ဖူးစာနှင့်ဦးရာ
ဖူးစာနှင့်ဦးရာ
နံနက်လေးနာရီဆိုသည်မှာ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်နေဆဲအချိန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ လှိုင်းတံပိုးတို့က တဒိန်းဒိန်းနှင့် ရိုက်ခတ်နေခဲ့ပြီ။ တောင်ကွဲကြီးရွာကိုသွားမည့် ခရီးအတွက် ကျွန်တော် အိပ်ရာကစောစောထခဲ့သည်။ နှင်းမြူတို့က လမ်းတစ်လျှောက် ဝေဝေမှိုင်းမှိုင်းနှင့် အေးစက်လှသော်လည်း ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေကတော့ သွေးပူနေခဲ့သည်။ တောင်ကွဲကြီးရွာဆိုသည်မှာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ ရိုးရိုးရွာတစ်ရွာမဟုတ်။ ထိုရွာလေးထဲမှာ ကျွန်တော် မြတ်နိုးတန်ဖိုးထားရသည့်၊ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အနာဂတ်အိပ်မက်တွေကို ပုံဖော်ပေးမည့် ဆရာမလေး သင်းသင်းရီ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။
တောင်ကွဲကြီးရွာသို့ရောက်ရန် နှစ်နာရီနီးပါး အပြင်းလျှောက်ရသည်။ မြစ်ကမ်းဘေး သောင်ပြင်တွေကို ဖြတ်ရသည်မှာ နေမြင့်လျှင် အလွန်ပူသဖြင့် ကျွန်တော် နေမထွက်ခင် အရောက်သွားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လွယ်အိတ်ထဲတွင် မြို့ကနေ အသေအချာ ရွေးဝယ်လာခဲ့သည့် ချိတ်ထဘီလေး တစ်ထည်ရှိသည်။ ထိုထဘီလေးကို မြင်လျှင် သင်းသင်း တစ်ယောက် ဘယ်လောက်တောင် ဝမ်းသာသွားမလဲဟု တွေးမိတိုင်း ကျွန်တော့်ခြေလှမ်းတွေက ပို၍သွက်လာခဲ့သည်။ ကျွန်တော်တို့ သိကျွမ်းခဲ့သည်မှာ နှစ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ ရွာကျောင်းလေးတွေ တိုးတက်ဖို့ အတူတူရုန်းကန်ခဲ့ကြရင်း တစ်ဦးပေါ်တစ်ဦး ရှိသည့် သံယောဇဉ်က သူငယ်ချင်းထက် ပိုခဲ့သည်မှာ ကြာခဲ့ပါပြီ။ သို့သော် ကျွန်တော့်ဘက်က တရားဝင် စကားတစ်ခွန်း မပြောဖြစ်ခဲ့သေး။ "အလုပ်တွေ အခြေတကျဖြစ်မှ၊ ကျောင်းဆောင်သစ်လေး ပြီးမှ..." ဟု ဆင်ခြေပေးကာ ကျွန်တော် အချိန်တွေကို ဆွဲဆန့်နေခဲ့မိသည်။
သောင်ပြင်ကိုဖြတ်ရင်း ဝေးဝေးက မြင်နေရသည့် တောင်ကွဲကြီးရွာလေးကို ကြည့်ကာ ကျွန်တော် ပြုံးမိသည်။ သင်းသင်းကတော့ အခုအချိန်ဆို အိမ်ရှေ့မှာ တံမြက်စည်းလှည်းနေလောက်ပြီ။ သို့မဟုတ် ကျောင်းသွားဖို့ ပြင်ဆင်နေလောက်ပြီ။ သူက အမြဲတမ်း တက်ကြွနေတတ်သူပါ။ ကျွန်တော် ရောက်သွားလျှင် "ဟယ်... ဆရာ၊ ဒီလောက်စောစောကြီး ဘယ်လိုရောက်လာတာလဲ" ဟု မျက်လုံးလေးဝိုင်းကာ မေးမည့်ပုံရိပ်ကို မြင်ယောင်ရင်း ရင်ထဲမှာ နွေးထွေးသွားရသည်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ပြောစရာမလိုဘဲ နားလည်ထားသည့် ကတိကဝတ်တွေ ရှိနေသည်ဟု ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ယုံကြည်နေခဲ့မိသည်။ ဒီနေ့တော့... ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ဝယ်လာတဲ့ လက်ဆောင်လေးပေးရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲက စကားတွေကို အကုန်ဖွင့်ပြောမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။
ရွာထိပ်က ညောင်ပင်ကြီးကို ကျော်လာပြီး သင်းသင်းတို့အိမ်ရှေ့ ရောက်သည့်အချိန်တွင် နေရောင်က ခပ်ဖျော့ဖျော့ ထွက်ပြူနေပြီဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် အိမ်ပေါ်ကို အမောတကော တက်သွားမိသည်။ သင်းသင်းက ဧည့်ခန်းထဲတွင် အသင့်ရှိနေသလိုမျိုး။ ကျွန်တော့်ကို မြင်သည်နှင့် သူပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးက ထုံးစံအတိုင်း တောက်ပမနေဘဲ တစ်စုံတစ်ခုကို အားနာနေသည့် အရိပ်အယောင်တွေ ပါနေသလို ကျွန်တော် ခံစားလိုက်ရသည်။
"ဆရာ... ရောက်လာပြီလား" ဟု သူက ခပ်တိုးတိုးဆိုသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အမောမပြေနိုင်သေးဘဲ ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လိုက်ရင်း လွယ်အိတ်ထဲက လက်ဆောင်ဘူးလေးကို ထုတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်လက်တွေ လှုပ်ရှားမှု မပြီးခင်မှာပင် သင်းသင်းက ကျွန်တော့်မျက်ဝန်းတွေကို စိုက်ကြည့်ရင်း စကားတစ်ခွန်းကို ပြောချလိုက်သည်။
"ဆရာ... ကျွန်မ လက်ထပ်တော့မလို့"
ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ထဲကို လှံတစ်ချောင်းနှင့် အားကုန်ထိုးစိုက်လိုက်သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ လွယ်အိတ်ထဲက ထဘီလေးကို ကိုင်ထားသည့် ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေ တောင့်တင်းသွားသည်။ မျက်တောင်ခတ်ဖို့ပင် မေ့သွားလောက်အောင် ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားရသည်။ "ဘာ... ဘာပြောလိုက်တာလဲ ဆရာမ" ဟု မေးမိသည့် ကျွန်တော့်အသံက တုန်ရီနေခဲ့သည်။
"ကျွန်မ တကယ်ပြောတာပါ ဆရာ။ ဒီသီတင်းကျွတ်မှာ လက်ထပ်တော့မယ်။ ဦးထွန်းကြည်နဲ့ပါ"
ကျွန်တော့်ခေါင်းထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်ချလိုက်သလို ဝေဝေဝါးဝါး ဖြစ်သွားသည်။ ဦးထွန်းကြည်... တောင်ပိုင်းက သူဌေးကြီး၊ ကျောင်းဆောင်သစ်ကို လှူခဲ့တဲ့သူ။ သူက သင်းသင်းထက် အသက်အများကြီး ကြီးသလို၊ အရင်ကလည်း အိမ်ထောင်ရှိခဲ့ဖူးသူ မဟုတ်ပါလား။
"ဘာလို့လဲ သင်းသင်း... ဘာလို့ ဒီလောက်အလောတကြီး ဆုံးဖြတ်လိုက်တာလဲ။ ကိုယ့်ကို... ကိုယ့်ကို တစ်ခွန်းမှ မတိုင်ပင်ဘဲနဲ့" ဟု ကျွန်တော် နာကျင်စွာ မေးမိသည်။
သင်းသင်းက ခေါင်းငုံ့သွားသည်။ "ဖူးစာဆိုတာ ဦးရာမလား ဆရာ။ တချို့အရာတွေက စောင့်နေလို့ မရဘူးလေ" ဟု သူက အေးစက်စက် ပြန်ဖြေသည်။ ထိုစကားက ကျွန်တော့်ရင်ကို ပို၍ မွှန်းနှိပ်လိုက်သလိုပင်။ ကျွန်တော် ယူလာသည့် လက်ဆောင်လေးကို လွယ်အိတ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်လိုက်မိသည်။ သူကတော့ ကျွန်တော် ဘာယူလာသလဲဆိုသည်ကို စိတ်ဝင်စားပုံမရ။ အိမ်နောက်ဖေးကို ဝင်သွားပြီး ရေနွေးဗန်း ယူလာကာ ဧည့်ဝတ်ပြုနေသည်။ ကျွန်တော် သောက်နေကျ ရေနွေးကြမ်းက ဒီနေ့မှ ဘာလို့ ဒီလောက် ခါးသက်နေရသနည်း။
ခဏအကြာတွင် ဦးထွန်းကြည် အိမ်ပေါ်သို့ ရောက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်၏ အပြုံးမျိုး ရှိနေသည်။ သူက ကျွန်တော့်ကို ရင်းရင်းနှီးနှီး နှုတ်ဆက်သည်။ "ဆရာ... ကျွန်တော်တို့ မင်္ဂလာဆောင်ကို မပျက်မကွက် လာရမယ်နော်။ ဆရာမက ဆရာ့ကို အားကိုးတာ" ဟု ပြောသည့်စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်တော့်နားထဲတွင် ဆူးတွေလို စိုက်ဝင်နေသည်။
သင်းသင်းက ဦးထွန်းကြည်ဘေးတွင် ငြိမ်သက်စွာ ထိုင်နေသည်။ သူတို့နှစ်ယောက်ကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မေးခွန်းပေါင်းများစွာ ဖြစ်ပေါ်နေမိသည်။ ငါ ဘာတွေ မှားသွားခဲ့တာလဲ။ ငါ့ရဲ့ နှေးကွေးမှုတွေကြောင့်လား။ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ ဆင်းရဲမှုတွေကြောင့်လား။ ကျွန်တော်သည် ရွာကျောင်းလေးတွေအတွက်သာ အချိန်ကုန်ခဲ့ပြီး ကိုယ့်ဘေးနားက မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ လိုအပ်ချက်တွေကို မမြင်ခဲ့မိတာလား။
"ကျွန်တော် ထမင်းချက်ခိုင်းထားတယ် ဆရာ။ ဒီနေ့ ဝက်ပေါ်တာနဲ့ အတော်ပဲ။ မင်္ဂလာကိစ္စတွေလည်း တိုင်ပင်ချင်လို့" ဟု ဦးထွန်းကြည်က ပြောနေစဉ်မှာပင် သင်းသင်း၏ မျက်ဝန်းထဲက အရိပ်အယောင်တစ်ခုကို ကျွန်တော် ဖမ်းမိလိုက်သည်။ ထိုမျက်ဝန်းတွေထဲမှာ ပျော်ရွှင်မှုထက် နာကျင်မှုနှင့် ဖိအားတစ်ခုခု ရှိနေသလိုပင်။
ကျွန်တော် ထမင်းစားဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ "ကျွန်တော် မြို့ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ပြန်ရဦးမှာမို့ပါ" ဟု လိမ်ညာကာ အိမ်ပေါ်က ဆင်းခဲ့သည်။ သင်းသင်းက အိမ်ရှေ့အထိ လိုက်ပို့သည်။ ဦးထွန်းကြည်ကတော့ အထဲမှာ ကျန်ခဲ့သည်။ လှေကားခြေရင်း ရောက်သည့်အချိန်တွင် သင်းသင်းက ကျွန်တော့်လက်ကို ခပ်ဖွဖွ ဆွဲလိုက်သည်။
"ဆရာ... ကျွန်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ကျွန်မ စောင့်ခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အချိန်က ကျွန်မအတွက် အဖြေမပေးခဲ့ဘူး" ဟု သူက တိုးတက်သော အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ နေက ပူလာပြီ။ သောင်ပြင်တွေက ပူလောင်နေပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲက အပူကတော့ ထိုသောင်ပြင်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော်သည် လမ်းလျှောက်နေရင်းနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိသည်။ "ဖူးစာဆိုတာ တကယ်ပဲ ဦးတဲ့သူက ရသွားတာလား" လို့။
ရက်အနည်းငယ်အကြာတွင် ကျွန်တော် မမျှော်လင့်ထားသည့် အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရသည်။ သင်းသင်း၏ ဖခင်ဖြစ်သူသည် အကြွေးနွံထဲတွင် နစ်နေခဲ့ပြီး အိမ်ကိုပင် အသိမ်းခံရမည့် အခြေအနေသို့ ရောက်နေခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဦးထွန်းကြည်က ထိုအကြွေးတွေကို ဆပ်ပေးခဲ့ပြီး သင်းသင်းကို လက်ထပ်ခွင့် တောင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်တော်ကတော့ မြို့ကိုသွားကာ ကျောင်းဆောင်သစ်အတွက် ရန်ပုံငွေ တင်ပြနေသည့် ကိစ္စဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့သည်။ သင်းသင်း ကျွန်တော့်ကို ဖုန်းဆက်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ကျွန်တော်က "အလုပ်ရှုပ်နေတယ်၊ နောက်မှ ပြန်ခေါ်မယ်" ဟု ပြောကာ ဖုန်းချခဲ့မိသည့် အကြိမ်ပေါင်း မနည်း။
ကျွန်တော်သည် သူ့ရဲ့ အခက်အခဲကို မသိခဲ့။ မသိခဲ့ရုံတင်မက သိအောင်လည်း မကြိုးစားခဲ့။ ကျွန်တော်သည် လူမှုရေးလုပ်ငန်းတွေမှာ သူရဲကောင်းဖြစ်ချင်နေခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ချစ်ရသည့် မိန်းကလေး တစ်ယောက်တည်း၏ ဘဝကိုတော့ ကယ်တင်ဖို့ မေ့လျော့နေခဲ့သည်။ အခုတော့ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် တောင်ကွဲကြီးရွာကို တစ်ခေါက် ပြန်သွားခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါတော့ လက်ဆောင်ပေးဖို့ မဟုတ်ဘဲ တောင်းပန်ဖို့ဖြစ်သည်။ သို့သော် သင်းသင်းကို တွေ့သည့်အချိန်တွင် သူက မင်္ဂလာဖိတ်စာတွေကို စာအိတ်ထဲ ထည့်နေပြီဖြစ်သည်။
"သင်းသင်း... ကိုယ် သိလိုက်ရပြီ။ ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်" ဟု ကျွန်တော် ပြောလိုက်သည့်အခါ သင်းသင်းက မော့ကြည့်လာသည်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ပြည့်လျှံနေသည်။
"အခုမှ သိတော့ ဘာထူးမှာလဲ ဆရာ။ ကျွန်မ အဖေ နေမကောင်းဖြစ်လို့ ဆေးရုံတင်ရတဲ့အချိန်၊ အိမ်ကို လူတွေလာပြီး ရမ်းကားနေတဲ့အချိန် ဆရာ ဘယ်မှာလဲ။ ဆရာကတော့ ကျောင်းအတွက် အစည်းအဝေးတွေ လုပ်နေခဲ့တာလေ။ ဦးထွန်းကြည်က ကျွန်မ ဘဝထဲကို ဦးအောင် ဝင်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မ လိုအပ်နေချိန်မှာ ရှိနေပေးခဲ့တယ်။ အချစ်ဆိုတာထက် ပိုအရေးကြီးတဲ့ အရာတွေ ဘဝမှာ ရှိတယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားပြီ ဆရာ"
သင်းသင်း၏ စကားလုံးတိုင်းက ကျွန်တော့်အမှားတွေကို ထိုးပြနေသည်။ ကျွန်တော်သည် လက်ထဲက ပန်းတိုင်ကို မမြင်ဘဲ ဝေးလံသည့် ကြယ်တွေကိုသာ ငေးမောနေခဲ့မိသည်။
"ဒါဆို... မင်း သူ့ကို ချစ်လို့ လက်ထပ်တာ မဟုတ်ဘူးပေါ့" ဟု ကျွန်တော် နောက်ဆုံး မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မေးမိသည်။
သင်းသင်းက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ "ချစ်ခြင်းဆိုတာကို ကျွန်မ မေ့ပစ်လိုက်ပြီ ဆရာ။ အခု ကျွန်မအတွက် အရေးကြီးဆုံးက ကျေးဇူးတရားနဲ့ တာဝန်ပဲ။ ဆရာ ပြန်ပါတော့။ ကျွန်မတို့ကြားမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူး"
မင်္ဂလာဆောင်နေ့တွင် ကျွန်တော် မသွားဖြစ်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ရွာကျောင်းလေးကနေ လှမ်းမြင်နေရသည့် မင်္ဂလာမဏ္ဍပ်ကြီးဆီက ဆိုင်းသံတွေကိုတော့ ကျွန်တော် ကြားနေရသည်။ ကျွန်တော် ဝယ်ထားခဲ့သည့် ချိတ်ထဘီလေးကို ကျောင်းစာကြည့်တိုက်ထဲက စားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားမိသည်။ ထိုထဘီလေးကို မြင်တိုင်း ကျွန်တော့်ရဲ့ နှေးကွေးမှုနှင့် မိုက်မဲမှုတွေကို သတိရနေမိသည်။
ဖူးစာဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်က သတ်မှတ်ပေးထားသည့်အရာဟု လူတွေ ပြောကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင်မူ "ဦးရာ" ဆိုသည့် စကားက ပို၍ မှန်ကန်နေခဲ့သည်။ ကိုယ်လိုအပ်နေသည့် အချိန်တွင် ဘေးနားမှာ ရှိနေပေးသူသည်သာ ဘဝ၏ လက်တွဲဖော် ဖြစ်သွားတတ်စမြဲ။ ကျွန်တော်သည် သင်းသင်း၏ နှလုံးသားထဲမှာ နံပါတ်တစ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ သူ့ဘဝ၏ အရေးကြီးဆုံး အချိန်မှာတော့ နံပါတ်စဉ် မရှိခဲ့သူ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော် တောင်ကွဲကြီးရွာကနေ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။ နေဝင်ရိုးရီ အချိန်မှာ သောင်ပြင်ကို တစ်ယောက်တည်း ဖြတ်လျှောက်ရင်း လွယ်အိတ်ထဲက အရင်က အလေးအပင် မခံစားရသည့် စာအုပ်တွေကပင် ယခုတော့ အလွန်လေးလံနေသလို ခံစားရသည်။ သင်းသင်းရီသည် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ဖူးစာရှင် ဖြစ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ဘဝ၏ ဦးရာသူ ဖြစ်ခွင့်ကို လက်လွတ် ဆုံးရှုံးခဲ့ရပြီ။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် လေညင်းလေးတွေက တိုးဝှေ့တိုက်ခတ်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲပြီးစလို ပူလောင်ခြောက်သွေ့နေဆဲ။ ဘဝမှာ အချိန်ကို တန်ဖိုးထားရမည်ဟု ကျွန်တော် ကျောင်းသားတွေကို သင်ကြားခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ထိုအချိန်က လူတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို ဘယ်လောက်အထိ ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည်ကိုတော့ ကျွန်တော် ကိုယ်တိုင် နာကျင်စွာဖြင့် သင်ခန်းစာ ယူလိုက်ရပါတော့သည်။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ စောင့်ဆိုင်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ လိုအပ်ချိန်တွင် အနားမှာ ရှိနေပေးခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အချိန်ကို မလေးစားသူအား ကံကြမ္မာကလည်း မျက်နှာသာ ပေးလေ့မရှိပေ။