။
ကားပေါ်မှာ လူတွေက ပြည့်နှက်နေသည်။ သူ့ဘေးက ခုံမှာတော့ အသက်ခြောက်ဆယ်ကျော်ခန့်ရှိမယ့် အဘိုးအိုတစ်ယောက် ထိုင်နေသည်။ အဘိုးအိုက သူ့ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးပြရင်း "သားက အဝေးက ပြန်လာတာလား" လို့ မေးလိုက်သည်။ ကိုထက်က ခေါင်းငြိမ့်ပြရင်း "ဟုတ်ကဲ့ အဘိုး၊ ထိုင်းကပြန်လာတာ ဆယ်နှစ်ရှိပြီ" လို့ တိုးတိုးလေး ဖြေလိုက်သည်။ အဘိုးအိုက သက်ပြင်းချရင်း "ဆယ်နှစ်ဆိုတာ နည်းတဲ့အချိန် မဟုတ်ဘူးကွ၊ အိမ်ကတော့ အများကြီး ပြောင်းလဲသွားလောက်ပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ပြန်လာတာ ကောင်းပါတယ်၊ ကိုယ့်မြေကိုယ့်ရေလောက် ဘယ်အရာကမှ စိတ်ချမ်းသာမှု မပေးနိုင်ပါဘူး" လို့ ပြောရှာသည်။ ကိုထက်ကတော့ ဘာမှပြန်မပြောမိဘဲ မှန်ပြတင်းကနေ အပြင်ဘက်က မှောင်အတိကျနေတဲ့ လမ်းမကြီးကိုသာ ငေးကြည့်နေမိသည်။ အိမ်ဆိုတာ ဘာလဲ။ နေစရာနေရာတစ်ခုလား၊ ဒါမှမဟုတ် ချစ်ခင်ရတဲ့သူတွေရှိတဲ့ နေရာလား။ သူပြန်သွားတဲ့အခါ အမေက သူ့ကို မှတ်မိပါဦးမလား။ ညီမလေးကရော သူပို့ပေးတဲ့ ငွေတွေနဲ့ ကျောင်းပြီးသွားပြီလား။ အတွေးပေါင်းစုံက ကားစက်သံနဲ့အတူ တဂျိဂျိ မြည်ဟီးနေသည်။
ကားက တောလမ်းထဲကို ရောက်လာတဲ့အခါ မိုးက ပိုပြီး သည်းထန်လာသည်။ လျှပ်စီးတွေက ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးကို ဖြတ်စီးသွားတိုင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က သစ်ပင်ကြီးတွေက သရဲတစ္ဆေတွေလို လက်ယက်ခေါ်နေသယောင်ယောင်။ ရုတ်တရက် ကားက ဘရိတ်အုပ်သံ အကျယ်ကြီးနဲ့အတူ ထိုးရပ်သွားသည်။ ခရီးသည်တွေ အားလုံး လန့်နိုးကုန်ကြသည်။ "ဘာဖြစ်တာလဲ" လို့ ဝိုင်းမေးကြတော့ ဒရိုင်ဘာက "ရှေ့မှာ တံတားကျိုးနေတယ်၊ ဒီညတော့ ဆက်သွားလို့ မရတော့ဘူး" လို့ အော်ပြောလိုက်သည်။ လူတွေဆီက ညည်းတွားသံတွေ ထွက်လာသည်။ ကိုထက်ကတော့ အိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားမိသည်။ ကံကြမ္မာက သူ့ကို အိမ်ပြန်မရောက်အောင် တားဆီးနေတာလား။ ဒီညတော့ မှောင်မည်းတဲ့ လမ်းမထက်မှာ ဒုက္ခတွေနဲ့အတူ ဖြတ်သန်းရဦးမည်။ အအေးဒဏ်က အသားထဲအထိ စိမ့်ဝင်လာသည်။
ကားအတွင်းထဲမှာ မှောင်မည်းနေပေမဲ့ ကိုထက်ရဲ့ မျက်စိထဲမှာတော့ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာကို ကွက်ကွက်ကွင်းကွင်း မြင်နေရသည်။ သူ ထွက်မသွားခင်ညက အမေက သူ့အတွက် ငါးပိရည်နဲ့ တို့စရာ ပြင်ပေးရင်း "ငါ့သား... အဝေးမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ၊ ပိုက်ဆံထက် ကျန်းမာရေးက ပိုအရေးကြီးတယ်" လို့ ပြောခဲ့တာကို သတိရမိသည်။ ထိုစဉ်က သူက စိတ်မရှည်သလိုနဲ့ "သိပါတယ် အမေရာ၊ သားက ကလေးမဟုတ်တော့ဘူး" လို့ ပြန်ပြောခဲ့မိတာကို အခုမှ နောင်တရနေသည်။ ဆယ်နှစ်အတွင်း အမေ့ဆီ ဖုန်းဆက်တိုင်း အမေက အမြဲတမ်း နေကောင်းတယ်လို့ပဲ ပြောတတ်သည်။ ဒါပေမဲ့ ညီမလေးဆီက တဆင့်ကြားရတာကတော့ အမေဟာ သွေးတိုးရောဂါနဲ့ မကြာခဏ ဆေးရုံတက်နေရတယ်ဆိုတာပဲ။ ကိုထက် ရင်ထဲမှာ တနုန့်နုန့် ခံစားရသည်။ သူရှာပေးလိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက အမေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးကို ပြန်ဝယ်ပေးနိုင်ပါ့မလား။
ကားပေါ်မှာ စောင့်နေရတာ ပျင်းစရာကောင်းပြီး စိုးရိမ်စိတ်တွေ များလာတာကြောင့် ကိုထက် ကားအပြင်ကို ခေတ္တဆင်းလိုက်သည်။ မိုးက စဲသွားပေမဲ့ မြေပြင်ကတော့ ရွှံ့ဗွက်တွေနဲ့ ပြည့်နေသည်။ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှာ တောအုပ်ကြီးက မှောင်မှောင်မည်းမည်း။ ရုတ်တရက် တောထဲကနေ လူရိပ်အချို့ ထွက်လာတာကို သူတွေ့လိုက်ရသည်။ သူတို့လက်ထဲမှာ ဓားရှည်တွေနဲ့ တုတ်တွေ ပါလာသည်။ ကိုထက် ရင်ခုန်သံတွေ မြန်လာသည်။ ဒါက ခရီးသွားတွေကို ဓားပြတိုက်နေကျ လူစုလား။ သူက ကားပေါ်ကို အမြန်ပြန်တက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ နောက်ကနေ လူတစ်ယောက်က သူ့ပုခုံးကို လှမ်းဆွဲလိုက်သည်။ "ဘယ်လဲ အစ်ကို၊ ပါတာလေးတွေ ထုတ်ပေးပါ" တဲ့။ အသံက အေးစက်ပြီး ကြောက်စရာကောင်းလှသည်။
ကိုထက်က အိတ်ကို လွှတ်မပေးဘဲ တင်းတင်းဆုပ်ထားသည်။ ဒီအိတ်ထဲမှာ သူဆယ်နှစ်လုံးလုံး အပင်ပန်းခံ ရှာဖွေထားတဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ၊ အမေ့အတွက် ဆေးဝါးတွေနဲ့ ညီမလေးအတွက် လက်ဆောင်တွေ ပါသည်။ သူ လွယ်လွယ်နဲ့တော့ အရှုံးမပေးနိုင်။ "မင်းတို့ လိုချင်တာယူ၊ ဒီအိတ်ကိုတော့ မထိနဲ့" လို့ သူက တုန်ရီနေတဲ့ အသံနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုလူတွေက သူ့ကို ဝိုင်းရိုက်ကြသည်။ မြေပြင်ပေါ်မှာ လဲကျသွားရင်း သူ ခံစားလိုက်ရတာက ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နာကျင်မှုထက်၊ အိမ်ပြန်ခရီးမှာ ဒီလိုမျိုး ဖြစ်ပျက်နေရတဲ့ ကံကြမ္မာကို စိတ်ပျက်မိခြင်းပင်။ အဘိုးအိုက ကားပေါ်ကနေ အော်ဟစ်အကူအညီတောင်းတော့မှ ထိုလူစုက ထွက်ပြေးသွားကြသည်။ ကိုထက်ရဲ့ မျက်နှာမှာ သွေးတွေချင်းချင်းနီနေပြီ။
မနက်လင်းလာတဲ့အခါ လမ်းရှင်းသွားပြီဖြစ်လို့ ကားက ရှေ့ဆက်ထွက်လာသည်။ ကိုထက်ကတော့ တစ်ကိုယ်လုံး နာကျင်ကိုက်ခဲနေပေမဲ့ စိတ်ကိုတော့ တင်းထားသည်။ မြို့ပြင်က လယ်ကွင်းပြင်ကြီးတွေကို မြင်ရတဲ့အခါ သူ့စိတ်ထဲမှာ တစ်မျိုးလေး ဖြစ်သွားသည်။ ဟော... ဟိုမှာ သူငယ်ငယ်က ဆော့ခဲ့တဲ့ ကန်သင်းရိုးလေးတွေ၊ ဟိုမှာကတော့ သူတို့ ရေချိုးခဲ့တဲ့ ချောင်းလေး။ အရာအားလုံးက ရင်းနှီးနေသလိုလိုနဲ့ စိမ်းသက်နေသည်။ သူ ပြန်ရောက်လာတာကို ဘယ်သူမှ သိဦးမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက အံ့သြအောင်ဆိုပြီး ဖုန်းမဆက်ဘဲ ပြန်လာခဲ့တာကိုး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ သူ့ပုံစံက အံ့သြစရာထက် သနားစရာ ပိုကောင်းနေသည်။
မြို့ထဲကို ရောက်တဲ့အခါ သူ မမှတ်မိတော့လောက်အောင် ပြောင်းလဲနေသည်။ အရင်က သစ်သားအိမ်လေးတွေနေရာမှာ တိုက်အိမ်ကြီးတွေ ရောက်နေပြီ။ ဆိုင်ကယ်သံတွေ၊ ကားသံတွေနဲ့ ဆူညံနေသည်။ သူ မှတ်ထားတဲ့ လမ်းကြားလေးထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် ခြေထောက်တွေ တုန်ယင်နေသည်။ လမ်းထိပ်က လက်ဖက်ရည်ဆိုင်က ဦးလေးကြီးက သူ့ကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ "ဟေ့... မင်းက ကိုဘုန်းရဲ့သား ထက် မဟုတ်လား" လို့ မေးလိုက်သည်။ ကိုထက်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်တဲ့အခါ ဦးလေးကြီးရဲ့ မျက်နှာမှာ ဝမ်းနည်းရိပ်တွေ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "အေး... ပြန်လာတာ နောက်ကျသွားပြီကွယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားတစ်ခွန်းက ကိုထက်ရဲ့ နှလုံးသားကို ဓားနဲ့မွှန်းလိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ဘာဖြစ်လို့လဲ ဦးလေး" လို့ မေးဖို့ သူ သတ္တိမရှိတော့ဘူး။
သူ့အိမ်ရှေ့ကို ရောက်တဲ့အခါ ခြံစည်းရိုးတွေက ယိုင်နဲ့နေသည်။ အိမ်လေးကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ဆေးရောင်တွေ လွင့်ပြယ်ပြီး အိုမင်းရင့်ရော်နေသည်။ ခြံထဲမှာ မြက်ပင်တွေက ခါးလောက်ထိ ရှည်နေသည်။ သူ အိမ်တံခါးကို ခေါက်ဖို့ လက်လှမ်းလိုက်ပေမဲ့ လက်တွေက တုန်နေသည်။ "အမေ... အမေ..." လို့ ခေါ်လိုက်ပေမဲ့ အထဲက ဘာသံမှ ပြန်မကြားရ။ နှလုံးခုန်သံက နားထဲမှာ ဒိန်းဒိန်းနဲ့ မြည်နေသည်။ အိမ်ရှေ့က ခုံတန်းလျားဟောင်းလေးပေါ်မှာ သူ ထိုင်ချလိုက်မိသည်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရဘဲ ကျလာသည်။ သူ ရှာခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေက ဘာအတွက်လဲ။ သူ လိုချင်တဲ့ ပျော်ရွှင်မှုက ဒါလား။
"ကိုကြီး... ကိုကြီးလား" ဆိုတဲ့ အသံလေးကြောင့် သူ လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ဈေးခြင်းတောင်းလေးကို ကိုင်ပြီး ရပ်နေတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်။ သူ မှတ်မိတာပေါ့၊ ဒါ သူ့ညီမလေး မြတ်နိုးပဲ။ ညီမလေးက သူ့ကို မြင်မြင်ချင်း ဈေးခြင်းတောင်းကို ချလိုက်ပြီး ပြေးဖက်တော့သည်။ "ကိုကြီးရယ်... ဘာလို့ အခုမှ ပြန်လာတာလဲ၊ ကိုကြီးကို မျှော်ရင်းနဲ့ အမေက..." ညီမလေးက စကားကို ဆုံးအောင်မပြောနိုင်ဘဲ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုတော့သည်။ ကိုထက်က ညီမလေးကို ပြန်ဖက်ထားရင်း ဘာစကားမှ မပြောနိုင်တော့။ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားသလို ခံစားရသည်။
အိမ်ထဲကို ဝင်လိုက်တဲ့အခါ ဘုရားစင်ဘေးမှာ အမေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အမေက ဓာတ်ပုံထဲမှာ ပြုံးနေသည်။ ညီမလေးက အမေ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေအကြောင်း ပြောပြသည်။ "အမေက ဆုံးခါနီးအထိ ကိုကြီးပြန်လာရင် ကျွေးဖို့ဆိုပြီး ကိုကြီးကြိုက်တဲ့ ငါးခြောက်တွေကို အမြဲဝယ်ထားတတ်တယ်၊ ကိုကြီးပို့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုလည်း တစ်ပြားမှ မသုံးဘဲ ကိုကြီး အိမ်ထောင်ပြုရင် ပေးဖို့ဆိုပြီး စုထားပေးခဲ့တယ်" တဲ့။ ကိုထက် အမေ့ရဲ့ ဓာတ်ပုံရှေ့မှာ ဒူးထောက်ချလိုက်သည်။ ရင်ထဲက နာကျင်မှုက ဘယ်အရာနဲ့မှ နှိုင်းယှဉ်လို့ မရတော့။ သူဟာ အောင်မြင်သူတစ်ယောက်အဖြစ် ပြန်လာချင်ခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ တကယ်တော့ သူဟာ အရာအားလုံးကို ရှုံးနိမ့်ခဲ့သူတစ်ယောက်သာ ဖြစ်သည်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာသွားတဲ့အခါ ကိုထက် အမေ့ရဲ့ ဂူရှေ့မှာ သွားထိုင်နေမိသည်။ လေအေးလေးက သူ့ပါးကို လာတိုက်သွားသည်။ သူ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချလိုက်သည်။ သူ နောက်ထပ် အဝေးကို မသွားတော့ဘူး။ အမေစုပေးခဲ့တဲ့ ပိုက်ဆံတွေနဲ့ ညီမလေးနဲ့အတူ ဒီမြေမှာပဲ အခြေချပြီး အမေဖြစ်စေချင်တဲ့ လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် နေထိုင်သွားတော့မည်။ အိမ်အပြန်ခရီးက ကြမ်းတမ်းခဲ့ပေမဲ့၊ ဒီကြမ်းတမ်းမှုတွေကပဲ သူ့ကို ဘဝရဲ့ တန်ဖိုးကို သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ နေဝင်ချိန်ရဲ့ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတွေအောက်မှာ ကိုထက် တစ်ယောက် အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက လေးလံမနေတော့ဘဲ ခိုင်မာလုံခြုံနေခဲ့သည်။ အတိတ်ကို ပြန်ပြင်လို့ မရပေမဲ့ အနာဂတ်ကိုတော့ သူ ကိုယ်တိုင် ထုဆစ်ရတော့မည်။ အိမ်ဆိုတာ နေရာတစ်ခု မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ့်ကို ချစ်တဲ့သူတွေရဲ့ အမှတ်တရတွေ ရှိနေတဲ့ နေရာဆိုတာ သူ အခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။