အပျိုမစစ်သည့် မိန်းမကို ယူမိသောအခါ
အပျိုမစစ်သည့် မိန်းမကို ယူမိသောအခါ
မင်္ဂလာဦးညရဲ့ အေးစက်စက် လေထုထဲမှာ ကျွန်တော် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတဲ့ သင်းသင်းရဲ့ ပုခုံးလေးကို ဖက်ထားမိတယ်။ သူမ ပြောပြတဲ့ အတိတ်တွေ၊ သူမ ကြုံတွေ့ခဲ့ရတဲ့ နာကျင်မှုတွေကို နားထောင်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ သနားစိတ်တွေ တဖွားဖွား ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ရတယ်။ "ကျမ အပျိုမဟုတ်တော့ဘူး ကိုကို... ကျမကို ရွံသွားပြီလား" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ ယောက်ျားမာန်ကို ခဏတာ ရိုက်ချိုးခဲ့ပေမဲ့၊ ချစ်တဲ့စိတ်က အရာရာကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ နဖူးလေးကို နမ်းပြီး "အတိတ်ဆိုတာ အတိတ်ပါပဲ သင်းရယ်၊ အခုကစပြီး ကိုယ် သင်းကို အကောင်းဆုံး စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်" လို့ ကတိပေးခဲ့မိတယ်။ အဲဒီကတိက ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ ငရဲတံခါးကို ဖွင့်လိုက်တဲ့ သော့ချက်ဖြစ်လာမယ်လို့ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် မတွေးမိခဲ့ဘူး။
အိမ်ထောင်သက် ပထမပိုင်းလတွေမှာ ကျွန်တော်ဟာ သူရဲကောင်းတစ်ယောက်လို ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခံယူထားခဲ့တယ်။ အရှက်နဲ့ အကြောက်တရားတွေကြားမှာ ညှိုးငယ်နေတတ်တဲ့ ဇနီးသည်ကို အစစအရာရာ အလိုလိုက်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အခြေအနေတွေက ပြောင်းလဲလာတယ်။ သင်းသင်းဟာ အရင်ကလို နူးညံ့တဲ့ မိန်းကလေး မဟုတ်တော့ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ကို ချုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားလာတယ်။ သူမရဲ့ အတိတ်ကို လက်နက်တစ်ခုလို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှိပ်စက်မှုတွေ စတင်လာခဲ့တယ်။
"ကိုကိုက ကျမကို အထင်သေးနေတာမလား၊ အပျိုမစစ်လို့ အလိုလိုက်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဆိုတဲ့ စကားက သူမရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ အမြဲရှိနေတတ်တယ်။ ကျွန်တော် ဘာပဲလုပ်လုပ်၊ ဘယ်လောက်ပဲ ကောင်းအောင်နေနေ သူမကတော့ သံသယစိတ်နဲ့ ကျွန်တော့်ကို ရစ်ပတ်ထားတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင် ချက်ချင်းမကိုင်မိရင်၊ မက်ဆေ့ခ်ျကို အလုပ်ရှုပ်လို့ ချက်ချင်း ပြန်မဖြေမိရင် သူမဟာ အကြီးအကျယ် သောင်းကျန်းတော့တာပဲ။ စာတိုလေးပို့ထားပြီး "Seen" ဖြစ်နေပေမဲ့ ပြန်စာမလာတဲ့ မိနစ်တွေက ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ဆူးခင်းလမ်းပေါ် လျှောက်နေရသလိုပဲ။ သူမက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် နည်းမျိုးစုံနဲ့ လုပ်တတ်လာတယ်။
တစ်ညမှာတော့ အလုပ်ကပြန်လာတဲ့ ကျွန်တော့်ကို သူမက စိမ်းစိမ်းကားကား ကြည့်ပြီး မေးတယ်။ "ကိုကို ဒီနေ့ ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ခဲ့လဲ၊ ကျမထက် သာတဲ့ အပျိုလေးတွေနဲ့ ပျော်နေတာလား" တဲ့။ ကျွန်တော် တကယ်ပဲ ပင်ပန်းနေခဲ့ပြီ။ "သင်းရယ်... အလုပ်ကိစ္စတွေပဲ ရှိတာပါ၊ ဘာလို့ အမြဲ အဲဒီလို တွေးနေရတာလဲ" လို့ ပြန်ပြောမိတော့ သူမက အော်ဟစ်ငိုယိုပြီး အခန်းအပြင် ထွက်သွားတယ်။ အခန်းတံခါး ပိတ်သံက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကိုပါ ဗုံးကြဲလိုက်သလိုပဲ။ ကျွန်တော် သူမနောက်ကို လိုက်ချော့ရပြန်တယ်။ ဒါဟာ သံသရာတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ သနားစိတ်ကို အသုံးချပြီး ကျွန်တော့်ဘဝတစ်ခုလုံးကို သူမရဲ့ လက်ခုပ်ထဲက ရေလို ကစားနေခဲ့တာ။
ပဋိပက္ခတွေ ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာတဲ့အခါ ကျွန်တော် သတိထားမိတာတစ်ခုရှိတယ်။ သင်းသင်းဟာ သူမရဲ့ အတိတ်က ဒဏ်ရာတွေကို အမှန်တကယ် ကုစားချင်တာမဟုတ်ဘဲ၊ အဲဒီဒဏ်ရာတွေကို ပြပြီး ကျွန်တော့်ကို သူ့ကျွန်သဖွယ် ခိုင်းစေချင်နေတာပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ သူမရဲ့ လင်ယောက်ျားထက်၊ သူမရဲ့ စိတ်အလိုကျ ဖြစ်စေရမယ့် အရုပ်တစ်ရုပ် ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ မတွေ့ရတော့ဘူး၊ မိဘတွေဆီကိုလည်း သူမ ခွင့်ပြုချက်မပါဘဲ မသွားရတော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကမ္ဘာဟာ သင်းသင်းဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးရဲ့ အဆိပ်အတောက်တွေကြားမှာ ကျဉ်းမြောင်းသွားခဲ့တယ်။
တစ်နေ့မှာတော့ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို ကျွန်တော် သိလိုက်ရတယ်။ သင်းသင်းရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ သူမ တစ်ချိန်က အပျိုရည် ပေးခဲ့ရပါတယ်ဆိုတဲ့ လူနဲ့ ပြောထားတဲ့ စာတွေကို ကျွန်တော် တွေ့လိုက်ရတယ်။ ထူးဆန်းတာက အဲဒီလူက သူမကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ မဟုတ်ဘဲ၊ သူမကသာ အဲဒီလူကို ငွေကြေးနဲ့ အရှုပ်အထွေးတွေကြားထဲ ဆွဲသွင်းခဲ့တာဖြစ်နေတယ်။ ပိုပြီး တုန်လှုပ်စရာကောင်းတာက သူမဟာ အပျိုမဟုတ်တော့ဘူးဆိုတဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်တော့်ကို အစကတည်းက တမင်စီစဉ်ပြီး ပြောခဲ့တာ။ ကျွန်တော့်လို ရိုးအေးပြီး သနားတတ်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို အဲဒီအချက်နဲ့ ချုပ်ကိုင်ထားလို့ ရမယ်ဆိုတာ သူမ ကြိုတင်တွက်ချက်ခဲ့တာပဲ။
"မင်း ငါ့ကို လိမ်ခဲ့တာလား သင်း"
ကျွန်တော့်ရဲ့ အသံတွေ တုန်ယင်နေတယ်။ သူမကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပဲ။ "လိမ်တယ်လို့ မခေါ်ပါဘူး ကိုကိုရယ်၊ ကိုကို့ရဲ့ လူကြီးလူကောင်းစိတ်ဓာတ်ကို ကျမက စမ်းသပ်ကြည့်ရုံတင်ပါ။ ပြီးတော့ အဲဒီအချက်ကြောင့်ပဲ ကိုကို ကျမကို အခုထိ သည်းခံနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" တဲ့။
ရယ်သံခွင်ခွင်နဲ့ ပြောနေတဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု ကျိုးပျက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်၊ ကျွန်တော် ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေဟာ သူမအတွက်တော့ ကစားစရာ သက်သက်ပဲ။ သူမဟာ နာကျင်နေတဲ့ သားကောင်မဟုတ်ဘဲ၊ နာကျင်အောင် လုပ်တတ်တဲ့ မုဆိုးမတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ အပျိုမစစ်လို့ သူမကို ယူခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ သူမကို ချစ်လို့ ယူခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ သူမကတော့ အဲဒီ အားနည်းချက်ကို သုံးပြီး ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကို တဖြည်းဖြည်းချင်း သတ်နေခဲ့တာ။
အဲဒီညက ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်က ဆင်းလာခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေ၊ ဆဲဆိုသံတွေက နောက်ကနေ လိုက်ပါလာပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်ပြန်မကြည့်တော့ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ သနားစိတ်နဲ့ အချစ်ကို မှားယွင်းစွာ ပေါင်းစပ်ခဲ့မိသူပါ။ အပျိုစစ်ခြင်း၊ မစစ်ခြင်းက အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုမှာ အဓိက မဟုတ်ပေမဲ့၊ အပြန်အလှန် လေးစားမှုနဲ့ ရိုးသားမှု မရှိတဲ့ အခါမှာတော့ ဘယ်အချစ်မှ ခိုင်မြဲမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် ကောင်းကောင်း နားလည်သွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် လမ်းမကြီးအတိုင်း တစ်ယောက်တည်း လျှောက်လာခဲ့တယ်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်မှာ ခြောက်ကပ်နေပြီ။ နှလုံးသားကတော့ ဗလာနတ္ထိ။ ကျွန်တော် လွတ်မြောက်သွားခဲ့ပြီလား၊ ဒါမှမဟုတ် တစ်စစီ ပျက်စီးသွားခဲ့ပြီလားဆိုတာ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင်တောင် မဝေခွဲနိုင်တော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ တစ်ခုတော့ သေချာတယ်၊ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်နေတဲ့ ချစ်ခြင်းတစ်ခုကနေ ရုန်းထွက်ဖို့ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ချစ်တတ်ဖို့ ပထမဆုံး လိုအပ်တာပဲ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုတာ တစ်ဖက်သားရဲ့ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူဖို့ မဟုတ်သလို၊ သနားစိတ်သက်သက်နဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ အိမ်ထောင်ရေးဟာလည်း အချိန်မရွေး ပြိုလဲသွားနိုင်တဲ့ သဲအိမ်တစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။