ဆုံးဖြတ်ချက်
ဆုံးဖြတ်ချက်
မိုးစက်မှုံတို့က ပြတင်းမှန်ပြင်ပေါ်မှာ အပြိုင်အဆိုင် စီးကျနေကြသည်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ ညနေခင်းက အေးစက်စက်နိုင်လှသလို၊ ကျွန်မတို့ ထိုင်နေသည့် ကဖေးဆိုင်လေးထဲမှာလည်း တိတ်ဆိတ်မှုက စိုးမိုးနေခဲ့သည်။ ကျွန်မ ရှေ့က ကော်ဖီခွက်ထဲမှ အငွေ့တို့ တဖြည်းဖြည်း မှိန်ဖျော့သွားသည်အထိ မောင့်ကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ မောင့်မျက်နှာက တည်ကြည်လွန်းနေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် ငါးနှစ်တာ ကာလပတ်လုံး ဒီမျက်နှာကိုပဲ ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ဘဝရဲ့ အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ခဲ့ဖူးသည်။
“နွယ် … မောင်အလေးအနက်ပြောချင်တယ်”
မောင့်အသံက အရင်ကထက် ပိုလေးလံနေသလို ခံစားရသည်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို ကြိုတင်သိရှိနေသလိုမျိုး တုန်လှုပ်သွားမိသည်။ မောင်က ကျွန်မလက်ကလေးကို ဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။ မောင့်လက်ဖဝါးတွေက နွေးထွေးမြဲ ဖြစ်သော်လည်း ထိုနွေးထွေးမှုနောက်ကွယ်မှာ ဖိအားတစ်ခုခု ပါနေသလားဟု ကျွန်မ သံသယဝင်မိသည်။
“ပြောပါမောင်”
“မောင်တို့ လက်ထပ်ကြရအောင်”
ဒီစကားကို ကြားရဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက်တောင် စောင့်ဆိုင်းခဲ့ရသလဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနေ့မှာတော့ ထိုစကားက ဝမ်းသာစရာထက် ပဟေဠိတစ်ခုလို ဖြစ်နေသည်။ လွန်ခဲ့သည့် တစ်နှစ်ကလည်း မောင် ဒီစကားကို ပြောခဲ့ဖူးသည်။ ထိုစဉ်က မောင့်မှာ အလုပ်အကိုင် အတည်တကျ မရှိသေးဟု အကြောင်းပြကာ ကျွန်မတို့ ရှေ့ဆက်ဖို့ တွန့်ဆုတ်နေခဲ့ကြသည်။ အခုတော့ မောင့်မှာ ရာထူးတစ်ခု၊ ဝင်ငွေတစ်ခု ခိုင်ခိုင်မာမာ ရှိနေပြီဟု ဆိုသည်။
ကျွန်မ ပြုံးလိုက်မိသည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုအပြုံးက နှုတ်ခမ်းဖျားမှာတင် ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ မောင်က ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ ပြောနေသည်မှာ ချစ်လွန်းလို့ထက် တစ်ခုခုကို စီစဉ်ပြီးသားပုံစံမျိုး ဖြစ်နေသည်။ မောင်က ဆက်ပြောသည်။
“မောင်စီစဉ်ထားတာကိုပြောမယ်။ နွယ်အလုပ်ထွက်လိုက်တော့။ မောင့်အိမ်မှာ လိုက်နေရမယ်။ အိမ်ထောင်မှု တာဝန်တွေပဲလုပ်။ မောင့်အမေကိုပြုစုပေါ့”
မောင့်စကားလုံးတွေက ကျွန်မ နားထဲမှာ ဗုံးတစ်လုံး ပေါက်ကွဲသွားသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ ကြိုးစားတည်ဆောက်ထားရတဲ့ ပညာရေး၊ ကျွန်မ ဂုဏ်ယူရတဲ့ လက်ရှိအလုပ်၊ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ရပ်တည်မှု အားလုံးကို မောင်က စာကြောင်းတစ်ကြောင်းတည်းနဲ့ ဖျက်ဆီးပစ်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အလုံးကြီးတစ်ခု တစ်ဆို့သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် နွယ့်အမေကရော မောင် ...”
ကျွန်မ အမေက အသက်ကြီးပြီ။ မောင့်ကို ကျွန်မ ချစ်သလိုပဲ၊ ကျွန်မရဲ့ တာဝန်တွေကိုလည်း ကျွန်မ မေ့ထားလို့ မရဘူးလေ။ မောင်က ကျွန်မကို အဖြေအဆင်သင့် ပေးထားသည်။
“နွယ့်အမေက သူ့မှာ သားအကြီးရယ်၊ ချွေးမရယ်၊ မြေးတွေရယ်ရှိတယ်လေ။ ပြီးတော့ နွယ်တို့က အိုးပိုင်အိမ်ပိုင် ဘာမှ ပူစရာမလိုဘူး။ နွယ့်အစ်ကိုကြီးကလည်း ဝင်ငွေကောင်းတယ်။ မောင်တို့နဲ့ လိုက်နေမယ်ဆိုတာတောင် ခွင့်ပြုမှာ မဟုတ်ဘူး”
မောင့်ရဲ့ တွက်ချက်မှုတွေက အရမ်းကို တိကျလွန်းနေသည်။ ဒါပေမဲ့ ထိုတွက်ချက်မှုထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ “ဆန္ဒ” ဆိုတာ လုံးဝ ပါမလာခဲ့ဘူး။ မောင်က ကျွန်မကို ချစ်သူတစ်ယောက်ထက် အိမ်ထောင်စုတစ်ခုရဲ့ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့် “စက်ရုပ်” တစ်ရုပ်လို မြင်နေတာလား။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ငါးနှစ်တာ သံယောဇဉ်က ဒီလို ပုံစံမျိုးနဲ့ အဆုံးသတ်ရတော့မှာလား။
ညဘက် ရောက်တော့ ကျွန်မ အိပ်လို့မပျော်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မောင့်စကားတွေက နားထဲမှာ တဝဲလည်လည်။ မောင်က ကျွန်မကို အိမ်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်စေချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် အိမ်မှုကိစ္စတွေနဲ့ပဲ ဘဝကို ကုန်ဆုံးစေချင်တာလား။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ထုတ်ကြည့်မိသည်။ မောင့်ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ရောက်နေသည်။
“နွယ် ... စဉ်းစားပြီးပြီလား။ မောင်က နွယ့်ကို ပင်ပန်းမှာစိုးလို့ အလုပ်ထွက်ခိုင်းတာပါ။ မောင် ရှာကျွေးနိုင်ပါတယ်”
ကျွန်မ သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချလိုက်မိသည်။ မောင်က “ရှာကျွေးခြင်း” ကို တာဝန်ကျေမှုလို့ ယူဆနေသည်။ ဒါပေမဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်ပိုင်ဝင်ငွေ၊ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ဆိုတာ ဘယ်လောက် အရေးကြီးသလဲဆိုတာ မောင် နားမလည်ဘူး။
နောက်တစ်နေ့ မောင်နဲ့ ပြန်တွေ့တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲက ရှိသမျှကို ဖွင့်ပြောဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
“မောင်ပြောတာတွေ လက်မခံနိုင်စရာမရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ နွယ်တစ်ခု သဘောမကျတာက နွယ်လက်ရှိ အလုပ်က ထွက်ရမယ်ဆိုတာနဲ့၊ ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘဲ အိမ်မှာနေပြီ အိမ်မှုကိစ္စတွေရယ်၊ ယောက္ခမတာဝန်တွေရယ် ယူရမယ်ဆိုတာကြီးကိုတော့ သိပ်သဘောမကျဘူး”
မောင့်မျက်နှာက ချက်ချင်း ပျက်သွားသည်။ သူက ကျွန်မကို နားမလည်နိုင်သလို ကြည့်သည်။
“အိမ်ထောင်ကျလာရင် အိမ်ရှင်မကောင်းတစ်ယောက်ဖြစ်အောင် ကြိုးစားရမှာပဲနွယ်”
“မောင် အိန္ဒိကားတွေ အကြည့်များသွားပြီနဲ့တူတယ်။ အလိမ်မာ အိမ်ပါဆိုတဲ့ခေတ်တွေ ကုန်သွားပြီမောင်။ အိမ်ပါဆို ပါလို့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်ခံဖို့တော့ မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်မ စကားက ပြင်းသွားမှန်း သိသော်လည်း မရပ်တန့်နိုင်ခဲ့ဘူး။ မောင်က ဒေါသတကြီးနဲ့ ပြန်ပြောသည်။
“ဟာ နွယ်ပြောတာ များသွားပြီ။ ဘယ်သူက ကျွန်လို့ ပြောလို့လဲ”
“ဘာအလုပ်မှ မလုပ်ဘဲ အိမ်မှာပဲနေ၊ ယောက်ျားပေးတာ လက်ဖြန့်ခံ၊ ယောက္ခမ ချေးသေးကိုပါ တာဝန်ယူ၊ သားသမီးတွေ မွေးလာရင်လည်း ဆက်ပြီးတော့ အိမ်ထဲမှာပဲ ဘဝကို မြှုပ်လိုက်ရမှာလားမောင်။ နွယ်တစ်ခု ပြောမယ်။ နွယ်က အလုပ်ထွက်လိုက်ပါပြီတဲ့။ နွယ့်မှာ ဝင်ငွေ မရှိတော့ဘူး။ မောင်ပေးသမျှ နွယ်လက်ဖြန့်ပြီး တောင်းသုံးရတော့မယ်။ အဲဒီလို အနေအထားကို အကြောက်ဆုံးပဲ။ ယောကျ်ားနဲ့ ယေက္ခမ မျက်နှာကြည့်ပြီး နေရမယ်ဆိုတာ သဘောမကျဘူး။ နွယ်လည်း ကိုယ့်စိတ်နဲ့ကိုယ့်ကိုယ် ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်ချင် တယ်”
ကျွန်မ ပြောသမျှကို မောင်က လှောင်ပြုံးတစ်ခုနဲ့ နားထောင်နေသည်။ သူ့အမြင်မှာ ကျွန်မက အတ္တကြီးသူ၊ အိမ်ထောင်ရေးကို တန်ဖိုးမထားသူ ဖြစ်နေပြီ။
“အိမ်ထောင်ကျလာပြီဆိုရင် မောင့်တာဝန်ပဲလေ”
“အဲဒါကို နွယ်လက်မခံချင်တာ။ ငွေရှာတာ ငါ့တာဝန်ထား ဆိုတာကြီးကိုပါ။ မောင်က ပိုက်ဆံလေး ရှာပေး လိုက်ရင် တာဝန်ကျေပြီလို့ ယူဆမှာ။ ပိုက်ဆံပေးပြီး အိမ်က အသားလေးထွက်သွားရုံပဲ။ ပြန်လာရင် စားဖို့ အသင့်၊ အိပ်ဖို့အသင့်၊ ဝတ်ဖို့အသင့်။ နွယ်က အိမ်မှနေပြီး ဘာတွေကိုရင်ဆိုင်ရမယ်ဆိုတာ မောင်တွေးဖူး သလား၊ နွယ်တော့ အများကြီးတွေးဖူးတယ်။ ယောက်ျားက ဝင်ငွေရှိနေရင် ပြဿနာမရှိဘူး။ ဝင်ငွေမရှိရင် ပြဿနာ ရှာတော့မယ်။ ယောက္ခမကလည်း လုပ်ပေးနေသမျှ ကောင်းနေမယ်၊ လုပ်မပေးနိုင်ရင် အပြစ်တင် တော့မယ်။ အိမ်မှာ ဘာမှမလုပ်တတ် မကိုင်တတ်နဲ့ အိမ်မှုကိစ္စကိုတွေသာလုပ်နေရတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ဟာ နောက်ဆုံး လင်ကလည်းစွန့်ခွာ၊ ယောက္ခမကလည်းမရှိ၊ သားသမီးတွေကလည်း သူ့လမ်းသူလျှောက်ချိန်မှာ ဘာဖြစ်သွားမလဲဆိုတာ မောင်တွေးဖူးလား”
မောင်က စားပွဲကို ခပ်ပြင်းပြင်း တစ်ချက်တောက်လိုက်သည်။
“အဲဒီလောက်အထိ တွေးစရာ လိုသလား နွယ်”
“တွေးရမယ်မောင် … အများကြီးကြိုတွေးထားရမယ်။ နွယ် ပညာဆက်သင်ချင်သေးတယ်။ အလုပ်လုပ်ပြီး ကိုယ့်ဝင်ငွေနဲ့ ကိုယ်ရပ်တည်ချင်တယ်။ ယောကျ်ားမျက်နှာ၊ ယောက္ခမမျက်နှာ၊ သားသမီးမျက်နှာကြည့်ပြီး ထိုင်စားနေရတဲ့ အလုပ်ကို မလုပ်ချင်ဘူး”
ကျွန်မတို့ကြားက လေထုက အေးစက်ခဲယဉ်းသွားသည်။ ငါးနှစ်တာ ချစ်ခြင်းတွေက ဒီအယူအဆ ကွဲပြားမှုအောက်မှာ အက်ကြောင်းထလာခဲ့ပြီ။
ထိုနေ့ကစပြီး ကျွန်မတို့ စကားမပြောဖြစ်ကြတော့ဘူး။ မောင်က ကျွန်မဆီ ဖုန်းမဆက်သလို၊ ကျွန်မကလည်း အလျှော့မပေးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ ငိုနေမိသည်။ မောင့်ကို ချစ်တာတော့ အမှန်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ မောင့်အတွက်နဲ့ ကျွန်မရဲ့ ဖြစ်တည်မှုကိုတော့ အဆုံးရှုံးမခံနိုင်ဘူး။
တစ်ပတ်အကြာမှာ မောင့်အမေက ကျွန်မဆီ ဖုန်းဆက်လာသည်။ မောင့်အမေက သဘောကောင်းသူ တစ်ယောက်ပါ။ ဒါပေမဲ့ သူပြောလိုက်တဲ့ စကားတွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေခဲ့သည်။
“သမီးနွယ် ... မောင်နဲ့ အဆင်မပြေဘူးဆိုတာ အန်တီ သိပါတယ်။ မောင်က ခေါင်းမာတတ်တာ သမီးအသိပဲလေ။ ဒါပေမဲ့ သမီးရယ် ... မိန်းမသားဆိုတာ အိမ်မှာနေပြီး ယောကျ်ားကို ပြုစုရတာ မင်္ဂလာတစ်ပါးပါပဲ။ အန်တီလည်း အဖိုးကြီးကို တစ်သက်လုံး ဒီလိုပဲ လုပ်ကျွေးလာတာပဲ။ အခုတော့ ကြည့်လေ ... မောင်က အောင်မြင်နေပြီပဲ။ သမီး ဘာမှ ပူစရာမလိုပါဘူး”
ကျွန်မ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်ခဲ့ဘူး။ လူကြီးတွေရဲ့ အမြင်မှာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အောင်မြင်မှုဆိုတာ ယောကျ်ားကောင်းတစ်ယောက်ရဲ့ နောက်ကွယ်မှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေပေးတာလို့ ယူဆနေကြတုန်းပဲ။ ကျွန်မ အမေကိုယ်တိုင်ကလည်း ကျွန်မကို အပြစ်တင်သည်။
“နွယ် ... ညည်းကလည်း အစွန်းရောက်လွန်းပါတယ်။ မောင်က ညည်းကို ချစ်လို့ လက်ထပ်ချင်တာလေ။ အလုပ်ဆိုတာ နောက်မှ ပြန်လုပ်လို့ရတာပဲ”
မရဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိသည်။ အိမ်ထဲမှာ ငါးနှစ်လောက် ပိတ်မိသွားတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဘယ်အလုပ်ရှင်ကမှ ပြန်မခေါ်ချင်တော့ဘူး။ ပညာရပ်တွေက ပြောင်းလဲနေတာ။ ကျွန်မရဲ့ ဦးနှောက်တွေကလည်း အိမ်မှုကိစ္စတွေကြားမှာ သံချေးတက်သွားလိမ့်မည်။
ကျွန်မ မောင့်ဆီကို နောက်ဆုံးအကြိမ် ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။ မောင်က ဖုန်းကို ချက်ချင်းကိုင်သည်။
“မောင် ... နွယ်တို့ ညှိနှိုင်းလို့ မရဘူးလား။ နွယ် အလုပ်မထွက်ဘဲ လက်ထပ်ကြရအောင်လေ။ အိမ်မှုကိစ္စတွေကို နွယ် တတ်နိုင်သလောက် ဝိုင်းကူမယ်။ အမေကြီးကိုလည်း နွယ် ကြည့်ပေးပါ့မယ်”
မောင့်အသံက တည်ငြိမ်လွန်းနေသည်။
“မရဘူး နွယ်။ မောင့်အိမ်မှာ အိမ်ရှင်မက အိမ်မှာပဲ ရှိနေရမယ်။ အပြင်ထွက် အလုပ်လုပ်နေတဲ့ မိန်းမကို မောင် မလိုချင်ဘူး။ အဲဒါ မောင့်ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆုံးဖြတ်ချက်ပဲ။ နွယ် မောင့်ကို ချစ်ရင် မောင့်စကားကို နားထောင်ရမယ်”
“ဒါဆို မောင်က နွယ့်ကို ချစ်တာလား၊ မောင့်ရဲ့ အလိုဆန္ဒတွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့် လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တာလား”
ကျွန်မ မေးခွန်းကို မောင် မဖြေနိုင်ခဲ့ဘူး။ တိတ်ဆိတ်မှုကပဲ အဖြေဖြစ်ခဲ့သည်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို ချလိုက်သည်။ မျက်ရည်တွေက ပါးပြင်ပေါ်ကို အတားအဆီးမဲ့ စီးကျလာသည်။ ဒါဟာ ငါးနှစ်တာ အချစ်ဇာတ်လမ်းရဲ့ နိဂုံးလား။
နှစ်ပတ်ခန့်အကြာမှာ ကျွန်မ မထင်မှတ်ထားတဲ့ သတင်းတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။ မောင် အလုပ်က ထွက်လိုက်ရပြီတဲ့။ အကြောင်းရင်းကတော့ ကုမ္ပဏီမှာ ငွေကြေးအရှုပ်အရှင်းတစ်ခု ဖြစ်တာကြောင့်လို့ ဆိုသည်။ ကျွန်မ ထိတ်လန့်သွားမိသည်။ မောင်က ကျွန်မကို “အလုပ်က အတည်တကျ ဖြစ်ပြီ” လို့ ပြောခဲ့တာ မဟုတ်လား။
ကျွန်မ မောင့်သူငယ်ချင်း တစ်ယောက်ဆီကနေ အမှန်တရားကို စုံစမ်းကြည့်တော့မှ ပိုပြီး ရင်နာစရာကောင်းတဲ့ အချက်ကို သိလိုက်ရသည်။ မောင်က အလုပ်ကနေ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရတာ တစ်လလောက် ရှိပြီတဲ့။ သူက ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ အတင်းပြောနေတာက သူ့အမေရဲ့ ဆေးကုသစရိတ်နဲ့ အိမ်စရိတ်တွေအတွက် ကျွန်မဆီက ငွေကို မျှော်လင့်နေတာ မဟုတ်ဘဲ၊ ကျွန်မကို အိမ်မှာထားပြီး သူ့ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းချင်လို့တဲ့။ သူ အလုပ်မရှိတာကို ဘယ်သူ့မှ မသိစေချင်ဘူး။ ကျွန်မက အလုပ်ထွက်ပြီး အိမ်မှာနေရင် သူကပဲ ရှာကျွေးနေသလိုမျိုး အပြင်လူတွေကို ဟန်ဆောင်လို့ ရတယ်လေ။
ဒါထက် ပိုဆိုးတာက မောင့်မှာ တခြားမိန်းကလေး တစ်ယောက် ရှိနေတာပါပဲ။ ထိုမိန်းကလေးက မောင့်အမေကို ပြုစုပေးမယ်၊ အိမ်မှာပဲ နေမယ်လို့ ကတိပေးထားသူတဲ့။ မောင်က ကျွန်မကို အကျပ်ကိုင်နေတာက ကျွန်မကို လက်လွှတ်ဖို့ ဆင်ခြေရှာနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလို ခံစားရသည်။ ငါးနှစ်တာလုံး ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့တဲ့ လူက ဒီလိုလူမျိုးလား။
ကျွန်မ မောင့်အိမ်ကို အပြေးသွားခဲ့သည်။ မောင့်ကို မျက်နှာချင်းဆိုင် မေးချင်သည်။ ကျွန်မ ရောက်သွားတော့ မောင်က ဧည့်ခန်းမှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေသည်။ ထိုမိန်းကလေးက ရိုးရိုးယဉ်ယဉ်လေး ဝတ်ထားပြီး မောင့်အမေကို ဆေးတိုက်နေသည်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ မောင်က အံ့သြသွားသော်လည်း မျက်နှာကို ချက်ချင်း ပြန်ပြင်လိုက်သည်။
“နွယ် ... ဘာလာလုပ်တာလဲ”
“မောင့်ကို အမှန်တရား မေးမလို့။ မောင် အလုပ်ပြုတ်နေတာ ဘာလို့ ဖုံးထားတာလဲ။ ပြီးတော့ ဒီမိန်းကလေးက ဘယ်သူလဲ”
မောင်က ခပ်အေးအေးပဲ ပြန်ဖြေသည်။
“သူက မောင့်ဇနီးလောင်းပဲ။ နွယ် လက်မခံနိုင်တဲ့ တာဝန်တွေကို သူက ဝမ်းသာအားရ လက်ခံတယ်။ မောင် အလုပ်ပြုတ်တာက ခေတ္တပါပဲ။ မောင် ပြန်ရှာမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ နွယ်လို အတ္တကြီးတဲ့ မိန်းမထက်၊ မောင့်အိမ်ကို ဂရုစိုက်မယ့် မိန်းမမျိုးကိုပဲ မောင် အလိုရှိတယ်”
ကျွန်မ ရယ်မိသည်။ နာကျင်လွန်းလို့ ထွက်လာတဲ့ ရယ်သံပါ။
“မောင်က အရမ်းတော်တာပဲ။ မောင့်ရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် နွယ့်ဘဝကို ဖျက်ဆီးဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာပေါ့။ မောင် အလုပ်မရှိမှန်း သိရင် နွယ်က ဝိုင်းကူညီမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မောင်က နွယ့်ကို 'ကျွန်' တစ်ယောက်လို ပိတ်လှောင်ပြီး မောင့်ရဲ့ ရှုံးနိမ့်မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တယ်။ မောင် ... နွယ် ရှုံးသွားတာ မဟုတ်ဘူး။ မောင်ပဲ ရှုံးသွားတာ။ မောင်ဟာ ယောကျ်ားကောင်း တစ်ယောက် မဟုတ်သလို၊ ချစ်သူကောင်း တစ်ယောက်လည်း မဟုတ်ဘူး”
ကျွန်မ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။ နောက်ကနေ မောင့်အမေက လှမ်းခေါ်နေသော်လည်း ကျွန်မ မရပ်ခဲ့ဘူး။ မိုးတွေက သည်းထန်စွာ ရွာချနေပြန်သည်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အရင်ကလို အေးစက်မနေတော့ဘူး။ တစ်ခုခုကို ပြတ်ပြတ်သားသား စွန့်လွှတ်လိုက်ရတဲ့အတွက် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရသည်။
ခြောက်လအကြာ ...။
ကျွန်မ နိုင်ငံခြားမှာ ပညာသင်ဆုရလို့ ထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေသည်။ ကျွန်မရဲ့ အလုပ်မှာလည်း ရာထူးတိုးခဲ့သည်။ ကျွန်မ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ခဲ့ပြီ။
လေဆိပ်ကို သွားနေတဲ့ လမ်းမှာ မောင့်ဆီက မက်ဆေ့ခ်ျတစ်ခု ဝင်လာသည်။
“နွယ် ... မောင် မှားသွားမှန်း အခုမှ သိတော့တယ်။ မောင် လက်ထပ်လိုက်တဲ့ မိန်းကလေးက အခု မောင့်အမေကို ပစ်ထားပြီး တခြားလူနောက် လိုက်သွားပြီ။ မောင့်မှာလည်း အလုပ်က အခုထိ အဆင်မပြေဘူး။ နွယ်သာ မောင့်နားမှာ ရှိနေရင် သိပ်ကောင်းမှာပဲ။ မောင့်ကို ခွင့်လွှတ်ပေးပါ”
ကျွန်မ ထိုမက်ဆေ့ခ်ျကို ဖတ်ပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောမိဘူး။ မောင် နောင်တရနေတာက ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး။ သူ့ကို ပြုစုမယ့်သူ၊ သူ့ဒုက္ခတွေကို ဝေမျှခံစားပေးမယ့်သူ မရှိတော့လို့ပါ။ ကျွန်မသာ ထိုနေ့က မောင့်စကားကို နားထောင်ပြီး အလုပ်ထွက်လိုက်ရင် အခုချိန်မှာ ကျွန်မဟာလည်း အပစ်ပယ်ခံဘဝနဲ့ ကျန်ရစ်နေမှာ သေချာသည်။
ကျွန်မ ဆုံးဖြတ်ချက်က မှန်ကန်ခဲ့သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ယောက်ရဲ့ ဘဝကို တစ်ယောက်က မြှုပ်နှံပစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အတူတူ ပျံသန်းကြတာမျိုးပဲ ဖြစ်သင့်သည်။
ကျွန်မ လေယာဉ်ပေါ်ကို တက်လိုက်သည်။ တိမ်တိုက်တွေကြားထဲကို တိုးဝင်သွားတဲ့အခါ ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က နာကျင်မှုတွေကိုလည်း အောက်မှာ ချန်ထားခဲ့ပြီ။ မောင်ကတော့ သူ့ရဲ့ အတ္တတွေ၊ အယူအဆဟောင်းတွေကြားမှာပဲ တဝဲလည်လည် ကျန်ရစ်နေခဲ့လိမ့်မည်။
ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်ရဲ့ လမ်းခွဲက ဆိုးရွားခဲ့ပေမယ့် ထိုလမ်းခွဲကပဲ ကျွန်မကို လူသစ်တစ်ယောက်အဖြစ် မွေးဖွားပေးခဲ့တာပါ။
ဘဝမှာ အရေးကြီးဆုံးက မှန်ကန်တဲ့ "ဆုံးဖြတ်ချက်" ချနိုင်ဖို့ပါပဲ။ အချစ်ကြောင့် မျက်စိကန်းပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဖျက်ဆီးမိတော့မယ့် ဘေးကနေ ကျွန်မ လွတ်မြောက်ခဲ့ပြီ။
သင်ခန်းစာ - အချစ်သည် တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ လွတ်လပ်ခွင့်နှင့် တန်ဖိုးကို ပေးဆပ်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ နှစ်ဦးသား၏ ဘဝကို ပိုမိုတောက်ပစေသော အင်အားသာ ဖြစ်သင့်သည်။ ကိုယ့်ခြေထောက်ပေါ် ကိုယ်ရပ်တည်နိုင်ခြင်းသည် အမျိုးသမီးတစ်ယောက်အတွက် အကောင်းဆုံးသော လက်နက်ဖြစ်သည်။