အလောင်းအစား
အလောင်းအစား
ဟိုတယ်၏ သီးသန့်ခန်းအတွင်းဝယ် ဆူညံသော ရယ်မောသံများ၊ ဖန်ခွက်ချင်း ထိခိုက်သံများနှင့်အတူ ဆေးလိပ်ငွေ့များက ရစ်ဆိုင်းနေသည်။ ကျွန်တော့်ရှေ့က အအေးပုလင်းလေးကို ငေးကြည့်ရင်း ဘေးပတ်ဝန်းကျင်က ဆူညံသံတွေကို အဝေးတစ်နေရာကလို ခံစားနေမိသည်။ ကျွန်တော်တို့ သူငယ်ချင်း ခြောက်ယောက် ဆုံဖြစ်ကြသည်မှာ ကြာပြီ။ အသက် ငါးဆယ်ကျော် အရွယ်တွေဆိုတော့ အားလုံးက ဘဝကို ကိုယ်စီ အသားကျနေကြပြီဟု ထင်ရသော်လည်း၊ တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ မျက်နှာဖုံးနောက်ကွယ်မှာတော့ နာကျင်စရာ ကိုယ်စီ ရှိနေကြလိမ့်မည်။
“ဟေ့ ဖုန်းကြီး... တိတ်လှချည်လားကွ”
ကျော်ဦး၏ အသံက ကျွန်တော့်အတွေးကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။ ကျော်ဦးက ကျွန်တော်တို့ထဲမှာ အနောက်အပြောင်ဆုံး၊ အဆိုးဆုံး။ သူက ကျွန်တော့်ကို ‘ဖုန်းကြီး’ ဟု ခေါ်သည်။ ငယ်စဉ်ကတည်းက သက်သတ်လွတ်စားပြီး တရားထိုင်တတ်သော၊ မိန်းမလည်း မယူ၊ လောကီအာရုံတွေနှင့် ဝေးသည်ဟု အများက သတ်မှတ်ထားသော ကျွန်တော့်အတွက် ထိုအမည်က အလိုက်ဖက်ဆုံး ဖြစ်နေခဲ့သည်။
“ငါ နားထောင်နေပါတယ် ကျော်ဦးရာ”
ကျွန်တော် ပြုံးပြလိုက်သည်။ ကျွန်တော့်အပြုံးက အေးစက်နေမည်လားတော့ မသိ။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောင်တစ်ခု ပေါက်ကွဲလုနီးပါး ခံစားနေရသည်။ ကျွန်တော် သူတို့ကို ကြည့်နေမိသည်။ ကျောင်းတုန်းက အကြောင်းတွေ၊ လွဲခဲ့တဲ့ ချစ်သူတွေအကြောင်း၊ အောင်မြင်မှုတွေအကြောင်း ပြောရင်း သူတို့တွေ ရယ်မောနေကြသည်။ ကျော်ဦးကတော့ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး အောင်မြင်မှုတွေနဲ့အတူ သူ့ဇနီး မြတ်နိုးအကြောင်းကို ကြွားဝါနေပြန်သည်။ မြတ်နိုး... ထိုအမည်ကို ကြားလိုက်တိုင်း ကျွန်တော့်နှလုံးသားက အပ်နဲ့ အထိုးခံရသလို နာကျင်ရသည်။
မြတ်နိုးသည် ကျွန်တော် အသက်ထက်မက ချစ်ခဲ့ရသူ ဖြစ်သလို၊ ကျော်ဦး၏ နှိပ်စက်မှုကို ခါးစည်းခံနေရသော ဇနီးသည်လည်း ဖြစ်သည်။ ကျော်ဦးက အပြင်ပန်းတွင် သူတော်ကောင်းယောင် ဆောင်ထားသော်လည်း အိမ်တွင်းရေးမှာတော့ မြတ်နိုးအပေါ် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာရော စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာပါ ညှဉ်းပန်းတတ်သူ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်တော် သိထားသည်။ ထိုအသိက ကျွန်တော့်ကို တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးအဖြစ် နေထိုင်စေခဲ့ပြီး၊ မြတ်နိုး၏ ဘေးကင်းရာကိုသာ ဆုတောင်းပေးနေမိစေခဲ့သည်။
“ဟေ့... ဒီည တို့ အဲဒီကောင်ကြီးကို မိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ တွေ့ပေးရင် ကောင်းမလား”
ကျော်ဦးက ရီဝေဝေ မျက်လုံးများဖြင့် ကျွန်တော့်ကို စနောက်သည်။ အားလုံးက တဟားဟား ရယ်ကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဖန်ခွက်ထဲက အချိုရည်ကို တစ်ငုံသောက်ရင်း သူတို့ကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ အချိန်ကျပြီဟု ကျွန်တော် ထင်သည်။
“ငါက နောက်လကျရင် သေတော့မှာကွ”
ကျွန်တော့်အသံက တည်ငြိမ်လွန်းနေသဖြင့် ဝိုင်းတစ်ခုလုံး တိတ်ကျသွားသည်။ ကျော်ဦးက ပေါင်ကို ရိုက်ပြီး ထရယ်သည်။
“ဟာ... ဒီဖုန်းကြီးက ပေါက်ကရ ပြောပြီ။ မင်းက ဘာလဲ... နိမိတ်ဖတ်တာလား”
“မဟုတ်ဘူး... ငါ အတည်ပြောနေတာ။ ငါ ဇွန်လ နှစ်ဆယ့်တစ် ရက်နေ့ ည ကိုးနာရီ တိတိမှာ သေတော့မှာ”
ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေက သူတို့တစ်ယောက်ချင်းစီကို အကဲခတ်နေမိသည်။ သူတို့ကတော့ ကျွန်တော့်ကို ရူးသွားပြီဟု ထင်နေပုံရသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ပြောမပြနိုင်တဲ့ ဝေဒနာတစ်ခုက လှိုင်းပုတ်နေသည်။ ကျွန်တော် ဒီစကားကို ပြောလိုက်တာက အလောင်းအစားတစ်ခု လုပ်ဖို့ မဟုတ်ပါ။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး လုပ်ဆောင်ချက်အတွက် အစပျိုးလိုက်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။
“မင်းတို့ မယုံလည်း မတတ်နိုင်ဘူး။ ငါ နှုတ်ဆက်ဖို့ လာတာ။ ငါ သေမယ့်နေ့နဲ့ အချိန်ကို မှတ်ထားကြပါ”
ကျွန်တော် ထိုင်ခုံက ထရပ်လိုက်သည်။ ကျန်ခဲ့သူ ငါးယောက်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် သံသယ၊ လှောင်ပြောင်မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ ကျွန်တော် ဟိုတယ်ခန်းထဲက ထွက်လာခဲ့သည်။ အပြင်မှာ မိုးက စိမ့်စိမ့်လေး ရွာနေသည်။ ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ မြတ်နိုး၏ မျက်နှာလေးကိုသာ မြင်ယောင်နေမိသည်။ သူမအတွက် ကျွန်တော် လုပ်ပေးနိုင်မည့် နောက်ဆုံးအရာက ဘာဖြစ်မလဲ။ ကျွန်တော့်အသက်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကျွန်တော့် သိက္ခာလား။
ဟိုတယ်က ပြန်လာပြီးကတည်းက ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲ အောင်းနေခဲ့သည်။ ကျွန်တော့်အိမ်က လူသူဝေးသော မြို့ပြင်က ခြံဝင်းလေးထဲမှာ ရှိသည်။ တိတ်ဆိတ်လွန်းသဖြင့် တစ်ခါတစ်ရံ ကိုယ့်နှလုံးခုန်သံကိုတောင် ကိုယ်ပြန်ကြားနေရတတ်သည်။ ကျော်ဦးတို့ သူငယ်ချင်းတစ်စုကတော့ ကျွန်တော် ပြောခဲ့တဲ့ စကားကို အလောင်းအစား လုပ်နေကြပြီဟု သတင်းကြားသည်။ ဖုန်းကြီး ပြောတာ မှန်မလား၊ မမှန်ဘူးလား ဆိုတာကို ငွေကြေးတွေ ပုံပြီး လောင်းနေကြသည်။ လူ့သဘာဝက ဒီလောက်တောင် ရက်စက်တတ်သလား။ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက် သေမည့်နေ့ကို အပျော်အပါး တစ်ခုလို သဘောထားနေကြသည်။
ကျွန်တော့်မှာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခု ရှိသည်။ ကျွန်တော်သည် အမှန်တကယ်ပင် သေတော့မည်။ သို့သော် ထိုသေဆုံးခြင်းက ကံကြမ္မာကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ကျွန်တော့်ရဲ့ ရွေးချယ်မှုသာ ဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော သုံးလက မြတ်နိုး ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာခဲ့သည်။ သူမ မျက်နှာမှာ ညိုမဲစွဲနေတဲ့ ဒဏ်ရာတွေကို မြင်လိုက်ရတဲ့ အချိန်မှာ ကျွန်တော့်ရင်ထဲ တစ်စစီ ကြေမွသွားခဲ့ရသည်။
“ဖုန်းကြီး... ကျွန်မကို ကယ်ပါဦး။ ကျော်ဦးက ကျွန်မကို သတ်လိမ့်မယ်။ သူ့ရဲ့ စီးပွားရေး အရှုပ်အထွေးတွေကြားမှာ ကျွန်မကို ဓားစာခံ လုပ်နေတာ”
မြတ်နိုးက ငိုယိုပြီး ပြောပြခဲ့သည်။ ကျော်ဦးက အပြင်ပန်းမှာ စီးပွားရေးသမားကြီး ဖြစ်သော်လည်း ကစားဝိုင်းတွေမှာ အကြွေးတွေ တင်နေသည်။ ထိုအကြွေးတွေအတွက် မြတ်နိုးရဲ့ မိဘတွေဆီက အမွေရထားတဲ့ မြေကွက်တွေကို အတင်းအဓမ္မ လွှဲပြောင်းယူဖို့ ကြိုးစားနေသည်။ ကျွန်တော် ဘာလုပ်ပေးနိုင်မလဲ။ ကျွန်တော်သည် တရားထိုင်ပြီး မေတ္တာပွားနေရုံဖြင့် သူမကို မကယ်နိုင်မှန်း သိလာသည်။
ကျွန်တော့်မှာ အတိတ်က စုဆောင်းထားခဲ့သော၊ မည်သူမျှ မသိသော ပိုင်ဆိုင်မှုအချို့ ရှိသည်။ ထို့ပြင် ကျွန်တော့်အမည်ဖြင့် လုပ်ထားသော သက်အာမခံကလည်း အတော်အတန် များသည်။ ကျွန်တော် သေဆုံးသွားလျှင် ထိုအကျိုးခံစားခွင့် အားလုံးကို မြတ်နိုး ရရှိစေရန် ကျွန်တော် စီစဉ်ထားပြီးပြီ။ သို့သော် တစ်ခုရှိသည်မှာ ကျော်ဦးကဲ့သို့သော လောဘရူး လက်ထဲကို ထိုငွေတွေ မရောက်သွားဖို့ လိုသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်တော်က ‘သေနေ့’ ကို ကြိုပြောခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ကြည့်လိုက်သည်။ မြတ်နိုးဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်။ ‘ဖုန်းကြီး... အဆင်ပြေရဲ့လား။ လူတွေ ပြောနေကြတာ ကြားလို့ စိတ်ပူနေတယ်’ တဲ့။ ကျွန်တော် စာပြန်မရဲပါ။ ကျွန်တော် သူမကို အဝေးကပဲ ချစ်ခဲ့သည်။ သူမရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုအတွက် ကျွန်တော့်ဘဝကို ပေးဆပ်ဖို့ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသား။ ကျော်ဦးက ကျွန်တော် သေမည့်နေ့ကို အလောင်းအစား လုပ်နေချိန်မှာ၊ ကျွန်တော်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဖျက်ဆီးမှုအောက်ကနေ မြတ်နိုးကို ဘယ်လို ဆွဲထုတ်ရမလဲ ဆိုတာကို အလောင်းအစား လုပ်နေရသည်။
ဇွန်လ ဆယ်ရက်နေ့။ သေမည့်ရက် မတိုင်မီ ဆယ်ရက်အလို။ ကျွန်တော့်ကျန်းမာရေးက တဖြည်းဖြည်း ကျဆင်းလာသည်။ အမှန်တော့ ကျွန်တော့်မှာ ကုသ၍ မရတော့သော အသည်းကင်ဆာ ဝေဒနာ ရှိနေခဲ့သည်မှာ ကြာပြီ။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောဘဲ ကြိတ်ခံစားနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဒီရောဂါက ကျွန်တော့်ကို သတ်မှာထက်၊ ကျွန်တော်က ဒီရောဂါကို အသုံးချပြီး မြတ်နိုးအတွက် လမ်းခင်းပေးချင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျော်ဦး ကျွန်တော့်ဆီ ရောက်လာသည်။ သူ့မျက်နှာမှာ အမူးရှိန်က မပြေသေး။
“ဟေ့ ဖုန်းကြီး... မင်း ကြည့်ရတာ တကယ်ပဲ သေတော့မယ့် ရုပ်ပေါက်နေပါလား။ ဘယ်လိုလဲ... မင်းရဲ့ ‘နိမိတ်’ က တကယ်ပဲလား။ ငါကတော့ မယုံဘူးကွာ။ ငါ ငါးသိန်းတောင် လောင်းထားတာ”
သူက ကျွန်တော့်အိမ်ထဲကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရင်း လှောင်ပြုံး ပြုံးသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အိပ်ရာပေါ်မှာ မှီထိုင်ရင်း သူ့ကို ငေးကြည့်နေမိသည်။ ဒီလူက တစ်ချိန်က ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်း ဖြစ်ခဲ့ဖူးသလား။
“ကျော်ဦး... မြတ်နိုးကို မင်း တကယ်ချစ်ရဲ့လား”
ကျွန်တော့်မေးခွန်းကြောင့် သူက ရယ်လိုက်သည်။
“ချစ်တာပေါ့ကွာ။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမဆိုတာ ရိုက်မှ ဆုံးမမှ ရတာ။ မင်းက လူပျိုကြီးဆိုတော့ ဘယ်သိပါ့မလဲ”
ကျွန်တော် လက်သီးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိသည်။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲက အောင့်တက်လာတဲ့ ဝေဒနာကို အံကြိတ်ခံရင်း စကားကို အသာအယာပဲ ပြောလိုက်သည်။
“မင်းမှာ အကြွေးတွေ အများကြီး ရှိနေတာ ငါသိတယ်။ မြတ်နိုးရဲ့ မြေကွက်တွေကို မင်း ရောင်းစားဖို့ ကြိုးစားနေတာလည်း ငါသိတယ်။ မင်းသာ မြတ်နိုးကို ကွာရှင်းပေးလိုက်မယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ အကြွေးတွေ အားလုံးကို ငါ ဆပ်ပေးမယ်”
ကျော်ဦးက အံ့သြသွားပုံရသည်။ ထို့နောက် တဟားဟား အော်ရယ်ပြန်သည်။
“မင်းမှာ ငွေတွေ အဲဒီလောက် ရှိလို့လား ဖုန်းကြီးရ။ ပြီးတော့ မင်းက သေတော့မှာပဲ။ သေမယ့်လူက ဘာတွေ လာလုပ်ပေးနေတာလဲ။ မင်း သေသွားရင် မြတ်နိုးက မုဆိုးမ ဖြစ်မှာပဲ။ အဲဒီကျမှ သူမ အမွေတွေကို ငါ အေးဆေး သိမ်းမှာပေါ့”
သူ့စကားတွေက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပဲ။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောတော့ဘဲ မျက်လုံးမှိတ်ထားလိုက်သည်။ သူကတော့ ကျွန်တော့်ကို ‘ရူးနေတဲ့ကောင်’ ဟု ဆဲရေးတိုင်းထွာရင်း ထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော် သိလိုက်ပြီ။ ကျော်ဦးကို လူစကားနဲ့ ပြောလို့ မရတော့ဘူး ဆိုတာ။ ကျွန်တော့်ဘက်က အစွန်းကုန် ပေးဆပ်ဖို့ပဲ ကျန်တော့သည်။
ဇွန်လ နှစ်ဆယ့်တစ် ရက်နေ့။ မိုးက သည်းသည်းမည်းမည်း ရွာနေသည်။ လျှပ်စီးသံတွေက တစ်ချက်တစ်ချက် အိမ်ကို တုန်ခါသွားစေသည်။ ည ရှစ်နာရီ ခွဲ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး အချိန်က နီးကပ်လာပြီ။
ကျွန်တော် ကုတင်ပေါ်မှာ လဲလျောင်းနေရင်း စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ကိုင်ထားမိသည်။ ထိုစာအိတ်ထဲမှာ ကျော်ဦးရဲ့ မတရား စီးပွားရှာထားတဲ့ အထောက်အထားတွေ၊ သူ့ရဲ့ လောင်းကစား အကြွေးစာရင်းတွေနဲ့ မြတ်နိုးကို နှိပ်စက်ထားတဲ့ မှတ်တမ်းတွေ ပါရှိသည်။ ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒပြုလွှာ။ ကျွန်တော် သေဆုံးပြီးတဲ့နောက် မြတ်နိုးဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အိမ်၊ ခြံနဲ့ အာမခံငွေတွေကို ရရှိမှာ ဖြစ်သလို၊ ကျော်ဦးဟာလည်း ထောင်ထဲကို ရောက်သွားရမည်။
ကျွန်တော် မြတ်နိုးဆီကို နောက်ဆုံး ဖုန်းခေါ်လိုက်သည်။
“ဟဲလို... မြတ်နိုးလား”
“ဖုန်းကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အသံက မကောင်းဘူး။ လူတွေ ပြောနေတာ တကယ်လား။ ဖုန်းကြီး တစ်ခုခု လုပ်တော့မလို့လား”
မြတ်နိုးရဲ့ အသံမှာ စိုးရိမ်မှုတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်သည်။
“မြတ်နိုး... ဘာမှ စိတ်မပူနဲ့။ မနက်ဖြန်ကျရင် မြတ်နိုးအတွက် ကောင်းကင်ကြီးက သာယာသွားလိမ့်မယ်။ ကျော်ဦးကိုလည်း ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ။ ငါတို့ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးကိုလည်း ငါ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ မြတ်နိုး... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဂရုစိုက်ပါ”
“ဖုန်းကြီး! နေဦး... ဖုန်းမချပါနဲ့ဦး!”
ကျွန်တော် ဖုန်းကို ပိတ်လိုက်သည်။ မျက်ရည်တစ်စက ပါးပြင်ပေါ်ကို စီးကျလာသည်။ ကျွန်တော် သူမကို တစ်သက်လုံး ‘မြတ်နိုး’ လို့ပဲ ခေါ်ခဲ့သည်။ ‘ချစ်တယ်’ လို့ တစ်ခါမှ မပြောခဲ့ဖူးဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ သေဆုံးခြင်းက သူမအတွက် အချစ်ဆုံး သက်သေ ဖြစ်ပါလိမ့်မည်။
ကိုးနာရီ ထိုးရန် ငါးမိနစ်အလို။ ကျော်ဦးနဲ့ သူငယ်ချင်းတွေ ကျွန်တော့်အိမ်ရှေ့ ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်ကြောင်း ကားဟွန်းသံတွေအရ သိလိုက်ရသည်။ သူတို့တွေက ကျွန်တော် သေမသေ လာကြည့်ကြတာ။ သူတို့အတွက်ကတော့ ဒါဟာ စိတ်လှုပ်ရှားစရာ အလောင်းအစားတစ်ခု။
ကျွန်တော် အသင့်ပြင်ထားသော ဆေးခွက်ကို လှမ်းယူလိုက်သည်။ အသည်းကင်ဆာကြောင့် ခံစားနေရတဲ့ ဝေဒနာကလည်း အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်နေပြီ။ ဒီဆေးက ကျွန်တော့်ကို အေးအေးချမ်းချမ်း အိပ်ပျော်သွားစေလိမ့်မည်။ ကျွန်တော် ဆေးကို သောက်လိုက်ပြီး ကုတင်ပေါ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး လဲလျောင်းနေလိုက်သည်။
“ဖုန်းကြီး... ဟေ့ ဖုန်းကြီး! ကိုးနာရီ ထိုးတော့မယ်ဟေ့။ မင်း သေပြီလား!”
ကျော်ဦးရဲ့ အော်သံကို အဝေးကလို ကြားနေရသည်။ ကျွန်တော့် မျက်လုံးတွေ မှေးစင်းလာသည်။ မှောင်မိုက်နေတဲ့
ကိုးနာရီ တိတိ။
ကျွန်တော့် ကမ္ဘာကြီး ရပ်တန့်သွားခဲ့သည်။
မနက်ခင်း၏ အလင်းရောင်က
ကျွန်တော့်အလောင်းကို သူငယ်ချင်းတွေ တွေ့ရှိချိန်မှာ အားလုံးက ထိတ်လန့်တုန်လှုပ် သွားကြသည်။ ကျော်ဦးကတော့ သူ အလောင်းအစား နိုင်သွားပြီဟု အော်ဟစ်နေသော်လည်း၊ ရဲအရာရှိတွေ ရောက်လာချိန်မှာတော့ သူ့မျက်နှာ ပြာနှမ်းသွားခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော် ချန်ထားခဲ့သော စာအိတ်က ဥပဒေရှေ့မှောက်ကို ရောက်သွားခဲ့ပြီ။
နာရေးပွဲမှာ သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံး ငြိမ်သက်နေကြသည်။ သူတို့ အလောင်းအစား လုပ်ခဲ့တဲ့ ငွေတွေကို ဘယ်သူမှ မယူရဲကြတော့။ ကျော်ဦးကတော့ နာရေးပွဲကိုတောင် မလာနိုင်တော့ဘဲ ဖမ်းဆီး စစ်ဆေးခံနေရပြီ။
မြတ်နိုးက ကျွန်တော့်အလောင်းရှေ့မှာ ထိုင်ပြီး တရှုံ့ရှုံ့ ငိုနေသည်။ သူမလက်ထဲမှာ ကျွန်တော် ရေးခဲ့တဲ့ နောက်ဆုံးပေးစာလေး ရှိနေသည်။
‘မြတ်နိုး... ငါ မင်းကို ကယ်တင်ဖို့အတွက် ငါ့အသက်ကို အသုံးချခဲ့ရတာကို မဝမ်းနည်းပါနဲ့။ ငါကတော့ သေရမှာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ ဘဝကို အလောင်းအစား အလုပ်မခံရစေချင်လို့ ငါ့သေခြင်းနဲ့ လဲလှယ်ခဲ့တာပါ။ မင်း လွတ်လပ်သွားပါပြီ။’
ကျွန်တော့် သူငယ်ချင်းတွေ အားလုံးကတော့ ‘ဖုန်းကြီး’ ရဲ့ နိမိတ်ဖတ်နိုင်မှုကို အံ့သြနေကြတုန်း။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ နိမိတ်နောက်ကွယ်က နက်ရှိုင်းတဲ့ အချစ်နဲ့ ပေးဆပ်မှုကိုတော့ သူတို့ ဘယ်တော့မှ နားလည်နိုင်ကြမည် မဟုတ်ပါ။
လူတွေက ဘဝကို အလောင်းအစား လုပ်တတ်ကြသည်။ အချို့က ငွေကြေးအတွက်၊ အချို့က အာဏာအတွက်။ ကျွန်တော်ကတော့ အချစ်အတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ တည်ရှိမှုကို အလောင်းအစား လုပ်ခဲ့သည်။ ဒီပွဲမှာ ကျွန်တော် ရှုံးသလား၊ နိုင်သလား ဆိုတာကိုတော့ မြတ်နိုးရဲ့ မျက်ရည်တွေကပဲ အဖြေပေးပါလိမ့်မည်။
နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ - စစ်မှန်သော ပေးဆပ်ခြင်းသည် လူမြင်ကောင်းရန် မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိချစ်ရသူ၏ ဘဝတွင် အလင်းရောင် တစ်စက် ဖြစ်တည်ကျန်ရစ်ရန်သာ ဖြစ်သည်။ အလောင်းအစားတိုင်းတွင် အရှုံးနှင့် အနိုင် ရှိသော်လည်း၊ အချစ်အတွက် ပေးဆပ်ခြင်းတွင်မူ ‘အရှုံး’ ဟူသော စကားလုံး မရှိနိုင်ပေ။