မိထွေးယူမဲ့ အဖေ
မိထွေးယူမဲ့ အဖေ
မိုးအကုန် ဆောင်းအကူး လေအေးလေးတွေ တိုက်ခတ်လာတဲ့ ညနေခင်းဆိုရင် ကျွန်မတို့အိမ်လေးက ပိုပြီး ခြောက်ကပ်သလို ခံစားရတယ်။ မီးဖိုချောင်ထဲမှာ ထမင်းအိုးတည်နေတဲ့ အသံ၊ ဟင်းအိုးဆူတဲ့အသံတွေက တစ်အိမ်လုံးမှာ ပဲ့တင်ထပ်လို့။ အမေ ဆုံးသွားတာ သုံးနှစ်ရှိပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဒီအိမ်ကလေးထဲမှာ အမေ့ရနံ့တွေက ခုထိ မပြယ်သေးဘူးလို့ ကျွန်မ ထင်မိတုန်းပဲ။ အဖေကတော့ ဧည့်ခန်းထဲက ကုလားထိုင်အိုကြီးပေါ်မှာ ထိုင်ပြီး သတင်းစာဖတ်နေတတ်တယ်။ အဖေ့ရဲ့ ဆံပင်တွေ အတော်လေး ဖြူကုန်ပြီ။ မျက်ဝန်းတွေကလည်း အရင်လို မတောက်ပတော့ဘဲ တစ်ခုခုကို ငေးမောနေတတ်တဲ့ အမူအရာမျိုး အမြဲရှိနေတတ်တာ။
“သန္တာ... အဖေ့ကို ခဏလောက် အချိန်ပေးနိုင်မလား၊ ပြောစရာ ရှိလို့”
အဖေ့အသံက တိုးညှင်းလွန်းလို့ ကျွန်မ သေချာနားစွင့်လိုက်ရတယ်။ ကျွန်မ လက်ထဲက ယောက်မကို ချပြီး အဖေ့နား သွားထိုင်လိုက်တယ်။ အဖေ့မျက်နှာက တစ်ခုခုကို အားနာနေသလို၊ တုန်လှုပ်နေသလိုပဲ။ အဖေက ကျွန်မလက်ကို ခပ်ဖွဖွလေး ဆုပ်ကိုင်လာတယ်။ အဖေ့လက်တွေက အရင်ကထက် ပိုအေးစက်နေသလိုပဲ။
“ပြောလေ အဖေ... ဘာဖြစ်လို့လဲ”
အဖေက သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ချတယ်။ ပြီးမှ ကျွန်မမျက်လုံးတွေကို တည့်တည့်မကြည့်ဘဲ အဝေးတစ်နေရာကို ငေးကြည့်ရင်း စကားကို အစပျိုးတယ်။
“အဖေ... နောက်အိမ်ထောင် တစ်ခု ပြုချင်တယ် သမီး။ ဒေါ်ခင်လေးလေ... သမီးလည်း သိပါတယ်၊ သူက အဖေ့ကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးမယ်တဲ့။ သမီးလည်း အရွယ်ရောက်နေပြီဆိုတော့ အဖေက သမီးအတွက် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ချင်ဘူး”
အဲဒီစကားသံကို ကြားလိုက်ရတဲ့ ခဏမှာ ကျွန်မရဲ့ ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားသလိုပဲ။ ရင်ဘတ်ထဲမှာ ဆို့တက်လာပြီး ဘာစကားမှ ပြောလို့မရတော့ဘူး။ အမေ့နေရာမှာ တခြားမိန်းမတစ်ယောက် အစားထိုးမယ်ဆိုတဲ့ အသိက ကျွန်မကို ရူးမတတ် နာကျင်စေတယ်။ ဒေါ်ခင်လေးဆိုတာ အဖေ့ရဲ့ ငယ်သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်မတို့အိမ်ကို မကြာခဏ လာတတ်ပေမဲ့ သူက အမေ့နေရာကို ဝင်ယူလိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ တစ်ခါမှ မတွေးဖူးခဲ့ဘူး။
“အဖေ... အမေ့ကို မေ့သွားပြီလား”
ကျွန်မအသံက တုန်ယင်နေတယ်။ အဖေက ခေါင်းငုံ့သွားတယ်။ ကျွန်မကတော့ ရင်ထဲမှာ မီးတောက်နေသလို ခံစားရတယ်။ အဖေက ကျွန်မကို ချစ်တယ်လို့ ထင်ခဲ့တာ။ အခုတော့ အဖေက သူ့တစ်ကိုယ်စာ သာယာမှုအတွက် ကျွန်မရဲ့ ခံစားချက်ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီလား။ ကျွန်မ ဘာမှ ဆက်မပြောဘဲ
နောက်ရက်တွေမှာ ကျွန်မနဲ့ အဖေ့ကြားမှာ တိတ်ဆိတ်မှုတွေက တံတိုင်းကြီးတစ်ခုလို ခြားနေခဲ့တယ်။ အဖေက စကားလာပြောပေမဲ့ ကျွန်မက မကြားချင်ယောင်ဆောင်တယ်။ အဖေ ပို့တဲ့ “ထမင်းစားပြီးပြီလား သမီး” ဆိုတဲ့ မက်ဆေ့ခ်ျတွေကို ပြပြီး ဘာမှ ပြန်မပြောဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အဖေ့ကို နာကျင်စေချင်တဲ့စိတ်က ကြီးစိုးနေတယ်။ ကျွန်မ ခံစားရသလို အဖေလည်း ခံစားရပါစေဆိုတဲ့ စိတ်ပုဒ်နဲ့ပေါ့။
ဒေါ်ခင်လေးကတော့ ကျွန်မတို့အိမ်ကို ပိုပြီး မကြာခဏ လာဖြစ်လာတယ်။ သူက ကျွန်မကို ပြုံးပြတယ်၊ စကားပြောဖို့ ကြိုးစားတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အပြုံးတိုင်းက ကျွန်မအတွက်တော့ လှောင်ပြုံးတွေလိုပဲ။ အမေ့ရဲ့ ဟင်းချက်တဲ့နေရာမှာ သူက ဝင်ပြီး ချက်ပြုတ်နေတာကို မြင်ရတဲ့အခါ ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ အန်ချင်စိတ်တောင် ပေါက်မိတယ်။
“သန္တာ... အန်တီ သမီးကြိုက်တဲ့ ငါးဖယ်ချက် ချက်ထားတယ်၊ လာစားလေ”
သူ့ရဲ့ ကြင်နာချင်ယောင်ဆောင်နေတဲ့ အသံကို ကျွန်မ မုန်းတယ်။
“မစားဘူး... ကျွန်မ အပြင်မှာ စားလာခဲ့ပြီ”
တကယ်တော့ ကျွန်မ ဘာမှ မစားရသေးပါဘူး။ ဗိုက်ဆာနေပေမဲ့ အဲဒီမိန်းမ ချက်တဲ့ ထမင်းကိုတော့ သေတာတောင် မစားဘူးလို့ သစ္စာဆိုထားမိတယ်။ အဖေကတော့ ကျွန်မကို ကြည့်ပြီး သက်ပြင်းတွေ ခဏခဏ ချတယ်။ အဖေ့မျက်နှာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပိန်ချောင်လာသလိုပဲ။ အသားတွေလည်း ညိုညစ်လာတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မကတော့ ဒါကို “အိမ်ထောင်သစ်ထူဖို့ ပင်ပန်းနေတာ ဖြစ်မှာပေါ့” လို့ပဲ ရင့်ရင့်သီးသီး တွေးမိခဲ့တယ်။
တစ်ညမှာတော့ အဖေ့
“မိန်းမရယ်... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ။ ငါ သမီးအတွက် ဒါကို လုပ်မှ ဖြစ်မှာမို့လို့ပါ”
အဖေ့စကားက ကျွန်မကို ဇဝေဇဝါ ဖြစ်စေတယ်။ သမီးအတွက် ဟုတ်လား။ အဖေ မိန်းမယူတာက ကျွန်မအတွက် ဘာအကျိုးရှိမှာမို့လို့လဲ။ ဒါဟာ ဆင်ခြေသက်သက်ပဲလို့ ကျွန်မ တွေးလိုက်မိတယ်။ အဖေဟာ သူ့ရဲ့ ဖောက်ပြန်မှုကို ဖုံးကွယ်ဖို့ ကျွန်မကို ခုတုံးလုပ်နေတာလို့ ယူဆလိုက်မိတဲ့အထိ ကျွန်မရဲ့ ဒေါသတွေက ကွယ်ကာနေခဲ့တယ်။
လက်ထပ်ပွဲအတွက် ရက်သတ်မှတ်လိုက်တဲ့နေ့မှာ ကျွန်မ အိမ်ကနေ ထွက်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အမေ့အစ်မ ရှိတဲ့ မြို့နယ်ဘက်ကို ပြောင်းသွားမယ်၊ အဖေ့ကို တစ်သက်လုံး အဆက်အသွယ် ဖြတ်မယ်လို့ စိတ်ကူးထားတာ။ အဖေ့ကို အဲ့ဒီအကြောင်း ပြောပြတဲ့နေ့မှာ အဖေ့မျက်နှာ ပျက်သွားတာကို ကျွန်မ အားရပါးရ ကြည့်နေမိတယ်။
“သမီး... မသွားပါနဲ့လား။ အဖေတို့နဲ့ အတူတူ နေကြရအောင်လေ”
“မနေနိုင်ဘူး အဖေ။ အမေ့နေရာမှာ တခြားမိန်းမတစ်ယောက် ဝင်လာတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ မရှင်သန်နိုင်ဘူး။ အဖေ သူ့ကိုပဲ ရွေးလိုက်ပါ။ ကျွန်မကိုတော့ မေ့လိုက်တော့”
ကျွန်မ စကားတွေက ဓားတစ်စင်းလို အဖေ့နှလုံးသားကို မွှန်းနေမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့ ကျွန်မ မရပ်တန့်ခဲ့ဘူး။ အဖေက ကျွန်မကို တားဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ချက်ချင်းပဲ အပြင်းအထန် ချောင်းဆိုးလာတယ်။ ချောင်းဆိုးတာမှ အသက်ရှူရတာ ခက်ခဲတဲ့အထိပဲ။ ဒေါ်ခင်လေးက အပြေးအလွှား ရောက်လာပြီး အဖေ့ကို ဆေးတစ်လုံး တိုက်လိုက်တယ်။ အဖေ ငြိမ်ကျသွားတဲ့အထိ ဒေါ်ခင်လေးက အဖေ့ကျောကို ပွတ်ပေးနေတာကို ကြည့်ပြီး ကျွန်မ ရွံရှာမိတယ်။
“ကြည့်စမ်း... သူတို့က လင်မယားတွေလို ဖြစ်နေကြပြီပဲ” လို့ ကျွန်မ တွေးမိတယ်။
အဲဒီညမှာပဲ ကျွန်မ အထုတ်အပိုးတွေ ပြင်တယ်။ အဖေကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ မှိုင်နေတုန်းပဲ။ ကျွန်မ အဖေ့ကို တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်ဘဲ
ဒါပေမဲ့ အဲဒီည သန်းခေါင်ယံမှာ ကျွန်မ ရေထသောက်ရင်း အဖေ့
“ကိုသန့်ဇော်... သမီးကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြလိုက်ပါတော့။ ဒီအတိုင်းဆို သမီးက ရှင့်ကို မုန်းသွားတော့မယ်”
ဒေါ်ခင်လေးရဲ့ အသံက စိုးရိမ်တကြီး ဖြစ်နေတယ်။ ကျွန်မ ခြေလှမ်းတွေ ရပ်သွားတယ်။ အမှန်အတိုင်း? ဘာအမှန်လဲ?
“မဖြစ်ဘူး ခင်လေး။ သမီးကို မပြောပါနဲ့။ သန္တာက စိတ်နုတယ်။ သူ သိသွားရင် သူ ခံနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ငါ့ကို မုန်းပြီး ထွက်သွားတာက သူ့အတွက် ပိုကောင်းပါတယ်။ ငါ မရှိတော့တဲ့အချိန်ကျရင် သူ တစ်ယောက်တည်း ဘယ်လို ရပ်တည်မလဲ။ အဲဒါကြောင့် ခင်လေးကို ငါ အကူအညီတောင်းရတာပါ။ ငါ သေသွားရင် သန္တာလေးကို ခင်လေးပဲ စောင့်ရှောက်ပေးပါ”
ကျွန်မ တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်သွားတယ်။ အသက်ရှူဖို့တောင် မေ့သွားသလိုပဲ။ အဖေ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ "ငါ မရှိတော့တဲ့အချိန်" တဲ့လား။
ကျွန်မ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ပြီး
“အဖေ... ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ အခု ပြောတဲ့စကားတွေက ဘာလဲ”
ကျွန်မ အသံက တုန်ယင်နေပြီး မျက်ရည်တွေက အလိုလို ကျလာတယ်။ အဖေက ဆေးမှတ်တမ်းကို ဖုံးဖို့ ကြိုးစားပေမဲ့ ကျွန်မက လုယူလိုက်တယ်။ အဲဒီစာရွက်တွေပေါ်မှာ ရေးထားတဲ့ စာလုံးတွေက ကျွန်မကို ကမ္ဘာပျက်စေခဲ့တယ်။ " - " (အဆုတ်ကင်ဆာ - စတုတ္ထအဆင့်)။
ကျွန်မ ဒူးထောက်ကျသွားတယ်။ တစ်အိမ်လုံး တိတ်ဆိတ်သွားပြီး ကျွန်မရဲ့ ရှိုက်သံတွေပဲ ထွက်ပေါ်နေတော့တယ်။
“အဖေ... ဘာလို့လဲ။ ဘာလို့ သမီးကို မပြောတာလဲ”
အဖေက ကျွန်မနားကို လာပြီး ကျွန်မခေါင်းလေးကို ပွတ်ပေးတယ်။ အဖေ့လက်တွေက တုန်နေတယ်။
“သမီးလေးရယ်... အဖေက သမီးကို ပျော်စေချင်တာပါ။ အဖေ့ရောဂါကို သိရင် သမီး ဘယ်လောက် ပင်ပန်းမလဲဆိုတာ အဖေ သိတယ်။ အဖေ မရှိတော့ရင် သမီး အထီးကျန်မှာကို အဖေ မလိုချင်ဘူး။ ဒေါ်ခင်လေးက နာပြုဆရာမဟောင်းလည်း ဖြစ်တယ်၊ အဖေ့အပေါ်မှာလည်း စေတနာရှိတယ်။ သူက သမီးကို အမေတစ်ယောက်လို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်မှာမို့လို့ အဖေက အတင်းတောင်းပန်ပြီး လက်ထပ်ဖို့ ပြောခဲ့တာပါ။ အဖေ့ကို မုန်းရင်လည်း မုန်းပါ သမီးရယ်... သမီး ဘဝလေး လုံခြုံဖို့က အဖေ့အတွက် အရေးကြီးဆုံးပဲ”
ကျွန်မ ရင်ထဲမှာ နောင်တတွေက ဒီရေလို တိုးဝင်လာတယ်။ ကျွန်မ အဖေ့ကို ပြောခဲ့တဲ့ ရင့်သီးတဲ့ စကားတွေ၊ အဖေ့ကို မုန်းတယ်လို့ ပြောခဲ့တဲ့ အမူအရာတွေက ကျွန်မကို ပြန်ပြီး ရိုက်ခတ်နေတယ်။ အဖေက သူ့ရဲ့ နောက်ဆုံးအချိန်တွေကို ကျွန်မအတွက် စတေးပြီး စီစဉ်နေခဲ့တာ။ သူ နာကျင်နေတာကိုတောင် မပြောဘဲ ကျွန်မရဲ့ အမုန်းကို အပြုံးနဲ့ ရင်ဆိုင်နေခဲ့တာ။
ဒေါ်ခင်လေးက ကျွန်မပုခုံးကို လာကိုင်တယ်။ သူ့မျက်ဝန်းထဲမှာ သနားကရုဏာတွေ ပြည့်နေတယ်။ သူက ကျွန်မထင်သလို အမေ့နေရာကို လုမယ့်သူ မဟုတ်ဘဲ အဖေ့ရဲ့ နောက်ဆုံး ဆန္ဒကို ဖြည့်ဆည်းပေးမယ့် သူရဲကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်နေခဲ့တာပါ။
“အဖေ... သမီး မှားသွားတယ်။ သမီးကို ခွင့်လွှတ်ပါ”
ကျွန်မ အဖေ့ကို အတင်းဖက်ထားမိတယ်။ အဖေ့ခန္ဓာကိုယ်က တကယ့်ကို ပိန်ပိန်လေးပဲ ကျန်တော့တာကို အခုမှ သတိထားမိတော့တယ်။ ကျွန်မဟာ ဘယ်လောက်တောင် အတ္တကြီးတဲ့ သမီးဖြစ်ခဲ့သလဲ။ အဖေ့ရဲ့ ဝေဒနာတွေကို မမြင်ဘဲ ကိုယ့်ရဲ့ နာကျင်မှုကိုပဲ ရှေ့တန်းတင်ခဲ့မိတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ အဖေနဲ့ ဒေါ်ခင်လေး လက်ထပ်ဖြစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ပျော်ရွှင်စရာ မင်္ဂလာဆောင်မျိုး မဟုတ်ဘဲ အဖေ့ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် တရားဝင် သဘောတူညီချက်တစ်ခုလိုပါပဲ။ အဖေ့ရဲ့ ကျန်းမာရေးက တစ်ရက်ထက်တစ်ရက် ပိုဆိုးလာတယ်။ ကျွန်မကတော့ အလုပ်ကနေ ထွက်ပြီး အဖေ့နားမှာပဲ အချိန်ပြည့် ရှိနေခဲ့တယ်။
ကျွန်မ တစ်ခုခု ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ အဖေ့ကို စိတ်အေးစေချင်တယ်။ အဖေက ကျွန်မကို စိတ်မချဘဲ သေရမှာကို ကျွန်မ မလိုချင်ဘူး။ ဒါကြောင့် ကျွန်မ ဟန်ဆောင်ခဲ့ရပြန်တယ်။ ဒီတစ်ခါ ဟန်ဆောင်တာကတော့ အမုန်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မေတ္တာကြောင့်ပါ။
“အဖေ... ဒေါ်ခင်လေးကို ကျွန်မ အမေလို တကယ် ချစ်သွားပြီ။ သူက ကျွန်မကို သိပ်ဂရုစိုက်တာပဲ။ အဖေ မရှိရင်တောင် ကျွန်မတို့ သားအမိ နှစ်ယောက် ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေသွားနိုင်မှာပါ။ အဖေ စိတ်အေးအေးထားပါနော်”
ကျွန်မ စကားကြောင့် အဖေ့မျက်နှာမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် စစ်မှန်တဲ့ အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတယ်။ တကယ်တော့ ဒေါ်ခင်လေးကို ကျွန်မ လေးစားပေမဲ့ အမေ့လိုတော့ ဘယ်တော့မှ အစားထိုးလို့ မရဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဖေ့ကို စိတ်အေးလက်အေး ထွက်ခွာခွင့် ပေးချင်လို့ ကျွန်မ ကိုယ်တိုင်ရဲ့ ခံစားချက်ကို မြှုပ်နှံပြီး ဒီစကားကို ပြောခဲ့တာပါ။
အဖေ ဆုံးသွားတဲ့နေ့က မိုးတွေ အသည်းအသန် ရွာနေခဲ့တယ်။ အဖေက ကျွန်မနဲ့ ဒေါ်ခင်လေးရဲ့ လက်ကို တွဲပေးရင်း ငြိမ်းချမ်းစွာ မျက်စိပိတ်သွားခဲ့တယ်။ အဖေ ဆုံးပြီးနောက်မှာ ကျွန်မ အိမ်ကနေ တကယ် ထွက်သွားဖို့ ပြင်ဆင်တယ်။ ဒေါ်ခင်လေးကို အိမ်နဲ့ ရှိသမျှ ပစ္စည်းတွေ အကုန် ပေးခဲ့တယ်။
ကျွန်မ အထုတ်လေးဆွဲပြီး အိမ်ဟောင်းလေးထဲက ထွက်လာခဲ့တယ်။ လမ်းထိပ်ရောက်တော့ နောက်ပြန်လှည့်ကြည့်မိတယ်။ အိမ်ကလေးကတော့ အရင်လိုပဲ ရှိနေပေမဲ့ အဖေရော အမေရော မရှိတော့ဘူး။ ကျွန်မဟာ အဖေ့ကို ချစ်လွန်းလို့ အဖေ့ရဲ့ အမုန်းကို ခံယူခဲ့သလို၊ အဖေကလည်း ကျွန်မကို ချစ်လွန်းလို့ မိထွေးယူတဲ့ အဖေဆိုတဲ့ နာမည်ဆိုးကို ခံယူသွားခဲ့တာ။
ဒီဘဝမှာ အချစ်ဆိုတာ ပိုင်ဆိုင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ စွန့်လွှတ်ခြင်းဆိုတာကို ကျွန်မ နာကျင်စွာနဲ့ သင်ယူလိုက်ရပါတော့တယ်။
သင်ခန်းစာ - တစ်ခါတရံမှာ လူတွေဟာ ကိုယ်ချစ်တဲ့သူကို ကာကွယ်ဖို့အတွက် နာမည်ဆိုးကို ခံယူပြီး အမုန်းတရားတွေ နောက်ကွယ်မှာ မေတ္တာစစ်ကို ဝှက်ထားတတ်ကြတယ်။ မြင်ရတဲ့ အပေါ်ယံ အမှားတစ်ခုကြောင့် တစ်ဖက်လူရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းကို မစော်ကားမိပါစေနဲ့။