သမီးအရင်းကို ချုပ်နှောင်ထားသည့်အဖေ

 သံတံခါးကြီး ဆွဲပိတ်လိုက်သံမှာ ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သံချောင်းချင်း ထိခိုက်သံမှာ နားထဲတွင် စူးရှစွာ မြည်ဟည်းသွားပြီးနောက် ထုံးစံအတိုင်း သော့ခလောက် အကြီးကြီး ခတ်လိုက်သံက နောက်ကွယ်က ကပ်ပါလာသည်။ ကျွန်မ အသက်ရှူရသည်မှာ မွန်းကြပ်လှသည်။ ဤအခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ကျွန်မ ပိတ်လှောင်ခံထားရသည်မှာ ရက်ပေါင်း မည်မျှ ရှိပြီနည်း။ ပြက္ခဒိန်ကို ကြည့်ရန်ပင် ကျွန်မ စိတ်မပါတော့ပါ။ ပြတင်းပေါက်တွင် တပ်ဆင်ထားသည့် သံတိုင်များကြားမှ မြင်တွေ့ရသော ကောင်းကင်ပြာမှာ ကျွန်မအတွက်တော့ လှောင်ပြောင်သံများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည့် ပန်းချီကားတစ်ချပ်နှယ်။ အဖေသည် ကျွန်မ၏ ကျောင်းတက်ခွင့်၊ သူငယ်ချင်းများနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်၊ အပြင်လောကနှင့် ထိတွေ့ခွင့် အားလုံးကို ရက်ရက်စက်စက် ဖြတ်တောက်ပစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မကို အပြင်ပေးမထွက်သည်မှာ တစ်နှစ်ကျော်ရှိပြီ ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ အခန်းတံခါးဝတွင် အဖေသည် အမြဲလိုလို ကင်းစောင့်နေတတ်သည်။ အဖေ့ကို ကျွန်မ မုန်းသည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ဤလောကတွင် အမုန်းဆုံး လူသားကို ပြပါဆိုလျှင် ကျွန်မ၏ အရင်းခေါက်ခေါက် အဖေကိုပင် လက်ညှိုးထိုးမိပါလိမ့်မည်။

ငယ်စဉ်က အဖေသည် ကျွန်မအတွက် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်။ အမေ ဆုံးပါးသွားပြီးနောက် ကျွန်မကို ရင်အုပ်မကွာ စောင့်ရှောက်ခဲ့သည့် အဖေ။ သို့သော် ကျွန်မ အရွယ်ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ အဖေသည် တဖြည်းဖြည်း ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ခြေလှမ်းတိုင်းကို ထိန်းချုပ်ချင်လာသည်။ ကျွန်မ ဘယ်သူ့ကို ဖုန်းဆက်သည်၊ ဘာစာအုပ်ဖတ်သည်မှအစ အဖေက အကုန် သိချင်နေတတ်သည်။ ထို့နောက်တွင်မူ ကျွန်မကို ဤအိမ်ကြီးထဲတွင် လုံးဝ ပိတ်လှောင်ထားလိုက်တော့သည်။ ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးမိသည်။ အခန်းပြင်က ခြေသံကို ကြားရသည်။ အဖေ လာနေပြီ။ ကျွန်မ၏ ထမင်းလင်ဗန်းကို တံခါးအောက်ခြေရှိ အပေါက်လေးမှ ထိုးထည့်ပေးလိမ့်မည်။ ကျွန်မနှင့် စကားမပြောသည်မှာလည်း ကြာပြီ။ ကျွန်မဘက်က အော်ဟစ်ဆဲဆိုလျှင်လည်း အဖေသည် ကျောက်ရုပ်တစ်ရုပ်ကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်စွာပင် ထွက်သွားတတ်မြဲ။ ကျွန်မ၏ ဘဝသည် ဤအခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင်ပင် အဆုံးသတ်သွားတော့မည်လား။ ကျွန်မ၏ အိပ်မက်များ၊ ကျွန်မ၏ လွတ်လပ်မှုများ အားလုံးကို အဖေသည် မည်သည့်အတွက်ကြောင့် ဤမျှ ရက်စက်စွာ ချုပ်နှောင်ထားရသနည်း။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် နာကျင်မှုနှင့်အတူ မေးခွန်းပေါင်းများစွာက လှိုင်းလုံးကြီးများကဲ့သို့ ရိုက်ခတ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (နှစ်) — ပဋိပက္ခနှင့် အချိုးအကွေ့

တစ်နေ့တွင် ကျွန်မ စိတ်မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ အဖေ ထမင်းလာပေးချိန်တွင် တံခါးကို အတင်းတွန်းဖွင့်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ အဖေ့ကို ကျွန်မ အားကုန်သုံး၍ တွန်းထုတ်လိုက်သော်လည်း အဖေက ကျောက်တောင်ကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ခိုင်မြဲနေဆဲ။ အဖေ့၏ မျက်နှာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ၊ ဖုံးကွယ်ထားသော သောကများကို ကျွန်မ ခဏမျှ တွေ့လိုက်ရသလိုရှိသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ထိုအကြည့်များက အေးစက်သွားသည်။ "အဖေ... ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလို လုပ်နေတာလဲ၊ ကျွန်မ အဖေ့သမီးပါ၊ အကျဉ်းသား မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျွန်မ အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။ အဖေသည် ကျွန်မကို စိုက်ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်သည်။ "နင် အပြင်ထွက်လို့ မဖြစ်ဘူး မေ၊ နင် အပြင်လောကနဲ့ မထိုက်တန်ဘူး" ဟု ခပ်တိုးတိုး ပြောလိုက်သည့် အဖေ့စကားက ကျွန်မ၏ နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းလိုက်သလို ခံစားရစေသည်။ ငါဟာ အပြင်လောကနဲ့ မထိုက်တန်ရအောင် ဘာတွေ မှားခဲ့လို့လဲ။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် အဖေ့အပေါ် အာဃာတများ ပိုမို ကြီးထွားလာသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ ကျွန်မ အစာငတ်ခံ ဆန္ဒပြခဲ့သည်။ သုံးရက်တိုင်တိုင် အဖေ ပေးသည့် ရေတစ်ပေါက်၊ ထမင်းတစ်လုတ်ကိုမျှ မသောက်၊ မစားဘဲ နေခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် တဖြည်းဖြည်း အားအင် ကုန်ခမ်းလာသည်။ မျက်လုံးများ ပြာဝေလာသည်။ အဖေသည် တံခါးအပြင်ဘက်မှနေ၍ ကျွန်မကို အကြိမ်ကြိမ် ခေါ်သော်လည်း ကျွန်မ မထူးခဲ့ပါ။ "မေ... စားလိုက်ပါ သမီးရယ်၊ နင် နေမကောင်းဖြစ်လိမ့်မယ်" ဟု အဖေက တောင်းပန်တိုးလျှိုးစွာ ပြောနေသော်လည်း ကျွန်မကတော့ နံရံကိုသာ ကျောခိုင်းထားလိုက်သည်။ အဖေသည် ကျွန်မကို ချုပ်နှောင်ထားခြင်းဖြင့် သူ၏ အာဏာကို ပြသနေသည်ဟု ကျွန်မ ယူဆခဲ့သည်။ ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် အဖေသည် စိတ္တဇဝေဒနာရှင်တစ်ယောက်ကဲ့သို့ပင် ထင်မြင်လာမိသည်။ သမီးအရင်းကို ရက်ပေါင်းများစွာ ပိတ်လှောင်ထားပြီး ဘာကြောင့်လဲဟု မေးလျှင်လည်း အဖြေမပေးသည့် အဖေမျိုးကို ကျွန်မ မည်သို့ နားလည်ပေးနိုင်ပါမည်နည်း။ သတိလစ်ခါနီး အချိန်တွင် အဖေ တံခါးကို သော့ဖွင့်ပြီး ဝင်လာသည်ကို ကျွန်မ ဝေဝါးစွာ မြင်လိုက်ရသည်။ အဖေသည် ကျွန်မကို ပွေ့ချီရင်း မျက်ရည်များ ကျနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသော်လည်း ထိုမျက်ရည်များသည် ဟန်ဆောင်မှုများသာ ဖြစ်မည်ဟု ကျွန်မ၏ မုန်းတီးနေသော စိတ်က ကောက်ချက်ချလိုက်မိသည်။

အခန်း (သုံး) — စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြိုလဲမှု

ကျွန်မ ပြန်လည် နိုးထလာချိန်တွင် လက်မောင်းတွင် ပုလင်းချိတ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ အခန်းထဲတွင် ဆေးနံ့များ နံစော်နေသည်။ အဖေသည် ဘေးက ကုလားထိုင်တွင် ထိုင်ရင်း အိပ်ပျော်နေသည်။ အဖေ့မျက်နှာကို သေချာကြည့်မိမှ အဖေသည် အရင်ကထက် အဆမတန် အိုမင်းသွားသည်ကို သတိထားမိသည်။ ပါးစပ်ဘေးတွင် တွန့်လိပ်နေသော အရေးအကြောင်းများ၊ ဖြူဖွေးနေသော ဆံပင်များ။ သို့သော် ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် သနားစိတ်ထက် နာကျည်းမှုကသာ ပို၍ ကြီးစိုးနေဆဲ။ "ကျွန်မကို သတ်လိုက်ပါတော့ အဖေ၊ ဒီလို ပိတ်လှောင်ထားမယ့်အစား သတ်လိုက်တာက ပိုကောင်းမယ်" ဟု ကျွန်မ ခြောက်ကပ်ကပ် အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ အဖေ နိုးလာပြီး ကျွန်မကို ကြည့်သည်။ အဖေ့မျက်လုံးထဲတွင် နာကျင်မှုများ လှိုက်တက်လာသည်ကို ကျွန်မ မြင်ရသည်။ "နင် မသိပါဘူး သမီးရယ်... အဖေ ဘယ်လောက် ခံစားနေရလဲဆိုတာ" ဟု ပြောပြီး အဖေသည် အခန်းပြင်သို့ အမြန် ထွက်သွားခဲ့သည်။

ထိုညက ကျွန်မ ဖုန်းတစ်လုံးကို အဖေ့အခန်းထဲမှ ခိုးယူနိုင်ခဲ့သည်။ အဖေ အပြင်သို့ ခဏထွက်သွားခိုက် ကျွန်မ တံခါးကို အသာအယာ တွန်းကြည့်ရာ အဖေ သော့ခတ်ရန် မေ့သွားသည်ကို တွေ့လိုက်ရခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်မ၏ နှလုံးခုန်သံများ မြန်ဆန်လာသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်မအတွက် လွတ်မြောက်နိုင်မည့် တစ်ခုတည်းသော အခွင့်အရေး ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ ဖုန်းဖြင့် ရဲစခန်းကို ဆက်သွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အဖေ့ဖုန်းထဲတွင် လိုင်းမရှိပါ။ ကျွန်မ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဖုန်းထဲရှိ ဓာတ်ပုံများနှင့် မက်ဆေ့ခ်ျများကို လိုက်ကြည့်မိသည်။ ထိုအခါတွင် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီး တုန်လှုပ်သွားစေမည့် အရာတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရသည်။ အဖေ့ဖုန်းထဲတွင် ကျွန်မ၏ ဓာတ်ပုံများစွာ ရှိနေသည်။ သို့သော် ထိုဓာတ်ပုံများသည် သာမန်ဓာတ်ပုံများ မဟုတ်။ ကျွန်မ လမ်းမပေါ်တွင် သတိမရှိဘဲ လမ်းလျှောက်နေသည့် ပုံများ၊ တစ်စုံတစ်ယောက်ကို ရန်ပြုရန် ကြိုးစားနေသည့် ဗီဒီယိုဖိုင်များ။ ကျွန်မ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားသည်။ ဤပုံထဲက မိန်းကလေးသည် ကျွန်မလော။ ကျွန်မ ဘယ်တုန်းက အပြင်ထွက်ခဲ့သနည်း။ ကျွန်မ ဘာကြောင့် ဘာမှ မမှတ်မိရသနည်း။ ကျွန်မ၏ လက်များ တုန်ယင်လာပြီး ဖုန်းကို လွှတ်ချလိုက်မိသည်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်လည် မေးခွန်းထုတ်လာမိသည်။ ငါ ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ။ အဖေက ငါ့ကို ဘာလို့ ပိတ်လှောင်ထားတာလဲ။

အခန်း (လေး) — ပေါက်ကွဲထွက်သွားသော အမှန်တရား

နောက်တစ်နေ့ မနက်တွင် အဖေသည် ကျွန်မ အခန်းထဲသို့ ဝင်လာသည်။ အဖေ့လက်ထဲတွင် ဆေးပုလင်းအချို့ ပါလာသည်။ ကျွန်မ အဖေ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း "ကျွန်မ ဘာဖြစ်နေတာလဲ အဖေ... အမှန်အတိုင်း ပြောပါ" ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။ အဖေသည် ခေတ္တမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးတော့သည်။ "သမီး... သမီးမှာ စိတ္တဇဝေဒနာ တစ်မျိုး ရှိနေတယ်၊ ညဘက်ဆိုရင် သမီးက တခြားလူတစ်ယောက်လို ဖြစ်သွားပြီး အပြင်ကို ထွက်သွားတတ်တယ်၊ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က... သမီး ညဘက် သတိမရှိဘဲ လမ်းပေါ်ထွက်သွားရင်း လူတစ်ယောက်ကို ကားနဲ့ တိုက်မိအောင် လုပ်ခဲ့မိတယ်၊ အဲဒီလူ သေသွားခဲ့တယ် သမီး" ဟု အဖေက ပြောလိုက်သည့်အခါ ကျွန်မ၏ နားထဲတွင် ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "အဲဒီအမှုအတွက် အဖေက သမီးကိုယ်စား ထောင်ကျခံခဲ့တယ်၊ ဒါပေမဲ့ သမီးရဲ့ ဝေဒနာက ပိုဆိုးလာတယ်၊ သမီး အပြင်ထွက်သွားတိုင်း တစ်ခုခုကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားနေတာ၊ အဖေ သမီးကို ရဲလက်အပ်လိုက်ရင် သမီး တစ်သက်လုံး စိတ္တဇဆေးရုံမှာ နေရတော့မယ်၊ အဖေ သမီးကို အဲဒီလို မဖြစ်စေချင်ဘူး"။

အဖေ့စကားများကြောင့် ကျွန်မ ကြောင်အမ်းသွားသည်။ "ဒါဆို အခု အဖေက... အပြင်မှာ ရှိနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျွန်မ မေးလိုက်သည်။ အဖေက ခေါင်းခါပြသည်။ "အဖေက အခု အာမခံနဲ့ ထွက်နေတာ သမီး၊ သမီးကို ဒီအခန်းထဲမှာ ထည့်ထားတာက သမီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အန္တရာယ်မပြုမိအောင်၊ နောက်ပြီး တခြားလူတွေကို ဒုက္ခမပေးမိအောင် အဖေ ကာကွယ်နေတာပါ၊ အဖေ့မှာလည်း ရောဂါရှိနေပြီ သမီး၊ အဖေ သိပ်မကြာခင် သေရတော့မယ်၊ အဖေ မရှိတော့ရင် သမီးကို ဘယ်သူ စောင့်ရှောက်မလဲဆိုတာ တွေးပြီး အဖေ အရမ်း ကြောက်နေခဲ့တာ"။ ကျွန်မ၏ ရင်ထဲတွင် တလှိုက်လှိုက် တက်လာသော နောင်တများက ကျွန်မကို ဝါးမြိုသွားတော့သည်။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ရန်သူလို သဘောထားခဲ့သည်၊ အဖေ့ကို မုန်းတီးခဲ့သည်။ အမှန်တော့ အဖေသည် ကျွန်မ၏ အပြစ်များကို ဖုံးကွယ်ရန် သူ၏ ဘဝတစ်ခုလုံးကို ရင်းနှီးပေးဆပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်မ အဖေ့ခြေထောက်ကို ဖက်၍ အားရပါးရ ငိုကြွေးမိသည်။ "အဖေ... ကျွန်မ တောင်းပန်ပါတယ်၊ ကျွန်မ ဘာမှ မသိခဲ့ဘူး၊ ကျွန်မ အဖေ့ကို အရမ်းမုန်းခဲ့မိတယ်" ဟု ပြောရင်း ကျွန်မ၏ ငိုသံမှာ အခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေခဲ့သည်။

အခန်း (ငါး) — အဆုံးသတ်၊ နောင်တနှင့် နောက်ဆုံးသင်ခန်းစာ

နောက်ဆုံးတွင်တော့ အဖေသည် ကျွန်မကို အပြင်လောကသို့ ပြန်လည် ပို့ဆောင်ပေးရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုလွတ်လပ်မှုသည် ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ခဲ့ပါ။ အဖေသည် ရဲစခန်းသို့ သွားရောက် အဖမ်းခံခဲ့ပြီး ကျွန်မကိုတော့ စိတ်ကျန်းမာရေး ဆေးရုံတစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ရန် စီစဉ်ပေးခဲ့သည်။ ဆေးရုံသို့ မသွားမီ အဖေနှင့် ကျွန်မ နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့သည်။ အဖေသည် အချုပ်ကားပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ အဖေ့မျက်နှာမှာ အရင်ကထက် ပို၍ ကြည်လင်နေသလိုရှိသည်။ "သမီး... ကိုယ့်အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင် ရင်ဆိုင်ရတာက အကောင်းဆုံးပဲ၊ အဖေ သမီးကို ဖုံးကွယ်ပေးခဲ့တာက သမီးကို ပိုပြီး နာကျင်စေခဲ့တယ်ဆိုတာ အဖေ အခုမှ နားလည်တော့တယ်၊ ဆေးရုံမှာ ဆေးသေချာကုပါ၊ သမီး နေကောင်းသွားတဲ့နေ့ကျရင် အဖေတို့ ပြန်တွေ့ကြမယ်" ဟု အဖေက ပြုံးရင်း ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအပြုံးသည် ကျွန်မ နောက်ဆုံး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည့် အဖေ့၏ အပြုံး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အဖေသည် ထောင်ထဲတွင် နှလုံးရောဂါဖြင့် ကွယ်လွန်သွားခဲ့သည်ဟု သတင်းကြားလိုက်ရသည့်နေ့တွင် ကျွန်မ၏ ကမ္ဘာကြီးသည် လုံးဝ အမှောင်ကျသွားခဲ့သည်။

ယခုအခါ ကျွန်မသည် ဆေးရုံမှ ဆင်းလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မ၏ စိတ်ထဲတွင် အမြဲတမ်း ပိတ်လှောင်ခံထားရဆဲပင်။ အဖေ မရှိတော့သည့် အိမ်ကြီးမှာ ခြောက်ကပ်လွန်းလှသည်။ အဖေ ကျွန်မကို ပိတ်လှောင်ထားခဲ့သည့် အခန်းလေးထဲတွင် ကျွန်မ ပြန်ထိုင်နေမိသည်။ အဖေသည် ကျွန်မကို ချစ်လွန်း၍ ချုပ်နှောင်ခဲ့သည်၊ ကျွန်မကို ကာကွယ်ချင်လွန်း၍ သူ့ဘဝကို စတေးခဲ့သည်။ သို့သော် ကျွန်မ သိခဲ့ရချိန်တွင် အရာအားလုံးက နောက်ကျနေခဲ့ပြီ။ အမှန်တရားသည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် လွတ်မြောက်မှုထက် ပို၍ နာကျင်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကျွန်မ၏ အခန်းတံခါးမှာ ယခုအခါ ပွင့်နေပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကျွန်မ၏ နှလုံးသားတံခါးမှာတော့ အဖေ့အပေါ် ထားရှိခဲ့သည့် နောင်တများဖြင့် ထာဝရ သော့ခတ်ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်မှုဆိုသည်မှာ အပြင်လောကသို့ ထွက်ခွင့်ရခြင်း မဟုတ်ဘဲ မိမိကိုယ်တိုင်၏ အမှန်တရားကို ရင်ဆိုင်ရဲခြင်းသာ ဖြစ်ကြောင်း ကျွန်မ နာကျင်စွာ သင်ယူလိုက်ရပါသည်။

နိဂုံးသင်ခန်းစာ - အချစ်သည် တစ်ခါတစ်ရံတွင် အကာအကွယ်ပေးရင်း ချုပ်နှောင်တတ်သလို၊ နားလည်မှု လွဲမှားခြင်းသည်လည်း တန်ဖိုးမဖြတ်နိုင်သော ဘဝများကို ဖျက်ဆီးပစ်တတ်ပါသည်။ အမှန်တရားကို သိရှိချိန်တွင် အချိန်များ နောက်မကျနေစေရန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အတ္တကင်းစွာဖြင့် နားလည်ပေးဖို့ လိုအပ်ပါသည်။