လင်ငယ်နဲ့ကလေးရတဲ့ ကျွန်တော့မိန်းမ
လင်ငယ်နဲ့ကလေးရတဲ့ ကျွန်တော့မိန်းမ
အိမ်ရှေ့ခန်းက နာရီသံက တချက်တချက်နဲ့ စက္ကန့်တွေကို ရေတွက်နေတယ်။ အိမ်ထဲမှာတော့ လူရှိလျက်နဲ့ တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုယ် ပြန်ကြားနေရတယ်။ နန္ဒာက ကုတင်ပေါ်မှာ ကျောပေးပြီး အိပ်နေတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမှောင်ထဲမှာ စီးကရက်တစ်လိပ်ကို အဆုံးထိမသောက်ဘဲ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်တော်တို့ လက်ထပ်ခဲ့တာ ရှစ်နှစ်ရှိပြီ။ အချစ်ဦးမဟုတ်ပေမယ့် ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးသော ခိုနားရာလို့ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ မိန်းမ။ ဒါပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေက ဖန်ခွက်တစ်လုံးလို မြေပြင်ပေါ်မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ဖြစ်နေပြီ။
ကျွန်တော်က ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာတစ်ယောက်ပါ။ အလုပ်ကို အရမ်းကြိုးစားခဲ့တယ်။ နန္ဒာ့ကို ဘာမှမလိုလေအောင် ထားချင်ခဲ့တာ။ နယ်ဘက်က ပရောဂျက်တွေဆင်းရင် တစ်လ၊ နှစ်လလောက် ခွဲနေရတာတွေ ရှိပေမယ့် နန္ဒာကတော့ အမြဲတမ်း ပြုံးပြုံးလေးပဲ။ "အလုပ်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ပါ ကိုကို၊ နန္ဒာ့အတွက် မပူနဲ့" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်အတွက် ခွန်အားဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမယ့် အခုတော့ အဲဒီစကားတွေက ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို လှီးဖြတ်နေတဲ့ ဓားသွားတွေ ဖြစ်နေမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလကစပြီး အရာအားလုံးက ပြောင်းလဲသွားခဲ့တာ။ အလုပ်ကပြန်လာတိုင်း နန္ဒာ့ဆီကနေ အရင်လို ဆီးကြိုတဲ့အပြုံးတွေ မတွေ့ရတော့ဘူး။ ဖုန်းကို အမြဲတမ်း ဘေးနားမှာထားပြီး တစ်ယောက်ယောက်နဲ့ စာရိုက်နေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် အခန်းထဲဝင်သွားရင် ဖုန်းကို ကပျာကယာ မှောက်ထားတတ်တာမျိုး။ ကျွန်တော်ကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ပဲ အပြစ်တင်မိတယ်။ "ငါ အချိန်မပေးနိုင်လို့ သူ အထီးကျန်နေတာ ဖြစ်မှာပါ" ဆိုပြီးတော့ပေါ့။ ဒါပေမယ့် အမှန်တရားဆိုတာ ဖုံးထားလို့မရတဲ့ အနံ့ဆိုးတစ်ခုလိုပါပဲ။
တစ်ရက်တော့ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ စောစောပြန်လာခဲ့တယ်။ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ထားတဲ့ သူစိမ်းကားတစ်စီးကို တွေ့လိုက်ရချိန်မှာ ရင်ထဲမှာ တစ်မျိုးကြီး ဖြစ်သွားတယ်။ အိမ်ထဲကို အသာလေး ဝင်သွားတဲ့အခါ ဧည့်ခန်းထဲမှာ နန္ဒာနဲ့ လူတစ်ယောက် ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားပြောနေတာကို မြင်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်သွားတဲ့အခါ နန္ဒာ့မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော်သွားတယ်။ အဲဒီလူကတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အထက်လူကြီး၊ ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်ပေးခဲ့တဲ့ ဦးမင်းမောင်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်တော့်ဘဝဟာ ချောက်ထဲကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လိမ့်ဆင်းသွားတော့တာပဲ။ နန္ဒာ ဗိုက်ကြီးနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာ ကျွန်တော် ရူးမတတ် ခံစားခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ ရှစ်နှစ်လုံးလုံး ကလေးရဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် မအောင်မြင်ခဲ့ဘူး။ ဆရာဝန်တွေက ကျွန်တော့်မှာ အားနည်းချက်ရှိတယ်လို့ ပြောခဲ့တုန်းက နန္ဒာက ကျွန်တော့်လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး "ကလေးမရှိလည်း ဖြစ်ပါတယ် ကိုကိုရယ်၊ တို့နှစ်ယောက်ရှိရင် ရပြီပဲ" လို့ နှစ်သိမ့်ခဲ့တာ။ အခုတော့ အဲဒီကလေးက ကျွန်တော့်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော် အလေးစားရဆုံး လူတစ်ယောက်ကြောင့် ဖြစ်နေပြီ။
အလုပ်မှာလည်း ကျွန်တော် စိတ်မပါတော့ဘူး။ အမှားမှားအယွင်းယွင်းတွေ လုပ်မိလာတယ်။ ဦးမင်းမောင်ကို မြင်တိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တွေ လောင်နေပေမယ့် သူကတော့ ဘာမှမဖြစ်သလိုပဲ ကျွန်တော့်ကို ဆက်ဆံနေတုန်း။ ကျွန်တော် အလုပ်ကနေ ထွက်စာတင်လိုက်တယ်။ ဒါပေမယ့် သူက လက်မခံခဲ့ဘူး။ "မင်း ဒီရာထူးကနေ ထွက်ရင် မင်းမိန်းမအတွက်ရော၊ မင်းအတွက်ရော မကောင်းဘူးနော်" တဲ့။ အဲဒါ ခြိမ်းခြောက်သံမှန်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရတဲ့အခါ ကျွန်တော့်ဘဝဟာ သူတို့လက်ထဲက အရုပ်တစ်ခုလို ဖြစ်နေပြီဆိုတာ နားလည်သွားတယ်။
တစ်ညမှာတော့ နန္ဒာက ကျွန်တော့်ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ငိုတယ်။ "နန္ဒာ မှားသွားတယ် ကိုကို၊ ဒါပေမယ့် နန္ဒာ့မှာလည်း အကြောင်းရှိလို့ပါ" တဲ့။ အကြောင်းပြချက်ဆိုတာတွေက ခါးသီးလွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရာထူးတိုးဖို့၊ ကျွန်တော်တို့ ဝယ်ထားတဲ့ အိမ်အရစ်ကျကြွေးတွေ ဆပ်နိုင်ဖို့ နန္ဒာက ဦးမင်းမောင်နဲ့ ပတ်သက်ခဲ့ရတာတဲ့။ ဘယ်လောက်တောင် ရယ်စရာကောင်းတဲ့ အဖြစ်အပျက်လဲ။ ကျွန်တော် ရှာကျွေးနေတဲ့ ထမင်းတစ်လုပ်ဟာ ကျွန်တော့်မိန်းမရဲ့ သိက္ခာကို ရောင်းစားပြီး ရလာတာတဲ့လား။
ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ လက်ထဲမှာ ဘာမှမပါဘူး။ အလုပ်လည်းမရှိ၊ အိမ်လည်းမရှိ၊ ချစ်ရတဲ့ ဇနီးလည်းမရှိတော့ဘူး။ လမ်းဘေးက အရက်ဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ ထိုင်ပြီး တစ်ခွက်ပြီးတစ်ခွက် သောက်နေမိတယ်။ ဖုန်းထဲမှာ နန္ဒာ့ဆီက စာတိုတွေ ဝင်လာနေတုန်းပဲ။ "ပြန်လာပါ ကိုကိုရယ်၊ နန္ဒာ့ဗိုက်ထဲက ကလေးက ကိုကို့ကို ဖေဖေလို့ ခေါ်မှာပါ" တဲ့။ အဲဒီစာကို ဖတ်မိတဲ့အခါ ကျွန်တော် အော်ရယ်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေကြားကနေ ရူးသွပ်စွာ ရယ်မောမိတာ။
အခုဆို ကျွန်တော်ကတော့ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ လူတစ်ယောက်။ ဟိုတယ်အစုတ်လေးတစ်ခုမှာ အချိန်တွေကို ဖြုန်းတီးရင်း တစ်နေ့တစ်နေ့ ဘယ်လိုကုန်လွန်ရမလဲ မသိတော့ဘူး။ နန္ဒာကတော့ ဦးမင်းမောင်ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုနဲ့ ကလေးလေး မွေးတော့မယ်လို့ ကြားတယ်။ ကျွန်တော် တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်ကလေးထဲမှာ အခြားလူတစ်ယောက်က နေရာယူသွားပြီ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဝကျိုးပျက်သွားတာကို ဘယ်သူကမှ လာမပြင်ပေးနိုင်တော့ဘူး။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ကျွန်တော် သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ တစ်ခါတလေမှာ ကျွန်တော်တို့ အသက်ရှင်ဖို့အတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဘဝထက်တောင် ကြီးမားနေတတ်တာမျိုး။ သစ္စာတရားဆိုတာ နူးညံ့လွန်းလို့ ကိုင်တွယ်တတ်မှ ရမယ်။ မဟုတ်ရင်တော့ ကိုယ့်လက်ထဲမှာတင် ကြေမွသွားပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ် ပြန်ရှမိတတ်တယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို အကြောင်းပြပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် တန်ဖိုးချခြင်းဟာ ဘယ်သောအခါမှ လှပတဲ့ အနာဂတ်ကို မဖန်တီးပေးနိုင်ဘူး။