အဖြူအစိမ်းနဲ့ဆရာမလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
အဖြူအစိမ်းနဲ့ဆရာမလေးရဲ့ အဖြစ်ဆိုး
နံနက်ခင်း၏ လတ်ဆတ်သော လေပြေက ကျွန်မ၏ အဖြူရောင်ရင်ဖုံးအင်္ကျီလေးကို ခပ်ဖွဖွ တိုးဝှေ့သွားသည်။ မှန်တင်ခုံရှေ့တွင် ရပ်ရင်း အစိမ်းရောင်ထဘီလေးကို သေသပ်စွာ ပြင်ဝတ်မိတော့ ကျွန်မကိုယ်ကျွန်မ ကျေနပ်ဂုဏ်ယူစိတ်တို့က ရင်ထဲမှာ အပြည့်။ အဖြူနဲ့ အစိမ်း... ဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ တန်ဖိုးအရှိဆုံး အရောင်တွေပေါ့။ ကျွန်မနာမည်က စုမြတ်မွန်။ မြို့လေးရဲ့ အစွန်အဖျားက အလယ်တန်းကျောင်းလေးမှာ အမြဲတမ်းဝန်ထမ်း ဆရာမတစ်ယောက်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေတာ သုံးနှစ်ရှိပါပြီ။
“ဆရာမ... ဆရာမ...”
ကျောင်းဝင်းထဲကို ခြေချလိုက်တာနဲ့ ကလေးတွေရဲ့ တစာစာခေါ်သံတွေက ကျွန်မအတွက်တော့ အကောင်းဆုံးတေးဂီတပါပဲ။ သူတို့လေးတွေရဲ့ ဖြူစင်တဲ့ မျက်နှာလေးတွေကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မဘဝရဲ့ ပင်ပန်းမှုတွေကို မေ့ဖျောက်ခဲ့ရတာ အကြိမ်ကြိမ်။ ကျွန်မမှာက မိဘနှစ်ပါးစလုံး မရှိတော့ဘူး။ တစ်ဦးတည်းသော မောင်လေးကို ရန်ကုန်မှာ ကျောင်းထားပေးရင်း ဒီမြို့လေးမှာ တစ်ယောက်တည်း
ကိုသန့်ဇင်က မြို့နယ်ပညာရေးရုံးက စာရေးတစ်ယောက်။ ချိုသာတဲ့စကား၊ ရိုးသားပုံရတဲ့ အပြုအမူတွေကြောင့် ကျွန်မရဲ့ အားကိုးရာမဲ့နေတဲ့ နှလုံးသားက သူ့ဆီမှာ အလုံးစုံ ပုံအပ်မိခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မထက် အသက်ငါးနှစ်လောက်ကြီးပြီး လူကြီးလူကောင်းဆန်တတ်သူပါ။
“စု... ကိုယ်တို့ လက်ထပ်ကြရအောင်လေ။ စုလည်း တစ်ယောက်တည်း ပင်ပန်းနေပြီ။ ကိုယ် စုကို စောင့်ရှောက်ချင်တယ်”
လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်လက သူပြောခဲ့တဲ့ အဲဒီစကားလေးကြောင့် ကျွန်မ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ ပျော်ခဲ့ရတာ။ ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်က လူတစ်ယောက်ကို ယုံပြီဆိုရင် အကုန်ပုံအောယုံတတ်တာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ချစ်ရတဲ့သူဆီက လာတဲ့ စကားဆိုရင် ကျွန်မအတွက်တော့ ကျောက်စာထက်တောင် ခိုင်မြဲနေတတ်သေးတယ်။
အဲဒီနေ့က ကျောင်းဆင်းတော့ ကိုသန့်ဇင်က ကျောင်းရှေ့မှာ ဆိုင်ကယ်နဲ့ လာစောင့်နေတယ်။ သူ့မျက်နှာက ပုံမှန်ထက်စာရင် ညှိုးငယ်နေသလိုပဲ။
“ကိုသန့်... ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”
ကျွန်မ စိုးရိမ်တကြီး မေးမိတော့ သူက သက်ပြင်းကို အရှည်ကြီးချတယ်။
“ကိုယ် အခက်တွေ့နေလို့ စုရယ်။ အိမ်က အမေက နှလုံးခွဲစိတ်ရမယ်တဲ့။ အရေးပေါ် ငွေသိန်းငါးဆယ်လောက် လိုနေတာ။ ကိုယ် ဘယ်လိုမှ ရှာမရတော့ဘူး”
သူ့မျက်လုံးထဲက မျက်ရည်စတွေကို မြင်တော့ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဗုန်းဗုန်းလဲသွားသလိုပဲ။ ကျွန်မရဲ့ စုဆောင်းထားသမျှ ငွေလေးတွေက သိန်းနှစ်ဆယ်လောက်ပဲ ရှိတာ။
“စုဆီမှာ သိန်းနှစ်ဆယ်ရှိတယ်။ မောင်လေး ကျောင်းလခအတွက် ဖယ်ထားတာလေးပါပါတယ်။ အဲဒါ ယူသွားမလားဟင်”
သူက ကျွန်မလက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ရင်း... “မလောက်ဘူး စုရယ်။ နောက်ထပ် သုံးဆယ်လောက် လိုသေးတယ်။ စု... ကိုယ် စုကို တစ်ခု တောင်းဆိုပါရစေ။ စုတို့ကျောင်းက ကျောင်းဖွံ့ဖြိုးရေးရန်ပုံငွေ သိန်းသုံးဆယ်ကို စု ခဏထုတ်ပေးလို့ မရဘူးလား။ ကိုယ့်ဘက်က လယ်ရောင်းထားတာ နောက်အပတ်ဆို ငွေရပြီ။ ရတာနဲ့ ချက်ချင်း ပြန်ထည့်ပေးမယ်။ ဘယ်သူမှ မသိစေရပါဘူး”
ကျွန်မရဲ့ တစ်ကိုယ်ရည် ထိန်းသိမ်းခဲ့တဲ့ သိက္ခာတရားနဲ့ သူ့အပေါ်ထားတဲ့ အချစ်... အဲဒီနှစ်ခုကြားမှာ ကျွန်မ ဝေခွဲမရဖြစ်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမေရဲ့ အသက်က အရေးကြီးတယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မရဲ့ ဆင်ခြင်တုံတရားကို လွှမ်းမိုးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်မဘဝ ကျိုးပျက်ခြင်းရဲ့ ပထမဆုံး ခြေလှမ်းမှန်း အဲဒီတုန်းက ကျွန်မ မသိခဲ့ဘူး။
ရက်သတ္တပတ် တစ်ပတ်ဆိုတာ အချိန်တိုလေးဆိုပေမဲ့ ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာမီးလောင်နေသလိုပါပဲ။ ကျောင်းက ငွေစာရင်းတွေကို ကိုင်ရတဲ့ တာဝန်ခံဆရာမဖြစ်တဲ့အတွက် ကျွန်မမှာ အခွင့်အာဏာရှိပေမဲ့ ညတိုင်း အိပ်မပျော်ဘူး။ ကိုသန့်ဇင်ကို ပေးလိုက်တဲ့ ကျောင်းရန်ပုံငွေ သိန်းသုံးဆယ်က ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားသလို ခံစားရတယ်။
“ကိုသန့်... ငွေက ရပြီလားဟင်။ ကျောင်းအုပ်ကြီးက မနက်ဖြန် စာရင်းစစ်မယ်ပြောနေလို့”
ကျွန်မ ဖုန်းဆက်တော့ သူက ဖုန်းမကိုင်ဘူး။ တစ်ခါမဟုတ်၊ နှစ်ခါမဟုတ်...။ စာတိုလေးတွေ ပို့လိုက်တယ်။ ‘’ ဖြစ်သွားပေမဲ့ ပြန်စာ မလာဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ခါမှ ဒီလိုမျိုး မလုပ်ဖူးတဲ့သူက အခုမှ ဘာလို့ ငြိမ်နေတာလဲ။
နောက်တစ်နေ့ ကျောင်းရောက်တော့ ကျွန်မ လက်ဖျားတွေ အေးစက်နေတယ်။ အဖြူနဲ့ အစိမ်း ဝတ်စုံလေးက အရင်လို လိပ်ပြာသန့်သန့်နဲ့ လှပမနေတော့ဘဲ ကျွန်မကို ရစ်ပတ်ထားတဲ့ ကြိုးကွင်းတစ်ခုလို ခံစားလာရတယ်။
“ဆရာမ စုမြတ်မွန်... ကျောင်းအုပ်ကြီး ခေါ်နေပါတယ်”
ရုံးခန်းထဲက အသံကြောင့် ကျွန်မ တုန်တုန်ယင်ယင်နဲ့ ဝင်သွားမိတယ်။ အထဲမှာ ကျောင်းအုပ်ကြီးတင်မကဘူး၊ မြို့နယ်က စာရင်းစစ်တွေပါ ရောက်နေတာ။
“ဆရာမ... ကျောင်းရဲ့ ဖွံ့ဖြိုးရေးရန်ပုံငွေ သိန်းသုံးဆယ်က စာရင်းမှာ ရှိရမှာကို အခု ဘဏ်စာအုပ်ထဲမှာ ဘာလို့ မရှိတာလဲ”
ကျောင်းအုပ်ကြီးရဲ့ အသံက အေးစက်နေတယ်။ ကျွန်မ ဘာပြောရမှန်း မသိဘူး။ မျက်တောင်ခတ်ရမှာတောင် ကြောက်နေမိတယ်။
“ကျွန်မ... ကျွန်မ အရေးပေါ်ကိစ္စရှိလို့ ခဏ...”
“ခဏလား ဆရာမ? ဒါ အစိုးရပိုင်ငွေလေ။ ဆရာမ သိက္ခာကို ငွေနဲ့ လဲလိုက်တာလား”
ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ကိုသန့်ဇင်ဆီ ဖုန်းပြန်ဆက်တယ်။ စက်ပိတ်ထားတယ်။ ကျွန်မ အသက်ရှူရတာ ခက်လာတယ်။ သူ ဘယ်ပျောက်သွားတာလဲ။ ကျွန်မကို ဘာလို့ ဒီလိုချောက်ထဲ တွန်းပို့ခဲ့တာလဲ။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျောင်းထဲမှာ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်တွေ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် ဆရာမတွေရဲ့ တီးတိုးစကားတွေ၊ ကျောင်းသားတွေရဲ့ သံသယမျက်လုံးတွေက ကျွန်မကို စုတ်စုတ်ပြတ်ပြတ်ဖြစ်အောင် ဝါးမြိုနေသလိုပဲ။
ညရောက်တော့ ကျွန်မ သူ့အိမ်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ခြံတံခါးက သောခတ်ထားတယ်။ ဘေးအိမ်က လူကို မေးကြည့်တော့မှ သိလိုက်ရတဲ့ အမှန်တရားက ကျွန်မကို မေ့လဲမတတ် ဖြစ်သွားစေတယ်။
“သန့်ဇင်လား... သူက ဒီအိမ်ကို လွန်ခဲ့တဲ့ လေးရက်ကတည်းက ရောင်းပြီး ထွက်သွားပြီလေ။ သူက မလေးရှားကို ထွက်သွားပြီလို့ ကြားတာပဲ”
ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားတယ်။ သူပြောတဲ့ အမေ နေမကောင်းဘူးဆိုတာ မဟုတ်ဘူး။ သူပြောတဲ့ အချစ်ဆိုတာလည်း အလိမ်အညာတွေပဲ။ သူက ကျွန်မဆီက ငွေတွေကိုတင်မကဘူး၊ ကျွန်မရဲ့ ဘဝနဲ့ သိက္ခာကိုပါ လိမ်ညာပြီး ထွက်ပြေးသွားတာ။ ကျွန်မ
ပြဿနာတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆင့်လာတော့တယ်။ ကျောင်းကနေ ကျွန်မကို တာဝန်က ယာယီရပ်ဆိုင်းလိုက်တယ်။ ဒါတင်မကဘဲ အလွဲသုံးစားမှုနဲ့ တရားစွဲဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ။ ကျွန်မမှာ ငွေမရှိတော့ဘူး။ မောင်လေးဆီကလည်း ဖုန်းတွေ လာနေတယ်။
“မမ... ကျောင်းလခ ပေးရတော့မယ်။ မမ ငွေလွှဲပေးမယ်ဆိုလို့ မောင်လေး စောင့်နေတာ”
မောင်လေးရဲ့ အသံကို ကြားရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ကွဲမတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်မ ဘယ်လိုပြောရမလဲ။ သူ့မမက အခုတော့ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်တော့မယ့်အပြင် ထောင်ကျဖို့တောင် နီးနေပြီဆိုတာကိုလား။
“မောင်လေး... မမ ခဏနေ လွှဲပေးမယ်နော်။ ဖုန်းလေး ခဏချလိုက်ဦး”
ကျွန်မ ဖုန်းကို ချပြီး အော်ဟစ်ငိုချလိုက်တယ်။
ကျွန်မ ရဲစခန်းကို သွားပြီး အမှန်အတိုင်း ထွက်ဆိုခဲ့တယ်။ ကိုသန့်ဇင်ကို ရှာပေးဖို့ တောင်းပန်ခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ရဲတွေရဲ့ အပြောက ကျွန်မကို ထပ်ပြီး သတ်လိုက်ပြန်တယ်။
“ဆရာမ... ဆရာမမှာ ဘာသက်သေရှိလဲ။ ငွေထုတ်တာက ဆရာမ လက်မှတ်နဲ့လေ။ ကိုသန့်ဇင်က ဆရာမဆီက ငွေယူသွားတယ်ဆိုတာကို သူက ငြင်းရင်ရော? ပြီးတော့ သူက အခု နိုင်ငံခြားကို ထွက်သွားပြီ။ ဖမ်းဖို့ဆိုတာ မလွယ်ဘူး”
ကျွန်မ လမ်းပေါ်မှာ အရူးတစ်ယောက်လို လျှောက်နေမိတယ်။ လူတွေက ကျွန်မကို လက်ညှိုးထိုးပြနေကြသလိုပဲ။ “ဟိုမှာ... ကျောင်းက ငွေတွေကို ခိုးတဲ့ ဆရာမ” ဆိုတဲ့ အသံတွေက နားထဲမှာ ပဲ့တင်ထပ်နေတယ်။
အဲဒီညက ကျွန်မ ဆေးလုံးအချို့ကို လက်ထဲမှာ ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။ သေလိုက်ရင် အားလုံး ပြီးသွားမလား။ ဒါပေမဲ့ မောင်လေးကို သတိရတယ်။ ကျွန်မသာ သေသွားရင် မောင်လေး ဘဝပျက်သွားလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ ရှင်နေရင်ရော... ကျွန်မမှာ ဘာမှ မရှိတော့ဘူး။ အလုပ်ပြုတ်ပြီ၊ အချစ်ခံရတာ လိမ်ညာခံရတာပဲ၊ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ မျက်နှာပြစရာ မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဘဝက ကျိုးပျက်နေတဲ့ မှန်စတွေလိုပဲ... ပြန်ဆက်လို့ မရနိုင်တော့ဘူး။
နောက်ဆုံးတော့ မဖြစ်မနေ ရင်ဆိုင်ရမယ့်နေ့ ရောက်လာခဲ့တယ်။ ကျောင်းကနေ ကျွန်မကို အပြီးထုတ်ပယ်လိုက်တဲ့အပြင်၊ ငွေတွေကို ပြန်မဆပ်နိုင်ရင် ထောင်ကျတော့မယ်။ ကျွန်မမှာ ရှိသမျှ အဝတ်အစားတွေ၊ လက်ဝတ်လက်စားလေးတွေကို ရောင်းပြီး ငွေရှာပေမဲ့ ငါးသိန်းလောက်ပဲ ရတယ်။
ကျွန်မကို အံ့ဩစေတာက အဲဒီနေ့မှာ ကိုသန့်ဇင်ရဲ့ ဇနီးဆိုတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ကျွန်မဆီ ရောက်လာတာပါပဲ။ ဟုတ်တယ်... သူက အိမ်ထောင်ရှိပြီးသားလူ။ ကျွန်မကို သူက လူပျိုလို့ လိမ်ခဲ့တာ။
“ညီမလေး... ကိုသန့်ဇင်က လူယုတ်မာပါ။ အမေ နေမကောင်းဘူးဆိုတာလည်း မဟုတ်ဘူး။ သူက လောင်းကစားမှာ အကြီးအကျယ် ရှုံးနေလို့ ညီမလေးဆီက ငွေတွေကို လိမ်ယူသွားတာ။ အခု သူ မလေးရှားမှာ မဟုတ်ဘူး... ထိုင်းဘက်ကို ထွက်ပြေးသွားတာ”
အဲဒီ အမျိုးသမီးက ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့ အကြည့်မှာ ဂရုဏာတွေ ပါနေတယ်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း ကိုသန့်ဇင်ရဲ့ ရိုက်နှက်မှုကို ခံခဲ့ရပြီး အကြွေးတွေ ပတ်လည်ဝိုင်းနေတဲ့သူပဲ။
“အမ တစ်ခုပဲ ပြောချင်တယ်။ ယောက်ျားတစ်ယောက်ကို ယုံတာထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ယုံတာက ပိုစိတ်ချရတယ် ညီမလေး။ ညီမလေးက ပညာတတ် ဆရာမလေးပဲ။ ဘဝကို အရှုံးမပေးပါနဲ့”
အဲဒီစကားက ကျွန်မကို ခွန်အားပေးမယ့်အစား ပိုပြီး နာကျင်စေတယ်။ ပညာတတ်ဖြစ်ပြီးမှ ဒီလောက် မိုက်မဲခဲ့တာကို တွေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ရိုက်မိတယ်။
အဲဒီအချိန်မှာပဲ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်လာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကျောင်းသားဟောင်းလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ဖခင်က ကျွန်မရဲ့ အခြေအနေကို သိသွားပြီး သိန်းသုံးဆယ်ကို အတိုးမဲ့ ချေးပေးခဲ့တယ်။ သူက ပြောတယ်... “ဆရာမ... ကျွန်တော့်သားကို စာသင်ပေးတုန်းက ဆရာမရဲ့ စေတနာကို ကျွန်တော် ယုံတယ်။ ဆရာမ လူမှားယုံခဲ့တာက မှားပေမဲ့ ဆရာမရဲ့ လူ့ကျင့်ဝတ်က မမှားပါဘူး” တဲ့။
ကျွန်မ ကျောင်းကို ငွေတွေ ပြန်အပ်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့ အလုပ်ကတော့ ပြန်မရတော့ဘူး။ အဖြူအစိမ်း ဝတ်စုံလေးကို သေတ္တာထဲ သေသေချာချာ ခေါက်ထည့်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ မျက်ရည်တွေက အင်္ကျီအဖြူလေးပေါ်ကို တပေါက်ပေါက် ကျနေခဲ့တယ်။ ဒီဝတ်စုံကို ဝတ်ခွင့်ရဖို့ ကျွန်မ ဘယ်လောက် ကြိုးစားခဲ့ရလဲ။ အခုတော့... စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ အားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ။
ငါးနှစ်ကြာပြီးနောက်...။
ကျွန်မ အခုတော့ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းဘေး ဈေးဆိုင်လေးတစ်ခုမှာ မုန့်ဟင်းခါး ရောင်းနေပါတယ်။ မောင်လေးကတော့ ကျောင်းပြီးလို့ အလုပ်ရနေပြီ။ ကျွန်မကို သူက အနားယူဖို့ ပြောပေမဲ့ ကျွန်မ မနားချင်ဘူး။ အလုပ်လုပ်နေမှ စိတ်ထဲက နာကျင်မှုတွေကို ခဏမေ့ထားနိုင်တာ။
တစ်နေ့မှာ ကျောင်းကားတစ်စီး ဆိုင်ရှေ့မှာ ရပ်သွားတယ်။ အထဲကနေ အဖြူအစိမ်း ဝတ်စုံနဲ့ ဆရာမလေးတွေ ဆင်းလာကြတယ်။ သူတို့ရဲ့ တောက်ပတဲ့ မျက်နှာလေးတွေ၊ သေသပ်တဲ့ ဝတ်စုံလေးတွေကို ကြည့်ရင်း ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ဟာခနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ တစ်ချိန်က အဲဒီနေရာမှာ ကျွန်မ ရှိခဲ့တာ။
ကျွန်မရဲ့ လက်တွေက အခုတော့ မြေဖြူတွေ ကိုင်ရမယ့်အစား ဟင်းရည်အိုးတွေ၊ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေနဲ့ ပေကျံနေပြီ။ လှပတဲ့ လက်သည်းလေးတွေအစား ကြမ်းတမ်းတဲ့ လက်ဖဝါးတွေကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီ။ ကိုသန့်ဇင်ကို အခုထိ ရှာမတွေ့သေးသလို၊ ကျွန်မလည်း သူ့ကို ရှာမနေတော့ပါဘူး။ သူ့ကို ခွင့်လွှတ်တာ မဟုတ်ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ သူ့ကြောင့် ကျွန်မဘဝကို ထပ်ပြီး အဆိပ်မခတ်ချင်တော့လို့။
ညနေပိုင်း ဆိုင်သိမ်းတော့ သေတ္တာအဟောင်းလေးထဲက အဖြူအစိမ်း ဝတ်စုံလေးကို ထုတ်ကြည့်မိတယ်။ အင်္ကျီလေးက ဟောင်းနွမ်းပြီး ဝါကျင့်ကျင့် အရောင်သန်းနေပြီ။ ဒါဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ အကြွင်းအကျန်ပဲ။
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်မိတယ်။ မျက်နှာမှာ ရင့်ကျက်မှုတွေထက် နာကျင်မှုတွေက ပိုပြီး အထင်အရှား။ ကျွန်မမှာ ဘာမှ မကျန်တော့ဘူးလို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အသက်ရှင်နေရဆဲပါ။ ဒါပေမဲ့ အရင်လို ဖြူစင်တဲ့ အပြုံးတွေ၊ လောကကြီးကို ယုံကြည်တဲ့ စိတ်တွေတော့ ဘယ်တော့မှ ပြန်မရနိုင်တော့ဘူး။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးမှာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာတစ်ခု ရလိုက်တယ်။ အချစ်ဆိုတာ လူတစ်ယောက်ကို ကောင်းကင်ဘုံကို ပို့ဆောင်နိုင်သလို၊ ငရဲတွင်းထဲကိုလည်း ဆွဲချနိုင်တယ်ဆိုတာပါပဲ။ အထူးသဖြင့် ကိုယ့်ရဲ့ တန်ဖိုးကို တခြားလူတစ်ယောက်ရဲ့ လက်ထဲ ပုံအပ်လိုက်တဲ့နေ့ကစပြီး ကိုယ့်ဘဝဟာ ကိုယ့်အတွက် မဟုတ်တော့ဘူးဆိုတာပါပဲ။
ကျွန်မ ဝတ်စုံလေးကို ပြန်သိမ်းလိုက်တယ်။ အပြင်မှာတော့ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ အဖြူနဲ့ အစိမ်း... ကျွန်မဘဝရဲ့ အလှပဆုံးနဲ့ အနာကျင်ဆုံး အရောင်တွေအဖြစ် ထာဝရ ကျန်ရစ်နေတော့မှာပါ။
နိဂုံးသင်ခန်းစာ - လူတစ်ယောက်ကို ချစ်ခြင်းထက် ကိုယ့်ရဲ့ သိက္ခာနဲ့ တန်ဖိုးကို ပိုပြီး မြတ်နိုးတတ်ပါစေ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်ခွက်တစ်ခုလိုပါပဲ... တစ်ခါကွဲသွားရင် ဘယ်လောက်ပဲ ပြန်ဆက်ဆက် အပ်ကြောင်းရာတွေကတော့ ထင်ကျန်နေမှာပါ။