လောဘကြီးတဲ့ ဘုန်းကြီး
လောဘကြီးတဲ့ ဘုန်းကြီး
ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို သူ ဝင်လာတာဟာ နွေဦးမှာ တိုက်ခတ်တဲ့ လေနုအေးလေး တစ်ခုလိုပါပဲ။ အေးချမ်းတယ်၊ ငြိမ်သက်တယ်၊ ပြီးတော့ ယုံကြည်ကိုးစားချင်စရာ ကောင်းလွန်းတယ်။ သူ့နာမည်က ‘ဦးသောဘိတ’ တဲ့။ လူဝတ်လဲထားပေမဲ့ လူတွေက သူ့ကို ‘ဘုန်းကြီး’ လို့ပဲ ခေါ်ကြတယ်။ အရင်က ဝိနည်းလေးပါးနဲ့အညီ သာသနာ့ဘောင်မှာ ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ဖူးတယ်လို့ ဆိုကြတဲ့ သူ့ရဲ့ တည်ငြိမ်မှုတွေ၊ စကားပြောရင် သုံးနှုန်းတတ်တဲ့ ‘ဒကာမလေး’ ဆိုတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွေက ကျွန်မလို မိဘမဲ့ဘဝနဲ့ ရုန်းကန်နေရတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်အတွက်တော့ လုံခြုံရာ ကျွန်းကိုးတစ်ကွန်း ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။
ကျွန်မက မြို့ပြရဲ့ လူမှုရေး အရှုပ်အထွေးတွေကြားမှာ ပင်ပန်းနေတဲ့ သာမန် အရောင်းဝန်ထမ်းလေးတစ်ယောက်ပါ။ သူနဲ့ စတွေ့တာက မြို့ပြင်က တရားစခန်းတစ်ခုမှာ။ သူက အဲဒီမှာ တရားပြဆရာ ဖြစ်နေသလိုလို၊ ဝေယျာဝစ္စ လုပ်နေသူလိုလိုနဲ့။ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက ကြည်လင်တယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုပြန်တွေးကြည့်တော့ အဲဒါတွေက ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို ချောင်းမြောင်းကြည့်နေတဲ့ မြေခွေးတစ်ကောင်ရဲ့ အရောင်အဝါတွေပဲ။
"ဒကာမလေး နှင်း... လူ့ဘဝဆိုတာ ခဏတာပါပဲ။ လောဘ၊ ဒေါသ၊ မောဟတွေကို စွန့်လွှတ်နိုင်မှ စစ်မှန်တဲ့ ငြိမ်းချမ်းမှုကို ရမှာ"
သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး စကားက ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကို ဖောက်ထွင်းသွားတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မက အလုပ်ထဲမှာ အဆင်မပြေမှုတွေ၊ ရည်းစားဟောင်းရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေကြောင့် စိတ်ဓာတ်တွေ အောက်ဆုံးထိ ကျနေချိန်။ သူ့ရဲ့ အေးစက်စက် အသံဩဩကြီးက ကျွန်မအတွက်တော့ နတ်ဆေးတစ်ခွက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မတို့ စတင် နီးစပ်ခဲ့ကြတယ်။ သူက လူဝတ်လဲထားတာ ကြာပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဘုန်းကြီးတစ်ပါးလိုပဲ ဣန္ဒြေနဲ့ နေထိုင်တယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို ချစ်မိသွားတာ မဟုတ်ဘူး၊ သူ့ကို ကိုးကွယ်မိသွားတာ။ အဲဒီ ကိုးကွယ်မှုကပဲ ကျွန်မရဲ့ ငရဲတံခါးကို ဖွင့်ပေးလိုက်တာပါပဲ။
ကျွန်မမှာ စုထားတဲ့ ငွေလေး နည်းနည်းရှိတယ်။ မိဘတွေ ချန်ထားခဲ့တဲ့ တိုက်ခန်းလေး တစ်ခန်းရှိတယ်။ သူက အစပိုင်းမှာတော့ ဘာမှ မမက်မောသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ချက်ကျွေးတာကို ဘုဉ်းပေးတယ်၊ ကျွန်မ ဝယ်ပေးတဲ့ အဝတ်အစားကို ဝတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်မ မမြင်ဖူးတဲ့ ‘လောဘ’ တစ်ခု အရိပ်အယောင် စပြီး မြင်လာရတာက ကျွန်မတို့ အတူတူနေပြီး နှစ်လလောက် အကြာမှာပါ။
"နှင်း... ကိုယ်တို့ ကုသိုလ်လုပ်ကြရအောင်။ မြို့ပြင်မှာ ဘုရားတစ်ဆူ တည်ချင်တယ်၊ အဲဒါမှ နှင်းရဲ့ အကုသိုလ်တွေလည်း ကျေမှာ"
သူက ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောတယ်။ သူ့ရဲ့ အကြည့်တွေက အရင်လို မအေးမြတော့ဘူး။ တောက်လောင်နေတယ်။ ကျွန်မကတော့ နုနယ်တဲ့ ယုံကြည်မှုနဲ့ ခေါင်းညိတ်မိခဲ့တယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သူ့လက်ထဲ ထိုးအပ်လိုက်တဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းမှန်း ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
အချိန်တွေ ကုန်လာတာနဲ့အမျှ ဦးသောဘိတ ဆိုတဲ့ လူဟာ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ တည်ငြိမ်အေးချမ်းသူ မဟုတ်တော့ဘူး။ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အချိန်တွေကို စတင် ချုပ်ကိုင်လာတယ်။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ ဖုန်းပြောရင် သူ မကြိုက်တော့ဘူး။ "ဒကာမလေး နှင်း... အပြင်လူတွေနဲ့ စကားပြောတာဟာ စိတ်ကို ပူလောင်စေတယ်။ ကိုယ့်ကိုကိုယ်ပဲ ပြန်ကြည့်ပါ" တဲ့။
သူက ‘တရား’ ကို လက်နက်တစ်ခုလို သုံးပြီး ကျွန်မကို အပြင်လောကကနေ ဖြတ်တောက်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ အလုပ်က ပြန်လာရင် သူက အိမ်ရှေ့မှာ ပုတီးစိပ်ရင်း စောင့်နေတတ်တယ်။ ကျွန်မ မိနစ်ပိုင်းလေး နောက်ကျတာနဲ့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာက ပုပ်သိုးသွားတယ်။ ရိုက်နှက်တာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ‘နှုတ်ဆိတ်ခြင်း’ က ကျွန်မကို သေလုမတတ် နာကျင်စေတယ်။ ကျွန်မက တောင်းပန်ရတယ်၊ သူ့ခြေထောက်ကို ဖက်ပြီး ရှိခိုးရတယ်။ သူကတော့ မြင့်မြတ်တဲ့ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးလို ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ငြိမ်နေတတ်တယ်။
"နှင်းရဲ့ စိတ်ထဲမှာ လောဘတွေ ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒီ လောဘတွေကြောင့် နှင်း ဆင်းရဲနေတာ။ ကိုယ့်ကို ငွေအပ်ထားလိုက်။ ကိုယ်က ကုသိုလ်ဖြစ်အောင် စီမံပေးမယ်"
သူ့စကားကို ကျွန်မ မလွန်ဆန်ရဲဘူး။ ကျွန်မရဲ့ လစာကတ်ကို သူ သိမ်းထားတယ်။ ကျွန်မ ဝယ်ချင်တဲ့ အင်္ကျီတစ်ထည်ဆိုရင်တောင် သူ့ကို ခွင့်တောင်းရတယ်။ သူကတော့ နေ့တိုင်း မြို့ထဲထွက်သွားတတ်တယ်။ ဘယ်သွားလဲ မေးရင် "သာသနာရေး ကိစ္စတွေပါ" လို့ပဲ တိုတိုတုတ်တုတ် ပြောတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းဆက်ရင် သူ မကိုင်ဘူး။ တစ်ခါတစ်လေ ပြပြီး ပြန်မဖြေဘူး။ ကျွန်မရဲ့ စိတ်တွေက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ခြောက်ကပ်လာတယ်။
ကျွန်မ သတိထားမိတာတစ်ခုက သူဟာ အလှူငွေတွေ၊ ကုသိုလ်တွေအကြောင်း ပြောရင်းနဲ့ တန်ဖိုးကြီး နာရီတွေ၊ ဖုန်းတွေကို ခိုးသုံးစွဲလာတာပဲ။ ကျွန်မ မေးရင် သူက "ဒါတွေက ဒကာတွေ လှူထားတာပါ" လို့ လွယ်လွယ်လေး ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုအမူတွေက ဘုန်းကြီးတစ်ပါးရဲ့ အငွေ့အသက် မရှိတော့ဘူး။ ညဘက်ဆိုရင် သူဟာ ကျွန်မကို ချုပ်ကိုင်ရတာကို သဘောကျလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထက် ကျွန်မရဲ့ ‘နာခံမှု’ ကို သူက လောဘတကြီး စားသုံးနေတာ။
"ရှင်... ရှင် ကျွန်မဆီက ဘာကို လိုချင်နေတာလဲ"
တစ်ညမှာ ကျွန်မ မအောင့်နိုင်ဘဲ မေးမိတော့ သူက ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်တယ်။ အဲဒီအကြည့်က ကြောက်စရာကောင်းလောက်အောင် အေးစက်တယ်။ "ငါက မင်းကို ငရဲက ကယ်နေတာ နှင်း။ မင်းမှာ ရှိတဲ့ ပစ္စည်းတွေက မင်းကို ငရဲပို့မယ့်အရာတွေပဲ" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ သဘောပေါက်လိုက်ရတာက သူဟာ ဘုရားသားတော် မဟုတ်ဘူး၊ သူဟာ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို ဝါးမြိုနေတဲ့ ‘လောဘကြီးတဲ့ ဘုရားလောင်းအတု’ ဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးဟာ ဆက်ဆံရေးထက် ကျွန်ပြုမှုတစ်ခုနဲ့ ပိုတူလာတယ်။ ဦးသောဘိတက အိမ်မှာ ရှိနေတဲ့အချိန်တိုင်း ကျွန်မကို ဝေဖန်တယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လိုနေနေ၊ ဘယ်လိုပြောပြော သူက အပြစ်ရှာတယ်။ "နှင်းက သီလ မလုံဘူး" "နှင်းက စိတ်ထား ပုပ်စပ်တယ်" ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံကြည်မှုကို ဖျက်ဆီးတယ်။
တစ်နေ့မှာ ကျွန်မ ရုံးက အမြန်ပြန်လာတော့ သူ အိမ်မှာ မရှိဘူး။ သူ့ရဲ့
ကျွန်မ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး ပြုတ်ကျသွားသလို ခံစားရတယ်။ ဖုန်းကို ကောက်ကိုင်ပြီး သူ့ကို ဆက်တယ်။ အကြိမ်ကြိမ် ဆက်ပေမဲ့ သူ မကိုင်ဘူး။ တွေ ပို့တယ်၊ သူ ကြည့်ပေမဲ့ ပြန်မဖြေဘူး။ ကျွန်မ အိမ်ထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ လျှောက်သွားရင်း ရူးမတတ် ဖြစ်နေတယ်။ ညဦးပိုင်းကျမှ သူ ပြန်လာတယ်။ သူက ဘာမှ မဖြစ်သလိုမျိုး ပုတီးကို လက်မှာ ပတ်ထားတုန်းပဲ။
"ရှင်... ကျွန်မ တိုက်ခန်းကို ဘာလို့ ရောင်းဖို့ လုပ်တာလဲ"
ကျွန်မရဲ့ အသံက တုန်ရင်နေတယ်။ သူက ကျွန်မကို အေးအေးဆေးဆေး စိုက်ကြည့်ပြီး ပြုံးတယ်။ "နှင်း... ဒီတိုက်ခန်းက နှင်းအတွက် သံယောဇဉ် တွယ်စရာ ဖြစ်နေလို့ ကိုယ်က ဖြတ်ပေးတာပါ။ ဒီငွေတွေကို ကိုယ်တို့ ပုဂံမှာ ဘုရားတည်မယ်။ နှင်း နာမည်နဲ့လေ"
"မလုပ်ပါနဲ့... ကျွန်မမှာ ဒါလေးပဲ ရှိတာပါ။ ရှင့်ကိုလည်း အကုန်ပေးထားပြီးပြီလေ"
ကျွန်မ ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ပေမဲ့ သူက ဂရုမစိုက်ဘူး။ သူက ကျွန်မရဲ့ ဆံပင်ကို ဆွဲပြီး နံရံမှာ ကပ်လိုက်တယ်။ "မင်းက ငါ့ကို မယုံဘူးလား? ငါက မင်းရဲ့ အရှင်သခင်ပဲ။ ငါ ခိုင်းတာ မင်းလုပ်ရမယ်" တဲ့။ အဲဒီအချိန်မှာ သူ့မျက်နှာက ဘုန်းကြီးတစ်ပါးရဲ့ မျက်နှာမဟုတ်တော့ဘူး။ အမှောင်ထုထဲက လာတဲ့ မိစ္ဆာတစ်ကောင်ရဲ့ မျက်နှာ။
ကျွန်မ အဲဒီညက အိပ်မပျော်ခဲ့ဘူး။ တစ်ညလုံး ဘုရားစင်ရှေ့မှာ ထိုင်ငိုနေမိတယ်။ သူကတော့
ကျွန်မ သူနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ နောက်ကြောင်းကို စုံစမ်းဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရဲ့ အိတ်ထဲက မှတ်ပုံတင်အဟောင်းတစ်ခုကို တွေ့ရာကနေ စတာပါ။ သူ့နာမည်ရင်းက ‘မောင်ကျော်’ တဲ့။ သူဟာ ဘုန်းကြီး မဟုတ်သလို၊ တရားပြဆရာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူဟာ နယ်စပ်မှာ လောင်းကစားကြောင့် ကြွေးတင်ပြီး ထွက်ပြေးလာတဲ့ လူလိမ်တစ်ယောက်။
အဆိုးဆုံးကတော့ သူဟာ ဒီလိုမျိုး ဘုန်းကြီးအတုလုပ်ပြီး မိန်းကလေး အတော်များများကို လိမ်ညာခဲ့ဖူးတာပါပဲ။ ကျွန်မ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ အကူအညီနဲ့ စုံစမ်းကြည့်တော့ သူဟာ အရင်က အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုလည်း ဒီလိုပဲ ‘ကုသိုလ်’ ခေါင်းစဉ်နဲ့ အကုန်လိမ်ရောင်းပြီး လမ်းဘေးရောက်အောင် လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အဲဒီအမျိုးသမီးဟာ စိတ်ဝေဒနာရှင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။
ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ မီးစနဲ့ ထိုးသလို ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့မိတာ၊ ကိုးကွယ်ခဲ့မိတာဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ကိုလား။ အဲဒီအချိန်မှာပဲ ဖုန်းဝင်လာတယ်။ အဲဒါက သူစိမ်းတစ်ယောက်ဆီက။
"မနှင်းလား... ဦးသောဘိတကို သတိထားပါ။ သူက ခင်ဗျားကို သတ်ဖို့အထိ ကြံစည်နေတာ။ သူ ခင်ဗျားရဲ့ အသက်အာမခံကိုလည်း သူ့နာမည်နဲ့ ပြောင်းထားပြီးပြီ"
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး ပြိုကျသွားတယ်။ လောဘဆိုတာ ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းသလား။ သူက ကျွန်မရဲ့ ပစ္စည်းတင်မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ အသက်ကိုပါ အလိုရှိနေတာလား။ ညနေ သူ အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ကျွန်မ ဘာမှ မသိသလို နေခဲ့တယ်။ သူက အရင်ထက် ပိုပြီး ချိုသာနေတယ်။
"နှင်း... ဒီည ကိုယ်တို့ ခရီးသွားကြစို့။ ပုဂံကိုလေ။ အေးအေးဆေးဆေး ဘုရားဖူးရင်း စိတ်လျှော့ကြတာပေါ့"
သူ့ရဲ့ အပြုံးတွေက အဆိပ်တွေမှန်း ကျွန်မ သိနေပြီ။ သူ ကျွန်မကို မြို့ပြင်ခေါ်ထုတ်ပြီး ဖျောက်ဖျက်ပစ်တော့မှာ။ ကျွန်မရဲ့
"ကောင်းပြီလေ... ကျွန်မ လိုက်ခဲ့ပါ့မယ်။ ဒါပေမဲ့ မသွားခင် ကျွန်မမှာ ရှင့်ကို ပေးစရာ တစ်ခုရှိသေးတယ်" လို့ ကျွန်မ ပြောလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေက အရောင်တောက်သွားတယ်။ "ဘာလဲ နှင်း?"
"ကျွန်မ အမေ ပေးခဲ့တဲ့ စိန်လက်စွပ်တစ်ဝိုင်း ရှိသေးတယ်။ အဲဒါကို ရောင်းရင် သိန်းရာချီ ရနိုင်တယ်"
သူ့ရဲ့ လောဘက သူ့ရဲ့ သတိကို ဖုံးလွှမ်းသွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး "နှင်းက တကယ့်ကို ကုသိုလ်ရှင်မလေးပဲ" လို့ ပြောတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ရှိတဲ့ ဓားမြှောင်လေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို သတ်မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ့ကို ငရဲထက် ဆိုးတဲ့ နေရာကို ပို့မှာ။
ကျွန်မတို့ ခရီးထွက်ခဲ့ကြတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ သူ့ကို ခေါ်သွားတာက ပုဂံကို မဟုတ်ဘူး။ ရဲစခန်းနဲ့ မလှမ်းမကမ်းမှာရှိတဲ့ လူသူပြတ်တဲ့ နေရာတစ်ခုဆီကို။ သူက စိန်လက်စွပ်ကိုပဲ စိတ်စောနေတယ်။ ကျွန်မ သူ့ကို စိန်လက်စွပ်အတုတစ်ခု ပြလိုက်တယ်။ သူ အဲဒါကို ကြည့်နေတုန်းမှာပဲ ကျွန်မ ရဲတွေကို ဖုန်းဆက်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အလှည့်အပြောင်းက အဲဒီမှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက ကျွန်မ ရဲတိုင်ထားမှန်း သိသွားတဲ့အချိန်မှာ သူက ကျွန်မကို သတ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်ရင်းနဲ့ သူဟာ ကားလမ်းပေါ်ကို ပြေးတက်သွားမိတယ်။ အရှိန်နဲ့ မောင်းလာတဲ့ ကုန်တင်ကားတစ်စီးက သူ့ကို ဝင်တိုက်လိုက်တယ်။
သူ လမ်းပေါ်မှာ သွေးအိုင်ထဲ လဲနေတာကို ကျွန်မ ကြည့်နေမိတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်ထဲမှာတော့ ကျွန်မ ပေးလိုက်တဲ့ စိန်လက်စွပ်အတုလေးကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတုန်းပဲ။ သေခါနီးအချိန်မှာတောင် သူဟာ လောဘကို မစွန့်လွှတ်နိုင်ဘူး။ သူ ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း တစ်ခုခု ပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ အသံမထွက်တော့ဘူး။
ကျွန်မ သူ့နားကို တိုးသွားပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။ "ရှင် ပြောခဲ့တဲ့အတိုင်းပဲ... လောဘက လူကို ငရဲပို့တာပဲ။ အခု ရှင့်ရဲ့ ငရဲကို ရှင် သွားတော့"
သူ သေဆုံးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တိုက်ခန်း၊ ကျွန်မရဲ့ ငွေကြေးတွေ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပေမဲ့ ကျွန်မ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလွတ်မြောက်ခြင်းက နာကျင်လွန်းတယ်။ ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တော့ အရင်က တောက်ပခဲ့တဲ့ နှင်း မဟုတ်တော့ဘူး။ မျက်လုံးတွေက သေလူတစ်ယောက်လို မှိန်ဖျော့နေပြီ။
ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်း နေထိုင်ပါတယ်။ လူတွေကို ယုံကြည်ဖို့ ကျွန်မ ကြောက်နေတုန်းပဲ။ ဘုရားကျောင်းကန် သွားရင်တောင် ‘ဝတ်ရုံ’ တွေကို မြင်ရင် ကျွန်မ ရင်တုန်တတ်တယ်။ လောဘကြီးတဲ့ ဘုန်းကြီးဆိုတာ အဝတ်အစားမှာ ရှိတာ မဟုတ်ဘူး၊ လူတွေရဲ့ စိတ်ထဲမှာ ရှိတာ။ သူ ကျွန်မကို ဖျက်ဆီးသွားခဲ့တာက ကျွန်မရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေ မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ‘လူတွေကို ယုံကြည်နိုင်စွမ်း’ ကိုပါ။
ဘဝမှာ အဆိုးဆုံး သစ္စာဖောက်မှုဆိုတာ ကိုယ် အကြည်ညိုဆုံး လူဆီကနေ ရတဲ့ ဒဏ်ရာပါပဲ။ အဲဒီဒဏ်ရာက ဘယ်တော့မှ မပျောက်ကင်းနိုင်တဲ့ အမာရွတ်တစ်ခုလို ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားမှာ ထင်ကျန်နေခဲ့တော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - စိတ်ထားမွန်မြတ်ခြင်းကို အတုအယောင် ဝတ်ရုံများဖြင့် မဆုံးဖြတ်ပါနှင့်။ အမှောင်ထုသည် အလင်းရောင်အရှိဆုံးနေရာတွင် အသွင်ပြောင်း၍ ခိုအောင်းနေတတ်သည်။