အလောင်းတေကို အဓ္ဓမပြုသူ

 မိုးဦးကျကာလ၏ ညဉ့်နက်သန်းခေါင်ယံသည် အေးစိမ့်လွန်းလှ၏။ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလုံး မြူနှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ရှေးဟောင်းညောင်ပင်ကြီးများ၏ ခက်လက်များမှာ လေတိုးသံနှင့်အတူ တရှဲရှဲ မြည်ဟည်းနေကြသည်။ ဦးသက်ဝေသည် သူ၏ ဝါးတဲအိုကလေးထဲတွင် ဆီမီးခွက်ကလေးကို အဖော်ပြုရင်း အပြင်ဘက်မှ မှောင်မည်းနေသော မြေပုံများကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းထက် တမ်းတခြင်းအရိပ်အယောင်များက ပို၍ ထင်ဟပ်နေ၏။ လူတို့သည် သေခြင်းတရားကို ကြောက်ကြသော်လည်း သူကမူ သေခြင်းတရားကို အလှပဆုံးသော အနုပညာတစ်ခုကဲ့သို့ မြင်နေမိသည်။ အသက်ရှိစဉ်က ငြင်းပယ်တတ်သော နှုတ်ခမ်းများ၊ မာနကြီးတတ်သော မျက်ဝန်းများသည် သေဆုံးသွားသောအခါမှသာ အေးစက်ငြိမ်သက်ကာ သူ၏ အလိုသို့ လိုက်ပါကြတော့မည် မဟုတ်ပါလား။ သူသည် တိတ်ဆိတ်ခြင်း၏ ဘုရင်ဖြစ်သလို၊ သေဆုံးခြင်းကမ္ဘာ၏ အရှင်သခင်လည်း ဖြစ်သည်။

သူ့ဘဝတွင် အချစ်ဟူသည်ကို မရရှိခဲ့ဖူးချေ။ ရုပ်ဆိုးအကျည်းတန်သော သူ့ရုပ်ရည်နှင့် ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော ဘဝအခြေအနေကြောင့် မိန်းမပျိုတို့သည် သူ့ကို မြင်လျှင်ပင် ရွံရှာစွာဖြင့် မျက်နှာလွှဲတတ်ကြသည်။ သို့သော် ဤသင်္ချိုင်းကုန်းထဲရှိ အေးစက်သော ခန္ဓာကိုယ်များမှာမူ သူ့ကို ဘယ်သောအခါမှ နှိမ်ချခြင်း မပြုခဲ့ကြ။ သူတို့သည် လှပသပ်ရပ်စွာဖြင့် လဲလျောင်းနေကြပြီး သူ၏ နူးညံ့သော ထိတွေ့မှုများကို တိတ်ဆိတ်စွာဖြင့် လက်ခံနေကြသည်။ ညစဉ်ညတိုင်း သူသည် မြေကျင်းအသစ်များကို လိုက်လံရှာဖွေတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် လှပသော မိန်းမပျိုလေးများ၏ အလောင်းများကို သူ ပို၍ စိတ်ဝင်စားသည်။ ယနေ့ညတွင်လည်း သူ စောင့်မျှော်နေသော ဧည့်သည်သစ် ရောက်လာခဲ့ပြီ။

ထိုနေ့ညနေက ရွာထဲမှ သူဌေးကြီးတစ်ဦး၏ သမီးဖြစ်သူ မေနှင်းဖြူ၏ အသုဘရောက်လာခဲ့သည်။ မေနှင်းဖြူသည် တစ်ရွာလုံးက ဝိုင်းဝန်းချစ်မြတ်နိုးရသော အလှပဂေးလေးဖြစ်သည်။ သူမသည် နှလုံးရောဂါဖြင့် ရုတ်တရက် သေဆုံးသွားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပုပ်သိုးခြင်း မရှိသေးဘဲ အိပ်ပျော်နေသည့်အလား လှပလွန်းနေဆဲဖြစ်၏။ ဦးသက်ဝေသည် သူမကို မြေမြှုပ်နေသည်ကို ကြည့်ရင်း ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် တုန်ယင်လာခဲ့သည်။ ဤမျှ လှပသော အလှတရားကို မြေကြီးထဲတွင် အလဟဿ အပုပ်ခံရမည်လောဟု သူ တွေးတောနေမိသည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တဏှာနှင့် အချစ်တို့ ရောပြွမ်းနေသော အရူးအမူး စိတ်ဆန္ဒတစ်ခု ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။

သန်းခေါင်ယံအချိန် ရောက်သောအခါ ဦးသက်ဝေသည် ပေါက်ပြားကို ဆွဲကိုင်ကာ မေနှင်းဖြူ၏ မြေပုံဆီသို့ တိတ်တဆိတ် လျှောက်လှမ်းသွားသည်။ လရောင်က တိမ်တိုက်များကြားထဲမှ ရွက်ဖျင်သဖွယ် ထိုးကျနေပြီး သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုလုံးကို ငွေရောင်သမ်းစေသည်။ သူသည် မြေကြီးများကို ခပ်သွက်သွက် တူးထုတ်နေမိသည်။ မြေနံ့များက သူ့နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်လာသော်လည်း သူ ဂရုမစိုက်။ ခဏအကြာတွင် သစ်သားခေါင်း၏ အဖုံးကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ့ရင်ခုန်သံများက စည်းချက်မမှန်တော့ဘဲ လက်များက တုန်ယင်နေ၏။ သူသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူကာ ခေါင်းတလားအဖုံးကို ဖွင့်လိုက်သည်။

အထဲတွင် လဲလျောင်းနေသော မေနှင်းဖြူမှာ လရောင်အောက်တွင် အဖြူရောင် နတ်သမီးလေးတစ်ပါးကဲ့သို့ပင်။ သူမ၏ ဖြူလျော့နေသော ပါးပြင်များ၊ စေ့ပိတ်ထားသော နှုတ်ခမ်းနီနီကလေးများသည် ဦးသက်ဝေ၏ စိတ်ကို ရူးသွပ်သွားစေရန် လုံလောက်လှသည်။ သူသည် အလောင်း၏ ဘေးတွင် ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး သူမ၏ အေးစက်နေသော လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မင်းက ငါ့အတွက်ပဲ၊ ငါ့တစ်ယောက်တည်းအတွက်ပဲဟု သူ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သူသည် အလောင်းကို ခေါင်းတလားထဲမှ မ၍ တဲကလေးအတွင်းသို့ ပွေ့ချီသွားခဲ့သည်။

တဲကလေးအတွင်းရှိ ဆီမီးရောင်အောက်တွင် မေနှင်းဖြူ၏ အလှမှာ ပို၍ ထင်ရှားနေသည်။ ဦးသက်ဝေသည် သူမ၏ ဆံနွယ်ရှည်များကို သပ်တင်ပေးရင်း သူမ၏ အေးစက်သော နှုတ်ခမ်းများကို နမ်းရှိုက်လိုက်သည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် သူသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် အပျော်ဆုံးလူသားဟု မိမိကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်နေမိသည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် တစ်စုံတစ်ခု လိုအပ်နေသကဲ့သို့ ခံစားနေရဆဲ။ ၎င်းမှာ အသက်ဝင်နေသော တုံ့ပြန်မှုပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် အလောင်းကို အတင်းအဓမ္မ ဖက်တွယ်ရင်း သူ၏ ရမ္မက်ဇောများကို ဖြေဖျောက်နေမိသည်။ အလောင်းမှာ ခိုင်မာတောင့်တင်းနေပြီး မည်သည့် တုံ့ပြန်မှုမျှ မပေးသော်လည်း သူကမူ သူမ၏ ဝိညာဉ်က သူ့ကို ပြုံးကြည့်နေသည်ဟု ထင်ယောင်ထင်မှား ဖြစ်နေသည်။

ညအမှောင်သည် ပို၍ ထူထပ်လာသည်။ ဦးသက်ဝေသည် မေနှင်းဖြူ၏ အလောင်းဘေးတွင် လှဲလျောင်းရင်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ အိပ်မက်ထဲတွင် မေနှင်းဖြူက သူ့ကို စိုက်ကြည့်ကာ ငိုကြွေးနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေ၏။ ငါ့ကို လွှတ်ပေးပါ၊ ငါ့ကို မြေကြီးထဲမှာ ငြိမ်းငြိမ်းချမ်းချမ်း နေပါရစေဟု သူမက တောင်းပန်နေသကဲ့သို့ပင်။ သူ လန့်နိုးလာသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ တိတ်ဆိတ်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မလုံခြုံမှုများ စတင်လာခဲ့သည်။

နံနက်လင်းအားကြီးအချိန်တွင် သူသည် အလောင်းကို မူလနေရာသို့ ပြန်လည် မြှုပ်နှံရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သို့သော် သူ၏ စိတ်ထဲတွင် သူမနှင့် မခွဲခွာလိုသေးချေ။ တစ်ရက်လောက်တော့ ထပ်ထားပါရစေဦးဟု သူ တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေမိသည်။ ထိုနေ့ တစ်နေ့လုံး သူသည် အလုပ်မလုပ်နိုင်ဘဲ အလောင်းဘေးတွင်သာ ထိုင်နေမိသည်။ အလောင်းမှာ စတင်ကာ အရောင်ပြောင်းလာပြီး အနံ့အနည်းငယ် ထွက်လာခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သို့သော် ချစ်ခြင်းမျက်စိကန်းနေသော ဦးသက်ဝေအတွက်မူ ထိုအနံ့မှာ ပန်းရနံ့ထက်ပင် မွှေးပျံ့နေသယောင် ရှိသည်။

ဒုတိယမြောက်ညတွင် ဦးသက်ဝေသည် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခုနှင့် ကြုံတွေ့ရသည်။ သူသည် အလောင်းကို ဖက်အိပ်နေစဉ် အလောင်း၏ ရင်ဘတ်မှ ခုန်သံတစ်ခုကို ကြားလိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် နားနှင့်ကပ်ကာ နားထောင်ကြည့်သော်လည်း တိတ်ဆိတ်နေဆဲပင်။ သို့သော် သူ၏ လက်ဖျားများက အလောင်း၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ ထိလိုက်သောအခါ အသားများ တုန်ခါသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူသည် ကြောက်ရွံ့သွားသော်လည်း ထိုကြောက်ရွံ့မှုကပင် သူ့ကို ပို၍ ရမ္မက်ထကြွစေသည်။ သူသည် အလောင်း၏ အဝတ်အစားများကို ဖယ်ရှားကာ သူမ၏ ကိုယ်ပေါ်တွင် အနမ်းများစွာ ခြယ်မှုန်းလိုက်ပြန်သည်။

ရက်အနည်းငယ် ကြာလာသောအခါ အလောင်းမှာ ပုပ်သိုးလာပြီး ကြည့်မကောင်းတော့ချေ။ ယင်ကောင်များက တဝီဝီ မြည်ဟည်းနေကြသော်လည်း ဦးသက်ဝေကမူ သူမကို ပွေ့ဖက်ထားဆဲပင်။ သူ၏ ရူးသွပ်မှုမှာ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်သည်။ ရွာသားအချို့က သင်္ချိုင်းကုန်းမှ နံစော်သော အနံ့များ ထွက်လာသည်ဟု ပြောဆိုကာ စုံစမ်းရန် ရောက်လာကြသည်။ ဦးသက်ဝေသည် အလောင်းကို ဝှက်ထားရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချိန်မမီတော့ချေ။ ရွာသားများ တဲအတွင်းသို့ ဝင်လာသောအခါ မြင်လိုက်ရသော မြင်ကွင်းကြောင့် အားလုံးမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သွားကြသည်။

ဦးသက်ဝေသည် ပုပ်သိုးနေသော အလောင်းကြီးကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ပွေ့ပိုက်ကာ ရယ်မောနေ၏။ သူ၏ မျက်နှာတွင် မောဟနှင့် ရမ္မက်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လူကောင်းတစ်ယောက်၏ အရိပ်အယောင်မျှ မကျန်တော့ချေ။ ရွာသားများက သူ့ကို ဖမ်းဆီးရန် ကြိုးစားသောအခါ သူသည် အလောင်းကို အတင်းဖက်ကာ ငြင်းဆန်နေသည်။ သူမက ငါ့မိန်းမပဲ၊ ငါတို့က ခွဲလို့မရဘူးဟု သူ အော်ဟစ်နေမိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ရွာသားများက သူ့ကို အတင်းဆွဲထုတ်ကာ အလောင်းကို ပြန်လည် သင်္ဂြိုဟ်လိုက်ကြသည်။ ဦးသက်ဝေမှာမူ စိတ်ဝေဒနာရှင်များ ထားရာသို့ ပို့ဆောင်ခြင်း ခံလိုက်ရသည်။

နိဂုံးချုပ်တွင် ဦးသက်ဝေသည် ထောင်တိုင်များနောက်ကွယ်၌ ထိုင်နေရင်း အမှောင်ထဲသို့ ငေးကြည့်နေမိသည်။ သူ၏ နားထဲတွင် မေနှင်းဖြူ၏ အသံကို ကြားနေရဆဲပင်။ သူသည် မိမိ၏ လက်ဖျားများကို ကြည့်ကာ ပြုံးလိုက်သည်။ ထိုလက်ဖျားများပေါ်တွင် မေနှင်းဖြူ၏ အအေးဓာတ်များ ကျန်ရှိနေသေးသယောင်။ သူသည် တစ်ဘဝလုံး အချစ်ကို ရှာဖွေခဲ့သော်လည်း သေခြင်းတရားထဲတွင်သာ သူ၏ အချစ်စစ်ကို တွေ့ရှိခဲ့ရသည်။ သူ၏ မျက်ဝန်းများမှ မျက်ရည်တစ်စက် ကျလာသော်လည်း ၎င်းမှာ နောင်တမျက်ရည် မဟုတ်ဘဲ ဆုံးရှုံးသွားသော အလှတရားအတွက် တမ်းတခြင်း မျက်ရည်သာ ဖြစ်ပေတော့သည်။ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည်သာ သူ၏ တစ်ဦးတည်းသော အဖော်ဖြစ်ပြီး သေခြင်းတရားသည်သာ သူ၏ ထာဝရချစ်သူ ဖြစ်နေပါတော့သည်။