လောင်းကစား ဆွဲနေသူ

 အမှောင်ရိပ်ကျနေသော အခန်းကျဉ်းလေးအတွင်း ဖုန်းမျက်နှာပြင်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အပြာရောင်အလင်းတန်းသည် ကိုမျိုး၏ ဖြူဖျော့ဖျော့မျက်နှာကို ထိုးဖောက်နေသည်။ အပြင်ဘက်တွင် မိုးက သဲသဲမဲမဲရွာနေပြီး သွပ်မိုးပေါ်သို့ မိုးစက်များကျရောက်သံမှာ စည်းချက်မညီသော စည်တီးသံကဲ့သို့ ဆူညံနေ၏။ သို့သော် ကိုမျိုး၏ နားထဲတွင် ထိုအသံများကို မကြားရ။ သူကြားနေရသည်မှာ ဖုန်းထဲက ဂိမ်းဆော့ဖ်ဝဲ၏ လှည့်ပတ်သံနှင့် ဒင်္ဂါးပြားများ ကျဆင်းသံ အတုအယောင်များသာ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လက်ချောင်းများမှာ အေးစက်တုန်ယင်နေသော်လည်း "ထိုးမည်" ဆိုသော ခလုတ်ပေါ်မှ မခွာနိုင်ဘဲ ရှိနေသည်။ မျက်လုံးများမှာ နီမြန်းကာ အိမ်မက်ဆိုးတစ်ခုထဲတွင် ပိတ်မိနေသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ ဤညသည် သူ၏ လစာငွေအားလုံး ကုန်ဆုံးသွားသည့် သုံးညမြောက်ည ဖြစ်သည်။

နောက်ဆုံးကျန်နေသည့် ငါးသောင်းတန်လေး တစ်ရွက်မှာလည်း ဂဏန်းများအဖြစ် ပြောင်းလဲကာ လေထဲသို့ ပျံတက်သွားခဲ့ပြီ။ ကိုမျိုးသည် ဖုန်းကို အိပ်ရာပေါ်သို့ ပစ်တင်လိုက်ပြီး ခေါင်းကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် အုပ်ထားလိုက်သည်။ ရင်ဘက်ထဲတွင် ဆို့တက်လာသော ဝေဒနာမှာ အသက်ရှူရုံပင် ခက်ခဲစေသည်။ ဤငွေမှာ သားဖြစ်သူ သုတအတွက် ကျောင်းလခပေးရန်နှင့် ဇနီးသည် သီတာအတွက် အိမ်စရိတ် ပေးရန် စုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုတော့ ပြာပုံထဲသို့ ရေလောင်းချလိုက်သကဲ့သို့ ဘာမှမကျန်တော့။ အခန်းထောင့်ရှိ မှောင်ရိပ်ထဲတွင် အိပ်မောကျနေသော သီတာနှင့် သုတတို့၏ အသက်ရှူသံ ခပ်မှန်မှန်ကို ကြားရသောအခါ ကိုမျိုး၏ ရင်ထဲတွင် အပြစ်ရှိစိတ်များက ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် လူကောင်းတစ်ယောက်အဖြစ် ဟန်ဆောင်နေရသော်လည်း အတွင်းစိတ်မှာမူ လောင်းကစားဆိုသော နတ်ဆိုး၏ ဝါးမြိုခြင်းကို ခံနေရပြီဖြစ်သည်။

နံနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်မှာ ကိုမျိုးအတွက် ငရဲခန်းတစ်ခုကဲ့သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အိပ်ခန်းပြတင်းပေါက်မှ ဝင်လာသော အလင်းရောင်သည် သူ၏ အပြစ်များကို ဖော်ထုတ်နေသကဲ့သို့ပင်။ သီတာသည် ထုံးစံအတိုင်း စောစောထကာ မီးဖိုချောင်တွင် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ ဟင်းအိုးဆူသံနှင့် ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံများက အိမ်လေး၏ နွေးထွေးမှုကို ပြသနေသော်လည်း ကိုမျိုးအတွက်မူ ထိုအသံများမှာ သူ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းနေသည့် တရားသူကြီး၏ အသံများကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် အိပ်ရာမှ လေးလံစွာ ထလိုက်သည်။ ကြည့်မှန်ထဲတွင် မြင်နေရသော မိမိကိုယ်မိမိ ကြည့်ကာ ရွံရှာစိတ်များ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ မျက်ကွင်းများ ညိုကာ ပါးချိုင့်များ ခွက်ဝင်နေသော ထိုလူမှာ သူသိခဲ့သော၊ သူအားကိုးခဲ့သော ကိုမျိုး မဟုတ်တော့။

"ကိုမျိုး၊ မျက်နှာသစ်ပြီးရင် ထမင်းစားဖို့ လာခဲ့တော့လေ။ ဒီနေ့ သုတ ကျောင်းလခ သွားပေးရမယ် မဟုတ်လား" ဟု သီတာက မီးဖိုချောင်ထဲမှ လှမ်းပြောလိုက်သည်။ ကိုမျိုး၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူ ဘာပြန်ပြောရမည်နည်း။ လိမ်ရဦးမည်။ ထပ်ခါတလဲလဲ လိမ်ညာခြင်းများက သူ၏ ဘဝတွင် နေ့စဉ်သုံး ပစ္စည်းများကဲ့သို့ အသားကျနေပြီ။ "အေး... ငါ ခဏနေရင် လာခဲ့မယ်။ ကုမ္ပဏီက ငွေချေတာ နည်းနည်း နောက်ကျလို့တဲ့၊ ဒီနေ့ ညနေမှ ရမယ်ပြောတယ်" ဟု သူက အသံကို ထိန်းကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူ၏ အသံမှာ တုန်ယင်နေသော်လည်း သီတာက သတိမထားမိ။ သူမသည် သူ့ကို ယုံကြည်လွန်းလှသည်။ ထိုယုံကြည်မှုကပင် ကိုမျိုးကို ပို၍ နာကျင်စေသည်။

ရုံးခန်းထဲတွင် ထိုင်နေသော်လည်း ကိုမျိုး၏ စိတ်မှာ လုပ်ငန်းခွင်တွင် မရှိ။ ကွန်ပျူတာမျက်နှာပြင်ပေါ်ရှိ ဂဏန်းများကို ကြည့်ရင်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင် "ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငွေပြန်ရှာရမလဲ" ဆိုသော အတွေးတစ်ခုသာ ကြီးစိုးနေသည်။ သူ၏ ဘေးနားတွင် ထိုင်နေသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ကိုအောင်က "ကိုမျိုး၊ နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး" ဟု လာမေးသည်။ ကိုမျိုးသည် အတင်းပြုံးကာ "နေကောင်းပါတယ်၊ ညက အိပ်ရေးပျက်လို့ပါ" ဟု ပြန်ဖြေလိုက်ရသည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင်မူ ကိုအောင်၏ လက်ထဲရှိ ဖုန်းကို ကြည့်ကာ လောင်းကစားအက်ပလီကေးရှင်းကို ပြန်ဖွင့်ချင်စိတ်များ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ တစ်ကြိမ်လောက်သာ ကံကောင်းလျှင် အရာအားလုံး ပြေလည်သွားမည်ဟု သူ၏ ဦးနှောက်က လှည့်ဖြားနေပြန်သည်။

နေ့လယ်ပိုင်းတွင် ကိုမျိုးသည် အကြံတစ်ခုရလာသည်။ သူ၏ သူငယ်ချင်းဟောင်း တစ်ယောက်ထံမှ ငွေချေးရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ "အမေ နေမကောင်းလို့ အရေးပေါ် ခွဲစိတ်ရမယ်" ဆိုသော လိမ်ညာချက်ဖြင့် သူသည် သိန်းအနည်းငယ် ချေးယူနိုင်ခဲ့သည်။ ထိုငွေကို ရရှိသောအခါ သူ၏ ရင်ထဲတွင် သက်ပြင်းချနိုင်သော်လည်း ခဏအကြာတွင်မူ ထိုငွေကို သီတာ့လက်ထဲ မထည့်ဘဲ "အရင်းအနှီး" အဖြစ် အသုံးပြုကာ လောင်းကစားပြန်လုပ်လျှင် ပိုရနိုင်သည်ဟု နတ်ဆိုးက တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလာသည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ ငွေထုပ်မှာ မီးစတစ်ခုကဲ့သို့ ပူလောင်လာသည်။ သူသည် အိမ်သို့ မပြန်ဘဲ မြို့ထဲရှိ လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်၏ ထောင့်ကျကျ ဝိုင်းတစ်ခုတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်သည်။ ဖုန်းကို ထုတ်လိုက်သည်။ လက်ချောင်းများက အလိုအလျောက်ပင် အက်ပလီကေးရှင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားတော့သည်။

ကံတရားသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လူကို သတ်ရန်အတွက် လမ်းခင်းပေးတတ်သည်။ ထိုနေ့ညနေက ကိုမျိုးသည် ငွေအနည်းငယ်မှ သိန်းဆယ်ဂဏန်းအထိ နိုင်ခဲ့သည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အပြုံးများ ပေါ်လာသည်။ "ငါပြောသားပဲ၊ ငါ့မှာ နည်းစနစ်ရှိပါတယ်" ဟု သူကိုယ်သူ ကြုံးဝါးနေမိသည်။ သူသည် သုတအတွက် ကစားစရာကားအကြီးကြီး တစ်စီးနှင့် သီတာအတွက် သူမ လိုချင်နေသော ပုဆိုးအသစ် တစ်ထည်ကို ဝယ်ယူခဲ့သည်။ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူသည် ငွေထုပ်ကို စားပွဲပေါ်တွင် ဘုန်းခနဲ တင်လိုက်သည်။ "ဒီမှာ... ကုမ္ပဏီက ဘောနပ်စ်တွေရော၊ လစာတွေရော အကုန်ရပြီ" ဟု ပြောလိုက်သောအခါ သီတာ၏ မျက်နှာမှာ ဝင်းပသွားသည်။ သုတလေးမှာလည်း ကစားစရာကို မြင်ကာ ခုန်ပေါက်နေသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကိုမျိုးသည် မိမိကိုယ်မိမိ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်ဟု ထင်မှတ်နေမိသည်။ သို့သော် သူ မသိသည်မှာ ထိုနိုင်ပွဲသည် သူ၏ ဘဝကို ချောက်ထဲသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ ဆွဲချမည့် ကြိုးတစ်စ ဖြစ်နေခြင်းပင်။

အောင်မြင်မှု၏ အရသာသည် မူးယစ်ဆေးဝါးထက် ပို၍ ပြင်းထန်သည်။ နောက်ရက်များတွင် ကိုမျိုးသည် အလုပ်ကို စိတ်မပါတော့ဘဲ ဖုန်းကိုသာ တစ်ချိန်လုံး ကြည့်နေမိသည်။ နိုင်လိုက်၊ ရှုံးလိုက်နှင့် သံသရာလည်နေသော်လည်း ရှုံးသွားသည့် အခါတိုင်းတွင် "နောက်တစ်ပွဲ ပြန်နိုင်မှာပါ" ဟု မိမိကိုယ်မိမိ နှစ်သိမ့်နေတတ်သည်။ သူ၏ ငွေကြေးသုံးစွဲမှုမှာလည်း လက်ဖွာလာသည်။ သီတာက "ကိုမျိုး၊ ငွေကို ချွေချွေတာတာ သုံးရအောင်လေ၊ နောက်လ သုတ ကျူရှင်လခတွေ တိုးဦးမှာ" ဟု သတိပေးသော်လည်း သူက စိတ်တိုကာ ပြန်အော်တတ်လာသည်။ လောင်းကစားက သူ၏ စိတ်နေစိတ်ထားကိုပါ ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့ပြီ။ နူးညံ့သော ခင်ပွန်းတစ်ယောက်မှ ဒေါသကြီးသော၊ လျှို့ဝှက်ချက်များပြည့်နှက်နေသော လူစိမ်းတစ်ယောက်အဖြစ် သူ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

ဦးဘဌေး၏ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်နောက်ဖေးရှိ အခန်းငယ်လေးမှာ မြို့ထဲမှ လောင်းကစားသမားများ စုဝေးရာ နေရာဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသို့ ကိုမျိုး ရောက်ရှိနေသည်မှာ တစ်လခန့် ရှိပြီဖြစ်သည်။ အွန်လိုင်းဂိမ်းများမှတစ်ဆင့် မြေပြင်လောင်းကစားဝိုင်းများအထိ သူ ခြေဆန့်လာခဲ့သည်။ ဦးဘဌေးသည် မျက်နှာထား တင်းမာသော၊ အတိုးကြီးကြီးပေးကာ ငွေချေးတတ်သူ တစ်ဦးဖြစ်သည်။ "ကိုမျိုး၊ မင်း အကြွေးက အခုဆို ငါးဆယ်ကျော်နေပြီနော်၊ ဘယ်တော့ ဆပ်မှာလဲ" ဟု ဦးဘဌေးက စီးကရက်ကို ဖွာရင်း မေးလိုက်သည်။ ကိုမျိုး၏ နဖူးတွင် ချွေးစေးများ ပြန်လာသည်။ သူ နိုင်ထားသမျှ ငွေများမှာ ဘယ်ဆီရောက်ကုန်မှန်း မသိဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ။ "နောက်အပတ်... နောက်အပတ် အသေအချာ ဆပ်ပါ့မယ် ဦးလေး" ဟု သူက တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေရသည်။ သူ၏ သိက္ခာများမှာ ထိုအခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် မြေစာပင် ဖြစ်နေရလေပြီ။

အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အိမ်ရှေ့တွင် သူစိမ်း အမျိုးသား နှစ်ယောက် ရပ်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ကိုမျိုး၏ ရင်ထဲတွင် ဒိန်းခနဲ ခုန်သွားသည်။ သူတို့သည် ဦးဘဌေး၏ လူများလား။ သူသည် အိမ်ထဲသို့ ခပ်သုတ်သုတ် ဝင်သွားသော်လည်း ထိုလူများက လိုက်မလာဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို စောင့်နေသကဲ့သို့ ရှိနေသည်။ အိမ်ထဲတွင် သီတာက ငိုနေသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ကိုမျိုး ဝှက်ထားသော အပေါင်ခံလက်မှတ်များနှင့် ကြွေးမြီစာရင်းများကို ကိုင်ထားသည်။ "ဒါတွေက ဘာလဲ ကိုမျိုး... ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်ရတာလဲ" ဟု သူမက အသံတုန်တုန်ဖြင့် မေးသည်။ ကိုမျိုးသည် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘဲ ခေါင်းငုံ့ထားမိသည်။ အမှန်တရားသည် ဖုံးဖိ၍ မရနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ။ သီတာ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မြင်နေရသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုမှာ ကိုမျိုးကို သေစေနိုင်လောက်အောင် ပြင်းထန်လှသည်။

ထိုညက အိမ်လေးထဲတွင် ငြိမ်သက်ခြင်း မရှိခဲ့။ သီတာသည် သုတကို ပွေ့ဖက်ကာ အခန်းထဲတွင် တံခါးပိတ်အိပ်နေသည်။ ကိုမျိုးမှာမူ ဧည့်ခန်းရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း မိမိ၏ ဘဝပျက်ပုံကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေမိသည်။ သူ၏ မိဘများ ပေးခဲ့သော အမွေအိမ်လေးမှာလည်း အပေါင်ဆုံးတော့မည်။ သူ၏ အလုပ်မှာလည်း ငွေကြေးကိစ္စများကြောင့် အထုတ်ခံရတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ လောင်းကစားသည် သူ၏ ငွေကိုတင်မက၊ သူ၏ မိသားစု၊ သူ၏ သိက္ခာနှင့် သူ၏ အနာဂတ်ကိုပါ ပြာဖြစ်အောင် လောင်ကျွမ်းပစ်ခဲ့ပြီ။ သူသည် ဘုရားစင်ရှေ့တွင် ဒူးထောက်ကာ ငိုကြွေးနေမိသော်လည်း နောင်တမှာ နောက်ကျလွန်းခဲ့ပြီလားဟု တွေးတောနေမိသည်။

နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် ကိုမျိုးသည် အိမ်မှ စောစော ထွက်လာခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ထဲတွင် နောက်ဆုံးကျန်ရှိသော လက်ထပ်လက်စွပ်လေး တစ်ကွင်း ပါလာသည်။ ထိုလက်စွပ်ကို ရောင်းကာ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် လောင်းကစားပြန်လုပ်ပြီး အရာအားလုံးကို ပြန်ဆပ်မည်ဟု သူ တွေးခဲ့သည်။ သို့သော် လမ်းဘေးတွင် ဆော့ကစားနေသော သုတအရွယ် ကလေးငယ်တစ်ယောက်ကို မြင်သောအခါ သူ၏ ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ထိုကလေးသည် စုတ်ပြတ်နေသော အဝတ်အစားများဖြင့် အမှိုက်ပုံထဲတွင် ကစားစရာ ရှာနေရှာသည်။ ကိုမျိုး၏ မျက်လုံးထဲတွင် သုတ၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။ သူသာ ဆက်ပြီး ဒီလမ်းကို လျှောက်နေလျှင် သုတ၏ အနာဂတ်မှာလည်း ဤကလေးကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေတော့မည်။ သူ၏ လက်ထဲရှိ လက်စွပ်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားရင်း ကိုမျိုးသည် လမ်းမထက်တွင် ငိုင်တိုင်တိုင် ရပ်နေမိသည်။

သူသည် လောင်းကစားဝိုင်းသို့ မသွားဘဲ ရဲစခန်းသို့ သွားရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ ဦးဘဌေး၏ တရားမဝင် လောင်းကစားဝိုင်းများကို တိုင်ကြားရန်နှင့် မိမိကိုယ်မိမိလည်း ပြစ်ဒဏ်ခံယူရန် သူ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သူ၏ ဘဝကို ပြန်လည် တည်ဆောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းစဖြစ်သည်။ သူသည် စခန်းရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ အသက်ကို ဝဝရှူလိုက်သည်။ ရင်ဘက်ထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှုများ ရှိနေသော်လည်း တစ်ခါမှ မခံစားဖူးသော လွတ်လပ်မှုမျိုးကို ခံစားလိုက်ရသည်။ "ငါ အမှားကို ပြင်ရမယ်" ဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။

လပေါင်းများစွာ ကြာပြီးနောက်...။ ကိုမျိုးသည် ဆောက်လုပ်ရေး လုပ်ငန်းခွင်တစ်ခုတွင် အလုပ်ကြမ်းလုပ်နေသည်။ သူ၏ လက်များမှာ ကြမ်းတမ်းနေပြီး မျက်နှာမှာလည်း နေလောင်ထားသည်။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများမှာမူ ယခင်ကထက် ကြည်လင်နေသည်။ သူသည် ရရှိသမျှ လုပ်ခငွေများကို စုဆောင်းကာ အကြွေးများကို တဖြည်းဖြည်း ဆပ်နေသည်။ သီတာနှင့် သုတတို့သည် သူ့ထံ ပြန်မလာသေးသော်လည်း၊ သူသည် တစ်ပတ်လျှင် တစ်ကြိမ် သူတို့ရှိရာ သီတာ၏ မိဘအိမ်သို့ သွားကာ သုတအတွက် လိုအပ်သည်များကို ပေးပို့လေ့ရှိသည်။ သီတာသည် သူ့ကို စကားမပြောသေးသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် နာကျင်မှုများ လျော့ပါးလာသည်ကို သူ မြင်တွေ့နေရသည်။