နွေမှာ ငိုသော ရွာတရွာ

 နွေမှာ ငိုသော ရွာတရွာ

နွေဦး၏ အပူရှိန်က ကန်စွန်းပင်လှရွာလေးကို တငွေ့ငွေ့ လောင်မြိုက်နေသည်။ ကျွန်တော့် ကျောပြင်ပေါ်တွင် ချွေးစေးများက စမ်းချောင်းလေးသဖွယ် စီးကျနေပြီး လက်သန်းတလုံးစာ ရွှေရောင်ကောက်ရိုးဖတ်ကလေးများက ရင်ဘတ်တွင် ကပ်ငြိနေ၏။ နွားစာစဉ်းခုံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ‘ဒေါက်... ဒေါက်...’ ဆိုသည့် အသံမှာ ကျွန်တော့် ဘဝ၏ စည်းချက်တခုလိုပင်။ သို့သော် ထိုနေ့က ကိုဖိုးဒန်၏ အော်သံက ထိုစည်းချက်ကို ဖျတ်ခနဲ ရပ်တန့်သွားစေခဲ့သည်။

“ဟေ့ အေးမ၊ နင့်ကို ဆရာဝန်ကြီးက မှာလိုက်တယ်ပေါ့၊ ဘာပြုလို့ မှန်မှန်လာပြီး မကုသာလဲတဲ့၊ မေးလိုက်သယ်ဗျား”

ကိုဖိုးဒန်၏ အသံသြသြကြီးကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ကျွန်တော် နွားစာစဉ်းခုံမှ အမြန်ထလာမိသည်။ ဖဲထီးကြီးကို ချိုင်းကြားညှပ်ပြီး လွယ်အိတ်နွမ်းနွမ်းကြီးနှင့် လျှောက်လာသော ကိုဖိုးဒန်ကို ကျွန်တော် လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင် တချက်မျှ လှုပ်ခတ်သွားသည်။ အေးမ... ကျွန်တော့် ဇနီးသည်၊ ဘာလို့ ဆရာဝန်ကြီးဆီ မသွားဘဲ နေရတာလဲ။ 

“ဗျို့၊ အစ်ကိုဖိုးဒန်” ဟု ကျွန်တော် လှမ်းခေါ်လိုက်တော့ သူက ဆတ်ခနဲ ရပ်ကြည့်သည်။ “မင့်မိန်းမ မိမှေးက မှာလိုက်ပါ့ဗျား၊ ဆားပေးနေသာ တွေ့လို့ တန်းစီပြီး ဝယ်လိုက်ဦးမယ်တဲ့” ဟု သူက အလိုက်တသိ သတင်းပေး၏။ 

ကျွန်တော် ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ကိုဖိုးဒန် အစောပိုင်းက အော်ခဲ့သော စကားလုံးများကသာ ဝဲလည်နေသည်။ မျက်ခမ်းစပ် ဆရာဝန်ကြီးက အေးမကို မှာလိုက်သည်ဆိုပါလား။ အေးမက မျက်စိနာနေတာ ကြာပြီ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော့်ကိုတော့ “နေသာသွားပါပြီ တောသားရဲ့၊ ခဏခဏ မြို့တက်နေရင် စရိတ်က ကုန်ဦးမယ်” ဟု အမြဲ ငြင်းဆန်ခဲ့သူ။ 

“ဆရာဝန်ကြီးက ဘာမှာလိုက်သာလဲဗျ၊ ပြောပါဦး” ဟု ကျွန်တော်က မီးခြစ်ကလေး ကမ်းပေးရင်း ခုံတန်းလျားတွင် ဝင်ထိုင်ကာ မေးမိသည်။ ကိုဖိုးဒန်က ဆေးလိပ်ကို ဖျစ်ညှစ်ကာ သွားရည်တွေကို ခါထုတ်ရင်း “အေးမက မျက်သားကျင်သာ၊ မင့်ဒွေးလေးက မျက်မွှေးစိုက်သာ၊ မှာလိုက်သာကတော့ နှစ်ယောက်လုံးပဲ။ ပျောက်စရှိရင် တလက်စတည်း ပျောက်သွားစေချင်သယ်တဲ့၊ စိတ်မချလို့ ယောက်ျားက မလွှတ်ရင်လည်း ယောက်ျားပါ ခေါ်ခဲ့တဲ့” ဟု ပြောကာ ရယ်လိုက်သည်။

သူရယ်သော်လည်း ကျွန်တော် မရယ်နိုင်ပါ။ အေးမက မျက်စိ ဝေဒနာ ခံစားနေရသည်မှာ ကျွန်တော် ထင်ထားသည်ထက် ပိုဆိုးနေသလား။ မျက်ခမ်းစပ် ပပျောက်ရေး အဖွဲ့က ဆရာဝန်ကြီးက လူနာတွေကို နာမည်မှတ်မိနေသည်အထိ ဖြစ်နေလျှင် အေးမ၏ အခြေအနေက သာမန်မဟုတ်တော့သည်မှာ သေချာသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ နွားစာစဉ်းလိုက်၊ လယ်ထဲဆင်းလိုက်နှင့် ဇနီးသည်၏ မျက်လုံးထဲမှ နာကျင်မှုတွေကို မမြင်ခဲ့မိဘဲ ရှိနေခဲ့သည်။

“ဆရာဝန်ကြီးက စေတနာကောင်းပါ့ဗျာ၊ မြို့ကို ခဏခဏ ခေါ်နေသာ မြို့စရိတ် ကုန်မှာစိုးလို့ နေမှာပေါ့” ဟု ကျွန်တော်က ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှစ်သိမ့်သလို ပြောမိသည်။ သို့သော် စိတ်ထဲတွင်တော့ မလုံမလဲ ဖြစ်မှုတခုက နွေပူရှိန်ထက် ပို၍ ပူလောင်နေလေပြီ။

ညနေစောင်းတွင် အေးမ တယောက် ဆားထုတ်ကလေး ကိုင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာသည်။ သူမ၏ မျက်နှာက နေလောင်ထားသဖြင့် နီမြန်းနေပြီး မျက်တောင်ကလေးများက စုကပ်နေသလိုပင်။ မျက်လုံးအိမ်ကလေးများမှာလည်း နီရဲလျက်။ ကျွန်တော်က ရေအိုးစင်နားတွင် ထိုင်စောင့်နေပြီး သူမ ရောက်လာသည်နှင့် “အေးမ... ကိုဖိုးဒန်နဲ့ တွေ့ခဲ့တယ်” ဟု ခပ်ပြတ်ပြတ် ပြောလိုက်သည်။

အေးမသည် ဆားထုတ်ကို ပြာပုံဘေးတွင် ချလိုက်ရင်း ကိုယ်ကို တချက် တွန့်သွားသည်ကို ကျွန်တော် မြင်လိုက်ရသည်။ “ဘာတဲ့လဲ တောသားရဲ့၊ ကိုဖိုးဒန်ကလည်း ပါးစပ်က မစောင့်ဘူး” ဟု သူမက အသံတိုးတိုးဖြင့် ပြန်ပြောသည်။

“ဆရာဝန်ကြီးက နင့်ကို မှာလိုက်တယ်၊ ဘာလို့ ဆေးလာမကုတာလဲတဲ့။ မျက်သားကျင်တာက မကုရင် ကွယ်သွားတတ်တယ်လို့ မပြောဘူးလား။ နင် ငါ့ကို ဘာလို့ လိမ်တာလဲ အေးမ။ ပိုက်ဆံကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ကို အလုပ်ရှုပ်မှာ စိုးလို့လား” 

ကျွန်တော့် အသံက နည်းနည်း ကျယ်သွားသည်။ အေးမသည် ခေါင်းငုံ့ထားပြီး ဘာမျှ မပြော။ ခဏကြာမှ “ကျွန်မ နေကောင်းပါတယ်၊ အဲဒီ ဆရာဝန်ကြီးကလည်း လူနာကို အရမ်း ဂရုစိုက်လွန်းလို့ပါ။ မြို့ကို တက်ရတာလည်း ဝေးတယ်၊ ရှင်လည်း အလုပ်ပျက်တယ်၊ အဲဒါကြောင့် မသွားဖြစ်တာပါ” ဟု ဆင်ခြေပေးသည်။

“မရဘူး အေးမ၊ မနက်ဖြန် ငါကိုယ်တိုင် လိုက်ပို့မယ်။ ဆရာဝန်ကြီးက မှာတောင် မှာလိုက်သေးတယ်၊ ယောက်ျားက မလွှတ်ရင် ယောက်ျားပါ ခေါ်ခဲ့တဲ့။ ငါက နင့်ကို မလွှတ်တဲ့ လူယုတ်မာကြီး ဖြစ်နေပြီ”

ကျွန်တော် စိတ်တိုတိုနှင့် ပြောလိုက်သော်လည်း အေးမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိတ်လန့်ရိပ်တခု ဖြတ်ပြေးသွားသည်ကို သတိမထားမိခဲ့။ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ရာတွင် တိုက်ရိုက် မကြည့်ဘဲ မျက်လွှာချကာသာ ကြည့်နေတတ်သည်။ ထိုစဉ်က ကျွန်တော် ထင်ခဲ့သည်မှာ သူမသည် ကျွန်တော့်ကို အားနာနေသည်ဟူ၍သာ။ 

ညစာ စားကြသည့်အခါ အေးမက ထမင်းဝိုင်းတွင် ဟင်းခက်ရင်း လက်က နည်းနည်း တုန်နေသည်။ ဟင်းရည်ပန်းကန်ကို ချရာတွင်လည်း ပန်းကန်အနားနှင့် ခလောက်ကနဲ ရိုက်မိ၏။ “ကြည့်လုပ်ပါဦး အေးမရယ်၊ နင် မျက်စိက တကယ် မကောင်းတော့တာလား” ဟု ကျွန်တော်က စိုးရိမ်တကြီး မေးမိတော့ သူမက “မှောင်လို့ပါ တောသားရယ်၊ မီးခွက်က မှိန်နေတာကိုး” ဟု ခပ်အေးအေးပင် တုန့်ပြန်သည်။

ကျွန်တော် မသိခဲ့ပါ။ သူမ၏ ကမ္ဘာလေးမှာ တဖြည်းဖြည်း မှောင်အတိ ကျလာနေပြီ ဆိုသည်ကို။ သူမ ဖုံးကွယ်ထားသော လျှို့ဝှက်ချက်မှာ ကျွန်တော့် အပေါ် ထားသော ချစ်ခြင်းတရားကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် ကြောက်ရွံ့မှုကြောင့်လား ဆိုသည်ကို ကျွန်တော် မခန့်မှန်းနိုင်ခဲ့။

နောက်တနေ့ မြို့ကို ရောက်တော့ ဆေးရုံခန်းထဲတွင် လူတွေ ပြည့်နှက်နေသည်။ “နေစော်” နံသူများ၊ “ချွေးစော်” နံသူများကြားတွင် ကျွန်တော်နှင့် အေးမလည်း တဦး အပါအဝင် ဖြစ်သည်။ ဆရာဝန်ကြီးက အေးမကို မြင်သည်နှင့် စာအုပ်ကို ပိတ်ကာ “ဟော... လာပါပြီဗျာ၊ မအေးမ၊ ခင်ဗျားကို ကျုပ်က မျှော်နေတာ” ဟု နွေးနွေးထွေးထွေး နှုတ်ဆက်သည်။

ဆရာဝန်ကြီးက အေးမ၏ မျက်လုံးကို သေချာစွာ စစ်ဆေးနေသည်။ ကျွန်တော်က ဘေးနားမှ ရပ်ကြည့်ရင်း စိုးရိမ်စိတ်ဖြင့် လက်ဖျားများ အေးစက်နေမိ၏။ ဆရာဝန်ကြီး၏ မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်း တည်ကြည်လေးနက်လာသည်။ 

“ခင်ဗျား ယောက်ျားက ဒါလား” ဆရာဝန်ကြီးက ကျွန်တော့်ကို လက်ညှိုးထိုးကာ မေးသည်။ ကျွန်တော်က ခေါင်းငြိမ့်ပြလိုက်သည်။

“မောင်ရင်... ခင်ဗျား မိန်းမကို ဘယ်လိုများ ကြည့်ထားတာလဲ။ သူ့မျက်လုံးက မျက်ခမ်းစပ်ရုံတင် မဟုတ်ဘူး၊ မျက်သားတွေက တအား တက်နေပြီ။ ကျုပ် ပေးလိုက်တဲ့ ဆေးတွေကိုရော မှန်မှန် ထည့်ရဲ့လား”

ကျွန်တော် ကြောင်သွားသည်။ “ဗျာ... ဆေးတွေ ဟုတ်လား။ အေးမက ကျွန်တော့်ကို ဆေးပေးလိုက်တယ်လို့ မပြောဖူးဘူး ဆရာဝန်ကြီး။ သူမက မျက်စိနာတာ ပျောက်သွားပြီပဲ ပြောနေတာ”

ဆရာဝန်ကြီးက အေးမကို ကြည့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တချက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် ကုတင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေသော အေးမကို အပြင် ခဏ ထွက်ခိုင်းလိုက်၏။ အေးမသည် ယိုင်တိုင်တိုင်ဖြင့် အပြင်သို့ ထွက်သွားသည်။ ကျွန်တော့် ရင်ထဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သွား၏။ ဘာကြောင့် အေးမကို အပြင် ထွက်ခိုင်းရတာလဲ။ ဘာတွေများ ဖုံးကွယ်ထားလို့လဲ။

“မောင်ရင်... အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် ခင်ဗျား မိန်းမက ကျုပ်ဆီကို လာတာ သုံးခေါက် ရှိပြီ။ ဒါပေမဲ့ သူ လာတိုင်း ကျုပ် ပေးလိုက်တဲ့ ဆေးတွေကို သူ မဝယ်ဘူး။ ဆေးရုံက အလကားပေးတဲ့ ဆေးအပြင် ထပ်ဝယ်ရမယ့် ဆေးတွေကို သူ မဝယ်ဘဲ ပြန်သွားတာ။ ကျုပ်က မေးတော့ သူက ပြောတယ်၊ ‘ဆရာရယ်... ကျွန်မ ယောက်ျားက လယ်ထဲမှာ ပင်ပန်းနေတာ၊ ဒီဆေးဖိုးတွေက များလွန်းပါတယ်၊ ကျွန်မ မျက်စိက သက်သာမှာပါ’ တဲ့။ အခုတော့ ကြည့်ဦး၊ သူ့မျက်စိ တဖက်က လုံးဝ မြင်ကွင်း ပျောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ”

ကျွန်တော့် နားထဲတွင် မိုးကြိုးပစ်လိုက်သလိုပင်။ အေးမ... နင် ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ မိုက်ရတာလဲ။ ကျွန်တော် ငွေကို ရှာနိုင်ပါသည်။ ကျွန်တော် ပိုလုပ်နိုင်ပါသည်။ နင့်မျက်လုံး တဖက်နဲ့ လဲပြီးတော့မှတော့ ဒီငွေတွေက ဘာအသုံးကျမှာလဲ။

“နောက်တခု မောင်ရင်...” ဆရာဝန်ကြီးက ခဏ ရပ်ကာ ကျွန်တော့်ကို စေ့စေ့ကြည့်သည်။ “သူ အခု မျက်စိကွယ်လုနီးပါး ဖြစ်နေတာက ရောဂါကြောင့်တင် မဟုတ်ဘူး၊ အာဟာရ တအား ချို့တဲ့လို့လည်း ပါတယ်၊ ခင်ဗျား သူ့ကို ဘာတွေ ကျွေးထားလဲ။ သူ့သွေးတွေက အရမ်း နည်းနေတယ်”

ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်။ ညတိုင်း အေးမက ကျွန်တော့်ကို ဟင်းကောင်းတွေ ထည့်ပေးပြီး သူမကတော့ ဟင်းရည်နှင့် ဆားနှင့်သာ စားလေ့ရှိသည်ကို ကျွန်တော် သတိရသွားသည်။ ကျွန်တော်ကတော့ အလုပ်ပင်ပန်းလို့ ဆိုပြီး သူမ ပေးသမျှကို အားရပါးရ စားခဲ့မိသည်။ ဩော်... ကျွန်တော်ဟာ ဘယ်လောက်တောင် အတ္တကြီးတဲ့ ယောက်ျားလဲ။

ဆေးရုံမှ အပြန် လမ်းတလျှောက်တွင် ကျွန်တော်နှင့် အေးမ စကား တခွန်းမှ မပြောဖြစ်ကြ။ လှည်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း နွားလှည်းကလေး တရွေ့ရွေ့ သွားနေစဉ် နေပူရှိန်က ခေါင်းပေါ်တွင် တည့်တည့် ကျနေသည်။ အေးမသည် ခေါင်းမြီးခြုံထားပြီး ငြိမ်သက်နေ၏။

“ဘာလို့လဲ အေးမရယ်... ဘာလို့လဲ” ကျွန်တော့် အသံက တုန်ရီနေသည်။ “ငါ့ကို ဘာလို့ လိမ်တာလဲ။ ငါက နင့်ကို လုပ်ကျွေးနိုင်တဲ့ ယောက်ျားပဲ။ ဆေးဖိုးလေး ကုန်မှာစိုးလို့ နင့်မျက်လုံးကို အကန်းခံရသလား”

အေးမက မျက်နှာကို ဖုံးထားရာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖယ်လိုက်သည်။ သူမ၏ မျက်လုံးများတွင် မျက်ရည်များ ပြည့်နေသော်လည်း ထိုမျက်ရည်များက စီးမကျဘဲ ဝဲနေကြ၏။ “ရှင် မသိပါဘူး တောသားရယ်... ရှင် မနှစ်က နွားဝယ်တုန်းက ယူထားတဲ့ အကြွေးတွေ ဘယ်လို ကျေသွားလဲဆိုတာ ရှင် စဉ်းစားဖူးလား”

ကျွန်တော် ဆတ်ကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ ဟုတ်သည်... မနှစ်က နွားတရှဉ်း ဝယ်စဉ်က ယူထားသော အကြွေး ငါးရာမှာ ခြောက်လအတွင်း ကျေသွားခဲ့သည်။ အေးမက သူမ အမေဆီက အမွေရတာပါဟု ပြောပြီး ကျွန်တော့်ကို ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ 

“အဲဒီ ငွေတွေက... အမွေ မဟုတ်ဘူးလား”

အေးမက ခါးသက်သက် ပြုံးလိုက်သည်။ “ကျွန်မမှာ ဘာအမွေမှ မရှိပါဘူး တောသားရယ်။ မြို့က ဆေးရုံမှာ သွေးရောင်းလို့ ရတဲ့ ငွေတွေပါ။ ဆရာဝန်ကြီးက ခဏခဏ လာခိုင်းတာ မျက်စိအတွက်တင် မဟုတ်ဘူး၊ ကျွန်မ သွေးအားနည်းလို့ လာခိုင်းတာ။ ကျွန်မ သွားတိုင်း သွေးရောင်းရအောင် မျက်စိပြသလိုလိုနဲ့ သွားခဲ့တာပါ။ ရှင့်ကို အကြွေးရှင်တွေ ရှေ့မှာ ခေါင်းမဖော်နိုင် ဖြစ်မှာ စိုးလို့... ရှင့်ကို လူတောတိုးစေချင်လို့...”

ကျွန်တော့် လက်ထဲက နှင်တံကလေး လွတ်ကျသွားသည်။ ရင်ဘတ်တခုလုံး နာကျင်လွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် ကျပ်လာ၏။ ကျွန်တော် စီးခဲ့သော နွားလှည်း၊ ကျွန်တော် ထွန်ခဲ့သော လယ်၊ ကျွန်တော် စားခဲ့သော ထမင်း... အားလုံးက အေးမ၏ သွေးတွေ၊ အေးမ၏ မျက်လုံးတွေနှင့် လဲလှယ်ထားရခြင်းပါလား။

“နင်... နင် တော်တော် မိုက်တာပဲ အေးမရယ်။ နင် ငါ့ကို ချစ်တာလား၊ သတ်တာလား” ကျွန်တော် အော်ဟစ် ငိုချလိုက်မိသည်။ 

အေးမက ကျွန်တော့် လက်ကို အသာအယာ ဆုပ်ကိုင်လာသည်။ “မငိုပါနဲ့ တောသားရယ်၊ ကျွန်မ မျက်စိ တဖက် မမြင်ရလည်း ကျန်တဲ့ တဖက်နဲ့ ရှင့်ကို ကြည့်နေမှာပါ။ ရှင် စိတ်ချမ်းသာရင် ကျွန်မ ကျေနပ်ပါတယ်”

နွေဦး၏ လေပူများက ကျွန်တော်တို့ ဇနီးမောင်နှံကို ပတ်ချာလည် တိုက်ခတ်နေသည်။ ကန်စွန်းပင်လှ ရွာလေးသို့ အဝင်တွင် ကျွန်တော့် နှလုံးသားက အစိပ်စိပ် အမွှာမွှာ ကွဲအက်နေလေပြီ။ ကျွန်တော် ပျော်ရွှင်ခဲ့သော နွေရာသီတိုင်းသည် အေးမ၏ နာကျင်မှုတွေအပေါ် တည်ဆောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်ကို ကျွန်တော် နောက်ကျမှ သိခဲ့ရသည်။

ယခုဆိုလျှင် အေးမ၏ ဘယ်ဘက်မျက်လုံးမှာ လုံးဝ ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ညာဘက် မျက်လုံးကလေးကတော့ ဝေဝါးဝါး မြင်နေရသေးသော်လည်း ဆရာဝန်ကြီးက အမြဲ ဂရုစိုက်ရန် မှာထားသည်။ ကျွန်တော် လယ်မဆင်းတော့ဘဲ အေးမ ဘေးနားတွင်သာ အမြဲ ရှိနေပေးတော့သည်။ 

ရွာထဲမှ လူတွေက “စံဝကတော့ မိန်းမကို အလိုလိုက်တာ လွန်ရော” ဟု ပြောကြသည်။ ကိုဖိုးဒန်ကလည်း “ဟေ့ စံဝ၊ မင့်မိန်းမကို ဆရာဝန်ကြီးဆီ ထပ်မလွှတ်တော့ဘူးလား” ဟု နောက်ပြောင်တတ်သေးသည်။ သူတို့ မသိကြပါ။ ထိုအပြုံးများ၊ ထိုစနောက်မှုများ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘယ်လောက်ကြီးမားသော ပေးဆပ်မှုရှိခဲ့သည်ကို။

နွေရာသီ၏ မွန်းတည့်ချိန် တခုတွင် အေးမသည် အိမ်ရှေ့ ကနဖျင်းအောက်တွင် ထိုင်နေရင်း ဟိုးအဝေးက ကောင်းကင်ကြီးကို ငေးကြည့်နေသည်။ မမြင်ရသော မျက်လုံးတဖက်ကို မှိတ်ထားပြီး ကျန်သော မျက်လုံးလေးဖြင့် ကျွန်တော့်ကို ရှာနေတတ်သည်။ 

“တောသား... ရေလေး တခွက်လောက် တိုက်ပါဦး” ဟု သူမက လှမ်းခေါ်လျှင် ကျွန်တော် အပြေးအလွှား သွားတတ်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းကလေးတွေကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ကျွန်တော့် မျက်ရည်တွေ စီးကျလာမိသည်။

“နွေမှာ ငိုတဲ့ ရွာဆိုတာ ငါတို့ ရွာလား အေးမ၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့နှလုံးသားလား” ဟု ကျွန်တော် တိုးတိုးလေး မေးမိသည်။ 

အေးမက ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ ကျွန်တော့် ပခုံးပေါ် ခေါင်းလေး မှီထားသည်။ သူမအတွက်တော့ ပေးဆပ်ရခြင်းက ချစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ် ဖြစ်သော်လည်း၊ ကျွန်တော့်အတွက်မူ ထိုပေးဆပ်ခြင်းက ထာဝရ နောင်တ ဖြစ်နေတော့မည်။

ဤနွေရာသီသည် ကျွန်တော်တို့အတွက် အပူဆုံး နွေတခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရွာကလေးသည် အေးချမ်းစွာ ရှိနေသော်လည်း ကျွန်တော်တို့ အိမ်ကလေးထဲတွင်မူ တိတ်ဆိတ်သော ငိုကြွေးသံများ ပြည့်နှက်နေ၏။ လူတယောက်၏ တန်ဖိုးကို သူ ရှိနေစဉ်ကထက် သူ ဆုံးရှုံးသွားသော အရာများမှတဆင့် မြင်တွေ့ရခြင်းက အဆိုးရွားဆုံးသော သင်ခန်းစာပင် ဖြစ်သည်။

နောင်တ ဆိုသည်မှာ ရှေ့က သွားလေ့မရှိ။ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားပြီးမှ နောက်ကနေ တရွေ့ရွေ့ လိုက်လာတတ်သော အရိပ်ဆိုးတခုသာ ဖြစ်သည်။ ကျွန်တော် သူမ၏ မျက်လုံးတွေကို ကာကွယ်ခွင့် မရခဲ့သော်လည်း၊ သူမ၏ ကျန်ရှိသော ဘဝတခုလုံးကိုတော့ ကျွန်တော့် အသက်နှင့်လဲ၍ စောင့်ရှောက်သွားမည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်မိပါတော့သည်။

သင်ခန်းစာ - ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုသည်မှာ ပေးဆပ်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုပေးဆပ်မှုက တဖက်လူအတွက် နောင်တအဆိပ်သင့်စေမည်ဆိုပါက ၎င်းသည် မြတ်နိုးမှုမဟုတ်ဘဲ ရက်စက်မှုသာ ဖြစ်သွားတတ်သည်။ အမှန်တရားကို ဖုံးကွယ်ပြီး ပေးဆပ်ခြင်းထက် အတူတူ ရင်ဆိုင်ခြင်းကသာ ပို၍ ခိုင်မြဲသော ပေါင်းဖက်ခြင်းကို ဖြစ်စေပါသည်။