မာနနှင့်ငွေ၏ ကျိန်စာ

 မာနနှင့်ငွေ၏ ကျိန်စာ

အိန္ဒိယရဲ့ ပူပြင်းလှတဲ့ နေရောင်အောက်မှာ ဖုန်မှုန့်တွေက ဝဲလွင့်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပါးပြင်ပေါ်မှာတော့ ဗြိတိသျှအရာရှိတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ဝါးရာက ပူထူနေတုန်းပဲ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော့်အသက်ဟာ ဝန်းကျင်၊ သွေးကလည်း ဆူလွယ်၊ မာနကလည်း ကောင်းကင်အထိ မြင့်မားနေတဲ့အချိန်ပေါ့။ ကျွန်တော့်ကို လူကြားထဲမှာ အရှက်ခွဲလိုက်တဲ့ အဲဒီမျက်နှာဖြူအရာရှိကို ကျွန်တော် တစ်ချက်တည်း ပြန်ထိုးလိုက်တာ သူ မြေပြင်ပေါ်မှာ ခွေခွေလေး လဲကျသွားတယ်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အောင်နိုင်သူတစ်ယောက်လို ခံစားလိုက်ရပေမဲ့ အဲဒီအောင်ပွဲဟာ ခဏတာပဲဆိုတာ ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။

သူ့တပ်ထဲကို ကျွန်တော့်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းခေါ်သွားချိန်မှာ ကျွန်တော် သေဖို့ပဲ ပြင်ထားလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးဆိုတဲ့ လူကြီးက ကျွန်တော့်ကို အပြစ်မပေးတဲ့အပြင် ရူပီးတစ်ထောင် ဆုချလိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော့်ကမ္ဘာကြီး တစ်ခုလုံး ပြောင်းပြန်လှန်သွားခဲ့ရတယ်။ "ဒီငွေကို ယူသွားစမ်း၊ ပြီးတော့ ငါ့အရာရှိကို ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ" တဲ့။ ဗိုလ်မှူးကြီးရဲ့ အသံက အေးစက်နေပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာတော့ တစ်ခုခုကို ကြိုတင်တွက်ဆထားတဲ့ အပြုံးမျိုး ရှိနေတယ်။ ကျွန်တော် အဲဒီငွေအထုပ်ကို ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်မိသားစု တစ်သက်လုံး လုပ်စာထက်တောင် များနေတဲ့ ငွေတွေ။

ကျွန်တော် ငွေထုပ်ကို လှမ်းကိုင်လိုက်တဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျိုးချစ်စိတ်တွေ၊ မာနတွေဟာ ရေခဲလို အရည်ပျော်ကျသွားတယ်။ အဲဒီနေ့က ကျွန်တော့်ရဲ့ ချစ်သူ အနန်ညာက ကျွန်တော့်ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ငွေထုပ်ကြီးနဲ့ ပြန်လာတာကို မြင်တော့ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေက တောက်ပသွားတယ်။ "ရှင် ဘာမှမဖြစ်လို့ တော်သေးတာပေါ့" လို့ ပြောပေမဲ့ သူမရဲ့ အကြည့်တွေက ကျွန်တော့်လက်ထဲက ငွေတွေဆီမှာပဲ ရှိနေခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် မသိခဲ့တာက ဒီငွေတွေဟာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးမယ့် အဆိပ်ငွေ့တွေ ဖြစ်လာလိမ့်မယ်ဆိုတာပါပဲ။

ကျွန်တော်ဟာ ဗြိတိသျှတွေဆီက ရခဲ့တဲ့ အရှက်ရစရာ ငွေတစ်ထောင်ကို အရင်းပြုပြီး စီးပွားရေး စလုပ်ခဲ့တယ်။ အနန်ညာနဲ့ ကျွန်တော် လက်ထပ်လိုက်ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ တစ်ခုခု လိုအပ်နေသလို ခံစားနေရတယ်။ ကျွန်တော် ငွေကိုပဲ အသည်းအသန် ရှာလာတယ်။ အရင်က ကျွန်တော်တို့ ပြောခဲ့ဖူးတဲ့ လွတ်လပ်ရေးအကြောင်းတွေ၊ မျိုးချစ်စိတ်တွေဟာ ကျွန်တော့်အတွက်တော့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားလုံးတွေ ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ငွေရှိရင် အရာရာကို လုပ်လို့ရတယ်ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ အနန်ညာကိုလည်း ရုပ်ဝတ္ထုတွေနဲ့ပဲ ချုပ်ကိုင်ဖို့ ကြိုးစားလာခဲ့တယ်။

စီးပွားရေးက အောင်မြင်လာလေလေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေက ကြမ်းတမ်းလာလေလေပါပဲ။ အနန်ညာက တစ်ခါတလေ ကျွန်တော့်ကို သတိပေးတတ်တယ်။ "ရှင် အရင်ကလို မဟုတ်တော့ဘူး၊ ရှင့်မျက်လုံးတွေထဲမှာ ငွေကလွဲရင် ဘာမှမရှိတော့ဘူး" လို့ သူမက ငိုပြီးပြောဖူးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်ကတော့ သူမကို ငွေတွေ ပစ်ပေးပြီး ပါးစပ်ပိတ်ခိုင်းခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ချစ်တာထက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတစ်ခုလို သဘောထားလာမိတယ်။ သူမရဲ့ စိတ်ဆန္ဒတွေကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ကျွန်တော့်အလိုကျပဲ နေစေခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ နားလည်မှုတွေထက် ခြိမ်းခြောက်မှုတွေ၊ ချုပ်ကိုင်မှုတွေကပဲ ကြီးစိုးလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ငွေနဲ့ မာနကို လဲလှယ်ခဲ့တဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်လို့ သူတစ်ပါးရဲ့ မာနကိုလည်း ငွေနဲ့ပဲ ဖျက်ဆီးပစ်ချင်နေမိတာပါ။

နှစ်တွေ အတန်ကြာခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ အိန္ဒိယမှာ အချမ်းသာဆုံး လူစာရင်းထဲ ပါလာခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်အိမ်ကြီးမှာ အစေခံတွေ အများကြီးနဲ့၊ အနန်ညာကတော့ အလှပြရုပ်သေးရုပ်တစ်ရုပ်လို ကျွန်တော့်ဘေးမှာ ရှိနေရရှာတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ အသက်မဲ့နေပြီ။ တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်တော့်ဘဝကို ပြောင်းလဲစေခဲ့တဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီးဆီကနေ အကြောင်းကြားစာ ရောက်လာတယ်။ "ငါ မင်းကို တွေ့ချင်တယ်" တဲ့။

ကျွန်တော် ဗိုလ်မှူးကြီးဆီကို သွားတဲ့အခါမှာ တစ်ချိန်က ကျွန်တော့်ကို ပါးရိုက်ခဲ့တဲ့ အရာရှိငယ်ကိုလည်း တွေ့လိုက်ရတယ်။ သူက အခုတော့ အသက်ကြီးလို့ နည်းနည်း တွန့်လိမ်နေပြီ။ ဗိုလ်မှူးကြီးက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး ပြုံးတယ်။ "မင်း အခုတော့ တကယ့် လူကုံထံကြီး ဖြစ်နေပြီပဲ၊ မင်းမှာ အားလုံးရှိတယ်မဟုတ်လား" တဲ့။ ကျွန်တော် ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာနဲ့ "ဟုတ်ကဲ့ ဗိုလ်မှူးကြီး၊ ဒါတွေအားလုံးက ခင်ဗျားပေးခဲ့တဲ့ အခွင့်အရေးကြောင့်ပါ" လို့ ပြန်ဖြေလိုက်တယ်။

ဗိုလ်မှူးကြီးက ကျွန်တော့်ကို အနားနား ကပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ပြီးတော့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ် "ငါ အခု မင်းကို တစ်ခု လုပ်ခိုင်းချင်တယ်။ အဲဒီတုန်းက မင်းကို ပါးရိုက်ခဲ့တဲ့ အရာရှိကို မှတ်မိတယ်မလား။ အခု သူက မင်းကို လူကြားထဲမှာ ပါးပြန်ရိုက်လိမ့်မယ်။ မင်း ငြိမ်ငြိမ်လေး ခံနေရမယ်။ အဲဒါဆိုရင် မင်းရဲ့ လက်ရှိ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတွေ အားလုံးကို ငါတို့ အစိုးရက ဆက်ပြီး ကာကွယ်ပေးထားမယ်" တဲ့။

ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ ထွက်လာပေမဲ့ တစ်ဖက်ကလည်း ကျွန်တော့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို ဆုံးရှုံးရမှာ ကြောက်တဲ့စိတ်က ပိုကြီးနေတယ်။ ကျွန်တော် အနန်ညာကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို စူးစူးစိုက်စိုက် ကြည့်နေတယ်။ သူမရဲ့ အကြည့်တွေထဲမှာ "ရှင် ဘာလုပ်မလဲ" ဆိုတဲ့ မေးခွန်းက အထင်သား။ ကျွန်တော် ခေါင်းငုံ့လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးတွေက မဆူပွက်တော့ဘူး။ ငွေတွေက ကျွန်တော့်ရဲ့ သွေးတွေကို အေးခဲစေခဲ့ပြီ။ "ကောင်းပါပြီ" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်မိတယ်။

အဲဒီအချိန်မှာပဲ အရာရှိအိုကြီးက ကျွန်တော့်ဆီ လျှောက်လာတယ်။ လူကြားထဲမှာပဲ သူက ကျွန်တော့်ပါးကို အားရပါးရ ရိုက်ချလိုက်တယ်။ "ဖြောင်း" ခနဲ မြည်သွားတဲ့ အသံဟာ ကျွန်တော့်နားထဲမှာတင်မက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဝိညာဉ်အထိပါ ပဲ့တင်ထပ်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ပြန်မထိုးနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော် မာန်မဖီနိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မာနဆိုတာ ငွေတွေအောက်မှာ ပြားပြားဝပ်နေခဲ့ပြီ။

အနန်ညာကတော့ ကျွန်တော့်ကို ရွံရှာလွန်းတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ဘာစကားမှ မပြောဘဲ ထွက်သွားတော့တယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ငွေတွေနဲ့ မာနကို လဲလှယ်ခဲ့တဲ့နေ့ကတည်းက ကျွန်တော့်ရဲ့ လူပီသမှုကို ရောင်းစားခဲ့တာပါပဲ။

ကျွန်တော် အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အိမ်ကြီးက ခြောက်ကပ်နေတယ်။ အနန်ညာ မရှိတော့ဘူး။ သူမ ထားခဲ့တဲ့ စာလေးတစ်စောင်ပဲ ရှိတော့တယ်။ "ရှင်က အရင်က သာမန်လူငယ်လေး တစ်ယောက်ဖြစ်စဉ်က ရှင့်မှာ ဘာမှမရှိပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင့်ကို အရမ်းလေးစားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ အခု ရှင်ဟာ အရာအားလုံး ရှိနေပေမဲ့ ရှင့်မှာ 'ကိုယ်ပိုင်လိပ်ပြာ' ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဆက်ပြီး မချစ်နိုင်တော့ဘူး" တဲ့။

ကျွန်တော် ကုလားထိုင်ပေါ်မှာ ပြိုလဲကျသွားမိတယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဘဏ်စာရင်းထဲမှာ ငွေတွေ သန်းနဲ့ချီ ရှိနေပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိုယ်ကျွန်တော် ကာကွယ်ဖို့ မာနဆိုတာ လက်တစ်ဆုပ်စာတောင် မကျန်တော့ဘူး။ ဗိုလ်မှူးကြီးက ကျွန်တော့်ကို ငွေတစ်ထောင် ပေးခဲ့တာဟာ ကျွန်တော့်ကို ကူညီခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ လူသားပီသမှုကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ။ ကျွန်တော်ဟာ အဲဒီနေ့ကတည်းက အသေရှင်တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့တာပဲ။

ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ ကျွန်တော် သိလိုက်ရတာက ငွေဆိုတာ ဘဝကို သက်တောင့်သက်သာ ဖြစ်စေနိုင်ပေမဲ့ စိတ်ဝိညာဉ်ကိုတော့ မလုံခြုံစေနိုင်ဘူးဆိုတာပါပဲ။ ကျွန်တော်ဟာ အနန်ညာကို လက်လွှတ်လိုက်ရတယ်၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကိုလည်း ရောင်းစားခဲ့တယ်။ အခု ကျွန်တော့်မှာ ကျန်ခဲ့တာကတော့ အေးစက်စက် ငွေအထုပ်ကြီးတွေနဲ့ အထီးကျန်ဆဲ နာကျင်မှုတွေပါပဲ။ မာနကို ငွေနဲ့ လဲလှယ်လိုက်တဲ့သူတိုင်းဟာ တစ်နေ့မှာ အဲဒီငွေတွေကပဲ သူတို့ကို ပြန်ပြီး လောင်မြိုက်စေလိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်တော် အခုတော့ ကောင်းကောင်းကြီး နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။

သင်ခန်းစာ- မာနကို ငွေနဲ့ဝယ်လို့ရသွားတဲ့နေ့မှာ လူဟာ အသက်ရှင်လျက်နဲ့ သေဆုံးသွားတာပါပဲ။