ယောကျာ်းလပ်နေသောမိန်းမရဲ့ ကိုယ်ဝန်
ယောကျာ်းလပ်နေသောမိန်းမရဲ့ ကိုယ်ဝန်
ခြောက်ကပ်နေတဲ့ အိမ်ကြီးထဲမှာ နာရီသံက တချက်ချက်နဲ့ စိုးမိုးထားတယ်။ ကျွန်မ နံရံပေါ်က မင်းခန့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကို ငေးကြည့်နေမိတာ ဘယ်လောက်ကြာသွားပြီလဲ မသိဘူး။ မင်းခန့် ဆုံးသွားတာ တစ်နှစ်ကျော်ခဲ့ပြီ။ တစ်နှစ်ဆိုတဲ့ အချိန်အတိုင်းအတာဟာ သူစိမ်းတွေအတွက်တော့ မေ့ပျောက်ဖို့ လုံလောက်ပေမယ့် ကျန်ရစ်သူ ကျွန်မအတွက်တော့ မနေ့တစ်နေ့ကလိုပဲ လတ်ဆတ်နေတုန်း။ မင်းခန့်က ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာဦးသူရဲကောင်း၊ ကျွန်မရဲ့ တစ်ဦးတည်းသော အားကိုးရာ။ သူ မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာပျက်ခဲ့ရတယ်။ အိမ်ရှေ့က သစ်ရွက်ခြောက်တွေ ကြွေကျသံကအစ ကျွန်မကို ခြောက်လှန့်နေတတ်တယ်။ ဒီလို အထီးကျန်မှုတွေကြားထဲမှာ ကျွန်မရဲ့ အနားကို ရောက်လာခဲ့တာက ကိုသုတ။
ကိုသုတက မင်းခန့်ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းအရင်းခေါက်ခေါက်။ မင်းခန့် မရှိတော့တဲ့နောက်မှာ ကျွန်မကို အစစအရာရာ ကူညီပေးခဲ့တယ်။ ဈေးဝယ်တာကအစ၊ အိမ်က မီးသီးပျက်တာ၊ ရေပိုက်ယိုတာအဆုံး သူပဲ အကုန်လုပ်ပေးခဲ့တာ။ လူတွေကတော့ ကွယ်ရာမှာ အတင်းပြောကြမှာပဲ။ “လင်သေတာ မကြာသေးဘူး၊ နောက်တစ်ယောက်နဲ့ ရှုပ်နေပြီ” ဆိုတဲ့ အကြည့်တွေကို ကျွန်မ ဂရုမစိုက်နိုင်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ လိုအပ်နေတာက အဖော်။ ကျွန်မ ကြောက်နေတာက ဒီအမှောင်ထုကြီး။ ကိုသုတက ကျွန်မအတွက်တော့ အမှောင်ထဲက မီးအိမ်လေးတစ်လုံးလိုပါပဲ။ သူ့ရဲ့ နွေးထွေးတဲ့ စကားလုံးတွေ၊ ဂရုစိုက်မှုတွေအောက်မှာ ကျွန်မရဲ့ ခံစစ်တံတိုင်းတွေ ပြိုလဲခဲ့ရတယ်။
လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက မိုးသည်းထန်တဲ့ ညတစ်ညကို ကျွန်မ ဘယ်တော့မှ မေ့မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းခန့်ကို လွမ်းတဲ့စိတ်နဲ့ အရက်နည်းနည်း သောက်မိပြီး ကျွန်မ ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုနေတုန်း ကိုသုတ ရောက်လာခဲ့တယ်။ သူက ကျွန်မကို ဖက်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးတယ်။ “နှင်းရယ်... ကိုယ်ရှိတယ်လေ၊ မင်းခန့်အစား ကိုယ် စောင့်ရှောက်ပေးမှာပါ” ဆိုတဲ့ သူ့ရဲ့ အသံက ကျွန်မရဲ့ အသိစိတ်တွေကို ထုံထိုင်းသွားစေခဲ့တယ်။ အဲဒီညက ကျွန်မတို့ နှစ်ယောက်လုံး မှားခဲ့ကြတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ ကုတင်ပေါ်မှာပဲ၊ မင်းခန့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံရှေ့မှာပဲ ကျွန်မဟာ ကိုသုတရဲ့ ရင်ခွင်ထဲမှာ ခိုလှုံမိခဲ့တယ်။ နိုးလာတဲ့အခါမှာ နောင်တတွေက ကျွန်မကို ဝါးမြိုခဲ့ပေမယ့် ကိုသုတကတော့ ကျွန်မရဲ့ လက်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ပြီး “ကိုယ် တာဝန်ယူပါတယ်နှင်း၊ ကိုယ် နှင်းကို တကယ်ချစ်တာပါ” လို့ ကတိပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီကတိက ကျွန်မအတွက်တော့ သောက်ရေတစ်ပေါက်လိုပါပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခဲ့မိတယ်။ ကျွန်မမှာ သူ့ကလွဲလို့ ဘယ်သူမှ မရှိတော့ဘူးလေ။
မနက်ခင်းရဲ့ နေရောင်ခြည်က ပြတင်းပေါက်ကနေ ဖြာကျနေပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ စိတ်ထဲမှာတော့ အုံ့မှိုင်းနေတုန်း။ အိမ်သာထဲမှာ ကျွန်မ ဒူးထောက်ပြီး အန်နေမိတာ အကြိမ်ကြိမ်။ အစာမရှိတဲ့ အစာအိမ်ထဲကနေ ခါးသက်သက် အရည်တွေပဲ ထွက်လာတယ်။ စိတ်ထဲမှာ ထင့်နေတာ တစ်ပတ်ကျော်ပြီ။ ရာသီသွေးကလည်း လွဲနေတာ ကြာပြီ။ ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ စမ်းသပ်တံလေးကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ရလဒ်က ရှင်းပါတယ်။ အနီရောင်မျဉ်းနှစ်ကြောင်း။ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီး တစ်ပတ်လည်သွားသလို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“ယောကျာ်းမရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်...”
ဒီစကားလုံးက ကျွန်မရဲ့ နားထဲမှာ ဟိန်းထွက်နေတယ်။ မင်းခန့်ကို သစ္စာဖောက်ခဲ့တဲ့ သက်သေက ကျွန်မရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေပြီ။ ကျွန်မ ချက်ချင်းပဲ ကိုသုတဆီ ဖုန်းခေါ်လိုက်တယ်။ ပထမတစ်ခါ မကိုင်ဘူး။ ဒုတိယတစ်ခါ စက်ပိတ်ထားတယ်။ စိတ်တွေ ပူလောင်လာတယ်။ ညနေကျတော့ ကိုသုတ အိမ်ကို ရောက်လာတယ်။ ကျွန်မ ဝမ်းသာအားရနဲ့ သူ့ကို သတင်းပြောပြလိုက်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ကိုသုတရဲ့ မျက်နှာက ကျွန်မ မျှော်လင့်ထားသလို မဟုတ်ဘူး။ သူ ဝမ်းမသာဘူး။ သူ့မျက်လုံးထဲမှာ ထိတ်လန့်မှုနဲ့ စိုးရိမ်မှုတွေပဲ မြင်နေရတယ်။
“နှင်း... ဒါ... ဒါက မဖြစ်သင့်ဘူးလေ” လို့ သူက တိုးတိုးလေး ပြောတယ်။
“ဘာလို့လဲ ကိုသုတ၊ ကိုယ်တိုင်ပဲ တာဝန်ယူမယ်ဆို၊ ကိုယ်တိုင်ပဲ နှင်းကို ချစ်တယ်ဆို” ကျွန်မ အသံတွေ တုန်နေပြီ။
“မဟုတ်ဘူးလေ နှင်း၊ အခုက အချိန်မတန်သေးဘူး။ လူတွေ သိသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ နှင်းရဲ့ သိက္ခာကိုလည်း ငဲ့ဦးလေ”
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက အေးစက်စက်နိုင်လှတယ်။ ကျွန်မကို ဂရုစိုက်လို့ ပြောတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူကိုယ်တိုင် ရှောင်ပြေးချင်လို့လား။ အဲဒီနေ့ကစပြီး ကိုသုတ ပြောင်းလဲသွားတယ်။ ဖုန်းခေါ်ရင်လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတယ်ဆိုတာချည်းပဲ။ ပို့ရင်လည်း ဖြစ်ပြီး ပြန်မလာတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အထီးကျန်မှုက အရင်ကထက် ဆယ်ဆမက ပိုလာခဲ့တယ်။ ဗိုက်ထဲက ကလေးက တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားလာနေပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ နှလုံးသားကတော့ တဖြည်းဖြည်း သေဆုံးနေသလိုပဲ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေရဲ့ အကြည့်တွေကလည်း ပြောင်းလဲလာတယ်။ ကျွန်မ အပြင်ထွက်ရင် သူတို့ တီးတိုးပြောကြတာတွေကို ကြားနေရတယ်။ “ကြည့်စမ်း... လင်သေတာ မကြာသေးဘူး၊ ဗိုက်က စည်နေပြီ” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဓားနဲ့ အမွှန်းခံနေရသလို ခံစားရတယ်။
ကိုယ်ဝန် ငါးလထဲ ရောက်လာပြီ။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်က အဝတ်အစားတွေကြားထဲကနေ ရုန်းထွက်နေပြီ။ ကိုသုတကတော့ ကျွန်မဆီ လုံးဝ မလာတော့ဘူး။ တစ်ပတ်မှာ တစ်ခါလောက်ပဲ ဖုန်းဆက်ပြီး “နေကောင်းလား” လို့ မေးတတ်တယ်။ အသံကလည်း ဝတ္တရားအရ မေးနေသလိုပဲ။ ကျွန်မ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် ငိုယိုပြီး တောင်းပန်ခဲ့ဖူးတယ်။ “နှင်းကို ပစ်မသွားပါနဲ့၊ နှင်းတို့ ဒီကနေ ထွက်သွားကြရအောင်၊ တစ်နေရာရာမှာ အသစ်က ပြန်စကြရအောင်” လို့ ပြောခဲ့ပေမယ့် သူကတော့ “အချိန်ခဏပေးပါဦး” ဆိုတဲ့ စကားတစ်ခွန်းနဲ့ပဲ အမြဲ ဖြတ်ချခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာ ကျွန်မ မအိပ်နိုင်ဘဲ မင်းခန့်ရဲ့ အဝတ်ဗီရိုဟောင်းကို ဖွင့်ကြည့်မိတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ အနံ့ကို လွမ်းလို့။ ဗီရိုထဲကနေ သေတ္တာအဟောင်းလေး တစ်လုံး ကျလာတယ်။ အဲဒီထဲမှာ မင်းခန့်ရဲ့ မှတ်တမ်းစာအုပ်လေးတွေနဲ့ သူ့ရဲ့ ဖုန်းဟောင်းလေး ရှိနေတယ်။ ကျွန်မ ဖုန်းကို အားသွင်းပြီး ဖွင့်ကြည့်လိုက်မိတယ်။ ဘာရယ်မဟုတ်ဘူး၊ မင်းခန့်ရဲ့ ပုံလေးတွေကို ပြန်ကြည့်ချင်လို့။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မ တွေ့လိုက်ရတဲ့အရာက ကျွန်မရဲ့ ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်လိုက်တယ်။
ထဲမှာ ကိုသုတနဲ့ မင်းခန့်တို့ ပြောထားတဲ့ စာတွေ ရှိနေတယ်။ မင်းခန့် မဆုံးခင် တစ်ပတ်အလိုက စာတွေ။ ကိုသုတက မင်းခန့်ဆီကနေ ငွေအများကြီး ချေးထားတာပဲ။ ပြီးတော့ မင်းခန့်က အဲဒီငွေတွေကို ပြန်တောင်းနေတာ။ ကိုသုတက ပြန်မပေးနိုင်လို့ အကြိမ်ကြိမ် တောင်းပန်ထားတယ်။ နောက်ဆုံးစာကတော့... “မင်းခန့်၊ မင်း ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အကျပ်ကိုင်ရင်တော့ ငါလည်း ဘာလုပ်မိမလဲ မသိဘူးနော်” တဲ့။ ကျွန်မ ရင်တွေ တဒိန်းဒိန်း ခုန်လာတယ်။ မင်းခန့် ဆုံးခဲ့တာက ကားအက်စီးဒင့်နဲ့။ အဲဒီညက မင်းခန့်နဲ့အတူ ကိုသုတ ရှိနေခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကိုသုတကတော့ ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ လွတ်လာခဲ့တယ်။ အဲဒီတုန်းကတော့ သူငယ်ချင်းကို မကယ်နိုင်လို့ဆိုပြီး သူ ငိုပြခဲ့တာကို ကျွန်မ အယုံကြီး ယုံခဲ့မိတာ။
ကျွန်မ လက်တွေ တုန်ရီရင်း ကိုသုတရဲ့ ကားထဲက တစ်ခုကို သွားသတိရလိုက်တယ်။ မင်းခန့် ဆုံးတဲ့ညက ကိုသုတ ကားကို မောင်းခဲ့တာ။ ကျွန်မ အဲဒီ ကို ကိုသုတဆီကနေ သိမ်းထားပေးမယ်ဆိုပြီး ယူထားခဲ့ဖူးတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ပူဆွေးနေရတာနဲ့ ကျွန်မ မကြည့်ဖြစ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်မ အပြေးအလွှား သွားရှာလိုက်တယ်။ ကွန်ပျူတာထဲ ထည့်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါမှာတော့ ကျွန်မ အသက်ရှူရပ်မတတ် ဖြစ်သွားရတယ်။ ကားရှေ့က မှတ်တမ်းတင်ထားတဲ့ ဗီဒီယိုထဲမှာ... ကိုသုတက တမင်တကာ ဘရိတ်ကို မနင်းဘဲ လမ်းဘေးက သစ်ပင်ကို ဝင်တိုက်ခဲ့တာ။ မတိုက်ခင်မှာ သူ မင်းခန့်ကို ကြည့်ပြီး “မင်း မရှိမှ ငါ အေးမှာ” လို့ ပြောလိုက်တဲ့ အသံက တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ်။
ကျွန်မ တုန်ရီနေတဲ့ ခြေလှမ်းတွေနဲ့ ကိုသုတ အိမ်ကို လိုက်သွားခဲ့တယ်။ အချိန်က ညဉ့်နက်နေပြီ။ ကိုသုတက အိမ်ရှေ့မှာ အရက်သောက်နေတယ်။ ကျွန်မကို မြင်တော့ သူ အံ့သြသွားပုံရတယ်။
“နှင်း... ဒီအချိန်ကြီး ဘာလာလုပ်တာလဲ”
ကျွန်မ စကားတစ်ခွန်းမှ မပြောဘဲ သူ့ရှေ့ကို ဖုန်းနဲ့ ဗီဒီယိုကို ချပြလိုက်တယ်။ ကိုသုတရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ပြာနှမ်းသွားတယ်။ သူက ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး ခါးခါးသီးသီး ရယ်တယ်။
“သိသွားပြီပေါ့လေ... အေးလေ၊ ငါ မင်းခန့်ကို သတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ နှင်း... မင်းလည်း သူ့ကို သတ်ခဲ့တာပဲ မဟုတ်လား။ သူ သေပြီး မကြာဘူး၊ မင်း ငါ့ရင်ခွင်ထဲ ရောက်လာတာလေ။ မင်း သူ့ကို တကယ်ချစ်ရင် ငါ့ကို လက်ခံပါ့မလား”
သူ့ရဲ့ စကားလုံးတွေက ကျွန်မရဲ့ ရင်ဘတ်ကို ဓားနဲ့ မွှန်းလိုက်သလိုပဲ။
“ရှင်... ရှင်က လူယုတ်မာပဲ။ ကျွန်မ ရှင်ကို ယုံခဲ့တာ။ ရှင်က ကျွန်မရဲ့ အားနည်းချက်ကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး...”
“အခွင့်ကောင်းယူတာ မဟုတ်ဘူး၊ နှင်း။ ငါ မင်းကို ပိုင်ဆိုင်ချင်ခဲ့တာ။ မင်းခန့် ပိုင်ဆိုင်သမျှ အကုန်လုံးကို ငါ လိုချင်ခဲ့တာ။ အခုလည်း ကြည့်လေ... မင်းဗိုက်ထဲမှာ ငါ့မျိုးစေ့ ရှိနေပြီ။ မင်း ငါ့ကို ရဲတိုင်ရဲမလား။ တိုင်လိုက်ရင် မင်းလည်း အရှက်ကွဲမှာပဲ။ ‘သူ့လင်ကို သတ်တဲ့လူနဲ့ အိပ်ပြီး ကိုယ်ဝန်ရတဲ့ မိန်းမ’ ဆိုပြီး တစ်လောကလုံးက ကဲ့ရဲ့ကြမှာ။ မင်း ဒီကလေးကို ငဲ့ဦးနော်”
ကိုသုတရဲ့ မျက်လုံးတွေက အရူးတစ်ယောက်လို တောက်ပနေတယ်။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ ပျို့တက်လာတယ်။ ဒီလူဟာ ကျွန်မ ချစ်ခဲ့တဲ့၊ ကျွန်မ အားကိုးခဲ့တဲ့ လူလား။ မဟုတ်ဘူး... သူက မင်းခန့်ကို သတ်ခဲ့တဲ့ လူသတ်သမား။ ကျွန်မ မင်းခန့်ကို သစ္စာဖောက်ရုံတင်မကဘူး၊ မင်းခန့်ကို သတ်တဲ့လူနဲ့ပါ ပတ်သက်မိခဲ့တာ။ ကျွန်မ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ရွံလွန်းလို့ သေချင်စိတ်တောင် ပေါက်သွားတယ်။
“ရှင် တော်တော့... ရှင် အခုချက်ချင်း ရဲစခန်းကို လိုက်ခဲ့”
ကျွန်မ သူ့လက်ကို ဆွဲတော့ သူက ကျွန်မကို တွန်းထုတ်လိုက်တယ်။ ကျွန်မ ကြမ်းပြင်ပေါ်ကို လဲကျသွားတယ်။ ဝမ်းဗိုက်ထဲက စူးခနဲ နာကျင်မှုကို ခံစားလိုက်ရတယ်။
“နှင်း... မင်း ငါ့ကို မဖမ်းခိုင်းပါနဲ့။ ငါ မင်းကို စောင့်ရှောက်ပါ့မယ်။ ဒီကလေးအတွက်လေ...”
“ဒီကလေးက ရှင့်လို လူယုတ်မာရဲ့ ကလေး ဖြစ်မလာစေရဘူး!” ကျွန်မ အားကုန်အော်ဟစ်လိုက်တယ်။
ဆေးရုံခုတင်ပေါ်မှာ ကျွန်မ နိုးလာတော့ အဖြူရောင် မျက်နှာကြက်ကိုပဲ မြင်ရတယ်။ ဘေးမှာတော့ ရဲအရာရှိ နှစ်ယောက်က စောင့်နေတယ်။ ကိုသုတကိုတော့ ဖမ်းသွားပြီလို့ သူတို့ ပြောပြတယ်။ ကျွန်မ ပေးလိုက်တဲ့ သက်သေတွေက ခိုင်လုံလွန်းတယ်လေ။ ကျွန်မရဲ့ ဗိုက်ကို လက်နဲ့ စမ်းကြည့်လိုက်မိတယ်။ ပြားချပ်နေပြီ။
“ကလေးက...?” ကျွန်မ အသံက တိုးတိုးလေး ထွက်လာတယ်။
နာ့စ်မလေးက စိတ်မကောင်းတဲ့ မျက်နှာနဲ့ ခေါင်းခါပြတယ်။ “စိတ်မကောင်းပါဘူး အစ်မ၊ လဲကျတဲ့အရှိန်နဲ့ သွေးသွန်ပြီး ကလေး ပျက်သွားပါတယ်”
ကျွန်မ ငိုရမလား၊ ရယ်ရမလား မသိတော့ဘူး။ ကျွန်မရဲ့ အမှားတွေ၊ ကျွန်မရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုတွေရဲ့ ရလဒ်က ဒီလိုပဲ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။ မင်းခန့်ကို ကျွန်မ ဘယ်လို မျက်နှာပြရမလဲ။ ကျွန်မရဲ့ ကိုယ်ဝန်က ကိုသုတရဲ့ အပြစ်တွေကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ အရာတစ်ခုလို ဖြစ်ခဲ့ရတယ်။ အခုတော့ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားပါပြီ။
ကျွန်မ အိမ်ကို ပြန်ရောက်တော့ အိမ်ကြီးက အရင်ကထက် ပိုပြီး ခြောက်ကပ်နေတယ်။ မင်းခန့်ရဲ့ ဓာတ်ပုံကတော့ နံရံပေါ်မှာ အပြုံးမပျက် ရှိနေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ ဓာတ်ပုံရှေ့မှာ ဒူးထောက်ပြီး တောင်းပန်မိတယ်။ “မင်းခန့်... ကျွန်မ မှားခဲ့တယ်။ ကျွန်မ အထီးကျန်တာကို အကြောင်းပြပြီး ရန်သူကို အိမ်ထဲ ခေါ်သွင်းမိခဲ့တယ်။ ကျွန်မကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့တော့”
အခု ကျွန်မဟာ ယောကျာ်းလပ်နေတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ပဲ။ ဒါပေမဲ့ အရင်ကထက် ပိုပြီး အထီးကျန်တယ်။ ပိုပြီး နာကျင်ရတယ်။ ကိုယ်ဝန် မရှိတော့ပေမယ့် ကျွန်မရဲ့ ရင်ထဲမှာတော့ နောင်တတွေက ကိုယ်ဝန်ဆောင်ထားသလိုပဲ အမြဲတမ်း လေးလံနေတော့မယ်။ လောကမှာ အကြောက်ရဆုံးအရာဟာ အထီးကျန်ခြင်း မဟုတ်ဘူး။ အထီးကျန်မှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး ဝင်လာတဲ့ “ယုံကြည်မှု” ဆိုတဲ့ အဆိပ်ပင်ပဲ ဖြစ်တယ်။
သင်ခန်းစာ - အားနည်းနေချိန်မှာ လက်ကမ်းပေးတဲ့ လက်တိုင်းဟာ ကယ်တင်ရှင် မဟုတ်ဘူးဆိုတာ သတိပြုပါ။ ယုံကြည်မှုဆိုတာ ဖန်သားပြင်လိုပဲ၊ တစ်ခါကွဲအက်သွားရင် ဘယ်တော့မှ ပြန်မစပ်နိုင်တော့သလို၊ အဲဒီအက်ကြောင်းတွေက သင့်ကိုပဲ ပြန်ပြီး ဒဏ်ရာရစေလိမ့်မယ်။