တဏှာကြီးတဲ့ ဘုန်းကြီး
တဏှာကြီးတဲ့ ဘုန်းကြီး
အခန်း ()
နွေဦး၏ ညနေခင်းသည် ကျောင်းသင်္ခန်းဝန်းကျင်၌ ပျားရည်ရောင် သန်းနေသည်။ သစ်ရွက်ခြောက်များ ကြွေကျသံမှာပင် တရားသံကဲ့သို့ အေးချမ်းလှသည်ဟု လူတို့ ထင်ကောင်းထင်ကြလိမ့်မည်။ သို့သော် ငါ့ရင်ထဲတွင်မူ ထိုအေးချမ်းမှုတို့ ကိန်းဝပ်ခြင်း မရှိသည်မှာ ကြာခဲ့ပြီ။ ငါ့နာမည်က ဦးသုန္ဒရ။ ဝါတော် () ရလာခဲ့သော်လည်း ငါ့နှလုံးသားထဲက လောကီအပူတောကို အဝါရောင် သင်္ကန်းဖြင့် ဖုံးအုပ်မရနိုင်ခဲ့ပေ။ ငါ့ကို လူတွေက ကြည်ညိုကြသည်။ ကိုးကွယ်ကြသည်။ ငါ့ကို မြင်လျှင် နိဗ္ဗာန်ရောက်ကြောင်း ဆုတောင်းကြသည်။ ဒါပေမဲ့ သူတို့မသိတာက ငါ့ရဲ့ နိဗ္ဗာန်ဟာ ဟောဒီ ကျောင်းဝင်းထဲကို ညနေတိုင်း လာတတ်တဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အပြုံးမှာပဲ ရှိနေတယ်ဆိုတာပါပဲ။
သူမ နာမည်က နှင်း။ ငါ့ရဲ့ သွေးသားရင်းချာ၊ ငါ လူဝတ်ကြောင်ဘဝတုန်းက စွန့်ပစ်ခဲ့တဲ့ သမီးလေး။ ဒါကို သူမ မသိဘူး။ သူမ သိတာက ငါဟာ သူမရဲ့ ကြည်ညိုရတဲ့ ဆရာတော်၊ သူမရဲ့ စိတ်ထွက်ပေါက်။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းများစွာက ကြွေးမြီတွေနဲ့ အရှက်တရားတွေကြားက ငါ ထွက်ပြေးခဲ့တုန်းက သူမဟာ ကလေးလေးပဲ ရှိသေးတယ်။ အခုတော့ သူမဟာ ပန်းတစ်ပွင့်လို လှပနေပြီ။ သူမ ကျောင်းကို လာတိုင်း ငါ့ရဲ့ ဝိပဿနာတရားတွေဟာ ပျက်စီးကုန်တတ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ တဏှာဟာ ကာမဂုဏ်တစ်ခုတည်းကို ဆိုလိုတာမဟုတ်ဘူး၊ ပိုင်ဆိုင်လိုမှု၊ အနားမှာ ရှိနေစေလိုမှုနဲ့ ငါ့သမီးဆိုတဲ့ အတ္တစွဲကပ်မှု။ ဒါကိုပဲ ငါ့ကိုငါ 'မေတ္တာ' လို့ ခေါင်းစဉ်တပ်ပြီး ညာနေခဲ့တာ။
"အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်မ စိတ်ညစ်နေတယ်"
နှင်းက ငါ့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ရင်း ပြောသည်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရည်လည်နေတယ်။ သူမ ဘေးမှာ ပါလာတာက ကျော်ဇင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေး။ သူမရဲ့ ချစ်သူ။ ငါ့ရင်ထဲမှာ မီးတစ်စ ဟုန်းခနဲ တောက်သွားသလိုပဲ။ ငါ့သမီးကို တခြားတစ်ယောက်က ပိုင်ဆိုင်သွားတော့မယ်ဆိုတဲ့ အတွေးက ငါ့ကို ရူးသွပ်စေတယ်။ ငါဟာ ရဟန်းတစ်ပါးဖြစ်နေရတာကို အမုန်းဆုံးအချိန်ပေါ့။ ငါ့လက်ထဲက ပုတီးစေ့တွေကို ခပ်တင်းတင်း ဆုပ်ထားမိတယ်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒကာမလေး... လောကမှာ အရာရာဟာ အနိစ္စပါပဲ"
ငါ့ပါးစပ်က ဘုရားစာတွေ ထွက်နေပေမဲ့ ငါ့မျက်လုံးတွေက ကျော်ဇင်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကို အသေသတ်မတတ် ကြည့်နေမိတယ်။ ကျော်ဇင်က ယဉ်ကျေးတဲ့ ကောင်လေးပါ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့အတွက်တော့ သူဟာ ငါ့ရဲ့ နိဗ္ဗာန်ကို လုယူမယ့် သူခိုးပဲ။ ငါ့ရဲ့ တဏှာဟာ အဲဒီနေ့ကစပြီး အရှိန်ပြင်းလာခဲ့တယ်။ သမီးအပေါ် ထားတဲ့ သံယောဇဉ်ကနေ လွန်ကဲပြီး ပိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ စိတ်ရိုင်းတွေ ဖြစ်လာတယ်။ သူမကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မအပ်ချင်ဘူး။ ငါ့အနားမှာပဲ ရှိနေစေချင်တယ်။ ဒါဟာ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးအတွက်တော့ ငရဲတံခါးကို လက်နဲ့ တွန်းနေသလိုပါပဲ။
အခန်း ()
"နှင်း... မင်းနဲ့ ကျော်ဇင်နဲ့က ကံမစပ်ဘူး"
ငါ ဒီစကားကို ပြောလိုက်တော့ နှင်းရဲ့ မျက်နှာလေး ဖြူလျော့သွားတာကို ငါ မြင်ရတယ်။ ကျောင်းဆောင်လေးထဲမှာ ဆီမီးရောင်က တဖျပ်ဖျပ်။ ငါ့ရဲ့ စကားဟာ သူမအတွက်တော့ ဘုရားဟောသလိုပဲ အလေးအနက်ရှိတာလေ။ ငါ့ရဲ့ တဏှာဟာ အောက်တန်းကျကျ လှည့်ကွက်တွေကို သုံးလာတော့တယ်။ ဗေဒင်ယောင်ယောင်၊ ကံကြမ္မာယောင်ယောင်နဲ့ သူတို့ နှစ်ယောက်ကို ခွဲဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။
"ကျော်ဇင်ရဲ့ ဇာတာက မင်းကို ပျက်စီးစေလိမ့်မယ်၊ သူနဲ့ လက်ထပ်ရင် မင်း အသက်တိုလိမ့်မယ်"
ငါ လိမ်ပြောလိုက်တာ။ ငါ့နှလုံးသားထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေ ရှိနေပေမဲ့ နှင်းကို ငါ့အနားမှာ ဆက်ထားချင်တဲ့ ဆန္ဒက ပိုကြီးစိုးနေတယ်။ နှင်းဟာ ငါ့ကို ကြည့်တဲ့ မျက်လုံးတွေမှာ ယုံကြည်မှုတွေ အပြည့်။ သူမက ငါ့ကို သူမရဲ့ ဖခင်မှန်း မသိပေမဲ့ ဖခင်တစ်ယောက်လို အားကိုးတာ။ ငါကတော့ အဲဒီအားကိုးမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကို ဖျက်ဆီးနေမိတယ်။
ကျော်ဇင်ဟာ အလုပ်အကိုင် မရှိသေးတဲ့ လူငယ်လေး။ အဲဒီအချက်ကို ငါက အသုံးချပြီး "သူဟာ မင်းကို ဆင်းရဲတွင်းထဲ ဆွဲချမယ့်သူ" လို့ ထပ်ခါထပ်ခါ ရိုက်သွင်းခဲ့တယ်။ နှင်းဟာ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကျော်ဇင်အပေါ် သံသယတွေ ဝင်လာတယ်။ ဖုန်းတွေ မကိုင်တော့ဘူး။ မက်ဆေ့ချ်တွေ မြင်ရက်နဲ့ မပြန်တော့ဘူး။ ကျော်ဇင် ကျောင်းကို လာတဲ့အခါတိုင်း ငါက သူ့ကို အပြစ်ရှိသလို ခံစားရအောင် စကားလုံးတွေနဲ့ နှိပ်စက်တယ်။
"ဒကာလေး... သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဆင်းရဲကြောင်းပဲ။ ဒကာမလေးကို တကယ်ချစ်ရင် လွှတ်ပေးလိုက်ပါ"
ငါ့စကားတွေက တရားစကားတွေနဲ့ မွမ်းမံထားပေမဲ့ အတွင်းသားကတော့ အဆိပ်တွေပဲ။ ကျော်ဇင်က ခေါင်းငုံ့ပြီး ပြန်သွားတဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း ငါ ပြုံးမိတယ်။ ငါ့ရဲ့ တဏှာက ငါ့ကို အနိုင်ရစေခဲ့ပြီလို့ ထင်ခဲ့တာ။ နှင်းဟာ ငါ့ဆီမှာပဲ ပိုပြီး ခိုလှုံလာတယ်။ ငါ့ကိုပဲ အားကိုးလာတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားတာကိုတော့ ငါ ဥပေက္ခာပြုထားခဲ့တယ်။
အခန်း ()
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ နှင်းဟာ အရိုးပေါ် အရေတင် ဖြစ်လာတယ်။ ကျော်ဇင်နဲ့ ကွဲရတဲ့ ဒဏ်ရာက သူမကို တဖြည်းဖြည်းချင်း ဝါးမြိုသွားတာ။ ငါကတော့ သူမကို တရားတွေ ဟောတယ်၊ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားဖို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမ စိတ်ထဲမှာ ရှိနေတာက ကျော်ဇင်ဆိုတာ ငါ သိနေတယ်။ တစ်ညမှာ နှင်း ကျောင်းကို ရောက်လာတယ်။ မိုးတွေက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေတဲ့ ည။
"အရှင်ဘုရား... တပည့်တော်မ မနေနိုင်တော့ဘူး။ ကျော်ဇင်က တပည့်တော်မ မရှိရင် သေပါ့မယ်တဲ့။ သူ အခု အရက်တွေပဲ သောက်နေတယ်"
နှင်းက ငါ့ခြေရင်းမှာ ဝပ်စင်းပြီး ငိုတယ်။ ငါ့ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ထွက်လာတယ်။ ငါ့ရဲ့ တဏှာက မနာလိုမှု ဖြစ်လာတယ်။ ငါ့သမီးဟာ ငါ့ထက် ဟိုကောင်လေးကို ပိုချစ်နေတာလား ဆိုတဲ့ အတွေး။ ငါ သူမရဲ့ ပုခုံးကို လှမ်းကိုင်မိမလို ဖြစ်ပြီးမှ သတိပြန်ဝင်လာတယ်။ ငါဟာ သင်္ကန်းဝတ်ထားတာပဲ။
"သူက မင်းကို အကျပ်ကိုင်နေတာ နှင်း... မင်း သူ့ဆီ ပြန်သွားရင် ငါ့ကို စော်ကားရာ ရောက်လိမ့်မယ်"
ငါ့စကားက ပြတ်သားလွန်းတော့ နှင်း တုန်သွားတယ်။ သူမ မျက်လုံးထဲမှာ ကြောက်ရွံ့မှုတွေ တွေ့ရတယ်။ ငါ့ကို ဘုရားတစ်ဆူလို ကိုးကွယ်ထားတဲ့ သူမအတွက် ငါ့စကားက အမိန့်ပဲလေ။ သူမ မိုးထဲလေထဲမှာ ငိုပြီး ပြန်သွားတယ်။ ငါ ကျောင်းပေါ်မှာ ကျန်ခဲ့ရင်း တွေးနေမိတယ်။ ငါ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ? ဒါပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ အတ္တက ငါ့ကို အမှန်တရားကို မမြင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားတယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျော်ဇင်ဆီက ဖုန်းတွေ အဆက်မပြတ် လာပေမဲ့ နှင်းက မကိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျော်ဇင် ရူးသွပ်သလို ဖြစ်နေပြီဆိုတာ ငါ သိခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ငါက နှင်းကို "ဒါဟာ သူ့ရဲ့ ဝဋ်ကြွေးပဲ၊ မင်း ဝင်မပါနဲ့" လို့ ပြောပြီး တားခဲ့တယ်။ ငါဟာ ဘုန်းကြီးဝတ်နဲ့ လူသတ်သမားတစ်ယောက် ဖြစ်နေမှန်း ငါ့ကိုယ်ငါ သတိမထားမိခဲ့ဘူး။ နှင်းရဲ့ အသံတိတ် ငိုရှိုက်သံတွေကို ငါ ကြားနေရပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုတဲ့ စိတ်က အရာရာကို ကွယ်ထားခဲ့တယ်။
အခန်း ()
ဖြစ်ရပ်ဆိုးက ငါ မထင်မှတ်ထားတဲ့ အချိန်မှာ ရောက်လာတယ်။ တစ်မနက်မှာ ကျောင်းဝင်းထဲကို ရဲတွေ ရောက်လာတယ်။ ငါ့ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ နှင်း တစ်ခုခု ဖြစ်ပြီလား? မဟုတ်ဘူး... ကျော်ဇင်။ ကျော်ဇင်ဟာ သူ့ကိုယ်သူ သတ်သေသွားခဲ့ပြီ။ အဲဒီသတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ငါ့ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘူး။
ဒါပေမဲ့ ပိုဆိုးတာက နှင်း။ နှင်းဟာ ကျော်ဇင်ရဲ့ အလောင်းကို ကြည့်ပြီး စိတ္တဇဝေဒနာရှင် တစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားတယ်။ သူမ ကျောင်းကို ပြေးလာတယ်။ အဝတ်အစားတွေက ဖရိုဖရဲ၊ မျက်လုံးတွေက ကြောင်တောင်တောင်နဲ့။
"အရှင်ဘုရား... အရှင်ဘုရား ပြောတော့ ကျော်ဇင်က တပည့်တော်မကို ဖျက်ဆီးမယ့်သူ ဆို။ အခု သူ မရှိတော့ဘူး... အရှင်ဘုရား ကျေနပ်ပြီလား?"
နှင်းရဲ့ အမေးက ငါ့ရင်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းသလိုပဲ။ ငါ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ဘူး။ သူမက ဆက်ပြီး အော်ဟစ်ငိုယိုတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်ခု ပါလာတယ်။ အဲဒါက သူမ အမေ (ငါ့ဇနီးဟောင်း) ဆုံးခါနီးမှာ ပေးခဲ့တဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်။ နှင်းက အဲဒီစာကို ငါ့ရှေ့မှာ ဆွဲဖွင့်လိုက်တယ်။
"ကျွန်မ သိပြီ... အရှင်ဘုရားက ကျွန်မရဲ့ အဖေဆိုတာ ကျွန်မ သိပြီ။ အမေ ရေးထားခဲ့တဲ့ စာကို ကျွန်မ ဖတ်ပြီးပြီ။ အရှင်ဘုရားက ကျွန်မကို ချစ်လို့ တားခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အရှင်ဘုရားရဲ့ အတ္တကြောင့် ကျွန်မ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တာ။ ကျွန်မကို အဖေလို့ ခေါ်ခွင့်မပေးဘဲ၊ ဘုရားလို ကိုးကွယ်ခိုင်းပြီး ကျွန်မ ချစ်တဲ့သူကို သတ်ခဲ့တာ!"
ငါ တုန်လှုပ်သွားတယ်။ ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကို သူမ သိသွားပြီ။ ငါ့ရဲ့ တဏှာ၊ ငါ့ရဲ့ အတ္တတွေ အားလုံးဟာ အခုတော့ အကုသိုလ်တွေအဖြစ် ငါ့ကို ပြန်တိုက်ခိုက်နေပြီ။ နှင်းက ရူးသွပ်သလို ရယ်တယ်။
"အဖေ... အဖေက ဘုန်းကြီးဝတ်ထားပေမဲ့ တကယ့် တဏှာရူးပဲ။ သမီးရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုကိုတောင် မနာလိုဖြစ်တဲ့ လူယုတ်မာပဲ"
သူမဟာ ကျောင်းပေါ်ကနေ ပြေးဆင်းသွားတယ်။ ငါ နောက်ကနေ လိုက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ငါ့ရဲ့ သင်္ကန်းက ငါ့ခြေထောက်တွေကို ရစ်ပတ်ထားသလိုပဲ။ ငါဟာ ရဟန်းတစ်ပါး ဖြစ်နေလို့ သူမကို လှမ်းမဆွဲနိုင်ခဲ့ဘူး။ နှင်းဟာ ကျောင်းဝင်းအပြင်က ကားလမ်းပေါ်ကို မဆင်မခြင် ပြေးထွက်သွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကားတစ်စီးရဲ့ ပြင်းထန်တဲ့ ဘရိတ်အုပ်သံနဲ့အတူ လူအုပ်ကြီးရဲ့ အော်ဟစ်သံကို ငါ ကြားလိုက်ရတယ်။
အခန်း ()
ငါ့ရှေ့မှာ သွေးအိုင်ထဲ လဲနေတဲ့ နှင်းကို ကြည့်ရင်း ငါ့ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက ဇောက်ထိုးဖြစ်နေပေမဲ့ ငါ့ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာ ကြည့်နေတုန်းပဲလို့ ငါ ခံစားရတယ်။ ငါ သူမကို ပွေ့ချီချင်တယ်၊ ငါဟာ သူမရဲ့ အဖေပါလို့ အော်ပြောချင်တယ်၊ တောင်းပန်ချင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ လူတွေက ငါ့ကို ဝိုင်းကြည့်နေကြတယ်။ "ဆရာတော်... မထိပါနဲ့၊ တပည့်တော်တို့ လုပ်ပါ့မယ်" တဲ့။
ငါဟာ သူတို့အတွက်တော့ မြင့်မြတ်တဲ့ ရဟန်းတစ်ပါး။ ငါ့သမီး သေခါနီးမှာတောင် ငါဟာ သူမကို ဖက်ခွင့်မရခဲ့ဘူး။ ငါ့ရဲ့ ဝတ်ရုံက ငါ့ကို သံကွင်းခတ်ထားသလိုပဲ။ နှင်းဟာ ဆေးရုံရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ငါ့ရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော သမီး၊ ငါ့ရဲ့ နိဗ္ဗာန်၊ ငါ့ရဲ့ တဏှာ။ အားလုံးဟာ သွေးကွက်တွေကြားမှာ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့ပြီ။
အခုတော့ ငါဟာ ဒီကျောင်းလေးထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ခဲ့တယ်။ လူတွေကတော့ ငါ့ကို "သမီးလို ဒကာမလေးအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတဲ့ ကရုဏာရှင် ဆရာတော်" လို့ ထင်နေကြတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ရင်ထဲမှာတော့ ငရဲမီးတွေ တောက်နေတယ်။ ငါဟာ တဏှာကြီးခဲ့တယ်။ ငါ့သမီးကို ငါ့အနားမှာပဲ ရှိစေချင်တဲ့၊ ငါ့ကိုပဲ အားကိုးစေချင်တဲ့ အောက်တန်းကျတဲ့ တဏှာ။ အဲဒီတဏှာကပဲ ငါ့သမီးကို သတ်ခဲ့တာ။
ညတိုင်း ငါ အိပ်မရဘူး။ နှင်းရဲ့ "အဖေ... အဖေက တဏှာရူးပဲ" ဆိုတဲ့ စကားက ငါ့နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ ငါ သင်္ကန်းကို ချွတ်လိုက်ချင်ပေမဲ့ ချွတ်ရဲတဲ့ သတ္တိလည်း ငါ့မှာ မရှိဘူး။ လူတွေရဲ့ အထင်အမြင်ကို ငါ ကြောက်နေတုန်းပဲ။ ငါဟာ အခုတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငရဲခန်းထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားတဲ့ အကျဉ်းသားတစ်ယောက်ပါပဲ။
နောင်တဆိုတာ နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်ပါ။ ငါ သိလိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာတော့ ငါ့မှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတဲ့ ခေါင်းစဉ်အောက်မှာ အတ္တနဲ့ တဏှာကို ရောမွှေလိုက်ရင် အဲဒါဟာ ဖျက်ဆီးခြင်းရဲ့ အစပဲ ဆိုတာ ငါ အခုမှ နားလည်တော့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ ငါ့ရဲ့ လက်ကျန်ဘဝဟာ ဒီဝါဂွမ်းရောင် သင်္ကန်းအောက်မှာ ပုပ်ပွနေတဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်တစ်ခုနဲ့အတူ နေ့စဉ်သေဆုံးနေရဦးမှာပါ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို အတ္တနဲ့ လွှမ်းမိုးလိုက်တဲ့အခါ မေတ္တာဟာ အဆိပ်ဖြစ်သွားတတ်ပြီး၊ နောင်တဆိုတာ ဘယ်တော့မှ ပြန်ပြင်လို့မရတဲ့ အနိစ္စတရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။