လင်ချစ်ဆေး
လင်ချစ်ဆေး
မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ကိုယ်လုံးပေါ်မှန်ကို ကြည့်ပြီး ခေါင်းဖြီးနေတဲ့ ကိုမျိုးဝင်းရဲ့ ကျောပြင်ကို ကျွန်မ အဝေးကနေ ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အရင်ကဆိုရင် ဒီကျောပြင်ကြီးဟာ ကျွန်မအတွက် အလုံခြုံဆုံး တံတိုင်းကြီးတစ်ခုပေါ့။ အခုတော့ အဲဒီတံတိုင်းကြီးက ကျွန်မနဲ့ အရမ်းကို ဝေးကွာသွားသလိုပဲ။ တနင်္ဂနွေနေ့ ဖြစ်ပေမဲ့ သူကတော့ အပြင်သွားဖို့ ပြင်ဆင်နေတုန်း။ သူ့ဆီက ရေမွှေးနံ့ ခပ်သင်းသင်းက
"ကိုမျိုး... ဒီနေ့ အိမ်မှာပဲ နားပါလား။ ကလေးတွေကလည်း ဖေဖေနဲ့ ကစားချင်နေကြတာ"
ကျွန်မ အသံက တုန်ယင်နေပေမဲ့ တတ်နိုင်သလောက် ထိန်းထားလိုက်တယ်။ သူက မှန်ထဲကနေ ကျွန်မကို တစ်ချက်ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ အရင်လို နွေးထွေးမှုတွေ မရှိတော့ဘူး။ အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက်က ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပါပဲ။
"အလုပ်ကိစ္စ ရှိတယ် လဲ့။ အမှုသည်နဲ့ ချိန်းထားတာ။ နေ့လယ်စာလည်း အပြင်မှာပဲ စားလိုက်မယ်။ ကိုယ့်ကို စောင့်မနေနဲ့"
သူ့စကားတွေက တိုတောင်းလွန်းတယ်။ ရှင်းပြချက်တွေကလည်း လုံလောက်မှု မရှိဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်တစ်ခု အရှိန်အဟုန်နဲ့ တောက်လောင်လာတယ်။ ပြီးခဲ့တဲ့ တပတ်က မမကြီး ပြောပြခဲ့တဲ့ စကားတွေက နားထဲမှာ ပြန်ကြားယောင်လာတယ်။ "မလဲ့ ယောက်ကျားကို သတိထားဦးနော်၊ မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ တွဲတွဲတွေ့နေရတယ်" ဆိုတဲ့ စကားက ကျွန်မကို နေ့မအိပ် ညမအိပ်နိုင်အောင် ခြောက်လှန့်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မ ဘာမှ မသိတဲ့ အရှုးတစ်ယောက်လို နေခဲ့မိတာလား။
"ဘယ်က အမှုသည်လဲ ကိုမျိုး။ ယောက်ကျားလား မိန်းမလား။ ရှင် အခုတလော အပြင်ထွက်တာ အရမ်းများနေပြီနော်။ ဖုန်းပြောရင်လည်း တိုးတိုးတိုးတိုးနဲ့"
ကျွန်မရဲ့ ဒေါသက ပေါက်ကွဲထွက်သွားတယ်။ သူက ကျွန်မဘက်ကို လှည့်လာပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်တယ်။ သူ့မျက်နှာက ခက်ထန်သွားတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားမိတယ်။ ကျွန်မ ချစ်တဲ့ ကိုမျိုးဝင်းက ဒီလို လူစားမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
"မင်း ငါ့ကို သံသယဝင်နေတာလား လဲ့။ ငါက ရှေ့နေလေ။ ရှေ့နေဆိုတာ အမှုသည်နဲ့ တွေ့ရမှာပဲ။ ဒါ အလုပ်ကိစ္စပဲ။ မင်း ငါ့အလုပ်ထဲကို ဝင်မပါစမ်းနဲ့"
သူက လက်ကိုင်အိတ်ကို ဆွဲပြီး
မွန်းလွဲပိုင်းရဲ့ ပူပြင်းတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ ကျွန်မ ဆိုင်ကယ်ကို အရှိန်နဲ့ မောင်းနေမိတယ်။ ရင်ထဲမှာတော့ နေရောင်ထက် ပိုပူတဲ့ ဒေါသမီးတွေ တောက်နေတယ်။ မြေပွဲစား မမကြီး ချိန်းထားတဲ့ နေရာကို ရောက်တော့ မမကြီးက ကျွန်မကို စောင့်နေတာ တွေ့ရတယ်။
"လာ... ညီမလေး။ ဟိုတယ်ထဲမှာ သူတို့ ရှိနေတုန်းပဲ။ အစ်မ လူတစ်ယောက် စောင့်ကြည့်ခိုင်းထားတယ်"
မမကြီးရဲ့ စကားက ကျွန်မကို မြေပြင်ပေါ်ကနေ ချောက်ထဲကို တွန်းချလိုက်သလိုပဲ။ ကိုမျိုး... ရှင် တကယ်ပဲ ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေတာလား။ ကျွန်မတို့ သားလေးနှစ်ယောက်ကိုရော ရှင် မသနားဘူးလား။ ကျွန်မတို့ ဟိုတယ်ရှေ့မှာ အကြာကြီး စောင့်နေခဲ့ရတယ်။ အချိန်တွေက ကမ္ဘာဦးကတည်းက စောင့်နေရသလိုပဲ ကြာလွန်းလှတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ သူတို့ ထွက်လာကြပြီ။ ကိုမျိုးရဲ့ ဘေးမှာ ကပ်ပါလာတဲ့ မိန်းမကို မြင်လိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ အဲဒီမိန်းမက လှိုင်လှိုင်ဝင်း။ လွန်ခဲ့တဲ့ လအနည်းငယ်က ကိုမျိုးဆီမှာ အမှုလာအပ်ထားတဲ့ ကားဆရာရဲ့ ဇနီး။ ကျွန်မ မှတ်မိတာပေါ့။ အဲဒီတုန်းကတည်းက သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ရိုးသားမှု မရှိဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ ကိုမျိုးရဲ့ လက်ကို ချိတ်ပြီး၊ ကိုမျိုးရဲ့ ပခုံးပေါ် ခေါင်းမှီလို့ ထွက်လာကြတာ။
"ကိုမျိုးဝင်း..."
ကျွန်မ အသံက တုန်ယင်နေပေမဲ့ ခါးသီးလွန်းလှတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံး လန့်သွားပြီး ကျွန်မကို ကြည့်ကြတယ်။ ကိုမျိုးရဲ့ မျက်နှာက သွေးမရှိတော့သလို ဖြူလျော့သွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသက ထိန်းမရတော့ဘူး။ လှိုင်လှိုင်ဝင်းဆီကို ပြေးသွားပြီး သူ့ဆံပင်တွေကို ဆွဲ၊ ပါးကို ရိုက်ပစ်လိုက်တယ်။
"နင်... သူများလင်ကို ခိုးစားရတာ အာသာမပြေဘူးလား။ လင်ဆာမ..."
ကျွန်မ အရူးတစ်ယောက်လို အော်ဟစ်နေမိတယ်။ လှိုင်လှိုင်ဝင်းကလည်း မညံ့ဘူး။ ကျွန်မကို ပြန်ဆဲတယ်။ ကိုမျိုးက ကြားထဲကနေ ဖြန်ဖြေဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ နာကျင်လွန်းလို့ ဘာမှ မကြားနိုင်တော့ဘူး။ လူတွေ ဝိုင်းကြည့်နေကြတာကိုလည်း ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကိုမျိုးက ကျွန်မကို အိမ်ကို အတင်းခေါ်သွားရတယ်။
အိမ်ရောက်တော့ အကြီးအကျယ် ရန်ဖြစ်ကြတာပေါ့။ သူကတော့ ဒါက အမှုကိစ္စကြောင့် ပတ်သက်ရတာပါလို့ ဆင်ခြေပေးပေမဲ့ ဟိုတယ်ထဲက ထွက်လာတာကိုတော့ သူ မငြင်းနိုင်ဘူး။ မိဘတွေ ကြားဝင်မှပဲ အဲဒီညက ရန်ပွဲက ပြီးသွားတယ်။ ကိုမျိုးက မိဘတွေရှေ့မှာ ကတိပေးတယ်၊ နောက်ဆို မပတ်သက်တော့ဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သိနေတယ်၊ သူ့ရဲ့ စိတ်က ကျွန်မဆီမှာ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ။ သူ့မျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို ကြည့်ရင် အရင်လို ချစ်မြတ်နိုးတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေ မရှိတော့ဘဲ နောင်တနဲ့ ငြီးငွေ့မှုတွေပဲ တွေ့နေရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးက အက်ကြောင်းထင်သွားပြီ။ အဲဒီအက်ကြောင်းကို ဘယ်လို ပြန်ဖာရမလဲဆိုတာ ကျွန်မ မသိတော့ဘူး။
ရက်သတ္တပတ်တွေ ကုန်လွန်သွားပေမဲ့ ကိုမျိုးရဲ့ အပြုအမူတွေက ထူးမခြားနားလှပါဘူး။ ခြေငြိမ်သွားသလို ရှိပေမဲ့ ညဘက်ဆိုရင် ကျွန်မကို ကျောပေးအိပ်တယ်။ စကားပြောရင်လည်း အေးစက်စက်။ ကျွန်မ ဘာလုပ်လုပ် သူက အပြစ်မြင်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ငရဲကျနေသလိုပါပဲ။ တစ်နေ့တော့ မမကြီးဆီကို ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ပြီး ငိုယိုတိုင်ပင်မိတယ်။
"မမကြီးရယ်... ကျမ ဘာလုပ်ရမလဲ။ သူက ကျမကို စိတ်မဝင်စားတော့ဘူး။ အိမ်မှာရှိနေပေမဲ့ လူက တခြားမှာ ရောက်နေသလိုပဲ"
မမကြီးက သက်ပြင်းချပြီး စကားတစ်ခွန်း ပြောတယ်။
"ညီမလေး... ဒါမျိုးဆိုရင်တော့ လောကီပညာပဲ အားကိုးရတော့မယ်။ စစ်ကိုင်းဘက်မှာ ဆရာတစ်ယောက် ရှိတယ်။ သူက လင်ချစ်ဆေး ဖော်စပ်တာ အရမ်းတော်တာ။ အဲဒီဆရာဆီ သွားကြည့်ပါလား"
ကျွန်မ အရင်ကဆိုရင် ဒါမျိုးတွေကို လုံးဝ မယုံကြည်ခဲ့ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ မြက်ပင်တစ်ပင်ကိုပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဆွဲကိုင်ချင်နေတဲ့ ရေနစ်သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေပြီ။ နောက်တနေ့မှာပဲ ကျွန်မနဲ့ မမကြီး စစ်ကိုင်းကို ထွက်လာခဲ့ကြတယ်။ ဆရာဆိုတဲ့ လူက အသက်ကြီးကြီး၊ မျက်လုံးတွေက စူးရှလှတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အကြောင်းတွေကို သူက ဘာမှ မမေးဘဲ သိနေသလိုပဲ။
"ညည်း ယောက်ကျားက အဲဒီမိန်းမရဲ့ အစီအရင်အောက် ရောက်နေတာ။ ဒင်းက အင်းအတတ်နဲ့ ချုပ်ထားတာ။ ဒါကြောင့် ညည်းဆီ စိတ်မလာတာပေါ့"
ဆရာ့စကားက ကျွန်မကို ထိတ်လန့်သွားစေတယ်။ ကိုမျိုးက အပြုစားခံထားရတာလား။ ဒါကြောင့် သူ ဒီလို ဖြစ်နေတာလား။
"ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ ဆရာ။ ကျမကို ကူညီပါဦး"
ဆရာက ကျွန်မကို အစီအရင်တစ်ခု ပြောပြတယ်။ အဲဒါကတော့ "လင်ချစ်ဆေး" တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆေးက ရိုးရိုးဆေး မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ မီးနေသည်ဘဝတုန်းက ဝတ်ခဲ့တဲ့ ထမိန်ကို ဝတ်ပြီး၊ ကိုယ်ပေါ်ကနေ လောင်းချိုးလိုက်တဲ့ရေ (မိန်းမချိုးရေ) ကို ခံယူရမယ်။ ပြီးရင် ဆရာပေးတဲ့ အင်းစာရွက်ကို အဲဒီရေထဲမှာ စိမ်ပြီး ယောက်ကျားကို တိုက်ရမယ်တဲ့။ ကျွန်မ ကြောက်သွားမိတယ်။ ဒါ အောက်လမ်းနည်း မဟုတ်လား။
"ဆရာ... ဒါက ယောက်ကျားကို ဘေးဥပါဒ် မဖြစ်စေဘူးလား"
"မဖြစ်ပါဘူး။ ဒါက သူ့စိတ်ကို ပြန်လည်လာအောင် လုပ်တာပဲ။ ညည်း မလုပ်ရင်တော့ ညည်းယောက်ကျား အဲဒီမိန်းမနောက် ပါသွားမှာပဲ။ ဆုံးဖြတ်လေ"
ကျွန်မရဲ့ သားလေးနှစ်ယောက်မျက်နှာကို မြင်ယောင်လိုက်မိတယ်။ သူတို့လေးတွေ အဖေမရှိဘဲ ကြီးပြင်းရမှာကို ကျွန်မ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူး။ ကိုမျိုးကို ကျွန်မ အရမ်းချစ်တာ။ သူ့ကို ဘယ်သူ့လက်ထဲမှ မထည့်နိုင်ဘူး။ နောက်ဆုံးတော့ ကျွန်မ သဘောတူလိုက်တယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ ဆရာမှာတဲ့အတိုင်း အကုန်ပြင်ဆင်တယ်။ အဲဒီ "လင်ချစ်ဆေး" ရေကို ရေသန့်ဘူးလေးထဲ ထည့်ပြီး သိမ်းထားလိုက်တယ်။ ကိုမျိုးကို တိုက်ဖို့ အခွင့်အရေးကို စောင့်နေမိတယ်။
မနက်ခင်းတစ်ခုမှာ ကိုမျိုးက အပြင်သွားဖို့ ပြင်နေတယ်။ ကျွန်မကတော့ ရင်တလှပ်လှပ်နဲ့ ထမင်းဝိုင်းမှာ ဆေးခတ်ထားတဲ့ ဟင်းချိုနဲ့ ရေခွက်ကို ပြင်ထားလိုက်တယ်။
"ကိုမျိုး... ထမင်းစားသွားဦးလေ။ ဒီနေ့ လဲ့ ကိုယ်တိုင်ချက်ထားတာ"
သူက မျက်မှောင်ကြုတ်ပြီး ကျွန်မကို ကြည့်တယ်။ "မအားဘူး လဲ့။ သွားတော့မယ်" လို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်မက အတင်းတောင်းပန်တော့ သူ ထိုင်စားတယ်။ သူ ဟင်းချိုကို တစ်ဇွန်း သောက်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဒိန်းခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ သူ ဆေးကို သောက်လိုက်ပြီ။ ပြီးတော့ ဆေးခတ်ထားတဲ့ ရေကိုလည်း တစ်ငုံ သောက်လိုက်တယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ
"ကိုမျိုး... နေမကောင်းဘူးလား"
သူက ကျွန်မကို မော့ကြည့်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးတဲ့ ဝမ်းနည်းမှုတွေ၊ နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေတယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆွဲလိုက်တယ်။ သူ့လက်တွေက အရမ်းကို အေးစက်နေတယ်။
"လဲ့... ကိုယ် မင်းကို တစ်ခုခု ပြောပြချင်တယ်"
သူ့အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လွဲနေပြီဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။
"ကိုယ်... ကိုယ် အဲဒီမိန်းမနဲ့ ပတ်သက်ခဲ့တာ မှန်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းထင်သလိုမျိုး ချစ်လို့ မဟုတ်ဘူး။ လှိုင်လှိုင်ဝင်းရဲ့ ယောက်ကျားက ကိုယ့်ရဲ့ အမှားတစ်ခုကို သိသွားခဲ့တာ။ လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်နှစ်က ကိုယ် အမှုတစ်ခုမှာ ငွေယူပြီး သက်သေဖျောက်ခဲ့မိတယ်။ ကိုယ် အဲဒီတုန်းက ငွေအရမ်း လိုနေလို့ပါ။ အဲဒါကို သူတို့က သိသွားပြီး ကိုယ့်ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့တာ။ ကိုယ် အလုပ်ပြုတ်မှာ၊ ထောင်ကျမှာ ကြောက်လို့ သူတို့ခိုင်းတာတွေ အကုန်လုပ်ပေးခဲ့ရတာ။ လှိုင်လှိုင်ဝင်းနဲ့ ဟိုတယ်သွားတာကလည်း သူတို့ တောင်းဆိုတဲ့ ငွေတွေကို သွားပေးရတာပါ လဲ့ရယ်။ ကိုယ် မင်းကို မျက်နှာပူလွန်းလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောရဲခဲ့တာ"
ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားတယ်။ ကိုမျိုးက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူက ကျွန်မတို့ မိသားစုကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားနေခဲ့တာလား။
"ပြီးတော့... လဲ့" သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ပြီး ဆက်ပြောတယ်။ "မင်း အခုတလော ဘာတွေလုပ်နေလဲဆိုတာ ကိုယ် သိတယ်။ ကိုယ် မင်းနောက်ကို လိုက်ကြည့်ခဲ့လို့ စစ်ကိုင်းက ဆရာဆီ သွားတာလည်း သိတယ်။ မင်း ဒီနေ့ ရေထဲမှာ ဘာတွေ ခတ်ထားလဲဆိုတာလည်း ကိုယ် မြင်တယ်။ ဒါပေမဲ့... ကိုယ် သောက်လိုက်တယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုယ့်ကြောင့် မင်း ဒီလောက်အထိ ရူးသွပ်သွားရတာကို ကိုယ် နောင်တရလို့ပါ။ ကိုယ့်အပေါ် မင်းရဲ့ အချစ်တွေက ဒီလောက်ထိ နက်ရှိုင်းမယ်မှန်း ကိုယ် မသိခဲ့ဘူး။ ကိုယ် အရမ်း မှားသွားတယ် လဲ့ရယ်"
သူ့စကားဆုံးတော့ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲကျသွားတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အချစ်တွေက သူ့ကို ကယ်တင်ဖို့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူ့ကို အောက်တန်းကျတဲ့ နည်းလမ်းနဲ့ ချုပ်နှောင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာလား။ သူက အားလုံးကို သိရက်နဲ့ ကျွန်မကို သနားလို့ သောက်ပေးခဲ့တာလား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ကိုမျိုးရဲ့ နှာခေါင်းထဲကနေ သွေးတွေ စီးကျလာတယ်။
"ကိုမျိုး... ကိုမျိုး..."
ကျွန်မ အော်ဟစ်ပြီး သူ့ကို ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ သူက မူးဝေပြီး ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲကို ပြိုလဲကျလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ လက်တွေမှာ သွေးတွေ ပေကျံကုန်ပြီ။ ဆရာက ပြောခဲ့သားပဲ၊ ဆေးက ဘေးမဖြစ်စေပါဘူးတဲ့။ ဒါပေမဲ့ ဘာလို့ အခုလို ဖြစ်ရတာလဲ။
ဆေးရုံကို အမြန်ပို့လိုက်ရပေမဲ့ အခြေအနေက မကောင်းတော့ဘူး။ ဆရာဝန်တွေက စစ်ဆေးပြီး ပြောတာကတော့ ကိုမျိုးမှာ အသည်းရောဂါ အပြင်းအထန် ရှိနေတာ ကြာပြီတဲ့။ သူက ဒါကိုလည်း ကျွန်မကို မပြောဘဲ ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာ။ အဲဒီ အောက်လမ်းဆေးရဲ့ အာနိသင်က သူ့ရဲ့ ပျက်စီးနေတဲ့ အသည်းကို ရုတ်တရက် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေခဲ့တာပါပဲ။
ကျွန်မ ဆေးရုံကုတင်ဘေးမှာ ထိုင်ပြီး သူ့ရဲ့ ဖြူလျော့နေတဲ့ လက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေက ရပ်တန့်လို့ မရတော့ဘူး။
"ကိုမျိုး... ပြန်ထပါဦး။ လဲ့ မှားသွားပါတယ်။ လဲ့ ရှင့်ကို ဒီလို မလုပ်သင့်ဘူး။ လဲ့ ရူးသွားလို့ပါ ကိုမျိုးရယ်"
သူက မျက်လုံးလေးကို အသာအယာ ဖွင့်ကြည့်တယ်။ သူ့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက အရမ်းကို အားနည်းနေပြီ။
"လဲ့... ကလေးတွေကို... ဂရုစိုက်ပါ... ကိုယ်... ကိုယ် မင်းကို... တကယ် ချစ်ခဲ့တာပါ..."
အဲဒါ သူ ပြောသွားတဲ့ နောက်ဆုံးစကားပါပဲ။ ကိုမျိုးက ကျွန်မရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာပဲ အသက်ပျောက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ "လင်ချစ်ဆေး" က သူ့ကို ကျွန်မဆီ ပြန်ခေါ်မလာနိုင်ခဲ့တဲ့အပြင်၊ သူ့ကို ကျွန်မဆီကနေ ထာဝရ ခွဲခွာသွားစေခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ အမှန်တရားကို သိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ အရာအားလုံးက နောက်ကျသွားခဲ့ပြီ။ သူ့ရဲ့ သစ္စာမဲ့မှုလို့ ကျွန်မ ထင်ခဲ့တဲ့ အရာတွေက ကျွန်မတို့ကို ကာကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အနစ်နာခံမှုတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မရဲ့ သံသယနဲ့ အတ္တတွေက ကျွန်မ ချစ်ရတဲ့သူကို ကျွန်မကိုယ်တိုင် သတ်လိုက်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ရပြီ။
အခုတော့ ကျွန်မမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တာက သားလေးနှစ်ယောက်နဲ့ ပြန်ပြင်လို့ မရတော့တဲ့ နောင်တတွေပဲ ရှိပါတော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး ဒီအမှားကြီးကို ရင်ဘတ်ထဲမှာ ထည့်ပြီး အပြစ်ရှိစိတ်နဲ့ ရှင်သန်သွားရတော့မယ်။ လင်ချစ်ဆေး ဆိုတာ တကယ်တော့ မရှိပါဘူး။ တစ်ယောက်နဲ့ တစ်ယောက် ယုံကြည်မှုနဲ့ နားလည်မှု ရှိနေဖို့ကသာ အစွမ်းထက်ဆုံး ဆေးတစ်ခွက်ပါလားဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ကျမှ သိလိုက်ရပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်ကို အကြောက်တရား သို့မဟုတ် အတင်းအကျပ်နည်းလမ်းဖြင့် ထိန်းချုပ်၍ မရနိုင်ပါ။ ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးသော ဆက်ဆံရေးကိုပင် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေနိုင်ပါသည်။