ယုတ်မာသူရဲ့ ဘဝအဆုံးသတ်အချိန်များ
ယုတ်မာသူရဲ့ ဘဝအဆုံးသတ်အချိန်များ
ကျွန်တော့်လက်ထဲက စီးကရက်မီးခိုးငွေ့တွေဟာ မှောင်မည်းနေတဲ့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ လွင့်ပျံ့နေတယ်။ အပြင်မှာ မိုးတွေသည်းထန်စွာ ရွာနေပေမယ့် ကျွန်တော့်ရင်ထဲက ပူလောင်မှုတွေကိုတော့ မအေးမြစေနိုင်ဘူး။ နံရံကပ်နာရီရဲ့ တချက်ချက် မြည်သံဟာ သေမင်းရဲ့ ခြေသံလိုပဲ ကျွန်တော့်နားထဲမှာ စည်းချက်ကျကျ ကြားနေရတယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို "ဦးထွန်းလင်း" လို့ ခေါ်ကြပေမယ့် ကွယ်ရာမှာတော့ "သွေးစုပ်ဖုတ်ကောင်" လို့ ကင်ပွန်းတပ်ကြတာ ကျွန်တော် သိပါတယ်။ အတိုးကြီးစားတဲ့ အပေါင်ဆိုင်ပိုင်ရှင်၊ လူတွေကို အကြွေးနဲ့ ချုပ်ကိုင်ပြီး ဘဝတွေကို ဖျက်ဆီးခဲ့တဲ့သူ၊ သမီးအရင်းကတောင် ရွံရှာလွန်းလို့ အဖေလို့ မခေါ်ချင်တော့တဲ့ လူယုတ်မာကြီး။ ဒါ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံရိပ်စစ်ပဲ။
"ရှင် ဒီနေ့လည်း သောက်ပြန်ပြီလား"
တံခါးဝမှာ ရပ်နေတဲ့ သမီးဖြစ်သူ သီရိရဲ့ အသံဟာ အေးစက်လွန်းလှတယ်။ သူမရဲ့ မျက်လုံးထဲမှာ ကျွန်တော့်အတွက် ဂရုဏာဆိုတာ တစ်စက်ကလေးမှ မရှိတော့ဘူး။ နာကျင်မှုနဲ့ မုန်းတီးမှုတွေပဲ ပြည့်နှက်နေတာ။ ကျွန်တော် ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အရက်ခွက်ကိုပဲ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်တယ်။ ကျွန်တော် သူမကို ဘယ်လောက်ချစ်တယ်ဆိုတာ ပြောပြချင်ပေမယ့် ကျွန်တော့်လျှာတွေက လေးလံနေခဲ့တယ်။ သူမဟာ လာမယ့်လမှာ ဒေါက်တာကျော်စွာနဲ့ လက်ထပ်တော့မယ်။ ကျော်စွာက လူတော်လေးပါ။ မျိုးရိုးဂုဏ်ရည်ရှိတဲ့ မိသားစုက ဆင်းသက်လာတာ။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီမိသားစုက ကျွန်တော့်လို လူမျိုးနဲ့ ပတ်သက်ဖို့ကို အကြီးအကျယ် ကန့်ကွက်နေကြတယ်။
"နင်တို့ လက်ထပ်ပွဲအတွက် ငါ တစ်ပြားမှ မကူညီနိုင်ဘူး။ အဲဒီတော့ နင့်ဘာသာနင် ရှာကြံပြီး လုပ်ကြ"
ကျွန်တော် ခက်ထန်စွာ ပြောလိုက်တဲ့ စကားကြောင့် သီရိရဲ့ မျက်ရည်တွေ ဝေ့တက်လာတယ်။ သူမ မသိတာက ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒီခက်ထန်မှုတွေနောက်ကွယ်မှာ ဘယ်လောက်တောင် ရင်ကွဲနေရသလဲဆိုတာပဲ။ ကျွန်တော့်ကို သူမ ပိုမုန်းလေလေ၊ သူမရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ပိုကောင်းလေလေပဲ မဟုတ်လား။ ကျွန်တော့်ရဲ့ ညစ်ထေးနေတဲ့ အရိပ်တွေ သူမအပေါ် မကျရောက်စေချင်ဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် သေဆုံးသွားမှသာ သူမဟာ ဒီအမည်းစက်တွေကနေ လွတ်မြောက်မှာ။ ဖုန်းထဲမှာ ဝင်နေတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ကြည့်လိုက်မိတယ်။ "ကိုထွန်းလင်း၊ မင်းသမီးလေးရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို ငါတို့ လာခဲ့မယ်။ မင်းဆီက ရစရာရှိတာတွေ အားလုံး အတိုးချပြီး သိမ်းရမယ်" ဆိုတဲ့ စာတိုလေး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတိတ်က အရိပ်မည်းတွေဟာ သီရိဆီကို ဦးတည်လာနေပြီ။
ပြဿနာတွေက ကျွန်တော် ထင်ထားတာထက် ပိုမြန်မြန် ရောက်လာတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ ငယ်စဉ်က မူးယစ်ဆေးဝါးဂိုဏ်းတစ်ခုမှာ ငွေကြေးခဝါချပေးခဲ့တဲ့ အလုပ်တွေကို လုပ်ခဲ့ဖူးတယ်။ အခု အဲဒီဂိုဏ်းက လူတွေက ကျွန်တော့်ကို ပြန်ရှာတွေ့သွားပြီး သူတို့ရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ကျော်စွာရဲ့ ဆေးခန်းကတစ်ဆင့် မှောင်ခိုပို့ဖို့ ဖိအားပေးလာကြတယ်။ မဟုတ်ရင် သီရိကို သတ်မယ်လို့ ခြိမ်းခြောက်တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝမှာ အမှားတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့ပေမယ့် သမီးလေးကိုတော့ အထိခိုက်မခံနိုင်ဘူး။
"ဦးထွန်းလင်း၊ ခင်ဗျားကို ကျုပ် တောင်းပန်ပါတယ်။ သီရိကိုတော့ ဒီလိုတွေ မပြောပါနဲ့။ သူမ ခင်ဗျားကို သိပ်ချစ်တာပါ"
ကျော်စွာက ကျွန်တော့်ရုံးခန်းထဲကို ရောက်လာပြီး တောင်းပန်ရှာတယ်။ ကျွန်တော်ကတော့ ခြေထောက်ကို စားပွဲပေါ် တင်ထားပြီး သူ့ကို မထီမဲ့မြင် ကြည့်လိုက်တယ်။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အတွင်းစိတ်မှာတော့ ဒီလူငယ်လေးကို ဖက်လဲတကင်း နှုတ်ဆက်ပြီး "သမီးကို စောင့်ရှောက်ပေးပါ" လို့ ပြောချင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် လုပ်ခဲ့တာကတော့ သူ့မျက်နှာကို ငွေစက္ကူထုပ်နဲ့ ပစ်ပေါက်လိုက်တာပါပဲ။
"မင်းလို ကောင်မျိုးက ငါ့သမီးကို ယူပြီး ငါ့စည်းစိမ်တွေကို မက်နေတာ မဟုတ်လား။ ရော့... ဒါယူပြီး သီရိနဲ့ ဝေးဝေးမှာ နေစမ်း"
ကျွန်တော် စိတ်ထဲက မပါတဲ့ စကားတွေကို အော်ဟစ်ပြောဆိုခဲ့တယ်။ ကျော်စွာက တုန်ရီနေတဲ့ လက်တွေနဲ့ ငွေထုပ်ကို ပြန်ချထားပြီး ကျွန်တော့်ကို စက်ဆုပ်ရွံရှာတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ကာ ထွက်သွားခဲ့တယ်။ အဲဒီညက သီရိ ကျွန်တော့်ဆီ ဖုန်းဆက်တယ်။ ကျွန်တော် ဖုန်းမကိုင်ခဲ့ဘူး။ သူမ ပို့တဲ့ "အဖေ... အဖေ ဘာလို့ ဒီလောက် ယုတ်မာရတာလဲ" ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျကို ကျွန်တော် ကြည့်ပြီး တစ်ညလုံး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေမိတယ်။ လူယုတ်မာတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်ရည်ကို ဘယ်သူမှ မမြင်စေချင်ဘူး။ ကျွန်တော့်မှာ ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ဂိုဏ်းစတားတွေရဲ့ လက်ထဲကနေ သီရိကို ကယ်ဖို့ဆိုရင် ကျွန်တော်ဟာ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အယုတ်မာဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်ပြရမယ်။
ရက်တွေ ကုန်လွန်လာတာနဲ့အမျှ ကျွန်တော့်ရဲ့ ကျန်းမာရေးကလည်း ဆိုးရွားလာတယ်။ အဆုတ်ကင်ဆာ နောက်ဆုံးအဆင့်။ ဆရာဝန်က ကျွန်တော့်မှာ အချိန် သိပ်မကျန်တော့ဘူးလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါကို ဘယ်သူမှ မသိစေရဘူး။ ကျွန်တော်ဟာ ပိုပြီး ကြမ်းတမ်းလာတယ်၊ ပိုပြီး ယုတ်မာပြလာတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က လူတွေက ကျွန်တော့်ကို မြင်ရင် လမ်းဘေးက ခွေးအိုကြီးတစ်ကောင်လို ရှောင်ဖယ်သွားကြတယ်။
သီရိရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ဖို့ တစ်ပတ်အလိုမှာ ကျွန်တော် သူမရဲ့ အိမ်ကို သွားခဲ့တယ်။ သူမက ကျွန်တော့်ကို တံခါးတောင် မဖွင့်ပေးချင်ဘူး။ ကျွန်တော်ကတော့ အိမ်ရှေ့မှာ ရပ်ပြီး အော်ဟစ်ဆဲဆိုပြခဲ့တယ်။ "နင်တို့ မင်္ဂလာဆောင်ရင် ငါ လာဖျက်ဆီးမယ်။ ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံတွေ အကုန်ပြန်ပေး" လို့ အော်နေတဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ ပုံစံဟာ တကယ့်ကို အရူးတစ်ယောက်လိုပါပဲ။ အိမ်နီးနားချင်းတွေက ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ပြီး တံတွေးနဲ့ ထွေးကြတယ်။ သီရိက တံခါးဖွင့်လာပြီး ကျွန်တော့်မျက်နှာကို ဖြတ်ခနဲ ရိုက်လိုက်တယ်။
"ရှင် ကျွန်မအဖေ မဟုတ်တော့ဘူး။ ရှင့်ကို ကျွန်မ သေအောင် မုန်းတယ်။ သေသွားရင်တောင် ရှင့်မျက်နှာကို လာမကြည့်ဘူး"
သူမ ပြောပြီး တံခါးကို ဝုန်းခနဲ ပိတ်ချလိုက်တယ်။ ကျွန်တော့် ပါးပေါ်က နာကျင်မှုထက် ရင်ဘတ်ထဲက အက်ကွဲသံက ပိုကျယ်လောင်နေတယ်။ ကျွန်တော် လမ်းပေါ်မှာ ဒိုင်တိုင်မတ်တိုင် လျှောက်ရင်း ချောင်းဆိုးလိုက်တော့ လက်ဖဝါးပေါ်မှာ သွေးတွေ ပါလာတယ်။ "ကောင်းတယ် သီရိ... ငါ့ကို ပိုမုန်းလိုက်စမ်းပါ။ ဒါမှ ငါ မရှိတော့တဲ့အခါ နင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ပျော်နိုင်မှာ" လို့ စိတ်ထဲက ရေရွတ်နေမိတယ်။ အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်တော် ဂိုဏ်းစတားတွေနဲ့ ချိန်းဆိုထားတဲ့ နေရာကို သွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော့်ဘဝရဲ့ နောက်ဆုံး ကစားပွဲကို စတင်ဖို့ပေါ့။
မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းနေတဲ့ ဂိုဒေါင်ပျက်ကြီးထဲမှာ ကျွန်တော် တစ်ယောက်တည်း ရပ်နေတယ်။ ကျွန်တော့်ရှေ့မှာတော့ သေနတ်တွေ ကိုင်ထားတဲ့ လူတစ်စု။ သူတို့က ကျွန်တော့်ဆီကနေ ငွေတွေနဲ့ ကျော်စွာရဲ့ ဆေးခန်း သော့ကို လိုချင်နေကြတာ။ ကျွန်တော်ကတော့ ခါးကြားက သေနတ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ထားတယ်။
"ငွေတွေက ဒီမှာ... ဒါပေမဲ့ ကျော်စွာ့ဆေးခန်းကိုတော့ မင်းတို့ လက်ထဲ မထည့်နိုင်ဘူး"
ကျွန်တော့်ရဲ့ စကားကြောင့် ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်က ရယ်မောလိုက်တယ်။ "ဟေ့လူ... ခင်ဗျားက လူယုတ်မာပဲ။ ခင်ဗျားသမီးရဲ့ ယောကျာ်းလောင်းကို ကာကွယ်နေတာလား" တဲ့။ ကျွန်တော် ဘာမှ ပြန်မပြောဘဲ သူတို့ဆီကို တိုးသွားခဲ့တယ်။ ကျွန်တော် ကြိုတင်စီစဉ်ထားတဲ့အတိုင်း ရဲတွေကို သတင်းပေးထားပြီးသား။ ဒါပေမဲ့ ရဲတွေ မရောက်ခင်မှာ ကျွန်တော် ဒီလူတွေကို ရှင်းပစ်ရမယ်။ ကျွန်တော့်သမီးအတွက် အန္တရာယ်မှန်သမျှကို ကျွန်တော်နဲ့အတူ မြေမြှုပ်ပစ်ရမယ်။
သေနတ်သံတွေ တဖြောင်းဖြောင်း မြည်ဟည်းသွားတယ်။ ကျွန်တော့် ရင်ဘတ်ထဲကို ကျည်ဆန်တစ်ခု ဖောက်ဝင်သွားတဲ့ ခံစားချက်ဟာ ပူခနဲပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် နောက်မဆုတ်ခဲ့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ နောက်ဆုံးခွန်အားကို သုံးပြီး ဂိုဏ်းခေါင်းဆောင်ကို ပစ်သတ်နိုင်ခဲ့တယ်။ ရဲကားသံတွေ နီးကပ်လာချိန်မှာ ကျွန်တော်ဟာ သွေးအိုင်ထဲမှာ လဲကျနေပြီ။ ကျွန်တော့်လက်ထဲမှာ သီရိရဲ့ ငယ်စဉ်က ဓာတ်ပုံလေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားမိတယ်။
"သမီး... အဖေ့ကို ခွင့်မလွှတ်ပါနဲ့။ အဖေဟာ လူယုတ်မာကြီး တစ်ယောက်အဖြစ်ပဲ သမီးရဲ့ မှတ်ဉာဏ်ထဲမှာ နေပါရစေ။ ဒါမှ သမီး စိတ်မကောင်းမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်မှာ"
ကျွန်တော့်ရဲ့ အသိစိတ်တွေ ဝေဝါးလာတယ်။ လောကကြီးတစ်ခုလုံး မှောင်အတိ ကျသွားတယ်။ ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် သေဆုံးသွားခဲ့ပြီ။ လူတွေအားလုံးရဲ့ ကျိန်ဆဲသံတွေကြားမှာ ကျွန်တော်ဟာ အပျော်ဆုံး လူတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သီရိရဲ့ ရှေ့လျှောက်လမ်းမှာ ဆူးခက်တွေ မရှိတော့ဘူးဆိုတာ ကျွန်တော် သိနေလို့ပါ။
ကျွန်တော် သေဆုံးပြီး သုံးနှစ်အကြာ။ သီရိဟာ အခုဆိုရင် ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သမီးလေးတစ်ယောက်ရဲ့ မိခင် ဖြစ်နေပြီ။ သူမဟာ ကျွန်တော့်ရဲ့ အုတ်ဂူဆီကို တစ်ခါမှ မလာခဲ့ဘူး။ ဒါဟာ ကျွန်တော် ဖြစ်စေချင်တဲ့အတိုင်းပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်နေ့မှာတော့ ကျော်စွာက သူမကို စာအိတ်အဟောင်းလေး တစ်အိတ် ပေးခဲ့တယ်။ အဲဒီစာအိတ်ထဲမှာ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒိုင်ယာရီဟောင်းလေးနဲ့ ရှေ့နေကတစ်ဆင့် လွှဲပြောင်းပေးထားတဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု စာချုပ်တွေ ပါရှိနေတယ်။
ဒိုင်ယာရီထဲမှာ ကျွန်တော် ဘာကြောင့် ယုတ်မာခဲ့ရသလဲ၊ ဂိုဏ်းစတားတွေရဲ့ ခြိမ်းခြောက်မှုကနေ သူမကို ဘယ်လို ကာကွယ်ခဲ့သလဲ၊ သူမကို ရိုက်ခဲ့တဲ့နေ့က ကျွန်တော့်နှလုံးသား ဘယ်လောက် နာကျင်ခဲ့ရသလဲ ဆိုတာတွေကို ရေးသားထားတယ်။ သီရိဟာ စာကို ဖတ်ရင်း အုတ်ဂူရှေ့မှာ ဒူးထောက်လဲကျပြီး ရှိုက်ကြီးတငင် ငိုကြွေးနေရှာတယ်။
"အဖေ... အဖေ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ အနစ်နာခံခဲ့တာလဲ။ သမီးကို ဘာလို့ အမှန်အတိုင်း မပြောခဲ့တာလဲ"
သူမရဲ့ အော်ဟစ်သံတွေဟာ လေထဲမှာ ပျံ့လွင့်နေပေမယ့် ကျွန်တော်ကတော့ ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ဘူး။ ကျွန်တော့်ရဲ့ အုတ်ဂူပေါ်မှာ မြက်ပင်တွေ စိမ်းလန်းနေပြီ။ ကျွန်တော်ဟာ လူယုတ်မာတစ်ယောက်အဖြစ် သေဆုံးသွားခဲ့ပေမယ့် သမီးလေးရဲ့ ဘဝမှာတော့ အမှောင်ထုကို ခွင်းပေးခဲ့တဲ့ လမင်းကြီး ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ လူတွေက ကျွန်တော့်ကို အခုထိ ကဲ့ရဲ့နေကြတုန်းပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော် မမှုပါဘူး။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဆိုတာ တစ်ခါတလေမှာ အဖြူရောင် ဝတ်စုံနဲ့ မဟုတ်ဘဲ အမည်းရောင် ခြုံစောင်အောက်မှာ ဖုံးကွယ်ထားတတ်တယ်ဆိုတာ သီရိ သိသွားခဲ့ပြီပဲ။
အချစ်စစ်ဆိုတာ မိမိကိုယ်ကို ဖျက်ဆီးပြီး အခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ ကောင်းကင်ယံကို သာယာစေဖို့ ကြိုးစားခြင်းသာ ဖြစ်ပါတယ်။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတရံမှာ အမှန်တရားထက် ပိုအရေးကြီးတာက ချစ်ရသူရဲ့ ဘေးကင်းလုံခြုံမှု ဖြစ်ပြီး၊ လူယုတ်မာဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်ဟာ စစ်မှန်တဲ့ မေတ္တာတရားအတွက် ပေးဆပ်ရတဲ့ တန်ဖိုးတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။