တတိယလူ
တတိယလူ
မှောင်ရီပျိုးစအချိန်ဆိုလျှင် ကျွန်တော့်ဆေးခန်းလေးတည်ရှိရာ ဤရွာကလေးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းတစ်ခုကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားတတ်သည်။ ရွာလမ်းမတစ်လျှောက်တွင် လူရိပ်လူခြည်မသန်းတော့ဘဲ ခြံစည်းရိုးကြားမှ ခွေးဟောင်သံစူးစူးနှင့် တောစပ်မှ မြေနီလမ်းပေါ်သို့ လာချထားသော ကျတ်စာ၊ ခေါစာပန်းကန်များကို ခွေးအုပ်များ လုယက်စားသောက်နေသည့် အသံများသာ ပျံ့လွင့်နေတတ်သည်။ ကျွန်တော် ဤရွာကိုရောက်ခဲ့သည်မှာ ခြောက်လနီးပါး ရှိခဲ့ပြီ။ မြို့ပြ၏ ဆူညံသံများကို စွန့်ခွာပြီး အဖိုးဖြစ်သူရှိရာ ဤတောရွာလေးတွင် အခြေချခဲ့စဉ်က ကျွန်တော့်မှာ ရည်မှန်းချက်ကြီးကြီးမားမား ရှိခဲ့ဖူးသည်။ ပညာမဲ့မှုနှင့် ရှေးရိုးစွဲအယူအဆများကြားတွင် နစ်မွန်းနေသော ရွာသူရွာသားများကို ကျွန်တော့်၏ ဆေးပညာဖြင့် ကယ်တင်မည်ဟူသော စိတ်ကူးဖြစ်သည်။
သို့သော် ယခုမူ ကျွန်တော့်ဆေးခန်း၏ ကုတင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လှဲလျောင်းရင်း အမှောင်ထုကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ရွာထဲတွင် “တတိယလူ” ဆိုသည့် စကားက အဆိပ်ငွေ့တစ်ခုလို ပျံ့နှံ့နေသည်။ ဘယ်သူမှန်း မသိ၊ ဘယ်ကလာမှန်း မသိသော ထို တတိယလူကြောင့် ရွာသားများမှာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်နေကြသည်။ လူတစ်ယောက် နေမကောင်းဖြစ်လျှင် ရောဂါကြောင့်ဟု မတွေးကြဘဲ တတိယလူက ကျတ်ဖမ်းစားသည်၊ ပယောဂလုပ်သည်ဟုသာ ယုံကြည်နေကြသည်။ ထိုယုံကြည်မှုများကို အရင်းပြုပြီး ဗိန္ဒောဆရာ ဦးသောင်း၊ ပယောဂဆရာ ဦးပုနှင့် နတ်ကတော် ရဲရဲတို့မှာ ပွပေါက်တိုးနေကြသည်။
“ဆရာလေး... မအိပ်သေးဘူးလား”
အဖိုး၏ အသံကြောင့် ကျွန်တော် အတွေးစပြတ်သွားပြီး ထိုင်လိုက်မိသည်။ အဖိုးသည် ဖယောင်းတိုင်မီးရောင်အောက်တွင် ဆေးတံကို ခပ်မှန်မှန်ဖွာရင်း ကျွန်တော့်ကို ကြည့်နေသည်။ အဖိုး၏ မျက်လုံးများတွင် စိုးရိမ်ရိပ်များ ရှိနေသည်ကို ကျွန်တော် မြင်နေရသည်။
“အိပ်မပျော်သေးဘူး အဖိုး။ ဒီရွာက လူတွေရဲ့ အယူအဆတွေကို တွေးပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်နေတာ။ မသေသင့်ဘဲ သေနေကြရတာ အဖိုးရာ”
ကျွန်တော် သက်ပြင်းကို လေးလေးပင်ပင် ချလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် လွန်ခဲ့သော သုံးရက်က ဆုံးသွားသည့် ဘွားခင်စိန်၏ ပုံရိပ်က ဝဲလည်နေဆဲ။ ဘွားခင်စိန်၏ သားဖြစ်သူ ဦးမောင်ကို ကျွန်တော် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။ အဘွားမှာ နှလုံးရောဂါအပြင် အဆုတ်ထဲတွင် ရေဝင်နေပြီဖြစ်သဖြင့် မြို့ကိုအမြန်တင်ရန် ပြောခဲ့သော်လည်း ဦးမောင်က ဦးသောင်းနှင့် ဦးပုတို့၏ စကားကိုသာ နားဝင်ခဲ့သည်။ ကျတ်ကျွေးလျှင် ပျောက်မည်ဟူသော အယူအဆနောက်သို့ လိုက်ရင်း ဘွားခင်စိန်မှာ အသက်ရှူကျပ်ကာ လူ့လောကကို စောစီးစွာ နှုတ်ဆက်သွားခဲ့ရသည်။
“ကိုနိုင်... မင်း မြို့ကို ပြန်သွားရင် ကောင်းမလားလို့ အဖိုး စဉ်းစားနေတယ်”
အဖိုး၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော် အံ့သြသွားမိသည်။ အဖိုးကိုယ်တိုင်က ကျွန်တော့်ကို ဤရွာမှာ အခြေချစေချင်ခဲ့သည် မဟုတ်ပါလား။
“ဘာလို့လဲ အဖိုးရဲ့။ ကျွန်တော် ဒီမှာ ဆေးကုပေးနေတာပဲလေ”
“မဟုတ်ဘူး မြေးရဲ့။ အခုတလော ရွာထဲမှာ ပြောနေကြတဲ့ တတိယလူဆိုတာက... မင်းကို ဆိုလိုတာလို့ ကောလာဟလတွေ ထွက်နေကြတယ်။ မင်းရောက်လာမှ လူတွေ ပိုသေကုန်ကြတယ်ဆိုပြီး ဦးသောင်းတို့အုပ်စုက ရွာသားတွေကို မြှောက်ထိုးပင့်ကော် လုပ်နေကြတာ”
အဖိုး၏ စကားကြောင့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။ လူနာတွေကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားနေတဲ့ ကျွန်တော်ကပဲ တတိယလူ ဖြစ်နေရသလား။ ကျွန်တော့်၏ စေတနာများကို အထင်လွဲမှုများက ဝါးမြိုနေပြီဖြစ်ကြောင်း ထိုညက ကျွန်တော် ပထမဆုံး သိရှိခဲ့ရသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် ရွာကလေးမှာ ပုံမှန်အတိုင်း တောင်ယာသွားသူများဖြင့် လှုပ်လှုပ်ရှားရှား ရှိနေသော်လည်း ကျွန်တော့်အနားသို့ ဖြတ်သွားသူတိုင်း၏ မျက်လုံးများက ဖော်ရွေမှုမရှိတော့သည်ကို သတိပြုမိသည်။ ဆေးခန်းသို့ လူနာတစ်ယောက်မှ လာမပြကြတော့သည်မှာ နှစ်ရက်ရှိပြီ။ ထိုစဉ် ဆေးခန်းတံခါးကို ပြင်းထန်စွာ လာခေါက်သံကြောင့် ကျွန်တော် အမြန်ပြေးဖွင့်လိုက်သည်။
“ဆရာလေး... ကယ်ပါဦး။ သန္တာ... သန္တာ တစ်မျိုး ဖြစ်နေလို့”
လာပြောသူမှာ ကျွန်တော့်၏ သူငယ်ချင်းလို ဖြစ်နေသော ကိုကျော်ဖြစ်သည်။ သူပြောသည့် သန္တာဆိုသည်မှာ ကျွန်တော် တိတ်တခိုး ချစ်မြတ်နိုးနေရသည့် ရွာကျောင်းဆရာမလေး။ သန္တာသည် ရွာထဲတွင် ပညာတတ် တစ်ယောက်ဖြစ်သလို ကျွန်တော့်ကို အမြဲတမ်း အားပေးကူညီခဲ့သူလည်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဆေးအိတ်ကို ဆွဲကာ သန္တာတို့အိမ်သို့ အပြေးအလွှား လိုက်သွားမိသည်။ အိမ်ထဲသို့ ရောက်လျှင် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ကျွန်တော့်သွေးများ အေးစက်သွားသည်။ သန္တာမှာ ကုတင်ပေါ်တွင် အဝတ်အစားများ ဖရိုဖရဲဖြင့် မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ရီနေသည်။ သူမ၏ ဘေးတွင် ဦးပုနှင့် ရဲရဲတို့က အမွှေးတိုင်များ ထွန်းကာ မန်းမှုတ်နေကြသည်။
“ဖယ်ကြစမ်း... ဘာတွေ လုပ်နေကြတာလဲ”
ကျွန်တော် ဒေါသတကြီးဖြင့် သူတို့ကို တွန်းဖယ်လိုက်သည်။ ဦးပုက ကျွန်တော့်ကို စူးစိုက်ကြည့်ရင်း -
“မင်း ဝင်မရှုပ်နဲ့ ဆရာလေး။ ဒါ တတိယလူ ဝင်စီးနေတာ။ ကျတ်ဖမ်းစားတာထက် ပိုဆိုးတယ်။ ငါတို့ မန်းမှုတ်မှ ရမယ်”
“ခင်ဗျားတို့ ရူးနေလား။ လူနာက တက်နေတာ။ ဒါ ဦးနှောက်အမြှေးရောင်တာ ဖြစ်နိုင်သလို၊ ပြင်းထန်တဲ့ အဖျားကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ဆေးထိုးမှ ရမှာ”
ကျွန်တော် သန္တာ၏ လက်ကို စမ်းကြည့်သော်လည်း ကိုကျော်နှင့် အခြားရွာသားများက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းဆွဲထားကြသည်။
“ဆရာလေး... မလုပ်ပါနဲ့။ ဦးပု ပြောတာ မှန်တယ်။ မနေ့က သန္တာ တောစပ်ကို သွားမိလို့ အဲ့ဒီမှာ တတိယလူနဲ့ တိုးတာ။ ဆရာလေးရဲ့ အပ်နဲ့ ထိုးလိုက်ရင် တတိယလူက ပိုစိတ်ဆိုးပြီး သန္တာ့အသက်ကို ရန်ရှာလိမ့်မယ်”
ကိုကျော်၏ စကားမှာ ကျွန်တော့်ကို ဆွံ့အသွားစေသည်။ ပညာတတ်ဆိုသော ကိုကျော်ပင်လျှင် ဤမျှအထိ အမှောင်ဖုံးနေပြီလား။ သန္တာကတော့ ကုတင်ပေါ်တွင် အမြှုပ်များထွက်ကာ အသက်ရှူသံများ ပြင်းထန်လာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲတော့မည့်အတိုင်း ခံစားရသည်။ ကျွန်တော် ချစ်ရသူကို မျက်စိရှေ့တွင် ဆုံးရှုံးရတော့မည့်အရေးကို ငေးကြည့်နေရသည်။
“ကိုကျော်... မင်း သန္တာ့ကို တကယ် ချစ်ရင် ငါ့ကို ကုခွင့်ပေးပါ။ သူမ အသက်အန္တရာယ် ရှိနေပြီ”
ကျွန်တော် တောင်းပန်တိုးလျှိုးနေသော်လည်း ဘယ်သူမှ နားမထောင်ကြ။ ရဲရဲက လက်ကောက်များကို တချွင်ချွင်မြည်အောင် ခါယမ်းရင်း သန္တာ့ခေါင်းကို ရိုက်ကာ မန်းမှုတ်နေသည်။ သန္တာ့ဆီမှ ထွက်ပေါ်လာသော အော်သံစူးစူးမှာ ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားဖြင့် မွှန်းနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ကျွန်တော်သည် ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက် ဘာမှမလုပ်ပေးနိုင်သော အရည်အချင်းမရှိသူ တစ်ယောက်ကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။
ထိုညက ကျွန်တော် ဆေးခန်းထဲတွင် အရူးတစ်ယောက်လို ခေါက်တုံ့ခေါက်ပြန် လျှောက်နေမိသည်။ သန္တာ့ကို သူတို့အိမ်ကနေ ခေါ်ထုတ်လာဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ရွာသားတွေက ကျွန်တော့်ကို ရန်မူပြီး မောင်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ အဖိုးကလည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘဲ ကြည့်နေရရုံသာ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့် ဒေါသတို့က ရောပြွမ်းနေသည်။
“ငါ ဘာမှားခဲ့သလဲ။ လူတွေကို ကယ်ဖို့ လာခဲ့တာ မဟုတ်လား”
ကျွန်တော် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်မေးနေမိသည်။ ကျွန်တော့်၏ မှားယွင်းချက်မှာ ရွာသူရွာသားများ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြောင်းလဲဖို့ ကြိုးစားရာတွင် သူတို့၏ စိတ်ခံစားချက်နှင့် ကြောက်ရွံ့မှုကို ထည့်မတွက်ခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်မည်လား။ ကျွန်တော်သည် သိပ္ပံနည်းကျ ဆေးပညာကိုသာ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ နှစ်ပေါင်းများစွာ အမြစ်တွယ်နေသော လူမှုရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ အစွဲအလမ်းများကို လျစ်လျူရှုခဲ့မိသည်။
ထိုစဉ် အဖိုးက ကျွန်တော့်
“ဒါ မင်းအဖေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ မှတ်တမ်းပဲ ကိုနိုင်”
ကျွန်တော် အံ့သြသွားသည်။ ကျွန်တော့်အဖေသည်လည်း ဆရာဝန်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဤရွာမှာပင် တာဝန်ကျခဲ့ဖူးသည်ဟု သိထားသော်လည်း အဖေက အလုပ်တာဝန်ကြောင့် မဟုတ်ဘဲ အခြားအကြောင်းကြောင့် ဆုံးပါးသွားခဲ့သည်ဟုသာ အဖိုးက ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ စာအုပ်ကို လှန်ကြည့်လိုက်သည့်အခါ ကျွန်တော့်မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။
မှတ်တမ်းထဲတွင် အဖေသည်လည်း ယခုကဲ့သို့ပင် ရွာသားများ၏ အယူအဆဟောင်းများကို တိုက်ဖျက်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ အဖေက “တတိယလူ” ဆိုသည်မှာ အပြင်လောကက သရဲတစ္ဆေ မဟုတ်ဘဲ လူသားတွေရဲ့ ရင်ထဲက “မသိနားမလည်မှု” နဲ့ “ကြောက်ရွံ့မှု” သာ ဖြစ်ကြောင်း ရေးသားထားသည်။ ထူးခြားသည်မှာ အဖေသည် ရွာထဲတွင် ပြန့်ပွားနေသော ရောဂါတစ်ခုကို စူးစမ်းရှာဖွေရင်း ထိုရောဂါ၏ အရင်းအမြစ်မှာ ရွာအပြင်က ရေကန်ဟောင်းတစ်ခု ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ရွာသားများက ထိုရေကန်ကို နတ်စင်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ကာ အဖေ့ကို ရေကန်ထဲ ဆေးခတ်သူအဖြစ် စွပ်စွဲကာ ရွာမှ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြသည်။ အဖေသည် စိတ်ထိခိုက်မှုများဖြင့် လမ်းခုလတ်တွင် ကွယ်လွန်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“အဖေလည်း ဒီလိုပဲ ခံစားခဲ့ရတာလား”
ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာ နာကျင်မှုတွေက အဆမတန် တိုးလာသည်။ သန္တာ့ကို ကယ်တင်ဖို့ဆိုလျှင် ကျွန်တော် အဖေ့လို အမှားမျိုး မလုပ်သင့်တော့။ ကျွန်တော်သည် သိပ္ပံပညာဖြင့်သာမကဘဲ သူတို့၏ ယုံကြည်မှုကိုပါ ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်ကို နောက်ကျမှ နားလည်လာခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုနားလည်မှုက အချိန်မီပါဦးမည်လား။
မိုးသောက်ယံအချိန်တွင် သန္တာ့အိမ်မှ ငိုသံများ ပျံ့လွင့်လာသည်။ ကျွန်တော် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး စုတ်ပြတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ နောက်ကျသွားပြီလား။ သန္တာ... ငါ့ကို ထားသွားပြီလား။ ကျွန်တော် ဆေးအိတ်ကို ဆွဲကာ သန္တာ့အိမ်သို့ အပြူးအလွှား သွားမိပြန်သည်။
အိမ်ရှေ့တွင် လူအုပ်ကြီးက ဝိုင်းနေကြသည်။ ဦးပုနှင့် ရဲရဲတို့မှာ မျက်နှာပျက်ပျက်ဖြင့် အိမ်ပေါ်မှ ဆင်းလာကြသည်။ ကျွန်တော့်ကို မြင်လျှင် ရွာသားများက လမ်းဖယ်ပေးကြသော်လည်း သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အပြစ်တင်ရိပ်များ အပြည့်။
“ဆရာလေး... မင်း သန္တာ့ကို ကုခွင့်ပေးခဲ့ရင် ကောင်းမှာ”
ကိုကျော်က ငိုယိုရင်း ကျွန်တော့်ကို ပြောသည်။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောနိုင်ဘဲ အိမ်ပေါ်သို့ ပြေးတက်သွားသည်။ ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော သန္တာမှာ ဖြူဖျော့ကာ အသက်မဲ့နေသလို ရှိနေသော်လည်း ရင်ဘတ်က အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေဆဲ။ သူမ မသေသေးဘူး။ ဒါပေမဲ့ အသက်ရှူနှုန်းက အလွန်နှေးနေပြီ။
“အားလုံး ဖယ်ကြစမ်း။ သန္တာ မသေသေးဘူး”
ကျွန်တော် အော်ဟစ်လိုက်သဖြင့် လူအားလုံး တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျွန်တော် သန္တာ့ကို ဆေးစစ်ချက်များ အမြန်လုပ်သည်။ သူမသည် ပြင်းထန်သော တိုက်ဖွိုက်ပိုး ဦးနှောက်ထဲအထိ ရောက်သွားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူမကို အရေးပေါ် ဆေးထိုးရန် ပြင်လိုက်သည်။ ထိုစဉ် ဦးသောင်းက အိမ်ပေါ်သို့ တက်လာပြီး ကျွန်တော့်လက်ကို ဆွဲထားသည်။
“တော်စမ်း ဆရာလေး။ မင်းလုပ်တာနဲ့ ဒီကလေးမ သေရတော့မယ်။ ဒါ တတိယလူရဲ့ အမျက်ဒေါသ။ မင်း ဆေးထိုးလိုက်ရင် သူ လုံးဝ သေသွားလိမ့်မယ်”
“ဖယ်စမ်းဗျာ။ ခင်ဗျားတို့ သတ်လို့ လူတွေ အများကြီး သေခဲ့ပြီ။ ကျွန်တော် သန္တာ့ကို အသေမခံနိုင်ဘူး”
ကျွန်တော် ဦးသောင်းကို တွန်းထုတ်လိုက်ပြီး ဆေးကို ထိုးထည့်လိုက်သည်။ သို့သော် ထိုအချိန်တွင် ထူးဆန်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ သန္တာသည် တစ်ကိုယ်လုံး ဆတ်ခနဲ တုန်သွားပြီး ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ပိုထွက်လာကာ မျက်လုံးများ လန်တက်သွားသည်။ ရွာသားများက ဝိုင်းအော်ကြသည်။
“ကြည့်စမ်း... ဆရာလေး ဆေးထိုးလိုက်လို့ သန္တာ သေပြီ။ တတိယလူက စိတ်ဆိုးသွားပြီ”
ကျွန်တော် ဆွံ့အသွားမိသည်။ ကျွန်တော် ထိုးလိုက်သော ဆေးသည် အသက်ကယ်ဆေး ဖြစ်သော်လည်း သန္တာ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ရှော့ခ် ရသွားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျွန်တော် အသည်းအသန် ပြန်လည် အသက်သွင်းရန် ကြိုးစားသော်လည်း ရွာသားများက ကျွန်တော့်ကို ဝိုင်းဝန်းဆွဲထုတ်ကာ အိမ်အောက်သို့ ပစ်ချလိုက်ကြသည်။
“မင်း ဒီရွာက အခုချက်ချင်း ထွက်သွား။ မင်းကြောင့် လူတွေ သေကုန်ပြီ။ မင်းဟာ တတိယလူပဲ”
ကျွန်တော် မြေကြီးပေါ်တွင် လဲကျရင်း သန္တာ့အိမ်ပေါ်မှ ထွက်လာသော ငိုသံများကို နားထောင်နေမိသည်။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သန္တာ့အသက်ကို ကယ်တင်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့ပေမယ့် ကျွန်တော့်ရဲ့ အလောတကြီး လုပ်ရပ်နဲ့ ရွာသားတွေရဲ့ အစွဲအလမ်းတွေကြားမှာ ကျွန်တော် ရှုံးနိမ့်ခဲ့ရပြီ။
တစ်ပတ်ခန့် ကြာပြီးနောက် ကျွန်တော်သည် ရွာမှ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေမိသည်။ အဖိုးကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ကျွန်တော့်ကို ငေးကြည့်နေသည်။ ဆေးခန်းလေးမှာ ဖုန်များ တက်နေပြီ။ သန္တာသည် မသေဆုံးခဲ့သော်လည်း ဦးနှောက်ထိခိုက်သွားသဖြင့် စကားမပြောနိုင်၊ မလှုပ်ရှားနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်သွားခဲ့သည်။ ရွာသားများကတော့ သူမကို တတိယလူက ဝိညာဉ်ကို သိမ်းသွားသည်ဟု ယုံကြည်နေကြဆဲ။
ကျွန်တော် လွယ်အိတ်ကို ဆွဲကာ ရွာအပြင်ဘက်သို့ လျှောက်လာခဲ့သည်။ လမ်းဘေးတွင် ခွေးအုပ်များက ကျတ်စာများကို စားသောက်နေကြဆဲ။ ရွာသားများ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကျွန်တော်သည် လူသတ်သမားတစ်ယောက်၊ ကျိန်စာသင့်သူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။
ကျွန်တော် တောစပ်သို့ ရောက်သည့်အခါ သန္တာ့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် နှုတ်ဆက်ရန် သူမတို့အိမ်ဘက်ကို လှည့်ကြည့်မိသည်။ ထိုစဉ် ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည့် မြင်ကွင်းကြောင့် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားသည်။ ဦးသောင်း၊ ဦးပုနှင့် ရဲရဲတို့သည် ရွာသားများ လှူဒါန်းထားသော ငွေများနှင့် ပစ္စည်းများကို ခွဲဝေသောက်စားနေကြသည်ကို တောစပ်က ဇရပ်ဟောင်းတစ်ခုထဲတွင် မြင်လိုက်ရသည်။
“ဟားဟား... အဲ့ဒီ ဆရာလေးကို နှင်ထုတ်လိုက်နိုင်တာ ကောင်းတာပေါ့။ သူရှိနေရင် ငါတို့ စီးပွားပျက်တော့မှာ”
ဦးသောင်း၏ ရယ်သံက တောအုပ်တစ်ခုလုံး ဟိန်းသွားသည်။ ကျွန်တော် နားလည်လိုက်ပြီ။ တတိယလူ ဆိုသည်မှာ သရဲတစ္ဆေလည်း မဟုတ်၊ မသိနားမလည်မှု သက်သက်လည်း မဟုတ်။ လူသားတွေရဲ့ လောဘနဲ့ အာဏာကို အသုံးချပြီး အခြေခံလူတန်းစားတွေကို လှည့်စားနေတဲ့ ဒီလူယုတ်မာတွေပဲ ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် နောက်ကျမှ အရာအားလုံးကို နားလည်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်သည် သူတို့၏ လှည့်ကွက်များကို ဖော်ထုတ်ဖို့ ကြိုးစားမည့်အစား သိပ္ပံပညာတစ်ခုတည်းကိုသာ ကိုင်စွဲပြီး သူတို့ကို ရန်သူလို ဆက်ဆံခဲ့မိသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ကျွန်တော် ချစ်ရသူမှာ အသက်ရှင်လျက်နှင့် သေဆုံးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး ကျွန်တော်သည်လည်း ရွာမှ မောင်းထုတ်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
ကျွန်တော် ကားလမ်းမပေါ်သို့ ရောက်သည့်အခါ နေမင်းက ပူပြင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ဆောင်းတွင်းကဲ့သို့ အေးစက်နေဆဲ။ ကျွန်တော် သင်ယူခဲ့ရသည့် သင်ခန်းစာမှာ အလွန်ပင် ခါးသီးလှသည်။ ပညာတတ်ခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော်လည်း တစ်ဖက်သား၏ ယုံကြည်မှုနှင့် စိတ်နှလုံးကို နားမလည်ဘဲ အတင်းအဓမ္မ ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားခြင်းမှာလည်း အမှားတစ်ခုပင် ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိလိုက်ရသည်။
သန္တာ့ကို ကျွန်တော် မကယ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ဘွားခင်စိန်ကိုလည်း ကျွန်တော် မကယ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကျွန်တော်သည် ဆရာဝန်တစ်ယောက် ဖြစ်သော်လည်း လူသားတစ်ယောက်၏ စိတ်အခြေအနေကို ဖတ်နိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ဘဲ မိမိကိုယ်မိမိ ယုံကြည်မှုလွန်ကဲခဲ့သည့်အတွက် ယခုကဲ့သို့ နောင်တကြီးစွာဖြင့် ထွက်ခွာခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
တတိယလူဆိုတာ အမှောင်ထဲမှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်တော်တို့ တစ်ဦးချင်းစီရဲ့ အတ္တနဲ့ လောဘ၊ ပြီးတော့ တဖက်သားအပေါ် နားလည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းတွေထဲမှာ တည်ရှိနေတာပါ။
နောင်တဆိုတာ အမြဲတမ်း နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်တဲ့ ဧည့်သည်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆုံးရှုံးသွားတဲ့ အရာတွေကိုတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မပေးနိုင်တော့ပါဘူး။
ပြီး။
နိဂုံးသင်ခန်းစာ - အမှန်တရားကို သက်သေပြချင်လျှင် အသိပညာဖြင့်သာမကဘဲ စာနာနားလည်မှုဖြင့်ပါ တည်ဆောက်ရမည်။ နားလည်မှုမရှိသော အမှန်တရားသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်စေတတ်သည်။