ကျားမာယာ(စ/ဆုံး)
ကျားမာယာ
မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေက ကော်ဖီဆိုင်ရဲ့ မှန်သားပြင်မှာ တွယ်ကပ်နေကြတယ်။ ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်ကြားမှာတော့ ကော်ဖီခါးခါးတစ်ခွက်နဲ့ လေထုက အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေခဲ့တာ အတော်ကြာပါပြီ။ ကျွန်မကတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကို့ရဲ့ လက်ကိုင်ဖုန်းထဲမှာ ဘယ်သူတွေဆီက မက်ဆေ့ချ်တွေ ဝင်နေမလဲဆိုတာကိုပဲ မျက်တောင်မခတ် စောင့်ကြည့်နေမိတယ်။ အဲ့ဒီအချိန်မှာပဲ ကို့ဆီကထွက်လာတဲ့ စကားတစ်ခွန်က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ပြိုလဲသွားစေခဲ့တာပါ။
“ကိုယ်တို့ လမ်းခွဲကြရအောင် တေး…”
ကျွန်မ နားကြားမှားတာများလားလို့ ကို့မျက်နှာကို ကြည့်မိတော့ ကို့မျက်လုံးတွေက တည်ငြိမ်လွန်းနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲက တစ်ခုခု ဆွဲနှုတ်ခံလိုက်ရသလို စူးခနဲ နာကျင်သွားရတယ်။ ဘယ်တုန်းကမှ ကြားရလိမ့်မယ်လို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ဖူးတဲ့စကားကို ကို့နှုတ်ဖျားက အလွယ်တကူ ထွက်ကျလာတာကို ကျွန်မ မယုံနိုင်ဘူး။
“ရှင်… ဘယ်လို… ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲကို… တေးတို့ဘာကိစ္စကြောင့် လမ်းခွဲရမှာလဲ… တေး ကို့ကို ဘယ်လောက်ချစ်တယ်ဆိုတာ သိရဲ့သားနဲ့ ကို ဘာဖြစ်လို့ ဒီလိုစကားမျိုး ပြောထွက်ရတာလဲဟင်… ပြောပါဦး… ပြောပါဦးလို့…”
ကျွန်မ စိတ်မြန်လက်မြန်ရှိလှသလို၊ စိုးရိမ်ပူပန်စိတ်ကလည်း ထိပ်ဆုံးမှာ။ ကို့ရဲ့ လက်မောင်းနှစ်ဖက်ကို ဆွဲကိုင်လှုပ်ရမ်းရင်း အဖြေတောင်းမိတယ်။ ကိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ပါးစပ်က “ကျွတ်” ကနဲ မြည်အောင် အသံပြုတယ်။ ကျွန်မကို စိတ်ပျက်သလို ကြည့်နေတဲ့ အဲ့ဒီအကြည့်တွေက ကျွန်မကို ပိုပြီး ရူးသွပ်စေခဲ့တာပါ။ ကျွန်မ ကို့လက်မောင်းကို တဖတ်ဖတ်ရိုက်ရင်း ငိုယိုအော်ဟစ်မိတော့ ကိုက သူ့ကိုယ်ကို အနောက်ဆုတ်ပြီး ကျွန်မလက်တွေကို ရှောင်ဖယ်လိုက်တယ်။
“တေးဝေဖြာ… တစ်ခုခုဆို လက်ပါခြေပါလုပ်တတ်တဲ့ မင်းအကျင့်ကို ငါစိတ်ကုန်နေတာ အတော်ကြာပြီဆိုတာ သိရဲ့လား… အေး… ငါဘာကြောင့် လမ်းခွဲချင်တာလဲဆိုတော့ ချစ်တာတစ်ခုတည်းသိပြီး တစ်ဖက်သားရဲ့ ခံစားချက်ကို ဘယ်တုန်းကမှ ထည့်မတွက်တတ်ခဲ့တဲ့၊ ကိုယ့်အတ္တကိုပဲ အမြဲရှေ့တန်းတင်တတ်တဲ့ မင်းနဲ့ တစ်ဘဝလုံး ရှေ့ဆက်ဖို့ တွေးလိုက်မိရင်ကို မွန်းကြပ်လွန်းလို့ကွ… ရှင်းပြီလား…”
ကို့ဆီက ဒီလိုလေသံမျိုး တစ်ခါမှ မကြားဖူးခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာတော့ “မင်း” ဆိုတဲ့ အခေါ်အဝေါ်က ဓားနဲ့ အမွှန်းခံလိုက်ရသလိုပဲ။ ကျွန်မက ကို့ကို ချစ်လွန်းလို့၊ ဂရုစိုက်လွန်းလို့ လုပ်ခဲ့သမျှတွေက ကို့အတွက်တော့ မွန်းကြပ်စရာတွေ ဖြစ်နေခဲ့တာလား။
“ဘာတွေပြောနေတာလဲကို… တေးဘာတွေမှားလို့လဲ… ကိုယ်သိပ်ချစ်ရတဲ့သူကို စက္ကန့်မလပ် ဂရုတစိုက်စောင့်ရှောက်ပေးချင်မိတာက အပြစ်လား… ကိုယ်ချစ်တဲ့သူ ဘာလုပ်တယ်၊ ဘယ်သွားတယ်၊ ဘယ်လိုနေ၊ ဘယ်လိုထိုင်တယ်ဆိုတာကို သိချင်နေမိတာကရော တေးအပြစ်ဖြစ်သွားရောလား… မိန်းကလေးသဘာဝမို့ ကိုယ့်ချစ်သူအပေါ်မှာ ဆိုးချင်နွဲ့ချင် အနိုင်ယူချင်မိတာကရော ဘာများမှားနေလို့လဲ… ကိုယ့်ချစ်သူကို အဆုံးရှုံးမခံနိုင်လို့၊ စွန့်လွှတ်လိုက်ရမှာ ကြောက်လို့ သဝန်တိုအူတိုမိတာကရော ဘယ်လောက်ကြီးလေးတဲ့ ပြစ်မှုကြီးမို့လို့လဲဟင်…”
ကျွန်မ ပါးပြင်ပေါ်မှာ မျက်ရည်တွေ စီးကျလာပေမဲ့ ကိုကတော့ တည်ငြိမ်မြဲ တည်ငြိမ်နေဆဲ။ အရင်ကဆို ကျွန်မ မျက်နှာညှိုးရင်တောင် အသည်းအသန်ချော့တတ်တဲ့ ကိုဟာ အခုတော့ သူစိမ်းတစ်ယောက်ထက်တောင် ပိုပြီး အေးစက်နေခဲ့ပြီ။
ကို ထွက်သွားခဲ့တာ သုံးရက်ရှိပြီ။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း မကိုင်၊ မက်ဆေ့ချ်ပို့ရင်လည်း ပြပြီး ပြန်မထူး။ ကျွန်မရဲ့ တစ်နေ့တာဟာ ကို့ရဲ့ ဆိုရှယ်မီဒီယာ အကောင့်ကို စောင့်ကြည့်တာ၊ ကို့ဆီက ဖုန်းဝင်လာနိုးနဲ့ မျှော်လင့်တာတွေနဲ့ပဲ ကုန်ဆုံးနေခဲ့တယ်။ ကျွန်မရဲ့ မွန်းကြပ်စရာ အချစ်တွေက ကို့ကို ဝေးရာကို မောင်းထုတ်လိုက်တာဆိုတာ ကျွန်မ လက်မခံချင်သေးဘူး။ ကို့မှာ တခြားတစ်ယောက် ရှိနေပြီဆိုတဲ့ သံသယကပဲ ကျွန်မစိတ်ကို လွှမ်းမိုးထားတယ်။
ကျွန်မ ကို့ရဲ့ ရုံးရှေ့မှာ သွားစောင့်နေမိတယ်။ ညနေ ရုံးဆင်းချိန်မှာ ကို ထွက်လာတော့ ကျွန်မ ရင်တွေ ခုန်သွားခဲ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကို့ဘေးမှာ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ပါလာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသအဟုန်က ထိန်းမရတော့ဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက် ရယ်ရယ်မောမောနဲ့ ကားပေါ်တက်သွားတာကို မြင်တော့ ကျွန်မ နောက်ကနေ တက္ကစီနဲ့ လိုက်မိတယ်။
သူတို့ သွားရပ်တာက မြို့ပြင်က ဆေးရုံကြီးတစ်ခုဆီမှာ။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားပေမဲ့ ဒေါသက ရှေ့ပြေးနေတုန်းပဲ။ “အော်… ဆေးရုံမှာ ချိန်းတွေ့နေကြတာပေါ့လေ” လို့ပဲ အတွေးချော်ခဲ့မိတယ်။ ကိုနဲ့ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးဟာ ဆေးရုံဝန်းထဲက လူသူနည်းတဲ့ အပင်ရိပ်အောက်မှာ စကားပြောနေကြတယ်။ ကျွန်မ ဘာကိုမှ မစဉ်းစားတော့ဘဲ သူတို့အနားကို အပြေးအလွှား သွားခဲ့မိတယ်။
“ဒါကြောင့်ကိုး… ဒါကြောင့် ကျွန်မကို လမ်းခွဲစကား ပြောခဲ့တာပေါ့လေ… အခုတော့ လက်ပူးလက်ကျပ်မိပြီနော်… ကို… ရှင် သိပ်ရက်စက်တာပဲ…”
ကျွန်မရဲ့ ငေါက်ငမ်းသံကြောင့် ကိုရော၊ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးရော လန့်သွားကြတယ်။ ကို့မျက်နှာမှာ ထိတ်လန့်မှုထက် စိတ်ပျက်မှုတွေက ပိုပြီး အထင်သားပေါ်လွင်လာတယ်။
“တေးဝေဖြာ… မင်း တော်လောက်ပြီ… ဒီနေရာမှာတော့ မရိုင်းစမ်းပါနဲ့… မင်းထင်သလို ဘာမှမဟုတ်ဘူး…”
“ဘာမှမဟုတ်ဘူးဟုတ်လား… ရှင်တို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေတာလဲ… ပြောစမ်းပါ… ရှင် ကျွန်မကို လမ်းခွဲချင်တာ ဒီမိန်းမကြောင့် မဟုတ်လား… ဘာလဲ… ကျွန်မက စိတ်ကုန်စရာ အကျင့်တွေရှိလို့ဆိုတာက ဆင်ခြေတွေပဲ မဟုတ်လား…”
ကျွန်မ အော်ဟစ်ငိုယိုရင်း ကို့ကို ထုရိုက်မိပြန်တယ်။ အဲ့ဒီအမျိုးသမီးက ကျွန်မကို သနားသလို ကြည့်နေတာက ကျွန်မကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတယ်။ ကိုက ကျွန်မရဲ့ လက်နှစ်ဖက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ချုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး မျက်လုံးချင်းစိုက်ကြည့်ကာ ပြောလိုက်တယ်။
“မင်းက ဘယ်တုန်းကမှ မပြောင်းလဲဘူးပဲ… ကိုယ့်ဒေါသနဲ့ ကိုယ့်အတ္တကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်တတ်တာ… တကယ်တော့ မင်းက ချစ်တတ်တာ မဟုတ်ဘူး တေး… မင်းက ပိုင်ဆိုင်ချင်ရုံပဲ သိတာ… ငါ သွားတော့မယ်… နောက်တစ်ခါ ငါ့နောက်ကို မလိုက်လာပါနဲ့တော့…”
ကိုက ကျွန်မကို ရုန်းခါပြီး အဲ့ဒီအမျိုးသမီးနောက်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဆေးရုံဝန်းထဲမှာ တစ်ယောက်တည်း ဒူးထောက်ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ဘာတွေမှားနေတာလဲ။ ချစ်သူတစ်ယောက်ကို သဝန်တိုတာ၊ စောင့်ကြည့်တာက ဒီလောက်တောင် အပြစ်ကြီးသလား။
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မ ပိုပြီး စိတ်ဓာတ်ကျလာတယ်။ ကို့ရဲ့ ပစ္စည်းတချို့ ကျွန်မအိမ်မှာ ကျန်နေသေးတာကို တွေ့တော့ ကို့ဆီကို သွားပြန်ပေးဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါဟာ ကို့ကို နောက်ဆုံးအကြိမ် တွေ့ခွင့်ရမယ့် အကြောင်းပြချက်တစ်ခုလို့လည်း ကျွန်မ ယူဆမိတယ်။ ကို့ရဲ့ တိုက်ခန်းရှေ့ကို ရောက်တော့ တံခါးက စိဟဟ ဖြစ်နေတာနဲ့ ကျွန်မ အထဲကို ဝင်သွားမိတယ်။
အဲ့ဒါက ဆေးစစ်ချက်မှတ်တမ်းတစ်ခု။ ကို့ရဲ့ နာမည်နဲ့။ အဆင့် ရောက်နေတဲ့ ဦးနှောက်အကျိတ်ရောဂါ။ ကျွန်မ မျက်လုံးတွေကို မယုံနိုင်ဘဲ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်ဖတ်မိတယ်။ ဆေးရုံမှာ ကိုနဲ့တွေ့ခဲ့တဲ့ အမျိုးသမီးဟာ ကို့ရဲ့ အစ်မဝမ်းကွဲ ဆရာဝန်မတစ်ယောက်ဖြစ်နေတာကိုလည်း အဲ့ဒီစာရွက်တွေထဲက မှတ်တမ်းတွေအရ ကျွန်မ သိလိုက်ရတယ်။
ကိုက ကျွန်မကို စိတ်ကုန်လို့ လမ်းခွဲခဲ့တာ မဟုတ်ဘူး။ ကျွန်မကို လမ်းခွဲခဲ့တဲ့ အဲ့ဒီနေ့က ကို့ရဲ့ ရောဂါအခြေအနေကို ကိုယ်တိုင်သိလိုက်ရတဲ့ နေ့ဖြစ်နေခဲ့တာ။ ကိုက ကျွန်မကို သူ့ရဲ့ နာကျင်မှုတွေကြားထဲ ဆွဲမသွင်းချင်လို့၊ ကျွန်မကို သူ့ကြောင့် ငိုကြွေးနေရမယ့်အစား မုန်းတီးပြီး မေ့ပစ်လိုက်စေချင်လို့ ကျားတစ်ကောင်လို မာန်ဖီပြီး ရက်ရက်စက်စက် လမ်းခွဲခဲ့တာပဲ။
ကျွန်မရဲ့ အတိတ်က လုပ်ရပ်တွေအားလုံးဟာ ကို့အတွက် ဘယ်လောက်တောင် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ဖြစ်ခဲ့မလဲဆိုတာ အခုမှ ကျွန်မ နားလည်လာတယ်။ ကို နေမကောင်းဖြစ်နေချိန်၊ စိတ်ဓာတ်ကျနေချိန်မှာတောင် ကျွန်မက ကို့ကို သံသယစိတ်တွေနဲ့ နှိပ်စက်ခဲ့မိတယ်။ ကို့ရဲ့ အနားမှာ နွေးထွေးတဲ့ အားပေးမှုတွေ ပေးရမယ့်အစား ကျွန်မက ကို့ကို ဒေါသတွေ၊ အော်ဟစ်သံတွေပဲ ပေးခဲ့မိတယ်။
“ကို… ကို ဘယ်မှာလဲ…”
ကျွန်မ တစ်ခန်းလုံးကို လိုက်ရှာပေမဲ့ ကို့ကို မတွေ့ဘူး။ ကို့ရဲ့ အဝတ်အစားတချို့ မရှိတော့တာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကို တစ်နေရာရာကို ထွက်သွားပြီဆိုတာ သိသာတယ်။ ကျွန်မ ကို့ရဲ့ အစ်မဖြစ်သူဆီကို ဖုန်းဆက်ဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ဖုန်းနံပါတ် မသိဘူး။ ကျွန်မ ရူးမတတ် ခံစားရတယ်။ ကျွန်မရဲ့ အတ္တတွေက ကျွန်မကို အမှန်တရားတွေ မမြင်အောင် ဖုံးကွယ်ထားခဲ့တာပဲ။
တစ်ပတ်အကြာမှာတော့ ကို့ရဲ့ အစ်မဆီက ကျွန်မဆီ ဖုန်းဝင်လာခဲ့တယ်။ ကိုက နယ်က ဘုန်းကြီးကျောင်းတစ်ခုမှာ တရားစခန်းဝင်ရင်း နောက်ဆုံးအချိန်ကို အေးအေးချမ်းချမ်း ဖြတ်သန်းချင်တယ်လို့ သိရတယ်။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ အဲ့ဒီနေရာကို လိုက်သွားခဲ့မိတယ်။
ဘုန်းကြီးကျောင်းရဲ့ နောက်ဘက်က သစ်ပင်ရိပ်လေးအောက်မှာ ကို ထိုင်နေတယ်။ အရင်ကထက် အများကြီး ပိန်ကျသွားပြီး မျက်နှာကလည်း ဖြူဖတ်ဖြူရော် ဖြစ်နေတယ်။ ကို့ကို မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ ရင်ထဲက ဝမ်းနည်းမှုတွေက ထိန်းမရအောင် ပေါက်ကွဲထွက်လာခဲ့တယ်။ ကျွန်မ ကို့အနားကို ဖြည်းဖြည်းချင်း တိုးသွားမိတယ်။
“ကို…”
ကိုက ကျွန်မကို မြင်တော့ အံ့ဩသွားသလို၊ ဝမ်းနည်းသွားတဲ့ အရိပ်အယောင်တွေလည်း တွေ့ရတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုက ပြုံးဖို့ ကြိုးစားတယ်။
“တေး… ဘယ်လိုလုပ် ရောက်လာတာလဲ…”
“တေး အားလုံး သိသွားပြီကို… ဘာလို့လဲ… ဘာလို့ တေးကို အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ… ကို့အနားမှာ တေး ရှိနေပေးမှာပေါ့… တေးကို ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မုန်းအောင် လုပ်ခဲ့ရတာလဲ…”
ကျွန်မ ငိုရင်း ကို့ခြေထောက်နားမှာ ဒူးထောက်ထိုင်ချလိုက်မိတယ်။ ကိုက ကျွန်မရဲ့ ခေါင်းလေးကို အသာအယာ ပွတ်ပေးရင်း သက်ပြင်းတစ်ချက် ချတယ်။
“မင်းကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြရင် မင်း ကိုယ့်ကို ထားခဲ့မှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကိုယ်သိတယ် တေး… ဒါပေမဲ့ ကိုယ့်ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေမှာ မင်းကို မျက်ရည်တွေနဲ့ပဲ မမြင်ချင်ဘူး… မင်းရဲ့ အချစ်က ပြင်းထန်လွန်းတယ်… အဲ့ဒီအချစ်တွေက မင်းကို ပိုပြီး နာကျင်စေလိမ့်မယ်… ကိုယ်ကတော့ မင်းကို ကိုယ့်အပေါ် မုန်းတီးစိတ်နဲ့ အမြန်ဆုံး မေ့ပစ်စေချင်ခဲ့တာပါ…”
“မေ့ပစ်ဖို့ ဟုတ်လား… ကိုက သိပ်ရက်စက်တာပဲ… ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို မုန်းအောင် လုပ်တာက ဘယ်လိုနည်းနဲ့မှ မကောင်းဘူးကို… ကို့အနားမှာ တေး ပြုစုခွင့်ရမယ့် အချိန်တွေကို ကိုက လုယူသွားခဲ့တာပဲ… တေး တောင်းပန်ပါတယ်ကို… တေးရဲ့ အတ္တတွေအတွက်၊ ကို့အပေါ် နားမလည်ပေးခဲ့တဲ့ လုပ်ရပ်တွေအတွက် တေးကို ခွင့်လွှတ်ပါနော်…”
ကိုက ကျွန်မကို ထူလိုက်ပြီး ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ထားပေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကို့ရဲ့ ရင်ခွင်က အရင်လို နွေးထွေးမနေတော့ဘဲ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသလို ခံစားရတယ်။ ကို့ရဲ့ အသက်ရှူသံတွေက ပြင်းထန်နေပြီး ကို့ခန္ဓာကိုယ်ကလည်း တုန်ရီနေခဲ့တယ်။
“တေး… ကိုယ့်ကို တစ်ခု ကတိပေးပါ… ကိုယ် မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ မင်းရဲ့ အချစ်ကို အတ္တတွေနဲ့ မလွှမ်းမိုးပါစေနဲ့တော့… တစ်ဖက်သားကို နားလည်ပေးတာဟာ အချစ်စစ်ရဲ့ အခြေခံပဲဆိုတာကို မင်း နားလည်အောင် ကြိုးစားပါ… ကိုယ် မင်းကို ခွင့်လွှတ်ပါတယ်…”
အဲ့ဒီညမှာပဲ ကို့ရဲ့ အခြေအနေက ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသွားခဲ့တယ်။ ဆေးရုံကို အမြန်တင်ခဲ့ရပေမဲ့ ကိုက သတိပြန်မရတော့ဘူး။ ကျွန်မ ကို့လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ထားရင်း တစ်ညလုံး ငိုကြွေးနေမိတယ်။ “ခွင့်လွှတ်ပါ” ဆိုတဲ့ စကားကို အခါခါ ပြောနေမိပေမဲ့ ကိုကတော့ ပြန်မထူးတော့ဘူး။
ကို ထွက်သွားခဲ့တာ တစ်နှစ်ရှိပြီ။ ကို့ရဲ့ အုတ်ဂူလေးရှေ့မှာ ကျွန်မ အမြဲတမ်း ပန်းစည်းလေးတွေ သွားချပေးဖြစ်တယ်။ ကျွန်မရဲ့ ဘဝက အရင်လို မဟုတ်တော့ဘူး။ ကျွန်မ စိတ်မြန်လက်မြန် ရှိတာတွေ၊ သူတစ်ပါးအပေါ် အနိုင်ယူချင်တာတွေကို ပြင်ဆင်နိုင်ခဲ့ပါပြီ။ ဒါပေမဲ့ ဒီသင်ခန်းစာကို ရဖို့အတွက် ကျွန်မ ပေးလိုက်ရတဲ့ တန်ဖိုးက ကြီးလွန်းလှတယ်။
ကို့ရဲ့ မာယာတွေက ကျွန်မကို နာကျင်စေခဲ့တာ မှန်ပေမဲ့ အဲ့ဒီနာကျင်မှုတွေကပဲ ကျွန်မကို လူလားမြောက်စေခဲ့တာပါ။ ကိုက ကျွန်မကို မုန်းအောင် လုပ်ခဲ့တာဟာ ကျွန်မအတွက် နောက်ဆုံးပေးခဲ့တဲ့ လက်ဆောင်တစ်ခုဆိုတာ အခုမှ ကျွန်မ သဘောပေါက်တယ်။
ကျွန်မ ဖုန်းထဲက ကို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံဟောင်းလေးတွေကို ပြန်ကြည့်မိတိုင်း ရင်ထဲမှာ နင့်နေအောင် ခံစားရဆဲပဲ။ ကို့ကို ဂရုစိုက်ပေးချင်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ကိုက ကျွန်မရဲ့ အနားမှာ မရှိတော့ဘူး။ ကို့ကို နားလည်ပေးချင်ခဲ့တဲ့အချိန်မှာ ကိုက စကားမပြောနိုင်တော့ဘူး။
ကျွန်မ အခုတော့ တစ်ယောက်တည်း နေတတ်အောင် ကြိုးစားနေပါတယ်။ လူတစ်ယောက်ကို ချစ်တယ်ဆိုတာ သူကိုယ်တိုင် ဖြစ်ချင်တဲ့ ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးတာမျိုးပဲ ဖြစ်သင့်တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိသွားပြီ။ ကိုယ့်ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်လိုစိတ်တစ်ခုတည်းနဲ့ အတင်းအကျပ် ဆွဲထားခြင်းဟာ အချစ်မဟုတ်ဘဲ နှိပ်စက်ခြင်းသာ ဖြစ်တယ်ဆိုတာကိုလည်း ကျွန်မ နားလည်သွားခဲ့ပါပြီ။
ကို့ရဲ့ အုတ်ဂူလေးကနေ လှည့်ထွက်လာတဲ့အချိန်မှာ မိုးဖွဲဖွဲလေးတွေ ပြန်ကျလာပြန်တယ်။ လွန်ခဲ့တဲ့ တစ်နှစ်က ကော်ဖီဆိုင်မှာ ကို လမ်းခွဲစကားပြောခဲ့တဲ့ အချိန်ကလိုပဲ။ ဒါပေမဲ့ အခုအချိန်မှာတော့ ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာ ဒေါသတွေ၊ သံသယတွေ မရှိတော့ဘူး။ နောင်တတွေနဲ့အတူ ကို့အပေါ် ထားတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာတွေပဲ ကျန်ရစ်ခဲ့တယ်။
ကျွန်မ ရှေ့ဆက်လျှောက်ရမယ့် လမ်းတွေမှာ ကို မရှိတော့ပေမဲ့ ကို ပေးခဲ့တဲ့ သင်ခန်းစာတွေကတော့ ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားထဲမှာ အမြဲတမ်း ရှင်သန်နေမှာပါ။ နောက်ကျမှ နားလည်ခဲ့ရတဲ့ အမှန်တရားတွေဟာ ခါးသီးပေမဲ့ အဲ့ဒါတွေကပဲ ကျွန်မကို ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်တဲ့ အမျိုးသမီးတစ်ယောက် ဖြစ်လာစေခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။
ကို… တေး အခုတော့ နားလည်သွားပါပြီ။ ကို့ရဲ့ ကျားမာယာတွေက တေးကို ဘဝတစ်ခုလုံးအတွက် လမ်းပြပေးခဲ့တာပဲ။ ကို အေးချမ်းတဲ့ နေရာမှာ ရှိနေမယ်လို့ တေး ယုံကြည်ပါတယ်…။
နိဂုံးချုပ်သင်ခန်းစာ - အချစ်ဆိုသည်မှာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်းထက် နားလည်ပေးခြင်းနှင့် လွတ်လပ်ခွင့်ပေးခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး၊ နောင်တဆိုသည်မှာ ပြင်ဆင်ခွင့်မရှိတော့သည့် အမှားများအတွက် ပေးဆပ်ရသည့် အဖိုးအခသာ ဖြစ်သည်။