ယုတ်မာလွန်းတဲ့ မွေးစားသား
ယုတ်မာလွန်းတဲ့ မွေးစားသား
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ညတစ်ညမှာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝထဲကို သူ ရောက်ရှိလာခဲ့တာပါ။ အဲဒီအချိန်က ကျွန်မ အသက် နှစ်ဆယ်ကျော်ကာစ၊ ပန်းပန်လို့ အကောင်းဆုံး အရွယ်ပေါ့။ လမ်းဘေးက အမှိုက်ပုံဘေးမှာ စွန့်ပစ်ခံထားရတဲ့ ကလေးငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ငိုသံဟာ ကျွန်မရဲ့ မိခင်စိတ်ကို နှိုးဆွခဲ့တယ်။ "မင်းထက်" လို့ ကျွန်မ နာမည်ပေးခဲ့တဲ့ အဲဒီကလေးဟာ ကျွန်မဘဝရဲ့ ဗဟိုချက်မ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ပျိုရွယ်မှုတွေ၊ အနာဂတ်တွေနဲ့ အိမ်ထောင်ရေး ကမ်းလှမ်းမှု အားလုံးကို သူ့အတွက်နဲ့ ကျွန်မ ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ သူ့ရဲ့ ကျောင်းစရိတ်၊ သူ့ရဲ့ ဝတ်ကောင်းစားလှတွေနဲ့ သူလိုချင်တဲ့ ကစားစရာတွေ အတွက်ပဲ လည်ပတ်နေခဲ့တာပါ။
"မေမေ... သားကြီးလာရင် မေမေ ဘာမှ လုပ်စရာ မလိုတော့ဘူးနော်။ သားက မေမေ့ကို လုပ်ကျွေးမှာ" လို့ ပြောတတ်တဲ့ သူ့ရဲ့ ကလေးဘဝ စကားလေးတွေကို ကျွန်မ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မဟာ သူ့အတွက် အမေရော၊ အဖေရော၊ သူငယ်ချင်းပါ ဖြစ်ပေးခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ဘဝ ဆိုတာ မရှိသလောက်ကို သူ့အတွက် ပုံအော ပေးဆပ်ခဲ့တာပါ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ ခြောက်သွေ့နေတဲ့ နှလုံးသားထဲကို နွေဦးလေပြေလို ရောက်လာခဲ့သူကတော့ "ကိုကျော်ဇင်" ပါ။ သူက ကျွန်မထက် အသက်နည်းနည်းကြီးပြီး ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်သူတစ်ယောက်။ ကျွန်မရဲ့ ပေးဆပ်မှုတွေကို နားလည်ပေးနိုင်တဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အမျိုးသားပေါ့။
"ဝေ... မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်လည်း ငဲ့ဦးမှပေါ့။ မင်းထက်လည်း အခုဆိုရင် တက္ကသိုလ်တက်နေပြီပဲ။ မင်းရဲ့ ဘဝကိုလည်း ပြန်ကြည့်ဦးလေ" လို့ ကိုကျော်ဇင်က ကျွန်မရဲ့ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ပြောလေ့ရှိတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ဟာ ရင့်ကျက်ပါတယ်။ ခုန်ပေါက်နေတဲ့ အချစ်မျိုး မဟုတ်ဘဲ နားလည်မှုတွေနဲ့ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ခိုင်မြဲတဲ့ အချစ်မျိုးပါ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ အချစ်ဟာ ကျွန်မ မွေးစားထားတဲ့ သားဖြစ်သူ မင်းထက်အတွက်တော့ ဆူးငြောင့်ခလုတ်တစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ မထင်ထားခဲ့မိဘူး။
မင်းထက် အရွယ်ရောက်လာလေလေ၊ သူ့ရဲ့ အမူအရာတွေက ထူးဆန်းလာလေလေပါပဲ။ အရင်က လိမ္မာယဉ်ကျေးတဲ့ ကလေးလေးဟာ အခုတော့ ခက်ထန်ပြီး တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်တဲ့ လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်လို့နေပြီ။ ကိုကျော်ဇင် ကျွန်မတို့ အိမ်ကို လာလည်တိုင်း မင်းထက်ရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မုန်းတီးမှု အရိပ်အယောင်တွေကို ကျွန်မ မြင်နေရတယ်။ သူဟာ ကိုကျော်ဇင်နဲ့ ကျွန်မ စကားပြောနေရင် ကြားကနေ နှောင့်ယှက်တာ၊ ဒါမှမဟုတ်
"မေမေ... မေမေက သားကို မချစ်တော့ဘူးလား။ ဟိုလူ့ကိုပဲ အချိန်ပေးနေတာလား" လို့ သူက ကလေးဆိုး ဆိုးသလိုနဲ့ ရန်ရှာတတ်တယ်။ ကျွန်မကတော့ သူ့ကို သနားတာနဲ့ပဲ "သားရယ်... မေမေက သားကို အမြဲချစ်တာပါ။ ဒါပေမဲ့ မေမေလည်း အဖော်ရှိသင့်တယ် မဟုတ်လား" လို့ ချော့မော့ ပြောခဲ့မိတယ်။ အဲဒါဟာ ကျွန်မရဲ့ အမှားတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ဘူး။
ကိုကျော်ဇင်နဲ့ ကျွန်မ လက်ထပ်ဖို့ စီစဉ်ကြတဲ့အခါ မင်းထက်ရဲ့ အပြုအမူတွေက ပိုပြီး ဆိုးသွမ်းလာပါတယ်။ သူက အိမ်ကို ညဉ့်နက်မှ ပြန်လာတယ်၊ အရက်တွေ သောက်လာတယ်၊ ကျွန်မ စုဆောင်းထားတဲ့ ငွေတွေကို တောင်းပြီး ဖြုန်းတီးပစ်တယ်။ ကိုကျော်ဇင်ကတော့ ကျွန်မကို စိတ်မပူအောင် အမြဲနှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပေမယ့် ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ စိုးရိမ်စိတ်တွေက အမြစ်တွယ်နေပါပြီ။ "ဝေ... မင်းထက်ကို အရမ်း အလိုမလိုက်နဲ့ဦး။ သူက အခု လူကြီးဖြစ်နေပြီ။ သူ့ကို စည်းကမ်းလေးတော့ ရှိစေချင်တယ်" လို့ ကိုကျော်ဇင်က သတိပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ သားဖြစ်သူအပေါ် ထားတဲ့ အချစ်နဲ့ ယုံကြည်မှုတွေကြောင့် ကိုကျော်ဇင်ရဲ့ စကားကို အလေးမထားခဲ့မိဘူး။ အဲဒီယုံကြည်မှုကပဲ ကျွန်မကို ချောက်ထဲ တွန်းချဖို့ အစပြုခဲ့တာပါ။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားစေမယ့် အဖြစ်အပျက်တစ်ခု စတင်ခဲ့ပါတယ်။ ကိုကျော်ဇင်ဟာ သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းအတွက် လိုအပ်တဲ့ ငွေအမြောက်အမြားကို သိမ်းဆည်းထားတဲ့ ဗီရိုထဲက ငွေတွေ ပျောက်ဆုံးသွားခဲ့တယ်။ အဲဒီအချိန်မှာ အိမ်မှာ ရှိနေတာက မင်းထက် တစ်ယောက်တည်းပါ။ ကိုကျော်ဇင်က မင်းထက်ကို မေးမြန်းတဲ့အခါ မင်းထက်က မဟုတ်မမှန်တဲ့ စွပ်စွဲချက်တွေကို စလုပ်ပါတော့တယ်။
"ကျွန်တော် မယူဘူး။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မြင်လိုက်တယ်... မေမေ အဲဒီဗီရိုကို ဖွင့်နေတာ" လို့ မင်းထက်က ကျွန်မကို လက်ညှိုးထိုးပြီး ပြောလိုက်တဲ့အခါ ကျွန်မ နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့ရတယ်။ ကိုကျော်ဇင်က ကျွန်မကို ယုံကြည်ပေမယ့် မင်းထက်ကတော့ သူ့ရဲ့ ပရိယာယ်တွေနဲ့ ကျွန်မတို့ ကြားမှာ သပ်လျှိုပါတော့တယ်။ "ဦးကျော်ဇင်... မေမေက ဦးကို မယုံလို့ သိမ်းထားတာ ထင်တယ်။ ဒါမှမဟုတ် မေမေ့မှာ တခြား အကြံရှိလို့လား မသိဘူး" ဆိုတဲ့ စကားမျိုးတွေနဲ့ ကိုကျော်ဇင်ရဲ့ စိတ်ကို ညစ်ညူးအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။
အဲဒီနောက်ပိုင်း ကိုကျော်ဇင်ဆီက ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုတွေ နည်းပါးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ပို့တဲ့ စာတွေကို သူ ဖတ်ပေမယ့် ပြန်စာ မလာတော့ဘူး။ သူနဲ့ ကျွန်မ ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေ ကြီးစိုးလာတယ်။ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ မီးတောက်နေသလိုပါပဲ။ ကျွန်မ မင်းထက်ကို အကြိမ်ကြိမ် မေးခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ အေးအေးဆေးဆေးပါပဲ။ "မေမေရယ်... အဲဒီလူက မေမေ့ကို တကယ်မချစ်လို့ အကြောင်းပြချက် ရှာနေတာပါ။ သားပဲ ရှိတာပဲ... သားက မေမေ့ကို လုပ်ကျွေးမှာပေါ့" လို့ သူက ပြောခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းထဲမှာ ကိုကျော်ဇင်ရဲ့ ပုံလေးတွေကို ကြည့်ပြီး တစ်ယောက်တည်း ငိုနေခဲ့ရတဲ့ ညတွေဟာ မရေမတွက်နိုင်အောင်ပါပဲ။ မြင်ရလျက်နဲ့ မခေါ်နိုင်၊ ချစ်ရလျက်နဲ့ မနီးစပ်နိုင်တော့တဲ့ အခြေအနေဟာ ငရဲတစ်ခုလိုပါပဲ။
ကျွန်မတို့ရဲ့ အချစ်ရေးဟာ နောက်ဆုံးတော့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရပါတယ်။ ကိုကျော်ဇင်က "ဝေ... ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲကြရအောင်။ မင်းရဲ့ သားက ကိုယ့်ကို မုန်းနေသရွေ့ ကိုယ်တို့ အဆင်ပြေမှာ မဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့... ကိုယ့်အပေါ် မင်းရဲ့ ယုံကြည်မှုကလည်း လျော့နည်းလာပြီလို့ ခံစားရတယ်" လို့ ပြောပြီး ထွက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဆွဲထားခဲ့ပေမယ့် သူ နောက်လှည့်မကြည့်တော့ဘူး။ နှလုံးသားတစ်ခုလုံး စုတ်ပြတ်သတ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
ကိုကျော်ဇင် ထွက်သွားပြီး တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ ကျွန်မ မမျှော်လင့်ထားတဲ့ အမှန်တရားတစ်ခုကို သိလိုက်ရပါတယ်။ မင်းထက်ရဲ့
ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ရေးထားတာတွေကို ဖတ်ကြည့်ရင်း ကျွန်မရဲ့ ခြေထောက်တွေ မခိုင်တော့ဘဲ ကြမ်းပြင်ပေါ် ခွေယိုင်ကျသွားခဲ့ရတယ်။ "မေမေ့ကို ဘယ်သူနဲ့မှ မမျှဝေနိုင်ဘူး။ မေမေ့ကို ကျွန်တော့်အနားမှာပဲ တစ်သက်လုံး ထားမယ်။ အဲဒီလူကို မောင်းထုတ်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော် ဘာမဆို လုပ်မယ်။ မေမေ့ကိုလည်း ကျွန်တော့်ကိုပဲ မှီခိုအောင် လုပ်မယ်" တဲ့။ သူဟာ ကျွန်မနဲ့ ကိုကျော်ဇင်ကြားမှာ နားလည်မှု လွဲအောင် တမင် လုပ်ကြံခဲ့တာပါ။ ကိုကျော်ဇင်ကိုလည်း ကျွန်မက ဖောက်ပြန်နေသယောင်ယောင်၊ ကျွန်မက သူ့ငွေတွေကို ခိုးယူနေသယောင်ယောင် မက်ဆေ့ခ်ျတွေ အတုလုပ်ပြီး ပို့ခဲ့တာပါ။
ကျွန်မ မွေးထားတဲ့ သားဟာ ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့ ရန်သူ ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။ သူ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျွန်မ ဒေါသတကြီးနဲ့ အော်ဟစ် မေးမြန်းခဲ့တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ကျွန်မကို ပိုပြီး ထိတ်လန့်စေခဲ့ပါတယ်။ သူက လှောင်ပြုံး ပြုံးပြီး "ဟုတ်တယ်... ကျွန်တော် လုပ်တာ။ အခုတော့ အဲဒီလူလည်း မရှိတော့ဘူး။ မေမေ့မှာ ကျွန်တော်ပဲ ရှိတော့တယ်။ မေမေ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ချစ်ရမယ်၊ ကျွန်တော့်ကိုပဲ ဂရုစိုက်ရမယ်" လို့ အေးစက်စက် ပြောလိုက်တယ်။ သူ့မျက်လုံးတွေထဲမှာ ကျွန်မ ငယ်ငယ်က မြင်ခဲ့ရတဲ့ အပြစ်ကင်းစင်မှုတွေ တစ်စက်ကလေးမှ မရှိတော့ဘူး။ ယုတ်မာရက်စက်တဲ့ မိစ္ဆာတစ်ယောက်ရဲ့ အရိပ်အယောင်တွေပဲ ရှိနေတော့တယ်။
အခုဆိုရင် ကျွန်မ အိမ်ကြီးထဲမှာ မင်းထက်နဲ့အတူ နေထိုင်နေရတယ်။ သူက ကျွန်မကို အပြင်ပေးမထွက်တော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ ဖုန်းကိုလည်း သူ သိမ်းထားခဲ့တယ်။ သူဟာ ကျွန်မကို ချစ်လို့ မဟုတ်ဘဲ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ် တစ်ခုတည်းနဲ့ ချုပ်နှောင်ထားတာပါ။ ကျွန်မ ကျွေးမွေး ပြုစုခဲ့တဲ့ လက်ကလေးတွေကပဲ ကျွန်မရဲ့ လည်ပင်းကို ပြန်ညှစ်နေသလို ခံစားရတယ်။ ညတိုင်း ညတိုင်း ကျွန်မ ငိုကြွေးနေမိတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အမှားက ဘာလဲ? ကလေးတစ်ယောက်ကို ကယ်တင်ခဲ့မိတာလား? ဒါမှမဟုတ် အချစ်ကို ယုံကြည်ခဲ့မိတာလား?
ကျွန်မ မှန်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ကြည့်တဲ့အခါ အိုမင်းရင့်ရော်နေတဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက်ကိုပဲ တွေ့ရတော့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မျက်လုံးတွေထဲမှာ မျှော်လင့်ချက်ဆိုတာ မရှိတော့ဘူး။ နောင်တဆိုတာ တမြည့်မြည့် လောင်ကျွမ်းနေတဲ့ မီးလိုပါပဲ။ ကျွန်မ မွေးစားခဲ့တဲ့ သားဟာ ကျွန်မကို လူသေတစ်ယောက်လို အသက်ရှင်နေအောင် လုပ်ခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မရဲ့ အသွေးအသား မဟုတ်ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ဘဝတစ်ခုလုံးကိုတော့ ဝါးမြိုပစ်ခဲ့ပြီ။
ဒီဇာတ်လမ်းရဲ့ အဆုံးသတ်မှာ ကျွန်မ သင်ခန်းစာ ရလိုက်တာကတော့... တစ်ခါတစ်ရံမှာ ကျွန်မတို့ အနစ်နာခံ ပေးဆပ်ခဲ့တဲ့ အချစ်တွေဟာ ကျွန်မတို့ကို ပြန်လည် ဖျက်ဆီးမယ့် လက်နက်တွေ ဖြစ်လာတတ်တယ် ဆိုတာပါပဲ။ ကိုယ်စိုက်ခဲ့တဲ့ အပင်က ကိုယ့်ကို ပြန်သတ်မယ့် အဆိပ်သီးတွေ သီးလာလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်မှာလဲ။ ကျွန်မဟာ အခုတော့ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လှောင်အိမ်ထဲမှာ ကိုယ်တိုင် မွေးမြူခဲ့တဲ့ သားရဲနဲ့အတူ တစ်သက်လုံး ပိတ်မိနေပါတော့မယ်။
သင်ခန်းစာ - အတိုင်းအဆမဲ့တဲ့ အလိုလိုက်မှုနဲ့ မျက်ကန်းယုံကြည်မှုဟာ သင် အချစ်ဆုံးသူတွေကို သင့်ရဲ့ ရန်သူအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ပါတယ်။