တဏှာကြီးတဲ့ မုဆိုးမ
တဏှာကြီးတဲ့ မုဆိုးမ
မိုးက သည်းလိုက်သည်မှ တဖွဲဖွဲနှင့် မစဲနိုင်တော့ဘဲ တစ်ညလုံး ရွာနေတော့မည် ထင်သည်။ ပြတင်းပေါက်မှ မှန်သားပြင်ပေါ်တွင် စီးကျနေသော မိုးရေစက်များကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ သက်ပြင်းကို အကြိမ်ကြိမ် ချမိသည်။
မင်းခန့်က ကျွန်မထက် ဆယ်နှစ်လောက် ငယ်သည်။ သူက ကျွန်မ အမျိုးသားရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော ညီလေး။ မိဘတွေ မရှိတော့တဲ့နောက် ကျွန်မတို့လင်မယားကပဲ သူ့ကို သားတစ်ယောက်လို စောင့်ရှောက်ခဲ့ကြတာ။ ကျွန်မ အမျိုးသား ဆုံးသွားတော့ မင်းခန့်က တက္ကသိုလ် နောက်ဆုံးနှစ်။ အခုဆို သူက လူလားမြောက်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားက ပတ်သက်မှုကို ပတ်ဝန်းကျင်က အမြင်မကြည်ကြဘူး။ "မရီးနဲ့ မတ်... အိမ်တစ်လုံးထဲမှာ အတူနေနေတာ သဘာဝမကျဘူး" ဆိုတဲ့ ကဲ့ရဲ့သံတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ အမြဲလိုလို ကြားနေရတတ်သည်။
"မမသီ... ထမင်းစားရအောင်လေ၊ ကျွန်တော် ချက်ထားတယ်"
တံခါးခေါက်သံနှင့်အတူ ထွက်ပေါ်လာသော မင်းခန့်၏ အသံက နွေးထွေးလွန်းသည်။ ကျွန်မ မှန်တင်ခုံရှေ့မှာ ထိုင်ရင်း ကိုယ့်မျက်နှာကိုယ် ပြန်ကြည့်မိသည်။ ဖြူဖျော့နေသော မျက်နှာ၊ စိုပြည်မှု ကင်းမဲ့နေသော နှုတ်ခမ်းများ။ ကျွန်မက မုဆိုးမတစ်ယောက်ပါ။ မုဆိုးမဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်က ဒီလူ့အဖွဲ့အစည်းမှာ ဘယ်လောက်တောင် အဓိပ္ပာယ်တွေ များနေသလဲ။ ကျွန်မ ထိုင်ခုံက ထပြီး တံခါးဖွင့်ပေးလိုက်တော့ မင်းခန့်က ပြုံးလျက်သား ရပ်နေသည်။
"မင်းခန့်... မင်း အလုပ်က ပြန်လာတာ ပင်ပန်းနေမှာပေါ့၊ ဘာလို့ ချက်နေတာလဲ"
"မပင်ပန်းပါဘူး မမရဲ့၊ မမ ဒီနေ့ တစ်နေကုန် ဘာမှမစားရသေးဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိတာပေါ့"
သူ့ရဲ့ ကြင်နာတတ်တဲ့ မျက်လုံးတွေကို ကျွန်မ ရင်မဆိုင်ရဲဘူး။ သူက ကျွန်မကို သံယောဇဉ်ကြီးသည်။ အဲဒီ သံယောဇဉ်က မောင်နှမ သံယောဇဉ်ထက် ပိုနေသလားဆိုတာ ကျွန်မ ရိပ်မိသလိုလို ရှိပေမဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲတမ်း ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ ကျွန်မတို့ ထမင်းဝိုင်းမှာ ထိုင်ရင်း တိတ်ဆိတ်မှုက ကြီးစိုးနေသည်။ ဟင်းနံ့တွေက မွှေးနေသော်လည်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ခါးသက်နေသည်။
"မင်းခန့်... မင်းကို မမ ပြောစရာရှိတယ်"
ကျွန်မ စကားကြောင့် သူက ထမင်းလုတ်ကို ပါးစပ်ထဲ မထည့်သေးဘဲ ကျွန်မကို ကြည့်လာသည်။
"ဟိုဘက်က အဒေါ်တို့က မင်းကို အမေရိကမှာ ကျောင်းသွားတက်ဖို့ ကိစ္စ ပြောလာတယ်၊ မင်းရဲ့ ပညာအရည်အချင်းနဲ့ဆို ပညာသင်ဆုလည်း ရမှာပဲတဲ့၊ မင်း သွားသင့်တယ် မင်းခန့်"
မင်းခန့်ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ညှိုးငယ်သွားသည်။ သူက ဇွန်းကို ချလိုက်ပြီး ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်သည်။
"မမက ကျွန်တော့်ကို ဒီအိမ်က ထွက်သွားစေချင်နေတာလား၊ လူတွေ ပြောတာကို မမ ဂရုစိုက်နေတာလား"
"မဟုတ်ဘူး မင်းခန့်... မမက မင်းရဲ့ အနာဂတ်ကို ကြည့်တာပါ"
"ကျွန်တော့် အနာဂတ်က ဒီမှာပဲ ရှိတာပါ မမ၊ ကျွန်တော် မမကို တစ်ယောက်တည်း မထားခဲ့နိုင်ဘူး"
သူ့စကားတွေက ကျွန်မ နှလုံးသားကို ထိုးစိုက်လိုက်သလိုပဲ။ သံယောဇဉ်ဆိုတာ ကြိုးတစ်မျှင်ဆိုရင် အဲဒီကြိုးက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို တဖြည်းဖြည်း ရစ်ပတ်ပြီး အသက်ရှူကျပ်အောင် လုပ်နေပြီဆိုတာ ကျွန်မ သိနေသည်။ ကျွန်မက မုဆိုးမ၊ သူက လူပျိုပေါက်။ ဒီအသံတွေက ကျွန်မတို့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးတော့မှာကို ကျွန်မ ကြောက်သည်။
ရက်တွေ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်၏ ကဲ့ရဲ့သံများက ပို၍ ကျယ်လောင်လာသည်။ တစ်နေ့တွင် ကျွန်မ၏ အဒေါ်အရင်းဖြစ်သူ ဒေါ်မေ ရောက်လာသည်။ ဒေါ်မေက စကားကို ဒဲ့တိုးပြောတတ်သူ ဖြစ်သည်။
"သီတာ... နင့်ကို ငါ ပြောရဦးမယ်၊ အခု ရပ်ကွက်ထဲမှာ သတင်းတွေက မကောင်းဘူး၊ မင်းခန့်နဲ့ နင်နဲ့ကို ဘယ်လိုတွေ ပြောနေကြလဲ နင် သိရဲ့လား၊ မုဆိုးမဆိုတာ အနေအထိုင် ဆင်ခြင်ရတယ်၊ နင့်ကြောင့် မင်းခန့်ရဲ့ အနာဂတ် ပျက်စီးလိမ့်မယ်၊ သူ့မှာ ရည်းစားလေး ရှိနေတာတောင် နင်က အိမ်ထဲမှာ သိမ်းထားတော့ အဲဒီကောင်မလေးနဲ့ ပြတ်သွားပြီတဲ့"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ မင်းခန့်မှာ ရည်းစားရှိတာ ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။ ကျွန်မကြောင့် သူ ချစ်တဲ့သူနဲ့ ဝေးခဲ့ရတာလား။
"ကျွန်မ ဘာလုပ်ရမလဲ ဒေါ်လေး"
"သူ့ကို အဝေးကို လွှတ်လိုက်တော့၊ အဲဒါမှ နင်လည်း နာမည်ကောင်း ကျန်မယ်၊ သူလည်း လူတန်းစေ့ နေနိုင်မယ်၊ နင်က သူ့ကို စွဲလမ်းနေတာလား"
ဒေါ်လေးရဲ့ စကားက ကျွန်မကို လူသတ်သမားတစ်ယောက်လို ခံစားရစေသည်။ ကျွန်မက သူ့ကို စွဲလမ်းနေတာလား။ မဟုတ်ပါဘူး... ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်တာက မိသားစုဝင် တစ်ယောက်လိုပါ။ ဒါပေမဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်ကတော့ ကျွန်မကို "တဏှာကြီးတဲ့ မုဆိုးမ" လို့ တံဆိပ်ကပ်နေကြပြီ။
ထိုညက မင်းခန့် အိမ်ပြန်နောက်ကျသည်။ သူ ပြန်လာတော့ အရက်နံ့တွေ ရနေသည်။ ကျွန်မ
"မင်းခန့်... ဘာလို့ သောက်လာတာလဲ"
သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း ရယ်သည်။ ထိုအပြုံးက နာကျင်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။
"မမ သိလား... ကျွန်တော့်ကို လူတွေက ဘယ်လို ခေါ်နေကြလဲဆိုတာ၊ ကျွန်တော်က မရီးကို ခိုးစားနေတဲ့ မတ်တဲ့... မမကိုလည်း သူတို့က ဘယ်လို ပြောနေကြလဲ သိလား"
"တော်တော့ မင်းခန့်!" ကျွန်မ အော်လိုက်မိသည်။ "မမ ပြောတာကို နားထောင်၊ မင်း အခုပဲ ဒီအိမ်က ထွက်သွား၊ အဒေါ်တို့ဆီမှာ သွားနေပြီး အမေရိက သွားဖို့ ပြင်တော့"
"မသွားဘူး! ကျွန်တော် မသွားဘူး!" သူက ကျွန်မ ပခုံးနှစ်ဖက်ကို ကိုင်ပြီး လှုပ်ရမ်းသည်။ "ကျွန်တော် မမကို ချစ်တယ်၊ အဲဒါ ဘာမှားလို့လဲ"
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီး တစ်ခု ဆို့တက်လာသည်။ ဒါဟာ ကျွန်မ အကြောက်ဆုံး အမှန်တရားပဲ။ သူ ကျွန်မကို ချစ်နေတာ။ အဲဒီ အချစ်က ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံးကို ငရဲချောက်ထဲ တွန်းပို့လိမ့်မည်။ ကျွန်မ သူ့လက်တွေကို ခါချလိုက်ပြီး သူ့ပါးကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်သည်။
"မင်း ရူးနေပြီ မင်းခန့်! ငါက မင်းရဲ့ မရီး၊ မင်း အစ်ကိုရဲ့ မိန်းမ... မင်း ဒီလို စကားမျိုး ပြောတာ ငါ့ကို စော်ကားတာပဲ"
သူက ပါးကို ကိုင်ရင်း ကျွန်မကို ငေးကြည့်နေသည်။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ မျက်ရည်တွေ ဝိုင်းနေသော်လည်း ကျွန်မ စိတ်ကို တင်းထားလိုက်သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ဒီထက်ပိုပြီး မပျက်စီးစေချင်ဘူး။ ကျွန်မ သူ့ကို ကယ်တင်ရမယ်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အနစ်နာခံပြီး သူ့ကို ဒီရွှံ့နွံထဲက ဆွဲထုတ်ရမယ်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ စတင်ပြီး အစီအစဉ်ဆွဲတော့သည်။ မင်းခန့် ကျွန်မကို ရွံရှာသွားအောင် လုပ်ရမည်။ သူ ကျွန်မကို မုန်းမှသာ ဒီအိမ်က ထွက်သွားလိမ့်မည်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ပြီး အရင်က ကျွန်မကို လိုက်နေခဲ့ဖူးတဲ့ လူတစ်ယောက်ဆီ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ သူက နာမည်ပျက်ရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်။
"ကိုစိုး... ကျွန်မဆီ လာခဲ့ပါဦး၊ ရှင် ပြောဖူးတဲ့ ကိစ္စကို ကျွန်မ စဉ်းစားပြီးပြီ"
ကိုစိုးက အိမ်ကို ရောက်လာသည်။ ကျွန်မ တမင်တကာ တံခါးကို ဟထားပြီး မင်းခန့် ပြန်လာမည့် အချိန်ကို စောင့်နေသည်။ ကျွန်မ ကိုစိုးနဲ့ ရယ်မော စကားပြောနေသည်။ ကျွန်မ ဝတ်ထားတဲ့ အဝတ်အစားကလည်း အရင်ကထက် ပိုပြီး ဟိုက်နေသည်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် မှန်ထဲ ပြန်ကြည့်ရင်း ရွံရှာမိသော်လည်း ဒါဟာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းပဲ။
မင်းခန့် အိမ်ထဲ ဝင်လာတဲ့ အသံကို ကြားလိုက်ရသည်။ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ကျွန်မက ကိုစိုးရဲ့ ပခုံးကို မှီထားပြီး ရယ်နေတာကို သူ မြင်သွားသည်။
"မမ..."
မင်းခန့်ရဲ့ အသံက တုန်ရီနေသည်။ ကျွန်မကတော့ ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် သူ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။
"ဩော်... မင်းခန့် ပြန်လာပြီလား၊ ဒါ ကိုစိုးတဲ့... မမရဲ့ သူငယ်ချင်း၊ ကိုစိုး... ဒါ ကျွန်မရဲ့ မတ်လေးလေ"
မင်းခန့် ဘာမှမပြောဘဲ သူ့
'မမ... ဘာလို့လဲ၊ ဘာလို့ အဲဒီလို လူမျိုးနဲ့ ပတ်သက်နေတာလဲ၊ မမကို ကျွန်တော် မမှတ်မိတော့ဘူး'
ကျွန်မ စာကို ဖတ်ပြီး မျက်ရည်တွေ ကျမိသည်။ 'ဟုတ်တယ် မင်းခန့်... မင်း ငါ့ကို မုန်းလိုက်စမ်းပါ၊ ငါဟာ တဏှာကြီးတဲ့ မုဆိုးမ တစ်ယောက်ပါလို့ မင်း ယုံကြည်သွားစမ်းပါ' လို့ စိတ်ထဲကနေ ကြိတ်ပြီး ပြောနေမိသည်။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ ပိုဆိုးလာသည်။ ညတိုင်း အပြင်ထွက်သည်။ မိုးလင်းမှ ပြန်လာသည်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို တားသော်လည်း ကျွန်မက သူ့ကို ရိုင်းရိုင်းစိုင်းစိုင်း ပြန်ပြောခဲ့သည်။
"မင်းက ငါ့လင် မဟုတ်ဘူး မင်းခန့်၊ ငါ့ကိစ္စကို လာမစွက်ဖက်နဲ့၊ မင်း အစ်ကို မရှိတော့ကတည်းက ငါ့မှာလည်း လိုအပ်ချက်တွေ ရှိတာပေါ့၊ မင်း နားမလည်နိုင်ပါဘူး"
သူ့မျက်နှာ ဖြူလျော့သွားတာကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်ပစ်ချင်စိတ် ပေါက်လာသည်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ဆက်သရုပ်ဆောင်ရမယ်။
အခြေအနေတွေက အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်လာသည်။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို အိမ်ထဲမှာ ပိတ်လှောင်ထားဖို့ ကြိုးစားသည်။ သူ ကျွန်မကို အရမ်းစိတ်နာနေပြီ။
"မမ... ကျွန်တော် မမကို အဝေးကို ခေါ်သွားမယ်၊ ဘယ်သူမှ မသိတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော်တို့ နှစ်ယောက်တည်း နေကြမယ်၊ မမ အခုလို ဘဝမျိုးကို မနေပါနဲ့တော့"
သူက ကျွန်မ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး ငိုယိုတောင်းပန်သည်။ ကျွန်မ သူ့ကို ကြည့်ပြီး အေးစက်စက် ရယ်လိုက်သည်။
"မင်းနဲ့ လိုက်ခဲ့ပြီး ငါက ဘာစားရမှာလဲ မင်းခန့်၊ မင်းမှာ ဘာရှိလို့လဲ၊ ငါက ပိုက်ဆံ လိုချင်တာ၊ ပျော်ပါးချင်တာ၊ မင်းလို ကောင်လေးတစ်ယောက်နဲ့ ငါ့ဘဝကို အကုန်မခံနိုင်ဘူး"
"မမ!"
သူက ထရပ်ပြီး ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်သည်။
"မမ တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်တောင် တဏှာကြီးတာလား၊ ကျွန်တော့် အစ်ကိုအပေါ်မှာော တကယ်ပဲ သစ္စာမရှိခဲ့တာလား"
"သစ္စာ..." ကျွန်မ လှောင်ရယ် ရယ်လိုက်သည်။ "သစ္စာဆိုတာ စားလို့ရလား၊ မင်း အစ်ကို ဆုံးသွားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ၊ ငါကတော့ အသက်ရှင်နေတုန်းပဲ၊ ငါ့မှာ ဆန္ဒတွေ ရှိတယ်၊ မင်း မဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်တဲ့ ဆန္ဒတွေပေါ့"
ထိုစကားက နောက်ဆုံး လက်နက်ပဲ။ မင်းခန့်က ကျွန်မကို ရွံရှာလွန်းတဲ့ မျက်လုံးတွေနဲ့ ကြည့်ပြီး
ခဏအကြာတွင် အိမ်ရှေ့တံခါး ပိတ်သံ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကြားလိုက်ရသည်။ သူ ထွက်သွားပြီ။ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ ချောင်းကြည့်မိတော့ မိုးထဲလေထဲမှာ အိတ်တစ်လုံးနဲ့ ထွက်သွားတဲ့ သူ့ကျောပြင်ကို မြင်ရသည်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ကို ဖိပြီး မြေပြင်ပေါ် လဲကျသွားသည်။
"မင်းခန့်... ခွင့်လွှတ်ပါ မောင်လေးရယ်၊ မင်းကို ဒီအိမ်က ထွက်သွားစေချင်လို့ မမ ဒီလို လုပ်ရတာပါ၊ မမမှာ ကင်ဆာရှိနေပြီဆိုတာ မင်း သိရင် မင်း ဘယ်တော့မှ ထွက်သွားမှာ မဟုတ်ဘူး၊ မမ သေသွားရင် မင်း တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ပြီး ဘဝပျက်မှာကို မမ မကြည့်ရက်ဘူး"
ဟုတ်ပါတယ်... ဒါက ကျွန်မရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ပါ။ ကျွန်မမှာ သားအိမ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့် ရှိနေတာ သုံးလရှိပြီ။ ကျွန်မ သေရတော့မည်။ ကျွန်မ သေသွားရင် မင်းခန့်က ကျွန်မကို လွမ်းပြီး ဘဝကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးပစ်လိမ့်မည်။ အခုတော့ သူ ကျွန်မကို မုန်းသွားပြီ။ မုန်းခြင်းက လွမ်းခြင်းထက် ပိုပြီး ရှင်သန်ရ လွယ်ကူစေပါလိမ့်မည်။
နှစ်နှစ် ကြာသွားခဲ့ပြီ။
ကျွန်မ အခုတော့ ဆေးရုံ ခုတင်ပေါ်မှာ အသက်ရှူစက်နဲ့ အသက်ဆက်နေရသည်။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်က အရိုးပေါ် အရေတင်မျှသာ။ ဒေါ်မေက ကျွန်မ ဘေးမှာ ထိုင်နေသည်။
"သီတာ... မင်းခန့် ပြန်လာပြီ၊ သူ အခု အောင်မြင်တဲ့ အင်ဂျင်နီယာ တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ၊ သူ အိမ်ထောင်လည်း ကျနေပြီတဲ့၊ သူ့မိန်းမက အရမ်း လှတာပဲ"
ကျွန်မ နှုတ်ခမ်းဖျားလေးမှာ အပြုံးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သူ အောင်မြင်သွားပြီ။ သူ ပျော်ရွှင်နေပြီ။ အဲဒါ ကျွန်မ အလိုချင်ဆုံး ဆုလာဘ်ပဲ။
"သူ နင့်ကို လာတွေ့ချင်ပေမဲ့... သူ မလာဘူး၊ သူက နင့်ကို အခုထိ နာကျည်းနေတုန်းပဲ"
"ကောင်းပါတယ် ဒေါ်လေးရယ်... သူ့ကို မလာခိုင်းပါနဲ့၊ ကျွန်မကို ဒီလို ပုံစံနဲ့ မမြင်စေချင်ဘူး၊ သူ ကျွန်မကို တဏှာကြီးတဲ့ မုဆိုးမ တစ်ယောက် အဖြစ်နဲ့ပဲ မှတ်မိနေပါစေ"
ကျွန်မ မျက်လုံးကို မှိတ်လိုက်သည်။ ကျွန်မရဲ့ ပုံရိပ်က သူ့အတွက် အမည်းစက် ဖြစ်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အနာဂတ်ကတော့ လင်းလက်နေပြီ။ ကျွန်မ သူ့ကို ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အရာတွေအတွက် ဘယ်တော့မှ နောင်တမရဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ အတူရှိနေမှ မဟုတ်ပါဘူး၊ တစ်ဖက်လူ ကောင်းစားဖို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ငရဲထဲ ဆင်းပေးတာမျိုးလည်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာပါပဲ။
ကျွန်မ အသက်ရှူတွေ ပြင်းလာသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က တဖြည်းဖြည်း မှောင်လာသည်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာတော့ မင်းခန့်လေး ငယ်ငယ်က ကျွန်မကို "မမ" လို့ ခေါ်ပြီး ပြေးလာတဲ့ ပုံရိပ်လေးကို မြင်ယောင်နေမိသည်။
"မင်းခန့်... မင်းကို မမ တကယ် ချစ်ခဲ့တာပါ"
အဲဒီ စကားကိုတော့ ဘယ်သူမှ မကြားနိုင်တော့တဲ့ ကျွန်မရဲ့ နောက်ဆုံး ရင်ခုန်သံထဲမှာပဲ မြှုပ်နှံလိုက်ပါတော့သည်။
သင်ခန်းစာ - အချစ်စစ်ဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်တိုင် နာကျင်ရသော်လည်း ချစ်ရသူ၏ ဘဝ လင်းလက်တောက်ပစေရန်အတွက် မိမိ၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဘဝကိုပါ မီးရှို့ဖျက်ဆီးပြီး လမ်းပြပေးဆပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။