ချစ်သူရဲ့အုတ်ဂူလေး
ချစ်သူရဲ့အုတ်ဂူလေး
----------------------------
ကျွန်တော် ဘုန်းကြီးကျောင်းကိုရောက်သည့်အခါတွင် ဆရာတော်က
“ဒကာကြီးကို မိတ်ဆက်ပေးရဦးမယ်” ဟု မိန့်ကာ ကျောင်းသားတစ်ယောက်ကို ခေါ်လိုက်သည်။
“ဟဲ့ မောင်ကျောင်းသား ဦးဇင်းကျော်ရွေကို သွားခေါ်လိုက်စမ်း” ဟုခိုင်းလိုက်သည်။
မကြာမီ ဦးဇင်းတစ်ပါးက ရောက်လာပြီး ဆရာတော်ကို ဦးချသည်။
“ဘာများ လုပ်ပေးရမလဲဘုရား”
“ဘာမှ လုပ်မပေးရဘူး။ ဟောဒီ ဒကာကြီးနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးချင်လို့။ ကျောင်းဆရာ အငြိမ်းစား၊ စာရေး ဆရာကြီးပေါ့”
“ကျောင်းဆရာအငြိမ်းစားကတော့ ဟုတ်ပါတယ်ဘုရား။ စာရေးဆရာကြီးလို့တော့ မပြောပါနဲ့”
“စာရေးလို့ စာရေးဆရာလို့ပြောတာ ဘာဖြစ်လဲဒကာကြီး။ ကိုင်း ... မင်းအဖြစ်လေးက ဆန်းလွန်းလို့ ဟောဒီ ဆရာကြီးကို ပြောပြလိုက်စမ်းကွယ်။ သူက စာတွေဘာတွေရေးတော့ မင်းအကြောင်းလေးကိုများ ရေးဖွဲ့ချင်မလားလို့”
“အရှင်ဘုရား ... မပြောချင်တာကို အတင်းမခိုင်းပါနဲ့လားဘုရား”
“အဲဒီ ဦးဇင်းက ပြောချင်လွန်းနေတာမှ ... တွေ့တဲ့လူတိုင်းကို သူ့အဖြစ်လိုက်ပြောပြနေတာ”
“ဒါဆိုလည်း ကြားပါရစေဘုရား”
ယခုဖော်ပြမည့် အကြောင်းအရာသည် လူအမည် ကိုကျော်ရွှေပြောပြသည့် အကြောင်းဖြစ်ပါသည်။
ကိုကျော်ရွှေသည် အထက်အညာဒေသမှ ရန်ကုန်ကိုရောက်လာသူဖြစ်သည်။
အညာတွင်နေစဉ်က တောင်ယာစိုက်ပျိုးသူဖြစ်ပြီး အသင့်အတင့် နေထိုင် စားသောက်နိုင်သူများဖြစ်သည်။
“ဦးဇင်းမှာ အမေအိုကြီးနှင့် မောင်နှမနှစ်ယောက်ရှိတယ်။ အစ်ကိုကြီးကတော့ အဖေဆုံးပါးသွားပြီးကတည်းက အိမ်မှာ အိမ်ထောင်ဦးစီးပေါ့။ ဘာမှ မပူမပင်ရပါဘူး။ ကျုပ်တို့ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်ပဲ တစ်အိမ်လုံးကို ရှာဖွေ ကျွေးမွေးခဲ့တာ”
ကိုကျော်ရွှေသည် တစ်ရွာတည်းသားဖြစ်သူ မရွှေမြင့်နှင့် ချစ်ကြိုက်ကြသည်။ မရွှေမြင့်ကလည်း အလွန်ချော သည်ဟု သူ့စကားအရသိရသည်။
“အချောအလှဆိုတော့ ဝိုင်းပိုးတဲ့သူတွေ များသပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ မရွှေမြင့်က ထူးထူးခြားခြား ကျုပ်ကိုပဲ ရွေးခဲ့တာဗျ။ နွေပေါက်ရင် လက်ထပ်ဖို့တောင် စီစဉ်ထားပြီးပြီ။ လူကြီးဆုံရာနဲ့လည်း တောင်းရမ်းပြီးပြီဆိုပါတော့”
ကိုကျော်ရွှေကလည်း ဂိုက်ဆိုက်ကောင်းကောင်း ထောင်ထောင်မောင်းမောင်းနှင့် ယောကျ်ားပီသသူဖြစ်သည်။ လူချောလူလှတစ်ဦးဟု ဆိုရမည်ဖြစ်သည်။ ရဟန်းဝတ်ထားသဖြင့် ခေါင်းတုံးထားသော်လည်း အလွန်ကြည့် ကောင်းသော ရုပ်ရည်ရှိသူဖြစ်သည်။
“တစ်နေ့တော့ဗျာ မရွှေမြင့် ပိုးထိပါလေရော။ ရွာနဲ့ ၁၂ ဝေးတဲ့ မြို့ကဆေးရုံကို အမြန်ဆုံး ပို့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆေးရုံရောက်တော့ မရတော့ဘူးဗျာ။ ဦးဇင်းကို မရွှေမြင့်က မသေခင်မှာသွားတယ်။ သူသေရင် သူ့အုတ်ဂူလေး တော့ ခြောက်အောင် စောင့်ပါတဲ့။ ဦးဇင်း အရမ်းစိတ်ထိခိုက်ရတာပေါ့။ မရွှေမြင့်ရယ် မင်းအပြင် နောက် တစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုမှ စိတ်ကူးကြည့်လို့ မရပါဘူး။ ဒါကြောင့် စိတ်မပူပါနဲ့ ဆိုပြီး ငိုမိသေးတယ် သိလား။ ဒီတော့ မရွှေမြင့်က အိမ်ထောင်ပြုချင် ပြုပါ သူခွင့်လွှတ်ပါတယ်တဲ့။ ကျုပ်လည်း ဘယ်စိတ်ကောင်းနိုင်မှာလဲ”
“ဦးဇင်းတို့ဇာတ်လမ်းက သိပ်တော့ မထူးဆန်းပါဘူးဘုရား။ ဒါနဲ့ပဲ မရွှေမြင့်သေတော့ ဦးဇင်းက ဘုန်းကြီး ဝတ်လိုက်တယ် ဆိုပါတော့”
“မဟုတ်ဘူးဗျ ... သူသေလို့ ဘုန်းကြီးဝတ်တာမဟုတ်ဘူး။ သူမသေခင်မှာ ရွာက ချစ်သိန်းဆိုတဲ့ကောင်လည်း ရောက်လာသေးတယ်။ အဲဒီကောင်နဲ့ ကျုပ်နဲ့က ပြိုင်ဘက်တွေ။ မရွှေမြင့်ကို အပြိုင်ပိုးနေသူတွေပေါ့။ ချစ်သိန်းက ဆေးရုံကို လိုက်လာပြီး မရွှေမြင့်နဲ့ တွေ့ပါရစေလို့ တွေ့ခွင့်တောင်းတယ်။ မရွှေမြင့်အခြေအနေက မရတော့ဘူး ဆိုတာ သိနေလို့ ချစ်သိန်းကို တွေ့ခွင့်ပေးလိုက်တယ်။ မရွှေမြင့်နဲ့ ချစ်သိန်း ဘာတွေပြောတယ် မသိဘူး။ အဲဒီကောင် ချစ်သိန်းနဲ့ စကားပြောပြီးတော့ သူလည်း သေတာပဲဗျာ”
“ဇာတ်လမ်းက ပြိုင်ဘက်ပေါ်လာတော့ နည်းနည်း စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းလာပြီ ဦးဇင်း။ ဒါပေမဲ့ မလွမ်း လောက်သေးပါဘူး”
“လာမယ်လေ နားထောင်။ မရွှေမြင့် အလောင်းကို ရွာပြန်သယ်ပြီး သင်္ချိုင်းမှာအုတ်ဂူလေး လုပ်ပေးထားတယ်။ ကျုပ်လည်း ချစ်တာကိုးဗျ။ နောက်တစ်နေ့ ညနေခင်းမှာ မရွှေမြင့် အုတ်ဂူလေးဆီလာပြီး အလွမ်းဖြေတာပေါ့။ အဲဒီမှာ ဘာကိုတွေ့ရသလဲဆိုတော့ သိလား”
“တပည့်တော် ဘယ်သိနိုင်မလဲဘုရား”
“မရွှေမြင့် အုတ်ဂူက ရေတွေစိုနေတာကိုးဗျ”
“မိုးတွင်းမို့လို့လားဘုရား”
“ကျုပ်တို့အညာ ဘယ်ကမိုးရွာချိန်လဲ”
“ဦးဇင်းသွားကြည့်ချိန်နဲ့ဆိုရင် အုတ်ဂူက မခြောက်သင့်ဘူးလား”
“ကျုပ်က နောက်တစ်နေ့မှ သွားတာ။ ပူချက်နဲ့တွက်ရင် အုတ်ဂူကခြောက်နေလောက်ရောပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အုတ်ဂူက သာမန်စိုနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူးဗျ”
“ဘယ်လိုစိုနေတာလဲဘုရား”
“အုတ်ဂူကို ရေလောင်းထားတာဗျ။ ကျုပ်လည်း မသင်္ကာတာနဲ့ နောက်တစ်နေ့ သင်္ချိုင်းထဲသွားပြီး ဖမ်းတာ”
“အဖြေသိခဲ့ရသလားဘုရား”
“သိတာပေါ့ ... ရေထမ်းပြီး သင်္ချိုင်းထဲဝင်လာတဲ့ ချစ်သိန်းနဲ့ တိုးတော့တာပဲ။ ချစ်သိန်း မရွှေမြင့် အုတ်ဂူကို ရေလောင်းနေတာတွေ့လို့ ဟေ့ကောင် ဘာလုပ်တာလဲဆိုပြီးတော့ ပုန်းနေတဲ့ ဆီကထွက်ပြီး ဖမ်းတာ။ အဲဒီမှာ ချစ်သိန်းက ဘာပြန်ပြောလဲ သိလား”
“သိပါရစေဘုရား”
“မရွှေမြင့်က သူ့ကိုချစ်ရင် အုတ်ဂူလေးကို နေ့တိုင်းရေလာလောင်းပေးပါလို့ ပြောသွားသတဲ့ဗျာ”
“ဒါပဲလား ဘုရား”
“ဒါပဲ ... ကျုပ် လူ့ဘဝကြီးကို သိပ်စိတ်နာသွားတာ။ ဒါကြောင့် ဘုန်းကြီးအပြီးဝတ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ။ ခုလည်း ရန်ကုန်ကိုလာပြီး စာသင်နေပြီ။ ရဟန်းဘဝနဲ့ပဲ အရိုးထုတ်တော့မယ်”
“သင့်မြတ်ပါတယ်ဘုရား”
တင်ညွန့်
၃၀.၈.၂၀၂၄