မိဘကျေးဇူး စော်ကားသူ
မိဘကျေးဇူး စော်ကားသူ
(
ရန်ကုန်မြို့ပြ၏ ညနေခင်းသည် မိုးဖွဲဖွဲနှင့်အတူ မှိုင်းအုံ့နေသည်။ ဆူးလေဘုရားလမ်းမပေါ်ရှိ ခန့်ညားထည်ဝါလှသော ဟိုတယ်ကြီး၏ ရှေ့မျက်နှာစာတွင်တော့ တောက်ပသော မီးရောင်စုံတို့က ညကို စိန်ခေါ်နေကြသည်။ ထိုမီးရောင်များအောက်တွင် မင်းသူသည် တန်ဖိုးကြီး ရှပ်အင်္ကျီအဖြူကို လက်ခေါက်တင်ကာ၊ နာရီတစ်လုံးကို ခဏခဏ ကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ ဘေးတွင်တော့ သူ၏ ချစ်သူ၊ သူဌေးသမီးလေး မေမြတ်နိုးက ပြုံးရွှင်စွာ ရပ်နေသည်။
“မင်းသူ... ကိုယ့်အမေက တကယ်ပဲ နယ်မှာ ရှိနေတာလားဟင်။ နိုးနိုးတို့ကို ပြောထားသလို အမေက ကျန်းမာရေး သိပ်မကောင်းဘူးဆိုရင် ရန်ကုန်ကို ခေါ်ပြီး ဆေးကုပေးရအောင်လေ”
မေမြတ်နိုး၏ စကားကြောင့် မင်းသူ၏ ရင်ဘတ်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ တုန်သွားသည်။ သူ၏ စိတ်အာရုံထဲတွင် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်းများစွာက ရွှံ့နွံများကြားတွင် ငါးရောင်းကာ သူ့ကို ကျောင်းထားပေးခဲ့သည့် အမေ ဒေါ်အေးကြည်၏ ရုပ်သွင်က ဖျတ်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သို့သော် သူ၏ မာနနှင့် လောဘက ထိုပုံရိပ်ကို ချက်ချင်းပင် တွန်းထုတ်လိုက်သည်။
“မလိုပါဘူး နိုးနိုးရယ်။ အမေက သူနေသားကျတဲ့ နယ်မှာပဲ နေချင်တာပါ။ ရန်ကုန်လို နေရာမျိုးဆို အမေ နေတတ်မှာ မဟုတ်ဘူး”
သူ စကားပြောနေစဉ်မှာပင် ဟိုတယ်ဝင်ပေါက်နားသို့ အဝတ်အစား နွမ်းပါးလှသော အမျိုးသမီးကြီးတစ်ဦး ရောက်လာသည်။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ပလတ်စတစ်အိတ်အဟောင်းလေး တစ်လုံးကို ပိုက်ထားပြီး၊ မိုးရေစိုနေသော ဆံပင်ဖြူဖြူတို့က နဖူးပေါ်တွင် ကပ်နေသည်။ သူမသည် မျက်လုံးအစုံကို ဝေ့ဝဲကြည့်ရင်း တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရှာနေသယောင် ရှိသည်။
ထိုအမျိုးသမီးကို မြင်လိုက်ရသည်နှင့် မင်းသူ၏ မျက်နှာ ပျက်သွားသည်။ ထိုသူသည် တခြားသူမဟုတ်၊ သူ့ကို လိပ်စာစုံစမ်းပြီး ရန်ကုန်အထိ လိုက်လာသော သူ၏ အမေအရင်း ဒေါ်အေးကြည်ပင် ဖြစ်သည်။
“ဟိုမှာ... အန်တီကြီးတစ်ယောက် ဒီဘက်ကို လာနေတယ် မင်းသူ။ တစ်ခုခု ကူညီချင်လို့ ထင်တယ်” မေမြတ်နိုးက လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။
ဒေါ်အေးကြည်သည် မင်းသူကို မြင်သွားကာ မျက်နှာတွင် အတိုင်းထက်အလွန် ဝမ်းသာသွားသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာသည်။ “သား... သား မင်းသူ...”
မင်းသူ၏ နှလုံးသားသည် တုန်လှုပ်မှုနှင့်အတူ ဒေါသက ဦးဆောင်သွားသည်။ သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာ၊ သူ တည်ဆောက်ထားသော လူချမ်းသာဘဝ ဇာတ်လမ်းကြီးသည် ဤညစ်ပတ်ပေရေနေသော အမျိုးသမီးကြီးကြောင့် ပျက်စီးသွားတော့မည်လား။
“ဘယ်သူလဲ မသိဘူး... ကျွန်တော့်ကို လာခေါ်နေတယ်” မင်းသူက အသံကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းကာ ပြောလိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်ဝန်းများကတော့ ဒေါသဖြင့် တောက်လောင်နေသည်။
ဒေါ်အေးကြည်သည် မင်းသူ၏ အနားသို့ ရောက်လာပြီး တုန်ရီနေသော လက်များဖြင့် မင်းသူ၏ လက်မောင်းကို လှမ်းကိုင်လိုက်သည်။ “သား... အမေလေ။ အမေ့ကို မမှတ်မိဘူးလား။ မင်း ဖုန်းဆက်တာလည်း မကိုင်၊ အမေ စိတ်ပူလွန်းလို့ လိုက်လာတာ”
မင်းသူသည် ရုတ်တရက်ပင် ဒေါ်အေးကြည်၏ လက်ကို ခါထုတ်လိုက်သည်။ ထိုအပြုအမူကြောင့် ဒေါ်အေးကြည်သည် နောက်သို့ ယိုင်သွားကာ မိုးရေထဲတွင် ဟန်ချက်ပျက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။
“ခင်ဗျား ဘယ်သူလဲ။ ကျွန်တော့်ကို လူမှားနေပြီ ထင်တယ်။ ခင်ဗျားတို့လို တောင်းစားတဲ့သူတွေက ဒီလိုနေရာမျိုးအထိ လာပြီး လိမ်စားတတ်တာပဲလား”
မင်းသူ၏ စကားလုံးများသည် မိုးရေထဲတွင် ကျဆင်းလာသော ခဲလုံးများကဲ့သို့ မာကျောပြီး ရင်နင့်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။ ဒေါ်အေးကြည်သည် မှင်တက်သွားသည်။ သူမ၏ ဝမ်းထဲမှ မွေးထုတ်ထားသော၊ ရင်ခွင်ထဲတွင် နို့ချိုတိုက်ကျွေးခဲ့သော သားဖြစ်သူက သူမကို လူစိမ်းတစ်ယောက်ကဲ့သို့၊ တောင်းစားသူတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဆက်ဆံနေသည်မှာ အိပ်မက်ဆိုးတစ်ခုလိုပင်။
“မင်းသူ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အမေလေ... မင်းအမေပါ” ဒေါ်အေးကြည်၏ အသံသည် ငိုသံစွက်နေသည်။
မေမြတ်နိုးက ဘေးမှ ကြည့်ရင်း မျက်မှောင်ကြုတ်လာသည်။ “မင်းသူ... ဒီအန်တီကြီးက မင်းကို သားလို့ ခေါ်နေတာပဲ။ တကယ်ပဲ မသိတာလား”
မင်းသူသည် စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ရှိနေသည်မှာ သူ၏ အတိတ်၊ သူ၏ အရှက်တရားနှင့် သူ၏ ဆင်းရဲမွဲတေမှုများဟုသာ သူ မြင်တော့သည်။ “နိုးနိုး... ဒီလို လူမျိုးတွေက ဒီလိုပဲ လိမ်တာပါ။ လာ... သွားရအောင်။ ဒီမှာ ရှိနေရင် အလုပ်ရှုပ်တယ်”
မင်းသူသည် မေမြတ်နိုး၏ လက်ကို ဆွဲကာ ဟိုတယ်ထဲသို့ အတင်းဝင်သွားသည်။ နောက်ကွယ်တွင်တော့ ဒေါ်အေးကြည်သည် မိုးရေထဲတွင် ဒူးထောက်လျက် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ထဲမှ ပလတ်စတစ်အိတ်လေး ပြုတ်ကျသွားပြီး အထဲမှ သူမ အိမ်က ချက်လာသော မင်းသူ အကြိုက်ဆုံး ငါးခြောက်ကြော်လေးများက ရွှံ့နွံများကြားတွင် ပြန့်ကျဲသွားတော့သည်။
(
ထိုညက မင်းသူ အိပ်မပျော်ခဲ့ပါ။ သူ၏ ဇိမ်ခံကုတင်ကြီးပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော်လည်း နားထဲတွင်တော့ “သား... အမေလေ” ဆိုသော အသံက ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သူ၏ စိတ်က လွန်ခဲ့သော နှစ်ခန့်က ကာလများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားသည်။
ထိုစဉ်က သူတို့သည် ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးက ရွာလေးတစ်ရွာတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူ့အဖေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ဒေါ်အေးကြည်သည် တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်ခဲ့ရသည်။ မင်းသူ ကျောင်းတက်နိုင်ရန်အတွက် ဒေါ်အေးကြည်သည် နေပူမရှောင်၊ မိုးရွာမရှောင် ငါးရောင်းခဲ့သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းလေးများသည် ငါးဆူးစူးထားသော ဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတတ်သည်။
“သားလေး... အမေကတော့ ပညာမတတ်လို့ ဒီလို ရုန်းကန်နေရတာ။ သားကတော့ စာကြိုးစားပါ။ လူတတ်ကြီး ဖြစ်အောင် လုပ်ပါ” ဟု ဒေါ်အေးကြည်က အမြဲ ပြောလေ့ရှိသည်။
မင်းသူ၏ တက္ကသိုလ်ပထမနှစ်တွင် ကျောင်းလခ ပေးရန် ခက်ခဲနေချိန်၌ ဒေါ်အေးကြည်သည် သူမ၏ တစ်ခုတည်းသော အမှတ်တရ ရွှေနားကပ်လေးကို ချွတ်ရောင်းခဲ့သည်။ ထိုနားကပ်လေးသည် မင်းသူ၏ အဖေက လက်ထပ်စဉ်က ပေးခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အဖိုးတန်ပစ္စည်း ဖြစ်သည်။
“အမေ... ဒါက အဖေပေးထားတာ မဟုတ်လား။ မရောင်းပါနဲ့” ဟု မင်းသူက ထိုစဉ်က တားခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော် ဒေါ်အေးကြည်က ပြုံးရင်း “သားရဲ့ ပညာရေးက အမေ့အတွက် ပိုတန်ဖိုးရှိပါတယ် သားရယ်” ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
ယခုတော့ မင်းသူသည် ရန်ကုန်တွင် အောင်မြင်သော လုပ်ငန်းရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူသည် မြင့်မြတ်သော လူ့အသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် နေရာရနေပြီ။ သို့သော် ထိုနေရာကို ရောက်ရန် သူသည် သူ၏ အတိတ်ကို ဖျောက်ဖျက်ခဲ့ရသည်။ သူသည် မိဘမဲ့တစ်ယောက်အဖြစ်၊ ပြည်ပတွင် ပညာသင်ကြားခဲ့သူတစ်ယောက်အဖြစ် ဇာတ်လမ်းဆင်ခဲ့သည်။ ထိုဇာတ်လမ်းထဲတွင် အမေ ဒေါ်အေးကြည်အတွက် နေရာမရှိခဲ့ပါ။
(
နောက်တစ်နေ့ နံနက်တွင် မင်းသူသည် ရုံးခန်းသို့ ရောက်သော်လည်း စိတ်မကြည်မလင် ဖြစ်နေသည်။ သူ၏ အတွင်းရေးမှူးလေးက ဖုန်းတစ်လုံး လာပေးသည်။
“ဆရာ... အောက်မှာ အမျိုးသမီးကြီးတစ်ယောက် ရောက်နေပါတယ်။ ဆရာ့အမေပါလို့ ပြောနေလို့ပါ”
မင်းသူ၏ မျက်နှာတွင် ဒေါသအရိပ်အယောင်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ “ငါ ပြောထားတယ်မဟုတ်လား။ ငါ့မှာ မိဘ မရှိဘူးလို့။ အဲဒီလူကို မောင်းထုတ်လိုက်စမ်း။ ရဲခေါ်ရင်လည်း ခေါ်လိုက်”
သူ၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် အတွင်းရေးမှူးမလေးသည် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်သွားသည်။ မင်းသူသည် မှန်တင်းကုတ်နောက်မှနေ၍ အောက်ထပ်သို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ဒေါ်အေးကြည်သည် ရုံးရှေ့တွင် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်းများ၏ မောင်းထုတ်မှုကို ခံနေရသည်။ သူမသည် တစ်ခုခုကို အသည်းအသန် ရှင်းပြနေသော်လည်း ဘယ်သူမှ နားမထောင်ကြပါ။
ဒေါ်အေးကြည်၏ မျက်နှာတွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အမူအရာကို မြင်လိုက်ရသည့်တိုင် မင်းသူ၏ နှလုံးသားသည် မာကျောနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ အောင်မြင်မှုကိုသာ ကြည့်သည်။ ထိုအောင်မြင်မှုတွင် ဒေါ်အေးကြည်ကဲ့သို့သော အမျိုးသမီးက အစွန်းအထင်းတစ်ခု ဖြစ်နေသည်ဟု သူ ယူဆသည်။
ညနေပိုင်းတွင် မင်းသူသည် မေမြတ်နိုး၏ အိမ်သို့ သွားခဲ့သည်။ မေမြတ်နိုး၏ ဖခင်သည် လုပ်ငန်းစုကြီးတစ်ခု၏ ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး၊ မင်းသူနှင့် မေမြတ်နိုးတို့၏ လက်ထပ်ပွဲကို မကြာမီ ကျင်းပရန် စီစဉ်နေကြသည်။
“မင်းသူ... မနေ့ညက ကိစ္စကို ကိုယ် စဉ်းစားနေတာ။ အဲဒီ အန်တီကြီးက မင်းနဲ့ တကယ်ပဲ မပတ်သက်တာ သေချာရဲ့လား” မေမြတ်နိုး၏ ဖခင်က စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
မင်းသူသည် တစ်ချက်မျှ မတွန့်ဆုတ်ဘဲ ဖြေလိုက်သည်။ “သေချာပါတယ် အန်ကယ်။ ကျွန်တော့်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိတာ အန်ကယ်တို့လည်း သိသားပဲ။ ဒီလို လူမျိုးတွေက ကျွန်တော့် ဂုဏ်သိက္ခာကို ဖျက်ဆီးပြီး ပိုက်ဆံညှစ်ချင်လို့ လုပ်နေကြတာပါ”
(
ရက်သတ္တပတ် အနည်းငယ် ကြာသွားသည်။ မင်းသူသည် အရာအားလုံး အဆင်ပြေသွားပြီဟု ထင်နေခဲ့သည်။ လက်ထပ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုများကလည်း ပြီးစီးလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ။
သို့သော် ကံကြမ္မာသည် သူ ထင်ထားသလို မရိုးရှင်းခဲ့ပါ။ တစ်နေ့တွင် မင်းသူ၏ ကုမ္ပဏီအတွင်း၌ ငွေစာရင်းလိမ်လည်မှုတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုလိမ်လည်မှုသည် မင်းသူ မသိဘဲ သူ၏ လက်အောက်ငယ်သားများက လုပ်ဆောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သော်လည်း တာဝန်ရှိသူမှာ မင်းသူ ဖြစ်နေသည်။
တစ်ပြိုင်နက်တည်းမှာပင် မေမြတ်နိုး၏ ဖခင်သည် မင်းသူ၏ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းရေးမှူးများ လွှတ်၍ စုံစမ်းခဲ့သည်။ မင်းသူ လိမ်ညာထားသမျှ အမှန်တရားများက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။
မင်းသူသည် ရုံးခန်းထဲတွင် ခေါင်းကို လက်ဖြင့် အုပ်ကာ ထိုင်နေစဉ် မေမြတ်နိုး ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာသည် ဒေါသနှင့် စိတ်ပျက်မှုများကြောင့် တုန်ရီနေသည်။
“မင်းသူ... ရှင် ကျွန်မကို ဘာလို့ လိမ်ခဲ့တာလဲ။ ရှင့်မှာ အမေရှိရုံတင်မကဘူး၊ ရှင့်အမေက ရှင့်ကို ကျောင်းထားပေးဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ပင်ပန်းခဲ့ရလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိလိုက်ရပြီ။ ရှင်ဟာ တကယ်ပဲ လူ့ငရဲသားပဲ”
မင်းသူ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခင်မှာပင် မေမြတ်နိုးက သူ၏ လက်ထဲမှ စေ့စပ်လက်စွပ်ကို ချွတ်၍ စားပွဲပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ “ရှင့်လို လူမျိုးကို ကျွန်မ ဘဝထဲကို ထည့်ဖို့ မပြောနဲ့၊ မြင်တောင် မမြင်ချင်တော့ဘူး။ ရှင့်ရဲ့ ကုမ္ပဏီလည်း အမှုတွေနဲ့ ပြိုလဲတော့မှာ။ အဲဒါ ရှင့်ရဲ့ ဝဋ်ကြွေးပဲ”
(
မင်းသူ၏ ဘဝသည် တစ်ပတ်အတွင်းမှာပင် ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့သည်။ ကုမ္ပဏီ ပိတ်သိမ်းလိုက်ရပြီး၊ ပိုင်ဆိုင်မှုများ အားလုံး အသိမ်းခံရသည်။ သူ၏ မိတ်ဆွေများဟု ဆိုကြသူများကလည်း သူ့ကို ဖယ်ကြဉ်သွားကြသည်။
သူသည် လမ်းမပေါ်တွင် အထီးကျန်စွာ လျှောက်နေမိသည်။ မိုးက သည်းထန်စွာ ရွာနေပြန်သည်။ သူသည် မသိစိတ်၏ စေ့ဆော်မှုကြောင့် သူတို့ သားအမိ အရင်က နေခဲ့ဖူးသော ရန်ကုန်မြို့စွန်က အိမ်ငှားလေးဆီသို့ ခြေဦးလှည့်မိသည်။
အိမ်လေးရှေ့သို့ ရောက်သောအခါ မီးရောင် မှိန်ပျပျလေးကို တွေ့ရသည်။ သူ တံခါးကို ခေါက်လိုက်သည်။
တံခါးပွင့်လာသောအခါ ဒေါ်အေးကြည် မဟုတ်ဘဲ အိမ်နီးချင်း အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။
“အန်တီ... ဒီမှာ နေတဲ့ ဒေါ်အေးကြည် ရှိပါသလား” မင်းသူက တုန်ရီသော အသံဖြင့် မေးလိုက်သည်။
ထိုအမျိုးသမီးက မင်းသူကို မှတ်မိသွားပုံရသည်။ သူမ၏ မျက်နှာတွင် စက်ဆုပ်ရွံရှာမှုများ ပေါ်လာသည်။ “ဪ... မင်းလား။ အခုမှ လာရှာတာလား။ မင်းအမေ ဆုံးပြီဟေ့။ မင်းကို လာရှာပြီး ပြန်လာကတည်းက စိတ်ဓာတ်တွေ ကျပြီး ဖျားတာ၊ ဆေးရုံတောင် မတင်လိုက်ရဘူး။ မင်းကိုပဲ တမ်းတရင်း ဆုံးသွားတာ”
မင်းသူ၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ “မ... မဖြစ်နိုင်တာ။ အမေ ဘယ်မှာလဲ”
“သူ့အလောင်းကို ရွာက လူတွေ လာယူသွားကြပြီ။ မင်းအမေမှာ မင်းအတွက် ထားခဲ့တဲ့ ပစ္စည်းလေးတစ်ခု ရှိတယ်” ထိုအမျိုးသမီးသည် အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားပြီး ထုပ်ပိုးထားသော အထုပ်လေးတစ်ထုပ်ကို ယူလာပေးသည်။
မင်းသူသည် ထိုအထုပ်ကို တုန်ရီသော လက်များဖြင့် ဖြည်ကြည့်လိုက်သည်။ အထဲတွင် သူ ငယ်ငယ်က ဝတ်ခဲ့သော အင်္ကျီလေးတစ်ထည်၊ သူ ကျောင်းသားဘဝက ရခဲ့သော ဆုတံဆိပ်လေးများ နှင့်အတူ စာရွက်ခေါက်လေး တစ်ခုကို တွေ့ရသည်။
စာရွက်ထဲတွင် ဒေါ်အေးကြည်၏ လက်ရေးမသပ်မရပ်ဖြင့် ရေးထားသော စာတိုလေးရှိသည်။
“သားလေး... အမေ့ကို လူကြားထဲမှာ မသိချင်ယောင်ဆောင်ခဲ့တာကို အမေ မနာလိုပါဘူး။ သား ဂုဏ်တက်နေတာကို မြင်ရတာနဲ့တင် အမေ ကျေနပ်ပါတယ်။ သား အခက်အခဲရှိရင် အမေ့ဆီ ပြန်လာပါ။ အမေ အမြဲ ရှိနေမှာပါ။ သားကို အမေ ချစ်တယ်”
ထိုစာကို ဖတ်ပြီးနောက် မင်းသူသည် လမ်းမပေါ်တွင် ဒူးထောက်ကျကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးတော့သည်။ သို့သော် သူ၏ ငိုသံကို မိုးသံများက ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။ သူ အခုမှ သိလိုက်ရသည်မှာ သူသည် ပိုက်ဆံနှင့် ဂုဏ်ပကာသနများကို ရယူရန် ကြိုးစားရင်း၊ ကမ္ဘာပေါ်တွင် သူ့ကို အချစ်ဆုံးသော လူသားကို ကိုယ်တိုင် သတ်ပစ်ခဲ့မိခြင်းပင်။
(နိဂုံး)
နှစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...
ဧရာဝတီမြစ်ကမ်းဘေးက ရွာလေးတစ်ရွာရှိ သုသာန်ဟောင်းလေးတွင် လူတစ်ယောက်သည် အုတ်ဂူလေးတစ်ခုရှေ့တွင် အမြဲ လာထိုင်နေတတ်သည်။ သူသည် အဝတ်အစား နွမ်းပါးသော်လည်း မျက်နှာတွင်တော့ တည်ငြိမ်မှု အချို့ ရှိနေသည်။
သူသည် အုတ်ဂူလေးပေါ်သို့ ပန်းလေးများ တင်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလေ့ရှိသည်။
“အမေ... သား မှားခဲ့ပါတယ်။ ဒီဘဝမှာ သား အမေ့ကျေးဇူးကို မဆပ်နိုင်ခဲ့ပေမယ့်၊ နောက်ဘဝတွေမှာတော့ အမေ့ကို ပြုစုခွင့်ရပါရစေ”
သူ့မျက်ဝန်းမှ ကျဆင်းလာသော မျက်ရည်များသည် အုတ်ဂူပေါ်က မြေကြီးထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားသည်။ မာနကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရသော ဘဝတစ်ခုသည် နောင်တနှင့်အတူ ကျန်ရှိသော အချိန်များကို ဖြတ်သန်းနေရရှာတော့သည်။
လောကတွင် အချိန်မီ နောင်တရခြင်းသည် ကောင်းသော်လည်း၊ အချို့သော နောင်တများသည်တော့ ပြန်ပြင်၍ မရနိုင်သော ဒဏ်ရာများအဖြစ် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေတတ်စမြဲ ဖြစ်သည်။
ပြီး၏။