ပြီးပြည့်စုံသောအလှူ
ပြီးပြည့်စုံသောအလှူ
မိုးဦးကျကာလ၏ စိုစွတ်ထိုင်းမှိုင်းသော လေထုသည် ဆရာကြီးများနားနေဆောင်အတွင်းသို့ တိုးဝှေ့ဝင်ရောက်လာသည်။ ဟောင်းနွမ်းနေသော သစ်သားစားပွဲပေါ်တွင် တင်ထားသည့် လက်ဖက်ရည်ကြမ်းအိုးမှ အငွေ့တလူလူ ထွက်နေသော်လည်း ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ အေးစက်လှသော အတိတ်တစ်ခု၏ အငွေ့အသက်တို့က ကြီးစိုးနေဆဲ။ ဆရာမလေးတွေက ဝါဆိုသင်္ကန်းကပ်ဖို့ ကိစ္စကို စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုင်ပင်နေကြသည်။ ကျောင်းသားတစ်ယောက် ဘယ်လောက်ကောက်ရမလဲဆိုသည့် မေးခွန်းက ကျွန်တော့်နားထဲမှာ ဆူးတစ်ချောင်းလို စိုက်ဝင်သွားသည်။ ယခင်ကျောင်းအုပ်ကြီး ချန်ထားရစ်ခဲ့သည့် ရှုပ်ထွေးသော စာရင်းအင်းများနှင့် ငွေကြေးအရှုပ်အထွေးများက ရွာသူရွာသားတွေကြားမှာ ကျွန်တော်တို့ ဆရာ၊ ဆရာမတွေအပေါ် ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့စေခဲ့သည်။ ထို့ထက် ပို၍ နာကျင်စရာကောင်းသည်မှာ ကျွန်တော့်ဘဝ၏ အချစ်ဆုံးသူ၊ ကျွန်တော့်ကြောင့် ပျက်စီးဆုံးရှုံးခဲ့ရသော "နွေး" ၏ အမှတ်တရများပင် ဖြစ်သည်။
"နေကြဦး ... နေကြဦး ... ကျောင်းသားတွေကို ပိုက်ဆံကောက်မှ ဝါဆိုသင်္ကန်းကပ်မယ်ဆိုရင် နေလိုက်တော့" ဟု ကျွန်တော် ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်မိသည်။ ဆရာမလေးတွေ၏ မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်ရိပ်များ ယှက်သန်းသွားသည်။ ငွေကြေးဆိုသည်မှာ စေတနာကို အညှိုးနွမ်းစေနိုင်သည့် အရာမှန်း ကျွန်တော် အသိဆုံးဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော ငါးနှစ်က နွေးနှင့် ကျွန်တော်သည်လည်း ဤကျောင်းလေးမှာပင် ဆရာ၊ ဆရာမအဖြစ် တာဝန်ကျခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော်သည် စည်းကမ်းကြီးလွန်းသော၊ အမှားမခံတတ်သော၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အမြဲမှန်သည်ဟု ထင်တတ်သော လူငယ်တစ်ယောက်။ ကျောင်းအတွက် အလှူငွေကောက်ခံရာတွင် ငွေတစ်သောင်း ပျောက်ဆုံးသွားမှုကို အခြေခံ၍ နွေးကို ကျွန်တော် သံသယဝင်ခဲ့ဖူးသည်။ "နွေး ... မင်းပဲ ဒီစာရင်းကို ကိုင်တာလေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ပိုက်ဆံက မကိုက်ရတာလဲ" ဟု ကျွန်တော် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ နွေး၏ မျက်လုံးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝေ့သီကာ "ကိုကို ... နွေးကို မယုံဘူးလား" ဟု တိုးညင်းစွာ မေးခဲ့သည့် ထိုအသံကို အခုထိ ကြားနေရဆဲ။ ကျွန်တော်၏ မာနနှင့် ဒေါသကြောင့် "ယုံကြည်မှုဆိုတာ အထောက်အထားနဲ့မှ ခိုင်မာတာ" ဟု ရက်စက်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့မိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုငွေသည် ကျွန်တော်ကိုယ်တိုင် စာအုပ်ကြားထဲ ညှပ်ထားမိမှန်း သိလိုက်ရချိန်မှာတော့ နွေးသည် ကျောင်းမှ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပြီ။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို မည်သည့်စာမျှ မချန်ခဲ့သလို၊ မည်သည့်ရှင်းပြချက်ကိုမှလည်း နားမထောင်တော့ဘဲ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။
အခုလည်း ကျွန်တော် မကြည်ဖြူသော အလှူကို မလုပ်ချင်ပါ။ ကလေးတွေဆီက ပိုက်ဆံကောက်တာဟာ ကြောက်လို့ပေးတာမျိုး၊ မပါမဖြစ်လို့ ပေးတာမျိုး ဖြစ်နေမှာကို ကျွန်တော် ကြောက်သည်။ "နင်တို့လှူမယ်ဆိုတာ မကြည်ဖြူစိတ်၊ ကြောက်စိတ်တွေကနေ ရလာတဲ့ အလှူငွေနဲ့ လှူရမယ်ဆိုတာ မဟုတ်သေးပါဘူး" ဟု ကျွန်တော် ထပ်လောင်းပြောလိုက်သည်။ ဆရာမလေး စန္ဒာကတော့ ဇွဲမလျှော့ဘဲ "ဆရာကတော့ လုပ်ပြီ၊ ဘယ်ကပိုက်ဆံနဲ့ လုပ်မှာလဲ၊ ဆရာ့အိတ်ထဲက စိုက်မှာလား" ဟု ခနဲ့သလို မေးသည်။ ကျွန်တော် ပြုံးလိုက်မိသည်။ ကျွန်တော့်အိတ်ထဲမှာ ပိုက်ဆံအများကြီး မရှိသော်လည်း နွေးသင်ပေးခဲ့သော "စေတနာ" ဆိုသည့် အရာတော့ ရှိသည်။ ကျွန်တော် အိတ်ကပ်ထဲမှ တန် တစ်ရွက်ကို ထုတ်လိုက်သည်။ "တစ်ပြားမှ စိုက်စရာမလိုဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရအောင်လုပ်မယ်၊ ငါက စေတနာသန့်သန့်နဲ့ စလှူမယ်၊ ဟောဒီမှာ စထည့်တယ်" ဟု ပြောရင်း ကျွန်တော် အစီအစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။
ကျောင်းတက်ခေါင်းလောင်းသံ မြည်လာသည်။ အတိတ်က နွေးနှင့် ကျွန်တော် အတူတူ လျှောက်ခဲ့သော စင်္ကြံလမ်းလေးအတိုင်း လျှောက်လာရင်း အတန်းထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်။ ကလေးငယ်များ၏ တောက်ပသော မျက်လုံးလေးများကို ကြည့်ရင်း ကျွန်တော် စည်းရုံးရသည်။ "သားတို့ သမီးတို့ ဝါဆိုသင်္ကန်း မကပ်ချင်ဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သောအခါ ကလေးအားလုံး၏ "ကပ်ချင်ပါတယ် ဆရာကြီး" ဆိုသည့် အသံက ကျောင်းလေးတစ်ခုလုံး ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ဆွမ်းကပ်ချင်သလား၊ ထမင်းလက်ဆုံ စားချင်သလားဟု မေးသည့်အခါတွင်လည်း ကလေးတို့၏ ပျော်ရွှင်ရိပ်များက မျက်နှာထက်တွင် အတိုင်းသား။ သို့သော် ကျွန်တော် သူတို့ကို ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မတောင်းခဲ့ပါ။ "လပြည့်နေ့ မနက် နာရီကစပြီး သားတို့ သမီးတို့ အိမ်ကနေ ဆန်တစ်ဆုပ်၊ ဆီတစ်ဇွန်း၊ ဆားတစ်နည်း၊ ကြက်သွန်တစ်ဥစီ ယူခဲ့ကြ၊ ခြံထဲက ရတဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက် တစ်ခက်စီ ယူခဲ့ကြ၊ အဲဒါဟာ ပိုက်ဆံထက် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အလှူပဲ" ဟု ကျွန်တော် လမ်းညွှန်လိုက်သည်။ ကလေးတွေ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ဝင်စားမှုနှင့် ကြည်နူးမှုတို့ ရောယှက်နေသည်။ ဒါဟာ နွေး အမြဲတမ်း ဖြစ်စေချင်ခဲ့တဲ့ "ပြီးပြည့်စုံတဲ့ အလှူ" မျိုးပေါ့။ နွေးသာ ရှိနေရင် ကျွန်တော့်ကို ပြုံးပြီး ကြည့်နေမှာ အသေအချာပင်။
ရက်အနည်းငယ် ကြာသော်လည်း ကျွန်တော့်စိတ်ထဲတွင် လေးလံနေဆဲ။ နွေး ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက်ပိုင်း ကျွန်တော် သူမကို အနှံ့အပြား လိုက်ရှာခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏ မိဘများဆီ သွားခဲ့သော်လည်း "သမီးက နင့်ကို ခွင့်မလွှတ်နိုင်ဘူးတဲ့၊ ငါတို့ကိုလည်း ဘယ်မှာနေတယ်ဆိုတာ မပြောခဲ့ဘူး" ဆိုသည့် စကားက ကျွန်တော့်နှလုံးသားကို ဓားနှင့် မွှန်းသလို ခံစားခဲ့ရသည်။ ဖုန်းဆက်သော်လည်း မကိုင်၊ စာပို့သော်လည်း မဖတ်။ အွန်လိုင်းတွင် သူမ၏ ပရိုဖိုင်လေးကိုသာ ငေးကြည့်ရင်း ကျွန်တော် နောင်တများစွာဖြင့် ရှင်သန်ခဲ့ရသည်။ ဒီဝါဆိုသင်္ကန်းကပ်ပွဲသည် ကျွန်တော့်အတွက်တော့ နွေးကို တောင်းပန်ခြင်း တစ်မျိုးလည်း ဖြစ်သည်။ သူမ မြတ်နိုးခဲ့သော ကလေးငယ်များ၊ သူမ တန်ဖိုးထားခဲ့သော စေတနာသန့်သန့်ဖြင့် ပြုလုပ်မည့် အလှူ။ ညဦးပိုင်းတွင် ကျောင်းဝင်းအတွင်း တစ်ယောက်တည်း ထိုင်နေရင်း မိုးဖွဲလေးများ ကျလာသည်။ "နွေး ... ကိုကို့ကို မြင်နေရလား၊ နွေး မကြိုက်တဲ့ ပိုက်ဆံကောက်တာတွေ ကိုကို မလုပ်တော့ဘူးနော်" ဟု တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။ လေထဲတွင် လွင့်ပါလာသော ပန်းရနံ့သင်းသင်းလေးက နွေး၏ ကိုယ်သင်းနံ့လေးလိုလို။
အလှူနေ့ မတိုင်မီ ညတွင် ထူးခြားသော ဖုန်းတစ်ဆက် ဝင်လာသည်။ စိမ်းနေသော ဖုန်းနံပါတ်ကို ကျွန်တော် တုန်ရင်စွာ ကိုင်လိုက်သည်။ တစ်ဖက်မှ ထွက်ပေါ်လာသော အသံသည် ကျွန်တော် နေ့ညမပြတ် လွမ်းဆွတ်ခဲ့ရသော အသံ။ သို့သော် ထိုအသံသည် အားနည်းလွန်းနေသည်။ "ကိုကို ... နွေးပါ" တဲ့။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ "နွေး ... နွေး ဘယ်မှာလဲ၊ ကိုကို တောင်းပန်ပါတယ်၊ နွေးရယ် ... ကိုကို့ဆီ ပြန်လာပါ" ဟု ငိုရှိုက်ရင်း ပြောလိုက်မိသည်။ သို့သော် နွေးက အေးစက်စွာ ရယ်သည်။ "နောက်ကျသွားပြီ ကိုကို၊ နွေး အခု နာတာရှည် ရောဂါတစ်ခုနဲ့ ဆေးရုံမှာ၊ နွေးမှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူး၊ ကိုကို့ကျောင်းမှာ အလှူလုပ်မယ့် သတင်းကို နွေး ကြားတယ်၊ အဲဒါကြောင့် နွေး စိတ်အေးသွားပြီ၊ ကိုကို နွေးပြောခဲ့တဲ့ စေတနာအကြောင်းကို နားလည်သွားပြီပဲ" ဟု ပြောကာ ဖုန်းကျသွားသည်။ ကျွန်တော် ပြန်ခေါ်သော်လည်း စက်ပိတ်သွားပြီ။ ထိုညက ကျွန်တော် မအိပ်နိုင်ခဲ့ပါ။ အလှူအတွက် ပြင်ဆင်နေရင်း မျက်ရည်များက ဟင်းအိုးထဲသို့ပင် တစ်စက်စက် ကျနေခဲ့သည်။ နွေးကို ဆုံးရှုံးရတော့မည်ဆိုသည့် အသိက ကျွန်တော့်ကို ရူးသွပ်လုနီးပါး ဖြစ်စေသည်။
ဝါဆိုလပြည့်နေ့ မနက်။ ကလေးငယ်လေးများက ကိုယ်စီကိုယ်ငှ ဆန်ထုတ်လေးများ၊ ဟင်းသီးဟင်းရွက်လေးများကို ကိုင်ကာ ကျောင်းသို့ ပျော်ရွှင်စွာ ရောက်လာကြသည်။ တစ်ရွာလုံးကလည်း ဒီလို အလှူမျိုးကို မတွေ့ဖူးသဖြင့် ဝိုင်းဝန်းကူညီကြသည်။ ဘုန်းကြီးကျောင်းသို့ ဆွမ်းကပ်ရန် ပြင်ဆင်ကြသည်။ စုပေါင်းအင်အားဖြင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဆွမ်းနှင့် ဟင်းနံ့များက ကျောင်းလေးတစ်ခုလုံး မွှေးပျံ့နေသည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်ရင်ထဲမှာတော့ ပြာပုံအတိ။ လှူဖွယ်ပစ္စည်းများကို ကြည့်ရင်း နွေး၏ မျက်နှာကိုသာ မြင်ယောင်နေသည်။ အလှူက ပြီးပြည့်စုံနေပြီ။ ကလေးတွေလည်း ဗိုက်ဝဝ စားနေကြသည်။ ရွာသားတွေလည်း ကြည်နူးနေကြသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ ဖုန်းကိုသာ လက်မှမချဘဲ နွေးဆီက ဖုန်းအလာကို စောင့်နေမိသည်။ ထိုစဉ် ကျောင်းဝင်းထဲသို့ လူစိမ်းတစ်ယောက် ဝင်လာသည်။ သူက နွေး၏ မောင်လေး ဖြစ်နေသည်။ သူ့မျက်နှာတွင် ဝမ်းနည်းရိပ်များ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး လက်ထဲတွင် စာအိတ်တစ်အိတ် ပါလာသည်။ "အစ်မ ... ဆုံးသွားပြီ ဆရာ၊ မနေ့ညက ဖုန်းဆက်ပြီး မကြာခင်မှာပဲ ... ဒီစာအိတ်ကို ဆရာ့ကို ပေးခိုင်းသွားတယ်" ဟု ပြောရင်း သူက ငိုချလိုက်သည်။
ကျွန်တော်၏ ကမ္ဘာကြီး ပြိုလဲသွားခဲ့ပြီ။ တုန်ရင်နေသော လက်များဖြင့် စာအိတ်ကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်သည်။ ထိုထဲတွင် ကျွန်တော် ယခင်က ပျောက်သွားသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သော ငွေတစ်သောင်းတန်လေးနှင့် စာတစ်စောင် ပါလာသည်။ "ကိုကို ... ဒီပိုက်ဆံကို နွေး ပြန်ရှာတွေ့ခဲ့တာ ကြာပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ကိုကို့ရဲ့ သံသယတွေက နွေးရဲ့ နှလုံးသားကို သတ်ပစ်ခဲ့တာ၊ အခု ဒီပိုက်ဆံကို ကိုကို့ရဲ့ 'ပြီးပြည့်စုံတဲ့အလှူ' မှာ ထည့်လှူပေးပါ၊ နွေး ခွင့်လွှတ်ခဲ့ပါတယ်" တဲ့။ ကျွန်တော် အလှူမဏ္ဍပ်အလယ်မှာတင် ဒူးထောက်ကျကာ အော်ဟစ်ငိုကြွေးမိသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူများ၏ အံ့သြသော အကြည့်များကို ကျွန်တော် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့။ ကျွန်တော် ဖြစ်စေချင်သော အလှူသည် အောင်မြင်သွားခဲ့သော်လည်း ကျွန်တော် အချစ်ဆုံးသူကိုတော့ ထာဝရ လက်လွှတ်လိုက်ရပြီ။ ပြီးပြည့်စုံသော အလှူတစ်ခုဖြစ်ဖို့ ကျွန်တော် ပေးဆပ်လိုက်ရသည်မှာ နွေး၏ အသက်နှင့် ကျွန်တော့်ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုများ ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အလှူပွဲ ပြီးသွားသော်လည်း ကျောင်းလေးက တိတ်ဆိတ်နေဆဲ။ ကလေးတွေ ပြန်သွားကြပြီ၊ ဆရာမတွေလည်း နားနေကြပြီ။ ကျွန်တော်ကတော့ နွေးပေးခဲ့သည့် ငွေတစ်သောင်းတန်လေးကို ဘုရားစင်ရှေ့မှာ တင်ရင်း ငေးကြည့်နေမိသည်။ အလှူဆိုသည်မှာ ပစ္စည်းဝတ္ထုထက် စေတနာက အဓိကမှန်း ကျွန်တော် သိခဲ့ရသလို၊ အချစ်ဆိုသည်မှာလည်း ယုံကြည်မှုထက် တန်ဖိုးရှိတာ ဘာမှမရှိကြောင်း နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရသည်။ ကျွန်တော်သည် ကျောင်းအုပ်ကြီး တစ်ယောက်အနေဖြင့် အောင်မြင်ခဲ့သော်လည်း ချစ်သူတစ်ယောက်အနေဖြင့်တော့ အရှုံးကြီး ရှုံးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဟောဒီမှာ ... ဆန်တစ်ဆုပ်၊ ဆီတစ်ဇွန်းနဲ့ လုပ်ခဲ့တဲ့ အလှူကတော့ ရွာသူရွာသားတွေရဲ့ ပါးစပ်ဖျားမှာ "ပြီးပြည့်စုံတဲ့အလှူ" အဖြစ် ကျန်ရစ်နေခဲ့ပါတော့သည်။ သို့သော် ကျွန်တော့်နှလုံးသားထဲမှာတော့ ဘယ်တော့မှ မပြည့်စုံနိုင်တော့မည့် ကွက်လပ်တစ်ခု ထာဝရ ကျန်ရစ်ခဲ့လေပြီ။
မေတ္တာဆိုတာ အလှူပေးသလို ပေးကမ်းရုံနဲ့ မပြီးပါဘူး၊ ယုံကြည်မှုဆိုတဲ့ အခြေခံအုတ်မြစ် မရှိရင် အဲဒီမေတ္တာဟာ အချိန်မရွေး ပြိုလဲပျက်စီးသွားနိုင်ပါတယ်။