Online ပေါ်ကကြိုက်ပြီး ယူမိတဲ့ယောကျာ်း
Online ပေါ်ကကြိုက်ပြီး ယူမိတဲ့ယောကျာ်း
စမတ်ဖုန်းစခရင်ရဲ့ အပြာရောင်အလင်းတန်းက ကျွန်မရဲ့ မှောင်မည်းနေတဲ့
သူ့ရဲ့ ပရိုဖိုင်ပုံလေးက သန့်သန့်ပြန့်ပြန့်ရှိလှတယ်။ စကားပြောရင်လည်း ယဉ်ကျေးတယ်၊ သိတတ်တယ်၊ ဂရုစိုက်တတ်တယ်။ "ထမင်းစားပြီးပြီလား"၊ "ဒီနေ့ အလုပ်မှာ ပင်ပန်းနေပြီလား" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေက အစပိုင်းမှာ ရိုးရှင်းပေမဲ့ ကြာလာတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ခတ်နှိပ်ထားတဲ့ သော့ခလောက်ကို ဖွင့်နိုင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မတို့ ဖုန်းတွေ အကြာကြီး ပြောကြတယ်။ တစ်ခါတလေ တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ တစ်ယောက်အကြောင်း တစ်ယောက် ပြောဖြစ်ကြတယ်။ သူက နယ်ကနေ ရန်ကုန်ကို လာပြီး လုပ်ငန်းအသေးလေးတစ်ခု လုပ်နေတဲ့သူလို့ ပြောတယ်။ သူ့မှာ မိဘမရှိတော့ဘူး၊ တစ်ကိုယ်တည်း ရုန်းကန်နေရတာလို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းတတ်တဲ့ စိတ်က သူ့အပေါ် သနားစိတ်နဲ့အတူ ပိုပြီး တွယ်တာမိသွားခဲ့တယ်။
ကျွန်မတို့ လူချင်းတွေ့ဖြစ်ကြတဲ့နေ့ကို ခုထိ မှတ်မိနေသေးတယ်။ ကန်တော်ကြီးစောင်းက ကော်ဖီဆိုင်လေးမှာ သူက ပန်းစည်းလေးတစ်စည်း ကိုင်ပြီး စောင့်နေခဲ့တာ။ ဖုန်းထဲကအတိုင်းပဲ တည်ငြိမ်ပြီး ခန့်ညားတဲ့ ရုပ်ရည်ရှိသူပါ။ အဲဒီနေ့က ကျွန်မ ဘဝမှာ အပျော်ဆုံးနေ့ပေါ့။ အွန်လိုင်းမှာ ချစ်မိတာဟာ အန္တရာယ်ရှိတယ်လို့ လူတွေ ပြောကြပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ကျွန်မရဲ့ ကံကြမ္မာကို ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ မိဘတွေက နယ်မှာရှိနေတာမို့ ကျွန်မရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူတို့ သိပ်မတားနိုင်ခဲ့ဘူး။ "သမီးရယ်... အွန်လိုင်းဆိုတာ လူချင်းတွေ့နေရတာတောင် စိတ်ချရတာ မဟုတ်ဘူး၊ အသေအချာ စဉ်းစားပါဦး" လို့ အမေက ဖုန်းထဲကနေ တဖွဖွ ပြောခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ နားမဝင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ မြင်နေရတဲ့ မင်းခန့်က ကျွန်မအတွက်တော့ ပြည့်စုံလွန်းနေလို့ပါ။ ခြောက်လလောက် တွဲပြီးတဲ့နောက်မှာတော့ ကျွန်မတို့ လက်ထပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေလေးတွေရယ်၊ သူ ရှာထားတာလေးတွေရယ် ပေါင်းပြီး ရန်ကုန်က တိုက်ခန်းလေးတစ်ခန်းမှာ အိမ်ထောင်သည်ဘဝကို အစပြုခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်မဟာ လောကမှာ အကံအကောင်းဆုံး မိန်းမတစ်ယောက်လို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ထင်မှတ်ခဲ့တာပေါ့။
လက်ထပ်ပြီး ပထမဆုံး သုံးလလောက်ကတော့ ပန်းခင်းတဲ့ လမ်းလေးလိုပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ နွေဦးက ကြာရှည်မခံဘူးဆိုတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ သူဟာ အိမ်မှာ ရှိနေတဲ့အချိန်တိုင်း ဖုန်းတစ်လုံးနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်နေတတ်တယ်။ အရင်က ကျွန်မဆီကို ပို့ဖူးတဲ့ စာတိုလေးတွေအစား အခုတော့ ကျွန်မ ဘေးမှာ ရှိနေလျက်နဲ့ သူဟာ တခြားကမ္ဘာတစ်ခုထဲ ရောက်နေသလိုပဲ။ ဖုန်းကိုလည်း ခံထားပြီး ကျွန်မ အနားကပ်လာရင် ဖုန်းကို ချက်ချင်း မှောက်ထားတတ်တာကို စတင် သတိပြုမိလာတယ်။ အစပိုင်းမှာတော့ "အလုပ်ကိစ္စတွေပါ" လို့ သူက ခပ်အေးအေးပဲ ပြောခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မိန်းမသား အာရုံက တစ်ခုခု မှားနေပြီဆိုတာကို သိနေခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ သူ အိပ်ပျော်နေတုန်း သူ့ဖုန်းဆီကို မက်ဆေ့ခ်ျတွေ တောက်လျှောက် ဝင်လာတယ်။ ဖုန်းစခရင်ပေါ်မှာ ပေါ်လာတဲ့ နာမည်က "" တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ထဲ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကြောင့် မရခဲ့ဘူး။ နောက်ရက်တွေမှာ သူဟာ အိမ်ကို ပြန်လာတာ နောက်ကျလာတယ်။ အလုပ်ကိစ္စဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်တွေက ပိုပိုများလာတယ်။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ စကားပြောသံတွေထက် တိတ်ဆိတ်မှုတွေက ပိုပြီး ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ချက်ပေးတဲ့ ထမင်းကို စားတဲ့အခါမှာတောင် သူက ကျွန်မ မျက်နှာကို မကြည့်တော့ဘူး။ "မင်းခန့်... ရှင့်မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတာ ရှိလား" လို့ ကျွန်မ မေးမိတော့ သူက ဒေါသတကြီးနဲ့ ထမင်းပန်းကန်ကို တွန်းထုတ်ပြီး အိမ်ပြင် ထွက်သွားခဲ့တယ်။
အဲဒီညကစပြီး ကျွန်မတို့ကြားမှာ စိမ်းသက်မှုတွေ စတင်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မကတော့ အွန်လိုင်းမှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ဟိုလူယဉ်ကျေးလေးကိုပဲ ပြန်တမ်းတနေမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ လက်တွေ့မှာ ရှိနေတာကတော့ စိမ်းကားပြီး အေးစက်နေတဲ့ ယောကျာ်းတစ်ယောက်ပဲ။ သူ ဘယ်သူတွေနဲ့ စကားပြောနေသလဲ၊ ဘာတွေ လုပ်နေသလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိရတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေကို သူ မကိုင်တော့ဘူး။ "" ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာမလာတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ မျက်ရည်ကျခဲ့ရတဲ့ ညတွေက မနည်းတော့ဘူး။ အိမ်ထောင်တစ်ခုကို အွန်လိုင်းပေါ်က ယုံကြည်မှုနဲ့ တည်ဆောက်ခဲ့မိတာဟာ သဲပေါ်မှာ အိမ်ဆောက်မိသလိုပဲလားလို့ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိတော့တယ်။
အခြေအနေတွေက ပိုဆိုးလာတယ်။ တစ်နေ့မှာ ကျွန်မဆီကို သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီက ဖုန်းဝင်လာတယ်။ "မင်းခန့်ရဲ့ ဇနီးလား... ရှင့်ယောကျာ်း ကျွန်တော့်ဆီက ငွေသိန်း ချေးထားတာ ကြာပြီ၊ အခု ဖုန်းခေါ်လို့ မရတော့ဘူး၊ ရှင်တို့အိမ်ကို လာရမလား" တဲ့။ ကျွန်မ နားထင်တွေ ထိုးကိုက်လာတယ်။ သူက အလုပ်လုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငွေတွေက ဘယ်ရောက်ကုန်တာလဲ။ သူ အိမ်ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ အကျိုးအကြောင်း မေးမိတယ်။ သူကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ငြင်းတယ်။ "အဲဒါ အလုပ်ကိစ္စ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားတာပါ၊ ခဏနေရင် ပြန်ရမှာ" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ "ခဏ" ဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ရောက်မလာခဲ့ဘူး။
ကျွန်မ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေတွေ၊ ရွှေထည်လေးတွေလည်း တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပျောက်ဆုံးလာခဲ့တယ်။ သူ ယူသွားတာ သိနေပေမဲ့ ကျွန်မ နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်နေသေးလို့၊ ပြီးတော့ ဒီအိမ်ထောင်ရေးကို မပြိုကွဲစေချင်လို့ပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ သည်းခံမှုက သူ့အတွက်တော့ အခွင့်အရေးတစ်ခုလို ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အကောင့်တွေ၊ ဖုန်းတွေကိုပါ ခိုးသုံးပြီး တခြားသူတွေဆီက ငွေလိုက်ချေးနေတယ်ဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့နေ့မှာတော့ ကျွန်မ ကမ္ဘာပျက်သွားခဲ့တယ်။ လူမှုကွန်ရက်ပေါ်မှာ သူ့ရဲ့ ပုံရိပ်အစစ်အမှန်တွေ တက်လာတယ်။ သူဟာ လူလိမ်တစ်ယောက်၊ အွန်လိုင်းက မိန်းကလေးတွေကို ချဉ်းကပ်ပြီး ငွေလိမ်တတ်တဲ့သူဆိုတဲ့ သတင်းတွေက ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲကို ဆူညံစွာ ဝင်ရောက်လာတယ်။
ကျွန်မ သူ့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့တယ်။ "ရှင် ကျွန်မကို တကယ်ရော ချစ်ခဲ့ရဲ့လား မင်းခန့်... ဒါမှမဟုတ် ရှင် လိမ်ဖို့အတွက် ကျွန်မကို ရွေးချယ်ခဲ့တာလား" လို့ ငိုယိုပြီး မေးခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေမှာ နောင်တဆိုတာ လုံးဝမရှိဘူး။ "ငါ့ကို အွန်လိုင်းမှာ တွေ့ကတည်းက နင်က အယုံလွယ်ခဲ့တာပဲ... အခုမှ လာပြီး တရားချမနေနဲ့" လို့ ပြောပြီး ကျွန်မကို တွန်းထုတ်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတဲ့ နာကျင်မှုက ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ အချစ်၊ ကျွန်မ တည်ဆောက်ခဲ့တဲ့ အိမ်မက်တွေအားလုံးဟာ အွန်လိုင်းပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲ လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ဂုဏ်သိက္ခာရော၊ ငွေကြေးရော၊ နှလုံးသားရော အားလုံး ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။
အရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားပြီလို့ ထင်နေတဲ့အချိန်မှာ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ တစ်ညမှာ ရဲတွေ အိမ်ကို ရောက်လာပြီး မင်းခန့်ကို ဖမ်းဆီးသွားခဲ့တယ်။ သူဟာ ကြီးလေးတဲ့ ငွေကြေးလိမ်လည်မှုတွေနဲ့ ပတ်သက်နေတယ်တဲ့။ ကျွန်မလည်း သက်သေအဖြစ် စစ်ဆေးခံရတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်မ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို ပိုပြီး တုန်လှုပ်စေခဲ့တယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ နာမည်အရင်းက မင်းခန့် မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ နယ်က လူသတ်မှုတစ်ခုနဲ့ ထွက်ပြေးနေတဲ့ တရားခံပြေးတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး တခြားသူရဲ့ မှတ်ပုံတင်ကို ခိုးယူသုံးစွဲနေတာတဲ့။
ကျွန်မ ရဲစခန်းမှာ သူ့ကို သွားတွေ့ခဲ့တယ်။ သံတိုင်တွေရဲ့ တစ်ဖက်မှာ ရှိနေတဲ့ သူဟာ အရင်က ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့သူနဲ့ လုံးဝ မတူတော့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောခဲ့တယ်။ "သန္တာ... မင်းကို ငါ အသုံးချခဲ့တာ မှန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ငါ မင်းကို တကယ် ချစ်မိသွားခဲ့တာတော့ အမှန်ပဲ၊ အဲဒါကြောင့် ငါ့ဆီကို ရဲတွေ လိုက်လာနေမှန်း သိသိချင်း မင်းကို အန္တရာယ်က ကာကွယ်ဖို့ ငါ ကြိုးစားခဲ့တာ" တဲ့။ သူက ကျွန်မရဲ့ နာမည်နဲ့ ချေးထားတဲ့ ငွေတွေကို သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်လက်မှတ်တွေနဲ့ ပြန်လည်လွှဲပြောင်းပေးခဲ့တယ်လို့ သိရတယ်။ သူ အိမ်ကနေ ငွေတွေ ခိုးသွားတယ်ဆိုတာကလည်း ကျွန်မကို အကြွေးရှင်တွေလက်ကနေ ကင်းဝေးအောင် သူ တစ်ယောက်တည်း တာဝန်ယူဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာတဲ့။
ဒါဟာ တကယ့် အမှန်တရားလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံး လိမ်လည်မှုလားဆိုတာ ကျွန်မ မခွဲခြားတတ်တော့ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့သူဖြစ်သလို၊ တစ်ဖက်မှာလည်း သူ့နည်းသူ့ဟန်နဲ့ ကျွန်မကို ကာကွယ်ခဲ့တာလား။ "ရှင့်ကို ကျွန်မ မုန်းချင်တယ်... ဒါပေမဲ့ ရှင့်ကို ချစ်မိခဲ့တဲ့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ပိုမုန်းတယ်" လို့ပဲ ကျွန်မ ပြောနိုင်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး "မင်းနဲ့ နေခဲ့ရတဲ့ အချိန်တွေက ငါ့ဘဝမှာ အစစ်မှန်ဆုံး အချိန်တွေပါပဲ... အခုတော့ ငါ့ကို မေ့လိုက်ပါတော့" တဲ့။ အဲဒါ သူနဲ့ ကျွန်မ နောက်ဆုံး ပြောဖြစ်ခဲ့တဲ့ စကားတွေပါပဲ။
အခုတော့ ကျွန်မ အထီးကျန်စွာနဲ့ အိမ်ဟောင်းလေးထဲမှာ ပြန်နေထိုင်နေပါတယ်။ မင်းခန့်ကတော့ ထောင်ဒဏ် နှစ်ရှည် ကျခံလိုက်ရပြီ။ ကျွန်မမှာ ကျန်ခဲ့တာကတော့ သူ ချန်ထားခဲ့တဲ့ ဖုန်းလေးတစ်လုံးနဲ့ ခြောက်ကပ်နေတဲ့ နှလုံးသားတစ်ခုပါပဲ။ တစ်ခါတလေ ညနက်တဲ့အခါ ကျွန်မတို့ အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ဖတ်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ပျော်ရွှင်မှုတွေက အခုတော့ အဆိပ်အတောက်တွေ ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်မရဲ့ အယုံလွယ်မှု၊ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုတွေက ကျွန်မကို ဒီလို လမ်းဆုံးအထိ ပို့ဆောင်ခဲ့တာပေါ့။
ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်ကို ဖွင့်လိုက်တိုင်း " " ဆိုတဲ့ ကဏ္ဍကို မြင်ရင် ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို အပြင်ပန်း ပုံရိပ်တွေ၊ စာသားလေးတွေနဲ့ပဲ တိုင်းတာပြီး ဘဝကို ပုံအပ်ခဲ့မိတာဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြီးမားဆုံး မှားယွင်းမှုပါပဲ။ အွန်လိုင်းပေါ်မှာ ကျွန်မတို့ တွေ့ခဲ့တဲ့ အချစ်က လှပခဲ့ပေမဲ့ လက်တွေ့ဘဝရဲ့ ကြမ်းတမ်းမှုကို မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မဟာ သူ့ကို ချစ်ခဲ့တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ ဖန်တီးထားတဲ့ ပုံရိပ်ယောင်ကို ချစ်ခဲ့တာလားဆိုတာ ခုထိ ဝေခွဲမရသေးဘူး။
နိဂုံးချုပ် သင်ခန်းစာ - "မျက်နှာချင်းမဆိုင်ရဘဲ ပေးတဲ့ကတိတွေဟာ ဖန်သားပြင်ပေါ်က ဖုန်မှုန့်တွေလိုပဲ အလွယ်တကူ သုတ်သင်ခံလိုက်ရတတ်တယ်၊ လူတစ်ယောက်ရဲ့ အနှစ်သာရကို စာလုံးတွေထဲမှာ မရှာပါနဲ့၊ သူတို့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ သူတို့ရဲ့ တိတ်ဆိတ်မှုတွေထဲမှာပဲ ရှာဖွေပါ"။