ချွေးမရဲ့ မိန်းမပျက်အတိတ်
ချွေးမရဲ့ မိန်းမပျက်အတိတ်
ခြံဝင်းထဲက ခတ္တာပန်းရနံ့တွေက ညနေခင်း လေအဝှေ့မှာ မွှေးပျံ့လို့နေပါတယ်။ ကျွန်မ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ထိုင်ရင်း သတင်းစာဖတ်နေတုန်း မေသွေးတစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲကနေ အငွေ့တထောင်းထောင်းထနေတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကြမ်းအိုးလေးကို ကိုင်ပြီး ထွက်လာတယ်။ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေက ညင်သာလွန်းလို့ ကြမ်းပြင်နဲ့ ထိသံတောင် မကြားရသလောက်ပဲ။ မေသွေးဟာ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသောသား ကျော်ကျော်ရဲ့ ဇနီး၊ ကျွန်မရဲ့ ချွေးမပေါ့။
"မေမေ... လက်ဖက်ရည်လေး သောက်လိုက်ဦးနော်။ သမီး သကြားနည်းနည်းပဲ ထည့်ထားတယ်၊ မေမေ့ကျန်းမာရေးအတွက်"
သူ့ရဲ့ ချိုသာတဲ့လေသံနဲ့ ဂရုတစိုက်ရှိမှုတွေက ကျွန်မနှလုံးသားကို အမြဲတမ်း အေးချမ်းစေပါတယ်။ ကျွန်မ ခင်ပွန်းဆုံးပါးသွားပြီးနောက်ပိုင်း အထီးကျန်နေတဲ့ ဒီအိမ်ကြီးထဲကို မေသွေး ရောက်လာတာဟာ ဘုရားပေးတဲ့ ဆုလာဘ်တစ်ခုလို့တောင် ကျွန်မ သတ်မှတ်ခဲ့တာ။ မေသွေးဟာ ရုပ်ရည်လည်း လှသလို၊ အနေအထိုင်လည်း အင်မတန် အေးဆေးပါတယ်။ အိမ်မှုကိစ္စ အဝဝကိုလည်း ကျွမ်းကျင်တယ်၊ ကျွန်မအပေါ်မှာလည်း သမီးအရင်းတစ်ယောက်လို ပြုစုယုယတယ်။
ကျွန်မ သားဖြစ်သူ ကျော်ကျော်ကတော့ ကုမ္ပဏီတစ်ခုမှာ မန်နေဂျာလုပ်နေတာမို့ အလုပ်အင်မတန်များပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျတာ သုံးနှစ်ရှိပြီ။ အခုထိတော့ ကလေးမရသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူတို့ကို ဘယ်တော့မှ အလောမတိုက်ခဲ့ပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ချစ်ခင်ခင် ရှိနေတာကို မြင်ရရုံနဲ့တင် ကျွန်မ ကျေနပ်နေခဲ့တာပါ။
"မေသွေး... ညည်း ကျော်ကျော်အတွက် အင်္ကျီတွေ မီးပူတိုက်ပြီးပြီလား"
"တိုက်ပြီးပါပြီ မေမေ။ ကိုကျော် အကြိုက်ဆုံး အပြာနုရောင်လေးကို အဆင်သင့် ပြင်ထားပါတယ်"
သူက ပြုံးပြုံးလေးပဲ ပြန်ဖြေတယ်။ ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ ဂုဏ်ယူမိတာကတော့ အမှန်ပဲ။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေကလည်း "မခင်သန်းတို့ကတော့ ချွေးမကောင်း ရထားတာ ကံကောင်းလိုက်တာ" လို့ ပြောကြတိုင်း ကျွန်မ ပြုံးမိတယ်။ မေသွေးဟာ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်ဆောင်၊ စံပြချွေးမလေးတစ်ယောက်ပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဒီအေးချမ်းမှုတွေရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လို မုန်တိုင်းတွေ ဝှက်ဖုံးနေတယ်ဆိုတာကိုတော့ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ လုံးဝ မသိခဲ့ပါဘူး။
တစ်နေ့ ညနေခင်းမှာတော့ ကျွန်မရဲ့ အေးချမ်းတဲ့ ကမ္ဘာလေးကို ပထမဆုံး စတင် လှုပ်ခါမယ့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ ကျော်ကျော်က နယ်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ ခရီးထွက်သွားလို့ အိမ်မှာ ကျွန်မနဲ့ မေသွေး နှစ်ယောက်တည်း ရှိနေတဲ့ အချိန်ပေါ့။ ခြံရှေ့မှာ လူစိမ်းတစ်ယောက် ရောက်လာပြီး မေသွေးကို လာမေးတယ်။
မေသွေး အပြင်ထွက်သွားပြီး ခဏအကြာမှာ ပြန်ဝင်လာတဲ့အခါ သူ့မျက်နှာက သွေးမရှိသလို ဖြူလျော့နေတာကို ကျွန်မ သတိထားမိလိုက်တယ်။ လက်ထဲမှာလည်း စာအိတ်အညိုလေးတစ်အိတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။
"ဘယ်သူလဲ မေသွေး... ဘာကိစ္စရှိလို့လဲ"
ကျွန်မ မေးလိုက်တဲ့အခါ မေသွေးက ခန္ဓာကိုယ်လေး တုန်သွားပြီးမှ "ဪ... မဟုတ်ပါဘူး မေမေ။ အလှူခံလာတာပါ" လို့ အသံတုန်တုန်နဲ့ ပြန်ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုတွေ အရိပ်ထိုးနေတာကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ အဲဒီညကစပြီး မေသွေးဟာ အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ တစ်ယောက်တည်း ငိုင်နေတတ်တယ်၊ ဖုန်းလာရင်လည်း
ကျွန်မ စိတ်ထဲမှာ သံသယတွေ တရိပ်ရိပ် တက်လာခဲ့တယ်။ လူကြီးဆိုတော့ စိုးရိမ်စိတ်က ရှေ့ပြေးနေတာပေါ့။ တစ်ရက်မှာတော့ မေသွေး ရေချိုးခန်းဝင်သွားတဲ့အချိန် သူ ခါတိုင်း ဂရုတစိုက် သိမ်းထားတတ်တဲ့ ဖုန်းလေးက ကုတင်ပေါ်မှာ ကျန်နေခဲ့တာကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ မလုပ်သင့်ဘူးဆိုတာ သိပေမဲ့ စိတ်က မထိန်းနိုင်ဘဲ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်လိုက်မိတယ်။
ဖုန်းထဲက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခုက ကျွန်မကို ကျောက်ရုပ်တစ်ခုလို အေးခဲသွားစေခဲ့တယ်။
"နင့်ရဲ့ အတိတ်က 'နီနီ' ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ကလပ်တွေမှာ ကပြခဲ့တာတွေကို နင့်ယောက္ခမသိရင် ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ။ ငါ့ကို ငွေငါးဆယ် သိန်း ထပ်ပေး၊ မဟုတ်ရင် အားလုံးကို ဖွင့်ပြောလိုက်မယ်"
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အေးဆေးလှပါတယ်ဆိုတဲ့ ချွေးမလေးဟာ ကလပ်တွေမှာ ကပြခဲ့တဲ့ မိန်းမပျက်တစ်ယောက်လား။ 'နီနီ' တဲ့လား။ ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ယင်လာပြီး ဖုန်းကို နေရာတကျ ပြန်ချထားလိုက်မိတယ်။ မျက်ရည်တွေက အလိုလို ကျလာတယ်။ ငါတို့ မိသားစုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာတွေ၊ ငါ့သားလေးရဲ့ ဘဝတွေ ဘာဖြစ်ကုန်ပြီလဲ။
ကျွန်မ ဒီအတိုင်း ငြိမ်မနေနိုင်ခဲ့ဘူး။ မေသွေးကို တိုက်ရိုက်မမေးရဲသေးခင်မှာပဲ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင် အမှန်တရားကို သိချင်လာတယ်။ မေသွေးက ရန်ကုန်ကို အလုပ်ကိစ္စနဲ့ သွားမယ်လို့ အကြောင်းပြပြီး အပြင်ထွက်သွားတဲ့ တစ်ရက်မှာ ကျွန်မ နောက်ကနေ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားခဲ့တယ်။ သူသွားတဲ့နေရာက မြို့စွန်က နာမည်ပျက်ရှိတဲ့ ရပ်ကွက်တစ်ခုဆီကိုပါ။
အဲဒီမှာ မေသွေးဟာ လူမိုက်ပုံစံနဲ့ လူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာကို အဝေးကနေ မြင်လိုက်ရတယ်။ မေသွေးက ငိုယိုပြီး တောင်းပန်နေတာ၊ ဟိုလူကတော့ ရင့်ရင့်သီးသီး ပြောဆိုနေတာတွေကို ကျွန်မ တွေ့နေရတယ်။ ကျွန်မ အနားကို တိုးသွားပြီး သူတို့စကားတွေကို နားထောင်မိတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားတော့တာပါပဲ။
"နင့်ကို အဲဒီယောက္ခမကြီးဆီက ပိုက်ဆံရအောင် ညှစ်ခိုင်းထားတာလေ။ အခုထိ ဘာလို့ အိမ်ဂရန်ကို မခိုးနိုင်သေးတာလဲ"
ဟိုလူပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မကို မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပါပဲ။ ဒါဆို မေသွေးဟာ ကျွန်မတို့အပေါ်မှာ တကယ်ပဲ သရုပ်ဆောင်နေခဲ့တာလား။ ကျွန်မကို ပြုစုတာတွေ၊ ဂရုစိုက်တာတွေက အိမ်ဂရန်ကို လိုချင်လို့လား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နာကျင်လွန်းလို့ အသက်ရှူဖို့တောင် ခက်ခဲလာတယ်။ ကျွန်မ အချစ်ဆုံး ချွေးမလေးက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်နေတာလား။
ကျွန်မ အိမ်ကို ဘယ်လိုပြန်ရောက်လာမှန်းတောင် မသိတော့ဘူး။ တစ်လမ်းလုံးမှာ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က အမှတ်တရတွေက ရုပ်ရှင်ကားချပ်လို တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဖြတ်ပြေးနေတယ်။ မေသွေး ကျွန်မကို ခေါင်းလျှော်ပေးခဲ့တာတွေ၊ နေမကောင်းတုန်းက တစ်ညလုံး ပြုစုပေးခဲ့တာတွေ... ဒါတွေအားလုံးက အတုအယောင်တွေလား။ တွေးမိတိုင်း ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ သားလေး ကျော်ကျော်ကိုကော သူ ဘယ်လိုတွေ လှည့်စားထားသလဲ။
ညဘက်မှာ မေသွေး အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်မကို ဘာမှမဖြစ်သလို ပြုံးပြုံးလေး နှုတ်ဆက်တယ်။ "မေမေ... နေမကောင်းဘူးလား၊ မျက်နှာလည်း မကောင်းဘူး" တဲ့။ အဲဒီ စကားသံကို ကြားရတာ ကျွန်မအတွက်တော့ ငရဲကျနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ ဘာမှပြန်မပြောဘဲ
နောက်တစ်ရက်မှာတော့ ကျော်ကျော် ခရီးက ပြန်ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ ဒီကိစ္စကို မျိုသိပ်မထားနိုင်တော့ဘူး။ မေသွေး အပြင်သွားနေတဲ့အချိန်မှာ ကျော်ကျော်ကို
"မေမေ... ဒါတွေကို မေမေ ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ"
ကျော်ကျော်က အေးအေးဆေးဆေးပဲ ပြန်မေးတယ်။ သူ့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုထက် စိတ်ပျက်တဲ့ အရိပ်အယောင်တွေက ပိုများနေတယ်။
"ငါ ကိုယ်တိုင် လိုက်ကြည့်ခဲ့တာ ကျော်ကျော်။ ညည်းမိန်းမက မိန်းမပျက်၊ ပြီးတော့ ငါ့အိမ်ဂရန်ကိုလည်း ခိုးဖို့ ကြိုးစားနေတာ။ အခုချက်ချင်း သူ့ကို အိမ်ပေါ်က နှင်ထုတ်လိုက်တော့"
ကျွန်မ ဒေါသတကြီး အော်ပြောလိုက်တဲ့အချိန်မှာပဲ မေသွေးက အိမ်ထဲကို ဝင်လာတယ်။ သူက ကျွန်မတို့ စကားတွေကို အကုန်ကြားသွားပုံရတယ်။ မေသွေးက ကျွန်မ ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုပါတော့တယ်။
"မေမေ... သမီး အားလုံးကို ရှင်းပြပါရစေ။ သမီးရဲ့ အတိတ်က အမှားတွေကို သမီး မငြင်းပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ မေမေ ထင်သလိုတော့ မဟုတ်ပါဘူး..."
"တော်စမ်း! ညည်းလို မိန်းမမျိုးရဲ့ စကားကို ငါ မယုံဘူး"
ကျွန်မ မေသွေးကို တွန်းထုတ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျော်ကျော်က ကြားထဲကနေ ဝင်တားတယ်။ ပြီးတော့ သူ ပြောလိုက်တဲ့ စကားက ကျွန်မရဲ့ အသည်းနှလုံးကို
"မေမေ... တကယ်တော့ မေသွေးကို အဲဒီလို ခိုင်းနေတာ ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင်ပဲ။ မေမေက အိမ်ဂရန်ကို ကျွန်တော့်လက်ထဲ ဘယ်တော့မှ အပ်မှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သိလို့၊ မေသွေးကို မေမေ့အနားမှာ ကပ်ပြီး ရအောင်ယူခိုင်းခဲ့တာ။ မေသွေးရဲ့ အတိတ်ကို အသုံးချပြီး သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခိုင်းနေတဲ့ လူကလည်း ကျွန်တော် ခိုင်းထားတဲ့သူပဲ"
ကျွန်မ နားကိုပင် မယုံနိုင်ဘဲ ကျော်ကျော်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အရင်းအချာ သားလေးက... ကျွန်မ အသက်ထက် ချစ်ရတဲ့ သားလေးက ကျွန်မကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တာလား။ မေသွေးကတော့ ငိုယိုရင်း "သမီး တောင်းပန်ပါတယ် မေမေ။ သမီး ကိုကျော်ကျော်ကို ချစ်လို့၊ ပြီးတော့ သမီးရဲ့ အတိတ်ကို လူသိမှာကြောက်လို့ သူ ခိုင်းသမျှ လုပ်ခဲ့ရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ မေမေ့အပေါ် ထားတဲ့ သမီးရဲ့ မေတ္တာတွေကတော့ အစစ်အမှန်တွေပါ မေမေရယ်" လို့ ပြောရှာတယ်။
ကျော်ကျော်ကတော့ ကျွန်မကို လှောင်ပြုံးပြုံးရင်း "မေမေ... အခုတော့ အားလုံး သိသွားပြီဆိုတော့လည်း အပိုတွေ ပြောမနေတော့ဘူး။ အိမ်ဂရန်ကို ကျွန်တော့်ကို ပေးလိုက်ပါ။ မဟုတ်ရင် မေမေ့ရဲ့ စံပြချွေးမလေးရဲ့ အကြောင်းတွေကို တစ်မြို့လုံး သိအောင် ဖြန့်လိုက်မှာနော်" တဲ့။
အဆုံးသတ်မှာတော့ ကျွန်မဟာ အရှုံးသမားကြီး တစ်ယောက်ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ ရက်စက်မှုကို ခါးစည်းခံခဲ့ရတယ်။ ကျွန်မ အိမ်ဂရန်ကို လက်မှတ်ထိုးပေးလိုက်တယ်။ ကျော်ကျော်က အိမ်ကို ရောင်းချပြီး သူ့ရဲ့ အကြွေးတွေကို ဆပ်၊ ပြီးတော့ နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်တော့တာပေါ့။
မေသွေးကတော့ ကျော်ကျော်နဲ့အတူ မလိုက်သွားခဲ့ပါဘူး။ သူက ကျော်ကျော်ရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုတွေကြားကနေ လွတ်မြောက်သွားပေမဲ့ ကျွန်မကိုတော့ မျက်နှာမပြရဲတော့ဘူး။ သူ အိမ်ပေါ်ကနေ ဆင်းသွားတဲ့ ညက ကျွန်မကို ကန်တော့ပြီး "မေမေ... သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ" လို့ ပြောခဲ့တဲ့ စကားလေးက ခုထိ နားထဲမှာ စွဲနေတုန်းပဲ။
အခုတော့ ဒီအိမ်ကြီးထဲမှာ ကျွန်မ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ အိမ်ကိုလည်း မကြာခင်မှာ ဝယ်ထားတဲ့သူဆီ အပ်ရတော့မယ်။ ကျွန်မ ပြတင်းပေါက်ကနေ အပြင်ကို ငေးကြည့်နေမိတယ်။ ခတ္တာပန်းရနံ့တွေကတော့ အရင်အတိုင်း မွှေးနေတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လိုတော့ အေးချမ်းမနေတော့ဘူး။
ကျွန်မရဲ့ ချွေးမလေး မေသွေး... သူဟာ 'မိန်းမပျက်' တစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးပေမဲ့ ကျွန်မအပေါ် ထားခဲ့တဲ့ သူ့ရဲ့ ဂရုစိုက်မှုတွေကတော့ ကျွန်မသားအရင်းထက်တောင် ပိုပြီး စစ်မှန်ခဲ့ပါသေးတယ်။ အခုတော့ အားလုံးဟာ အတိတ်ရဲ့ အရိပ်တွေလိုပဲ လွင့်ပါးကုန်ပါပြီ။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေ ကျနေမိတယ်။ ဒါဟာ သစ္စာဖောက်ခံရခြင်းရဲ့ နာကျင်မှုလား၊ ဒါမှမဟုတ် တန်ဖိုးရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ကို လက်လွတ်လိုက်ရခြင်းရဲ့ နောင်တလားဆိုတာ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်တောင် မခွဲခြားတတ်တော့ပါဘူး။
သင်ခန်းစာ - အတိတ်က အမှားထက်၊ လက်ရှိ သစ္စာဖောက်မှုက ပို၍ ရင်နာဖို့ကောင်းပြီး၊ သွေးသားရင်းနှီးမှုသည်ပင်လျှင် လောဘရှေ့မှောက်တွင် အရည်ပျော်သွားတတ်သည်။