မဖဲဝါကြောက်တဲ့ သိုက်ဆရာ
မဖဲဝါကြောက်တဲ့ သိုက်ဆရာ
အပြင်မှာ မိုးက သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ အိမ်ခေါင်မိုးကို ရိုက်ခတ်နေတဲ့ မိုးစက်သံတွေက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ စည်းချက်မမှန်တဲ့ စည်တီးသံတွေလိုပဲ။
နန္ဒာ့ရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်မိတယ်။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အလင်းရောင်။ သိုက်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝဆိုတာ အမြဲတမ်း အမှောင်နဲ့ နီးစပ်ရတယ်၊ အောက်လမ်းအတတ်တွေ၊ ဝိညာဉ်တွေနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ နန္ဒာ့ကို တွေ့တဲ့နေ့ကစပြီး ကျွန်တော် အမှောင်ကမ္ဘာကနေ ထွက်ချင်ခဲ့တယ်။ "ကိုကျော်... နောက်ဆုံးတစ်ခေါက်ပဲ လုပ်ပါလား၊ ကျွန်မတို့ ဘဝလေး အခြေတကျဖြစ်အောင်" လို့ သူမ တောင်းဆိုခဲ့တဲ့ စကားက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ရဲ့ အားနည်းချက်ကို သိတယ်။ ကျွန်တော် သူမကို အသက်ထက် ချစ်တာကို သူမ သိတယ်။
ကျွန်တော့်လက်ချောင်းတွေက နန္ဒာ့ရဲ့ ဆံနွယ်ရှည်တွေကို အသာအယာ သပ်တင်ပေးမိတယ်။ "မဖဲဝါက အသက်ကို တောင်းတာ နန္ဒာ... ကိုယ် ကြောက်တယ်" လို့ ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး ပြောမိပေမဲ့ သူမကတော့ ကြားဟန်မတူဘဲ အိပ်မက်လှလှတွေ မက်နေပုံရတယ်။ ကျွန်တော်တို့ကြားမှာ ရှိတဲ့ သံယောဇဉ်က ခိုင်မြဲလွန်းတယ်လို့ ကျွန်တော် ယုံကြည်ခဲ့တယ်။ သိုက်ဆရာတစ်ယောက်ရဲ့ အမြင်အာရုံက ရှေ့ဖြစ်မယ့် အန္တရာယ်တွေကို မြင်နိုင်ပေမဲ့၊ ကိုယ်ချစ်ရတဲ့သူနဲ့ ပတ်သက်လာရင်တော့ မျက်စိကွယ်တတ်တယ်ဆိုတာ အဲဒီအချိန်က ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။
"ဒါက နောက်ဆုံးအကြိမ်ပဲနော် နန္ဒာ" ကျွန်တော် မြေပုံဟောင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်တယ်။
နန္ဒာက ကျွန်တော့်ပုခုံးပေါ်ကို ခေါင်းလေးမှီရင်း "ကိုကျော်ကလည်း... ဒါမှ ကျွန်မတို့ ဝယ်ချင်တဲ့ အိမ်လေး ဝယ်နိုင်မှာပေါ့။ ပြီးရင် ကိုကျော် သိုက်ဆရာအလုပ်ကို လုံးဝ စွန့်လွှတ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မတို့ အဝေးတစ်နေရာမှာ အေးအေးဆေးဆေး နေကြမယ်လေ" လို့ ချိုသာစွာ ပြောတယ်။ သူမရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်တွေ အပြည့်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမျက်ဝန်းတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘာရှိနေမလဲဆိုတာ ကျွန်တော် မစဉ်းစားမိခဲ့ဘူး။ အခုသွားရမယ့်နေရာက 'ကျောက်စာသင်္ချိုင်း'။ အဲဒီနေရာက မဖဲဝါရဲ့ အပိုင်စားနယ်မြေလို့ နာမည်ကြီးတယ်။ သိုက်ဆရာတွေတောင် ခြေဦးမလှည့်ရဲတဲ့ နေရာ။
ကျွန်တော်တို့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြတယ်။ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မလုံမလဲ ခံစားချက်တွေက ကြီးစိုးနေတယ်။ နန္ဒာကတော့ ပုံမှန်ထက် ပိုပြီး ပျော်ရွှင်နေသလိုပဲ။ "ကိုကျော်... ဖုန်းလာနေတယ်" လို့ သူမ ပြောပေမဲ့ ကျွန်တော် ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ တပည့်ဟောင်းဆီက ဖုန်းတွေ အကြိမ်ကြိမ် လာနေတာ။ အဲဒီတပည့်က ကျွန်တော့်ကို သတိပေးချင်နေတာလား။ ဒါမှမဟုတ် တစ်ခုခုကို သိသွားတာလား။ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ နန္ဒာ့ကိုပဲ အာရုံစိုက်ချင်လို့။
တောအုပ်ထဲကို ဝင်လာလေလေ၊ လေထုက ပိုပြီး လေးလံလာလေလေပဲ။ သစ်ပင်တွေက လက်မောင်းတန်းပြီး ကျွန်တော်တို့ကို တားဆီးနေသလို ခံစားရတယ်။ "ကိုကျော်... ဟိုမှာ ကြည့်ဦး" နန္ဒာက အဝေးက သင်္ချိုင်းကုန်းဟောင်းကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြတယ်။ ညမှောင်မှောင်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ အုတ်ဂူပျက်တွေက ကြောက်စရာကောင်းလွန်းတယ်။ ကျွန်တော့်လက်တွေ တုန်နေတာကို နန္ဒာ မြင်သွားပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို တင်းတင်းလေး ဆုပ်ကိုင်ပေးတယ်။ "မကြောက်နဲ့လေ ကိုကျော်... ကျွန်မ ရှိတယ်မလား" တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်တော့်အတွက် ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ တကယ်တော့ အဲဒါက ကျွန်တော့်ကို သေတွင်းထဲ တွန်းပို့မယ့် စကားမှန်း ကျွန်တော် မသိခဲ့ဘူး။ နန္ဒာ့ရဲ့ အပြုံးက အမှောင်ထဲမှာ ပိုပြီး ထူးဆန်းနေတာကို ကျွန်တော် ဘာလို့ သတိမထားမိခဲ့ပါလိမ့်။
ကျွန်တော်တို့ သင်္ချိုင်းအလယ်က ဇရပ်ပျက်ကြီးမှာ စခန်းချလိုက်ကြတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က တိတ်ဆိတ်လွန်းလို့ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုယ်တောင် ပြန်ကြားနေရတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အစီအရင်တွေ ပြင်ဆင်နေရတာနဲ့ အလုပ်များနေတယ်။ မဖဲဝါကို ပူဇော်ပသရမယ်၊ ပြီးမှ သိုက်တံခါးကို ဖွင့်ရမယ်။ "နန္ဒာ... မင်း ဇရပ်ပေါ်ကနေ လုံးဝ မဆင်းနဲ့နော်" လို့ ကျွန်တော် သတိပေးလိုက်တယ်။ သူမက ခေါင်းညိတ်ပြပေမဲ့ မျက်လုံးတွေကတော့ ကျွန်တော့်အစီအရင် ပစ္စည်းတွေဆီမှာပဲ ရောက်နေတယ်။
ညသန်းခေါင်ကျော်လာတဲ့အခါမှာတော့ တစ်ခုခု ထူးဆန်းနေတာကို ကျွန်တော် စပြီး သတိပြုမိလာတယ်။ နန္ဒာ ခဏခဏ အပြင်ကို ထွက်ကြည့်နေတယ်။ ဘယ်သူ့ကို မျှော်နေတာလဲ။ "နန္ဒာ... ဘာဖြစ်လို့လဲ" လို့ ကျွန်တော် မေးတော့ သူမက "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး ကိုကျော်... လေညင်းခံချင်လို့ပါ" လို့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အသံက တုန်ရီနေတယ်။ ကျွန်တော် သူမရဲ့ ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ သူမ ဖုန်းထဲမှာ မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်နေတာ မြင်လိုက်ရတယ်။ 'အစီအရင် ပြီးတာနဲ့ ငါတို့ ဝင်ခဲ့မယ်' တဲ့။ ပေးပို့သူက ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်ဆုံး သူငယ်ချင်း၊ တစ်ချိန်က ကျွန်တော့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့ဖူးတဲ့ စိုးမင်း။
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ "နန္ဒာ... ဒါ ဘာလဲ" လို့ ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပြပြီး မေးလိုက်တယ်။ သူမရဲ့ မျက်နှာက ဖြူလျော်သွားတယ်။ ခဏကြာတော့ သူမရဲ့ မျက်နှာထားက လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ နူးညံ့တဲ့ နန္ဒာ မဟုတ်တော့ဘဲ စိမ်းကားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်လိုပဲ။ "ဟုတ်တယ် ကိုကျော်... ကိုယ်တော်ချောက သိုက်ဆရာဖြစ်ပြီး ငွေကို မက်မှမမက်ဘဲ။ စိုးမင်းက ကျွန်မကို ချမ်းသာအောင် ထားနိုင်တယ်။ ကိုကျော်ကတော့ မဖဲဝါကို ကြောက်ပြီး တုန်နေတာနဲ့တင် အချိန်ကုန်နေတာ" လို့ သူမက ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် မှင်သက်သွားတယ်။ အနီးဆုံးလူက သစ္စာဖောက်တာထက် ပိုနာကျင်ရတာ ဘာရှိဦးမလဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အချစ်တွေ၊ ယုံကြည်မှုတွေ အားလုံးက ခြေဖဝါးအောက်မှာ အနင်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။
"မင်း ငါ့ကို သုံးခဲ့တာပေါ့..." ကျွန်တော့်အသံက တုန်ယင်နေတယ်။ မျက်ရည်တွေက အလိုလို ကျလာတယ်။
နန္ဒာက ရယ်လိုက်တယ်။ အဲဒီရယ်သံက သင်္ချိုင်းထဲက ဝိညာဉ်တွေရဲ့ အသံထက်တောင် ပိုကြောက်စရာကောင်းတယ်။ "သုံးတာပေါ့။ ကိုကျော်မှ မဟုတ်ရင် ဒီသိုက်တံခါးကို ဘယ်သူ ဖွင့်နိုင်မှာလဲ။ အခု အစီအရင်က ပြီးခါနီးပြီလေ။ မဖဲဝါကလည်း အသက်ကို တောင်းနေတာဆိုတော့... ကိုကျော်ပဲ ပေးလိုက်ရုံပေါ့"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အမှောင်ထဲကနေ စိုးမင်းနဲ့ လူအချို့ ထွက်လာကြတယ်။ သူတို့လက်ထဲမှာ ဓားတွေ၊ ဒုတ်တွေပါတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ အစီအရင်ဝိုင်းထဲမှာ ပိတ်မိနေတယ်။ အစီအရင်ကို ဖျက်လိုက်ရင် ကျွန်တော် ချက်ချင်း သေနိုင်သလို၊ ဆက်လုပ်နေရင်လည်း သူတို့ရဲ့ သားကောင် ဖြစ်ရတော့မယ်။ "နန္ဒာ... ကိုယ် မင်းကို ဘယ်လောက် ချစ်ခဲ့လဲဆိုတာ မင်း သိပါတယ်" လို့ ကျွန်တော် နောက်ဆုံးအနေနဲ့ ပြောမိတယ်။ သူမကတော့ ဂရုမစိုက်တဲ့ပုံစံနဲ့ "အချစ်က ထမင်းကျွေးတာမှ မဟုတ်တာ" လို့ အေးစက်စက် ပြန်ပြောတယ်။
ကျွန်တော် မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်တယ်။ နှလုံးသားက
"သစ္စာဖောက်တဲ့ နှလုံးသားက ပိုပြီး အရသာရှိတယ်" ဆိုတဲ့ အသံကြီးက လေထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတယ်။ ကျွန်တော် ကြောက်ရွံ့စွာနဲ့ ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ မဖဲဝါရဲ့ လက်အစုံက နန္ဒာ့ဆီကို ဦးတည်သွားတယ်။ နန္ဒာက "ကိုကျော်... ကယ်ပါဦး... ကယ်ပါ!" လို့ အော်ဟစ်နေပေမဲ့ ကျွန်တော် ဘာမှ မလုပ်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ကို သတ်ဖို့ ကြံစည်ခဲ့တဲ့ သူကို ကျွန်တော် ဘယ်လို ကယ်တင်ရမှာလဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရတာက နန္ဒာ့ရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိနေတဲ့ အဆောင်တစ်ခုပဲ။ အဲဒါက ကျွန်တော် သူမကို အမှတ်တရ ပေးထားခဲ့တဲ့ အဆောင်လေး။ သူမက အဲဒီအဆောင်ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာက အဆုံးသတ်သွားခဲ့တယ်။
အားလုံး ပြီးဆုံးသွားတဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း သင်္ချိုင်းကုန်းမှာ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ စိုးမင်းတို့အဖွဲ့လည်း ထွက်ပြေးသွားကြပြီ။ နန္ဒာကတော့ မရှိတော့ဘူး။ သူမရဲ့ ရုပ်အလောင်းတောင် ကျန်မနေခဲ့ဘူး။ အမှောင်ထုက သူမကို ဝါးမြိုသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သိုက်ထဲက ရတနာတွေကို မယူခဲ့ဘူး။ အဲဒီအစား ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဓာတ်ပုံလေးတစ်ပုံကိုပဲ ကောက်ယူပြီး ပြန်လာခဲ့တယ်။
အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ အရာအားလုံးက အရင်အတိုင်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေတယ်။ ဖုန်းကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်တော့ နန္ဒာ့ဆီကနေ အရင်က ပို့ထားတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျဟောင်းလေးတွေကို တွေ့ရတယ်။ "ကိုကျော်... ကိုယ့်ကိုကိုယ် ဂရုစိုက်နော်" ၊ "ကိုကျော်နဲ့အတူ ရှိနေရတာ ပျော်တယ်" တဲ့။ အဲဒီစကားတွေက ဘယ်လောက်တောင် လုပ်ကြံဖန်တီးထားခဲ့တာလဲ။ ကျွန်တော် သူမကို ယုံကြည်ခဲ့တဲ့အတွက် ပေးဆပ်လိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးမားလွန်းတယ်။
အခု ကျွန်တော် မဖဲဝါကို မကြောက်တော့ဘူး။ မဖဲဝါထက် ပိုကြောက်စရာကောင်းတာက လူတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ပဲဆိုတာ ကျွန်တော် နားလည်သွားပြီ။ အမှောင်ထုထဲမှာ ရှိတဲ့ ဝိညာဉ်တွေက တောင်းဆိုတာထက်၊ အလင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့ လူတွေက ပိုပြီး ရက်စက်နိုင်တယ်ဆိုတာ သိလိုက်ရတယ်။ ကျွန်တော် သိုက်ဆရာအလုပ်ကို အပြီးတိုင် စွန့်လွှတ်လိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိပ်မက်တွေထဲမှာတော့ နန္ဒာ့ရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေနဲ့ မဖဲဝါရဲ့ ရယ်သံတွေက အမြဲ ပဲ့တင်ထပ်နေတုန်းပဲ။
ကျွန်တော် မှန်ထဲကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ မှန်ထဲမှာ မြင်နေရတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ မျက်နှာက အိုမင်းရင့်ရော်နေပြီ။ အချစ်ကြောင့် မျက်စိကွယ်ခဲ့တဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ အမှား။ သစ္စာတရားကို လောဘနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့တဲ့ သူမရဲ့ အမှား။ ဒီဇာတ်လမ်းမှာ ဘယ်သူမှ မနိုင်ခဲ့ဘူး။ အားလုံးက ရှုံးနိမ့်သူတွေချည်းပဲ။ ကျွန်တော် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ပြတင်းပေါက်အပြင်က မှောင်မိုက်နေတဲ့ ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ အမှောင်ထုက ကျွန်တော့်ကို ဖက်တွယ်ထားသလို ခံစားရပေမဲ့ အဲဒီအမှောင်ထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာ သိနေတယ်။ နောင်တဆိုတဲ့ အဖော်က ကျွန်တော့်ဘေးမှာ အမြဲ ရှိနေတော့မှာမို့ပါ။
လောကမှာ အနီးကပ်ဆုံးလူရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုထက် ပိုပြင်းထန်တဲ့ အဆိပ်ဆိုတာ မရှိဘူး။ တစ္ဆေခြောက်တာက တစ်ညပဲ ခံစားရပေမဲ့၊ ယုံကြည်မှု အလွဲသုံးစားလုပ်ခံရတာကတော့ တစ်သက်လုံးစာ ဒဏ်ရာ ဖြစ်သွားတတ်တယ်။