ယုတ်မာသူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီး
ယုတ်မာသူတို့ရဲ့ နောက်ဆုံးခရီး
မိုးနံ့သင်းနေတဲ့ ရန်ကုန်ညတွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အမြဲတမ်း နွေးထွေးမှုတစ်ခုကို ပေးစွမ်းလေ့ရှိတယ်။ ပလက်ဖောင်းပေါ်က လက်ဘက်ရည်ဆိုင်လေးမှာ ထိုင်ရင်း ဆူညံနေတဲ့ ကားသံတွေကြားထဲ သူမရဲ့ ရယ်မောသံလေးကို နားထောင်ရတာဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ အဓိပ္ပာယ်အရှိဆုံး အချိန်တွေပေါ့။ နှင်း... သူမက ဖြူစင်လွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်လို ဘဝကို ရုန်းကန်နေရတဲ့ ကောင်လေးတစ်ယောက်အတွက် သူမဟာ နတ်မိမယ်တစ်ပါးလိုပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ချစ်သူသက်တမ်း သုံးနှစ်ပြည့်တဲ့နေ့က သူမ ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောခဲ့တာကို အခုထိ ကြားယောင်နေသေးတယ်။ "ကိုကို... တို့ ဘယ်လောက်ပဲ ဆင်းရဲဆင်းရဲ လက်တွဲမဖြုတ်ကြေးနော်" တဲ့။
ကျွန်တော် ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်ခဲ့မိတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ရှိသမျှ အချစ်တွေ အားလုံးဟာ သူမအတွက်ပဲလို့ အခိုင်အမာ ယုံကြည်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ စာရေးဝန်ထမ်းလေး၊ သူမကတော့ ကျောင်းဆရာမလေး။ ကျွန်တော်တို့နှစ်ယောက်ရဲ့ အနာဂတ်ဟာ ပန်းခင်းလမ်းမဟုတ်ပေမယ့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပြုရင်း လျှောက်လှမ်းခဲ့ကြတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အကောင်းဆုံး ထားချင်တယ်။ သူမ လိုချင်တဲ့ အရာမှန်သမျှကို ဖြည့်ဆည်းပေးချင်တဲ့ ဆန္ဒက ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အမြဲတမ်း တောက်လောင်နေခဲ့တယ်။
ဒါပေမဲ့ ဘဝဆိုတာက ကျွန်တော်တို့ မျှော်လင့်သလို ဖြစ်မလာတတ်ဘူး။ သူမရဲ့ မိသားစု အခြေအနေက ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသွားခဲ့တယ်။ သူမရဲ့ မောင်လေးဟာ လောင်းကစားလောကထဲ ရောက်သွားပြီး အကြွေးတွေ တောင်ပုံရာပုံ တင်ခဲ့တယ်။ အဲဒီအကြွေးတွေက ကျွန်တော်တို့လို သာမန်လူတန်းစားတွေ ဘယ်လိုမှ မဆပ်နိုင်တဲ့ ပမာဏမျိုး။ နှင်းရဲ့ မျက်နှာမှာ အပြုံးတွေ ပျောက်ဆုံးသွားပြီး မျက်ရည်တွေနဲ့ပဲ အစားထိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ အပ်နဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ "ကိုကို... တို့ ဘာလုပ်ကြမလဲဟင်၊ အိမ်ကိုလည်း သိမ်းတော့မယ်တဲ့၊ မောင်လေးကိုလည်း လူမိုက်တွေက သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်နေတယ်" ဆိုတဲ့ သူမရဲ့ ငိုသံဟာ ကျွန်တော့်ကို ငရဲကျစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ကာကွယ်ပေးချင်တဲ့ ယောက်ျားတစ်ယောက်၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ ဘာမှမရှိဘူး။ အဲဒီညက ကျွန်တော် တစ်ညလုံး မအိပ်ဘဲ စဉ်းစားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဟာ သူမကို ကယ်တင်နိုင်ဖို့ လုံလောက်ရဲ့လားဆိုတာပေါ့။
အမှောင်ထုက ကျွန်တော့်ကို စတင် ဝါးမြိုလာခဲ့တယ်။ နှင်းရဲ့ မိသားစုကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ငွေအများကြီး လိုနေတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကျွန်တော့်အလုပ်လုပ်တဲ့ ကုမ္ပဏီရဲ့ ငွေစာရင်းတွေကို ကိုင်တွယ်ခွင့် ရလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်က အချစ်ကို ရှေ့တန်းတင်လွန်းတာပဲ။ နှင်းရဲ့ မျက်ရည်တွေကို မကြည့်ရက်တာကပဲ ကျွန်တော့်ကို မှားယွင်းတဲ့ လမ်းပေါ် တွန်းပို့ခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ငွေတွေကို စတင် ခိုးယူခဲ့တယ်။ ကနဦးမှာတော့ လိုအပ်တဲ့ ပမာဏလေးပဲလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ညာခဲ့ပေမယ့် နောက်ပိုင်းမှာတော့ ပြန်ဆပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့တဲ့ အထိ ကျွံဝင်သွားခဲ့တယ်။
ကျွန်တော် နှင်းကို ငွေတွေ ပေးခဲ့တယ်။ "ကိုကို့ သူငယ်ချင်းဆီက ချေးထားတာ" လို့ လိမ်ပြောခဲ့တယ်။ သူမက ဝမ်းသာအားရနဲ့ ကျွန်တော့်ကို ဖက်ပြီး ငိုတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ အပြစ်ရှိစိတ်တွေက တလှိုင်းပြီး တလှိုင်း ရိုက်ခတ်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမ ရှေ့မှာတော့ သူရဲကောင်း၊ ဒါပေမဲ့ လောကကြီးရဲ့ အမြင်မှာတော့ ကျွန်တော်ဟာ သူခိုးတစ်ယောက်၊ ယုတ်မာသူတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ အလုပ်မှာ စစ်ဆေးမှုတွေ စလုပ်လာပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတဲ့နေ့က ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားသလိုပဲ။
ကျွန်တော် အဖမ်းခံရမှာကို မကြောက်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် အဖမ်းခံရရင် နှင်းက အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ဘဝပျက်သွားလိမ့်မယ်။ သူမကို ကျွန်တော်က သူခိုးတစ်ယောက်ရဲ့ ချစ်သူဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကြီး မပေးချင်ဘူး။ အဲဒါကြောင့် ကျွန်တော် ရက်စက်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခု ချခဲ့တယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို မုန်းသွားအောင် လုပ်ရမယ်။ သူမရဲ့ အချစ်တွေကို နာကျင်မှုတွေနဲ့ အစားထိုးပစ်ရမယ်။ အဲဒါမှ ကျွန်တော် မရှိတဲ့အခါ သူမ ရှေ့ဆက်နိုင်မှာ။ ကျွန်တော် စတင်ပြီး အစီအစဉ်ဆွဲခဲ့တယ်။ သူမကို လျစ်လျူရှုတယ်၊ ဖုန်းခေါ်ရင် မကိုင်ဘူး၊ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်ပြီး မပြန်ဘဲ ထားလိုက်တယ်။ သူမ ပေးပို့တဲ့ "ကိုကို ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်၊ နှင်း ဘာမှားလို့လဲ" ဆိုတဲ့ စာတိုလေးတွေကို ဖတ်ရင်း ကျွန်တော် အံကြိတ်ပြီး ငိုခဲ့ရတယ်။ အချစ်ကြီးသူတစ်ယောက်အတွက် မုန်းဟန်ဆောင်ရတာဟာ ကိုယ့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေရသလိုပါပဲ။
ရက်တွေ ကြာလာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော်တို့ကြားက အက်ကြောင်းဟာ ပိုကြီးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် တမင်တကာပဲ အကျင့်စာရိတ္တ ပျက်ပြားနေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ဟန်ဆောင်ခဲ့တယ်။ တခြား မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနေသလို ဓာတ်ပုံတွေ သူမ မြင်အောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ နှင်းက ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာတယ်။ သူမ မျက်လုံးတွေက နီမြန်းပြီး ဖောယောင်နေတာပဲ။ "ကိုကို... ဒါတွေက ဘာလဲဟင်၊ ဟိုမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ" တဲ့။
ကျွန်တော် သူမကို စိုက်ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်တယ်။ "နှင်း... မင်းနဲ့ ငါနဲ့က မတန်ဘူးလို့ မထင်ဘူးလား၊ မင်းမှာ ဘာရှိလဲ၊ မင်းရဲ့ ပြဿနာတွေကြားမှာ ငါ နစ်မွန်းနေရတာ ငြီးငွေ့လှပြီ၊ အခု ငါ့မှာ ငွေရှိတယ်၊ ငါ့ကို ပျော်ရွှင်အောင် ထားနိုင်တဲ့ မိန်းမတွေရှိတယ်၊ မင်းကို ငါ စိတ်ကုန်သွားပြီ" လို့ ပြောလိုက်တယ်။ အဲဒီစကားတွေဟာ ကျွန်တော့်လျှာပေါ်မှာ ဆူးတွေလိုပဲ၊ ပြောထွက်သွားတိုင်း ကျွန်တော့်ရင်ဘတ်ကို ပြန်ထိုးနှက်တယ်။ နှင်းက ကြောင်ကြည့်နေပြီး ပါးစပ်က ဘာမှ ထွက်မလာတော့ဘူး။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းထဲမှာ မြင်လိုက်ရတဲ့ အက်ကြောင်းလေးဟာ ကျွန်တော့်ကို သေမတတ် ခံစားရစေတယ်။
"ရှင်... ရှင် တကယ်ပဲ အဲဒီလို ပြောတာလား ကိုကို" သူမ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ကျောခိုင်းလိုက်တယ်။ "ကိုကိုလို့ မခေါ်နဲ့တော့၊ ငါ့ရှေ့က ထွက်သွားတော့၊ မင်းကို မြင်ရင် အော့နှလုံးနာတယ်" လို့ ပြောပြီး
နောက်ဆုံးတော့ အချိန်စေ့လာခဲ့ပြီ။ ရဲတွေ ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်မလာခင်မှာ ကျွန်တော် နှင်းဆီကို နောက်ဆုံးစာတစ်စောင် ရေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစာကို သူမကို မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ သူမ ကျွန်တော့်ကို မုန်းနေတာကပဲ သူမအတွက် အကောင်းဆုံး ဖြစ်လိမ့်မယ်။ ကုမ္ပဏီက ကျွန်တော့်ကို တရားစွဲလိုက်ပြီး ကျွန်တော် အဖမ်းခံရတယ်။ တရားခွင်မှာ ကျွန်တော် ဘာမှ မခုခံခဲ့ဘူး။ အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့တယ်။ နှင်းကတော့ တရားခွင်ကို မလာခဲ့ဘူး။ သူမ ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာနေပြီဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့။
ထောင်ထဲမှာ နေရတဲ့ ရက်တွေက အေးစက်ပြီး အထီးကျန်လှတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ဆိုးရွားလာခဲ့တယ်။ အစားအသောက် မဝင်တော့ဘူး၊ ညဘက်ဆိုရင် ရင်ဘတ်တွေ အောင့်လာတယ်။ ထောင်ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်မှာ နောက်ဆုံးအဆင့် အဆုတ်ကင်ဆာ ရှိနေပြီလို့ ပြောတဲ့အခါ ကျွန်တော် မအံ့သြခဲ့ပါဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ဘဝကို အရှုံးပေးထားတဲ့ လူတစ်ယောက်ပဲလေ။ ကျွန်တော် သေရမှာကို မကြောက်ဘူး၊ နှင်းရဲ့ ဘဝလေး အဆင်ပြေဖို့ပဲ ဆုတောင်းနေမိတယ်။
ထောင်ဆေးရုံရဲ့ ခုတင်ပေါ်မှာ ကျွန်တော် လဲလျောင်းနေတယ်။ ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှာတော့ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတုန်းပဲ။ ကျွန်တော် နှင်းရဲ့ ပုံရိပ်လေးကို မျက်စိထဲ မြင်ယောင်နေမိတယ်။ သူမရဲ့ အပြုံး၊ သူမရဲ့ အသံ၊ ကျွန်တော်တို့ကို ပေးခဲ့တဲ့ ကတိတွေ။ အခုတော့ အားလုံးဟာ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေပါပဲ။ ကျွန်တော် မသေခင်မှာ သူမကို နောက်ဆုံးအကြိမ် မြင်ချင်မိပေမယ့် အဲဒီဆန္ဒကို နှိပ်ကွပ်ထားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမအတွက်တော့ သေပြီးသား လူတစ်ယောက်ပဲ ဖြစ်သင့်တယ်။
ရုတ်တရက်
ကျွန်တော် အားယူပြီး ပြုံးလိုက်တယ်။ "နှင်း... မင်း... မင်း ပျော်နေရမယ်လေ၊ ငါက သေမယ့်လူပဲ၊ မင်း ငါ့အတွက်နဲ့ ဘဝကို မဖြုန်းတီးစေချင်လို့ပါ" လို့ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ နှင်းက ခေါင်းကို ခါယမ်းရင်း "ကိုကို မရှိဘဲ ကျွန်မ ဘယ်လို ပျော်နိုင်မှာလဲ၊ ရှင်က ကျွန်မအတွက် အရာအားလုံးကို စတေးခဲ့တာကို ကျွန်မက ရှင့်ကို မုန်းနေခဲ့တာ၊ ကျွန်မကမှ တကယ် ယုတ်မာတဲ့သူပါ" လို့ ပြောပြီး ကျွန်တော့်ရင်ခွင်ထဲ ခေါင်းအပ်ကာ ငိုတယ်။ ကျွန်တော့် မျက်ဝန်းထဲက မျက်ရည်တစ်စက်ဟာ ခေါင်းအုံးပေါ်ကို စီးကျသွားတယ်။
ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဆံပင်လေးတွေကို နောက်ဆုံးအကြိမ် အသာအယာ ပွတ်သပ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက တစ်ဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့လာပြီ။ ကျွန်တော် နာကျင်မှုတွေကို မခံစားရတော့ဘူး၊ နှင်းရဲ့ နွေးထွေးမှုကိုပဲ ခံစားနေရတယ်။ "နှင်း... ကိုကို့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ၊ နောက်ဘဝဆိုတာ ရှိရင်... တို့တွေ... အေးအေးချမ်းချမ်း ချစ်ကြမယ်နော်" လို့ ပြောရင်း ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေကို မှိတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ သူမကို ကယ်တင်ခဲ့တဲ့ ယုတ်မာသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဒီဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးကို အေးအေးချမ်းချမ်းပဲ အဆုံးသတ်ခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ ငိုသံတွေဟာ ဝေးသထက် ဝေးသွားပြီး ကျွန်တော်ဟာ အမှောင်ထုထဲမှာ ငြိမ်းချမ်းစွာ နားခိုသွားခဲ့ရပါတော့တယ်။
တစ်ခါတရံမှာ အချစ်ဆိုတာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အဆိုးဆုံးလူအဖြစ် သတ်မှတ်ခံရုံတင်မကဘဲ အချစ်ဆုံးသူရဲ့ မုန်းတီးမှုကိုပါ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ပြီး သူတစ်ပါးရဲ့ ဘဝကို တည်ဆောက်ပေးရတဲ့ စတေးမှုမျိုးလည်း ဖြစ်တတ်ပါတယ်။