မယားငယ်ထားတဲ့ အဖေ

 မယားငယ်ထားတဲ့ အဖေ

အဖေ့ရဲ့ လက်ဖဝါးတွေက ကြမ်းပေမယ့် ကျွန်မအတွက်တော့ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အနွေးထွေးဆုံး ခိုလှုံရာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ဖူးပါတယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုလေးဟာ ရိုးရှင်းပါတယ်။ ဝန်ထမ်းအဖေရယ်၊ အိမ်ထောင်ရှင်မ အမေရယ်၊ တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်တဲ့ ကျွန်မရယ်။ ညစာစားပွဲမှာ အဖေက အမေ့ကို ဟင်းတစ်လုတ် ခွန့်လိုက်၊ ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းကို ပွတ်သပ်လိုက်နဲ့ ပြည့်စုံလွန်းတဲ့ ပန်းချီကားတစ်ချပ်လိုပါပဲ။ အဖေဟာ ကျွန်မရဲ့ စူပါဟီးရိုး၊ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးအစဖြစ်သလို၊ အမေ့အတွက်တော့ အသက်ရှူသံ ဖြစ်ခဲ့တာပေါ့။ အဖေ့ကို ကျွန်မ အရမ်းယုံကြည်ခဲ့တယ်။ အဖေ့လို လူမျိုးဟာ ဒီကမ္ဘာပေါ်မှာ အဖြူစင်ဆုံး နှလုံးသားပိုင်ရှင်လို့ ခံယူထားခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီယုံကြည်မှုတွေဟာ သဲပေါ်မှာ ဆောက်ထားတဲ့ နန်းတော်တစ်ခုလို ပြိုကျပျက်စီးဖို့ အချိန်သိပ်မလိုခဲ့ပါဘူး။

မိုးအေးအေးနဲ့ တစ်ညမှာ အဖေ အိမ်ပြန်နောက်ကျနေခဲ့တယ်။ အဖေ့ဆီကို ဖုန်းဆက်တော့ အဖေက အလုပ်များနေတယ်လို့ ခပ်တိုတိုပဲ ဖြေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဖုန်းလိုင်းထဲက ကြားနေရတဲ့ အသံတွေက ရုံးခန်းထဲက အသံမျိုး မဟုတ်ဘူး။ လေတိုးသံတွေ၊ ကားဟွန်းသံတွေနဲ့ နောက်ပြီး မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောသံ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ တစ်ချက်တော့ တုန်သွားမိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အဲဒီအတွေးကို မောင်းထုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ အဖေက အမေ့ကို ဘယ်လောက်ချစ်တာလဲ ကျွန်မ သိတာပဲ။ အဖေက ကျွန်မကို ဘယ်လောက် တန်ဖိုးထားတာလဲ ကျွန်မ သိတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီညက အဖေ ပြန်လာတဲ့အခါ အဖေ့ရဲ့ ရှပ်အင်္ကျီပေါ်မှာ ကပ်ပါလာတဲ့ ပန်းရနံ့ ခပ်သင်းသင်းက ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်ခြင်း ဇာတ်သိမ်းခန်းရဲ့ အစပြုခြင်း ဖြစ်နေခဲ့ပါတယ်။

သံသယဆိုတာ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ပိုးမွှားတစ်မျိုးပါပဲ။ တစ်ခါဝင်လာပြီဆိုရင် အတွင်းသားတွေကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လှိုက်စားပစ်တတ်တယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ရဲ့ ဖုန်းကို ခိုးကြည့်မိတဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ အရာအားလုံးက လင်းခနဲ ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ ထဲက “မမ” ဆိုတဲ့ နာမည်နဲ့ ပို့ထားတဲ့ စာတွေ။ “အိမ်ကို ရောက်ပြီလား၊ သတိရနေတယ်” ဆိုတဲ့ စာတွေက ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေကို ဓားနဲ့ မွှန်းနေသလိုပါပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ ကျွန်မ ခံစားလိုက်ရတာက ဒေါသထက် နာကျင်မှုက ပိုပါတယ်။ ကျွန်မ ကိုးကွယ်ထားတဲ့ ဘုရားတစ်ဆူကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ရွှံ့နဲ့ ပက်လိုက်သလိုမျိုး၊ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ဇောက်ထိုးမိုးမျှော် ဖြစ်သွားသလိုမျိုးပဲ။

ကျွန်မ အဖေ့ကို တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်ခဲ့တယ်။ အလုပ်ကအပြန် အဖေ ဘယ်ကို သွားသလဲဆိုတာ ကျွန်မ နောက်ယောင်ခံ လိုက်ခဲ့တယ်။ ရန်ကုန်မြို့ရဲ့ လမ်းကြားလေးတစ်ခုထဲက တိုက်ခန်းလေးတစ်ခုရှေ့မှာ အဖေ့ကား ရပ်လိုက်တာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ ခိုင်ခိုင်မတ်မတ် ရပ်ဖို့တောင် ခွန်အားမရှိတော့ဘူး။ အဖေဟာ အဲဒီတိုက်ခန်းထဲကို အိမ်ရှင်တစ်ယောက်လို ယုံကြည်မှုအပြည့်နဲ့ ဝင်သွားခဲ့တယ်။ တစ်အောင့်နေတော့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်နဲ့အတူ ပြန်ထွက်လာပြီး ဈေးဝယ်ထွက်ကြတယ်။ အဖေက အဲဒီမိန်းကလေးကို ပြုံးပြနေလိုက်တာ။ အမေ့ကို တစ်ခါမှ မပြုံးပြဖူးတဲ့၊ နုပျိုလန်းဆန်းနေတဲ့ အပြုံးမျိုးတွေ။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ဖုန်းဆက်လိုက်တယ်။ အဖေက ဖုန်းကို ကြည့်ပြီး ပိတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ပြီးတော့ အဲဒီမိန်းကလေးရဲ့ ပခုံးကို ဖက်ပြီး လမ်းဆက်လျှောက်သွားတယ်။ အဲဒီမြင်ကွင်းဟာ ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို တူနဲ့ ထုနှက်လိုက်သလိုပါပဲ။ အဖေဟာ ကျွန်မတို့ရဲ့ ဘဝထဲမှာ အိမ်ထောင်ဦးစီး တစ်ယောက်ထက်ပိုတဲ့ “လိမ်လည်သူ” တစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့ပြီ။

အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အမေက ထမင်းဝိုင်းမှာ အဖေ့ကို စောင့်နေတုန်းပဲ။ အမေ့ရဲ့ မျက်နှာက ညှိုးငယ်နေပေမယ့် အဖေ့ကိုတော့ ဘာမှ မမေးဘူး။ အမေ သိနေတာလား။ ကျွန်မ အမေ့ကို ကြည့်ပြီး ရင်ထဲမှာ တင်းကျပ်လာတယ်။ “အမေ... အဖေ ဘယ်မှာလဲ သိလား” လို့ ကျွန်မ မေးတော့ အမေက “အလုပ်များလို့ နေမှာပါ သမီးရယ်” လို့ပဲ ခပ်အေးအေး ဖြေတယ်။ အမေ့ရဲ့ မျက်ဝန်းတွေထဲမှာ မျက်ရည်စတွေ ဝိုင်းနေတာကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ အမေဟာ အရာအားလုံးကို သိနေပေမယ့် မိသားစု အက်ကွဲမှာ ကြောက်လို့ မြိုသိပ်ထားတာပဲ။ ကျွန်မ အိပ်ခန်းထဲဝင်ပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုချလိုက်မိတယ်။ ကျွန်မ ချစ်တဲ့ အဖေဟာ ကျွန်မတို့ကို သစ္စာဖောက်နေခဲ့တာ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်တွေကို ခြေတော်တင်ပြီး တခြားတစ်နေရာမှာ အသိုက်အမြုံအသစ် ဆောက်နေခဲ့တာ။

အဲဒီနောက်ပိုင်း ရက်တွေမှာ အိမ်ထဲက လေထုက အေးစက်တိတ်ဆိတ်လာတယ်။ စကားပြောသံတွေ နည်းပါးသွားပြီး ပန်းကန်ခွက်ယောက်သံတွေပဲ ကျယ်လောင်နေခဲ့တယ်။ အဖေ ပြန်လာတိုင်း ကျွန်မ ရှောင်ထွက်ခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်မကို စကားလာပြောရင်လည်း “နေကောင်းတယ်၊ အလုပ်ရှုပ်နေတယ်” ဆိုတဲ့ စကားလုံးတွေနဲ့ပဲ ပိတ်ပင်ထားခဲ့တယ်။ အဖေဟာ ကျွန်မကို ကြည့်တဲ့အခါ အပြစ်ရှိသလို မျက်နှာမျိုးနဲ့ ကြည့်တတ်ပေမယ့် သူ့ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်ကိုတော့ ဝန်မခံခဲ့ဘူး။ အဖေ့ရဲ့ ဖုန်းတွေက ခဏခဏ မြည်လာတတ်ပြီး အဖေက အပြင်ထွက်ပြီး ဖြေတတ်တယ်။ ကျွန်မတို့ သားအမိကို စာနာစိတ်မရှိဘဲ သူ့ရဲ့ သာယာမှုနောက်ကိုပဲ တကောက်ကောက် လိုက်နေခဲ့တာ။ အဲဒီလိုနဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့အိမ်လေးဟာ အခုတော့ အချင်းချင်း မယုံကြည်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေတဲ့ လှောင်အိမ်တစ်ခု ဖြစ်သွားခဲ့ပါပြီ။

တစ်နေ့မှာတော့ ကျွန်မ သည်းမခံနိုင်တော့တဲ့ အဆုံး အဖေနဲ့ အဲဒီမိန်းကလေး ရှိနေတဲ့ နေရာကို တစ်ယောက်တည်း သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီတိုက်ခန်းရှေ့မှာ အဖေ့ကို စောင့်နေခဲ့တယ်။ အဖေ အပြင်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ အရှေ့က ပိတ်ရပ်လိုက်တယ်။ အဖေက ကျွန်မကို မြင်တော့ ထိတ်လန့်သွားတယ်။ “သမီး... ဒီကို ဘယ်လိုရောက်တာလဲ” တဲ့။ ကျွန်မ ဘာမှမပြောဘဲ အဖေ့ကို စိုက်ကြည့်နေမိတယ်။ မျက်ရည်တွေက ထိန်းမရအောင် ကျလာတယ်။ “အဖေ... အဖေ ကျွန်မတို့ကို ဒီလိုပဲ လုပ်တော့မှာလား။ အမေ့ကိုရော၊ ကျွန်မကိုရော တန်ဖိုးမထားတော့ဘူးလား” လို့ အော်မေးလိုက်မိတယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ တိုက်ခန်းထဲကနေ အဲဒီအမျိုးသမီး ထွက်လာတယ်။ သူမရဲ့ လက်ထဲမှာ ကလေးလေးတစ်ယောက်ကို ချီထားတယ်။

ကျွန်မ မှင်တက်သွားတယ်။ ကလေးက အဖေနဲ့ တူလိုက်တာ။ အဲဒီအချိန်မှာ အဖေက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး “သမီး... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ အဖေလည်း မတတ်သာလို့ပါ” တဲ့။ အဲဒီစကားက ကျွန်မကို သတ်လိုက်သလိုပဲ။ ဘာက မတတ်သာတာလဲ။ သစ္စာဖောက်တာကို မတတ်သာလို့ပါလို့ ပြောရအောင် အဖေက ဘာတွေ ခက်ခဲနေလို့လဲ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီအချိန်မှာ အဲဒီအမျိုးသမီးက ငိုပြီး ပြောပြလာတယ်။ “သမီး... အန်တီ့ကို မမုန်းပါနဲ့။ အန်တီ့ယောက်ျားက အဖေ့ရဲ့ သူငယ်ချင်းပါ။ သူ ဆုံးသွားတော့ အန်တီတို့ သားအမိမှာ အားကိုးရာ မရှိလို့ အဖေက ကူညီရင်းနဲ့...” တဲ့။ ဒါပေမဲ့ အဖေဟာ ကူညီရုံတင် မဟုတ်ဘဲ အိမ်ထောင်တစ်ခုပါ ထပ်ထူထောင်ခဲ့တာပဲ။ အဲဒီအချိန်မှာ အမေ ရောက်လာတယ်။ အမေက အရာအားလုံးကို အေးအေးဆေးဆေး ကြည့်နေတယ်။ အမေက အဲဒီအမျိုးသမီးဆီကို လျှောက်သွားပြီး ကလေးကို တစ်ချက်ကြည့်တယ်။ ပြီးတော့ အဖေ့ကို ကြည့်ပြီး “တော်ပြီ... မောင်သန့်ဇော်။ ရှင် လိုချင်တဲ့ ဘဝကို ရှင် ရွေးချယ်လိုက်ပါတော့။ ကျွန်မတို့ သားအမိကိုလည်း လွှတ်ပေးပါ” တဲ့။ အမေ့ရဲ့ အသံက တုန်ယင်မနေဘူး။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီစကားလုံးတွေနောက်မှာ ဘယ်လောက်တောင် နာကျင်နေမလဲဆိုတာ ကျွန်မ သိနေတယ်။

အဖေဟာ အိမ်ကို ပြန်မလာတော့ဘူး။ အမေနဲ့ အဖေ တရားဝင် ကွာရှင်းလိုက်ကြတယ်။ အဖေက သူပိုင်ဆိုင်တဲ့ ပစ္စည်းတချို့ကို အမေ့ကို ပေးခဲ့ပေမယ့် အမေက ဘာမှမယူခဲ့ဘူး။ ကျွန်မတို့ သားအမိ နှစ်ယောက်တည်း အိမ်အိုလေးတစ်ခုမှာ ဘဝသစ်ကို စခဲ့ကြတယ်။ အဖေဟာ အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ ကလေးဆီမှာပဲ အခြေချသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကျွန်မရဲ့ စူပါဟီးရိုးဟာ သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ ကျွန်မတို့ ဘဝထဲမှာ အဖေဆိုတဲ့ နာမည်ဟာ တားမြစ်ထားတဲ့ စကားလုံးတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့တယ်။ အမေကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ အလုပ်တွေကို ကြိုးစားလုပ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ညဘက်တွေမှာ အမေ တစ်ယောက်တည်း တရှုံ့ရှုံ့ငိုနေတာကို ကျွန်မ သိတယ်။

နှစ်တွေ အတန်ကြာတဲ့အခါ အဖေ နေမကောင်းဘူးဆိုတဲ့ သတင်းကို ကြားရတယ်။ အဖေ့ရဲ့ အသိုက်အမြုံသစ်ကလည်း ပျက်စီးသွားပြီတဲ့။ အဲဒီမိန်းကလေးက အဖေ ပိုက်ဆံမရှိတော့တဲ့အခါ အဖေ့ကို ထားခဲ့တယ်လို့ ကြားရတယ်။ အဖေဟာ တစ်ယောက်တည်း အထီးကျန်စွာနဲ့ ဆေးရုံမှာ တက်နေရတယ်။ ကျွန်မ ဆေးရုံကို သွားခဲ့တယ်။ အဖေ့ကို ကြည့်လိုက်တော့ ကျွန်မ သိခဲ့တဲ့ အဖေ မဟုတ်တော့ဘူး။ အိုမင်းရင့်ရော်ပြီး အားအင်ကုန်ခမ်းနေတဲ့ လူအိုကြီးတစ်ယောက်ပဲ။ အဖေက ကျွန်မကို မြင်တော့ မျက်ရည်တွေ ကျလာပြီး “သမီး... အဖေ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ” လို့ တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ကြည့်ပြီး ဘာမှ မခံစားရတော့ဘူး။ အမုန်းလည်း မရှိဘူး၊ အချစ်လည်း မရှိတော့ဘူး။ ရင်ထဲမှာ ဟာလာဟင်းလင်းကြီးပဲ။ “အဖေ... ကျွန်မ ခွင့်လွှတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အရင်လိုတော့ ချစ်လို့ မရတော့ဘူး” လို့ ပြောပြီး ကျွန်မ ထွက်လာခဲ့တယ်။

အိမ်ပြန်လမ်းမှာ မိုးတွေ သည်းကြီးမည်းကြီး ရွာနေတယ်။ ကျွန်မ မျက်ရည်တွေက မိုးရေထဲမှာ ရောနှောသွားတယ်။ အချစ်ဆိုတာ တည်ဆောက်ဖို့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာတတ်ပေမယ့် ဖျက်ဆီးဖို့ကတော့ စက္ကန့်ပိုင်းပဲ လိုတာပါ။ အဖေဟာ သူ့ရဲ့ တစ်ခဏတာ သာယာမှုအတွက် ဘဝတစ်ခုလုံးကို ရင်းလိုက်ရတယ်။ ကျွန်မတို့ မိသားစုရဲ့ ပျော်ရွှင်မှုတွေကိုလည်း သတ်ပစ်ခဲ့တယ်။ အခုတော့ အဖေဟာ နောင်တတွေနဲ့အတူ အထီးကျန်စွာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီ။ ကျွန်မ သင်ယူခဲ့ရတဲ့ သင်ခန်းစာကတော့... အချစ်မှာ သစ္စာမရှိရင် အဲဒီအချစ်ဟာ အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာပြီး ကိုယ့်ကိုကိုယ်ရော၊ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူတွေကိုပါ ဝါးမြိုဖျက်ဆီးပစ်တတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ နောင်တဆိုတာ အမှားလုပ်ပြီးမှ ရတတ်တဲ့အရာ မဟုတ်ဘဲ၊ အမှားမလုပ်မိအောင် တားဆီးရမယ့် အသိတရားတစ်ခုသာ ဖြစ်သင့်ပါတယ်။

သစ္စာဖောက်ခြင်းဟာ အိမ်တစ်လုံးကို မီးရှို့လိုက်တာနဲ့ တူတယ်၊ မီးငြိမ်းသွားရင်တောင် ပြာပုံပဲ ကျန်ခဲ့လိမ့်မယ်။